Meningen

Eerste van de drie Mikio Naruse die ik voor deze week gepland heb.

Mooi drama dat extra meerwaarde krijgt door de beelden van Japan enkele jaren na de tweede wereldoorlog. Aardig ook dat de levens van de hoofdpersonen ook niet veel afwijken van hun Amerikaanse of Europeese tegenhangers. Schijnbaar zijn het soort huwelijks/sleur-problemen behoorlijk universeel.

Toch waarschijnlijk voornamelijk geschikt voor mensen die ook wat hebben met het werk van Ozu.

Verrassend sterke zombie-film uit 1973 die inmiddels in het publieke domein beland is, ergens is dat wel jammer want de print die in omloop is die is inmiddels behoorlijk vaal geworden en zal voor het grote publiek onbekijkbaar zijn, zo'n klein schermpje wil dan nog wel eens helpen.
Nog niet zo bloederig en ingewandenrijk als in latere Fulci-tijden, maar met minimaal twee klassieke scenes (de supermarkt en de bioscoop) en okay de hereniging met de vader, rood en blauw het is een mooie kleurcombinatie
Verhaal weet voldoende te boeien en met name de tweede helft van de film is erg sterk.

Aparte animatie die er een beetje de sfeer ademt van die Tool-video's.

Mooie donkere, grijze decors met een overtuigend SF-sfeertje Europa.

De grote bedrijven hebben de macht over genomen van de politici en het voornaamste vervoermiddel is een uitgebreid metro-netwerk.

Plot is helaas net wat minder sterk en het geheel is net wat te afstandelijk om er echt een ijzersterk werkje van te maken, maar in ieder geval een redelijk poging tot een Scandinavische feature animatie-film, jammer dus dat er Engels gesproken wordt, Zweeds als voertaal had het geheel misschien nog wel wat aparter gemaakt.

Best heel aardig gedaan deze film over pedofiel Michael, een keurige Oostenrijkse verzekeringsagent, die een beetje teruggetrokken leven leidt met het 10-jarige jongetje Wolfgang dat hij in z'n kelder opgesloten heeft.

Film bevat best nog wel wat verrassingen en natuurlijk zijn we ook nog heel benieuwd hoe het allemaal gaat aflopen.

Ach ja na Amelie waren we even tijdje uit de buurt gebleven van Jeunet, eigenlijk omdat we vreesden dat een tweede Amelie in het verschiet lag ... prachtige film, maar zo zoet dat we voor een overdosis vreesden. Micmacs is gelukkig wat grimmiger en doet wat meer denken aan The City of Lost Children. Prachtige decors weer en dan mag het verhaaltje over de vuilnisbelt-bewoners die het opnemen tegen twee wapenhandelaars enigszins naiëf zijn .... we weten allemaal toch wie er eigenlijk de bad guys zijn ... nou ja Melchemie zat op 10 minuten lopen van mijn huis ... zo ver is het allemaal niet.

Mooi komisch sprookje en was dat nou Nederlands: mooispul mooispul mooispul?

Oscarnominaties voor The Social Network alsof het hele internet draait om Facebook.

Nope, deze gaat over de jongens die het meest succesvolle idee van het hele internet hadden: online-porno!!

In zee gaan met de Russische maffia was dan misschien een iets minder slim idee.

Beetje vergelijkbaar met Boogie Nights al is het allemaal wel een stuk schreeuwiger.

De actie in deze bruceploitation is best wel aardig, ook lang geen kung fu films meer gezien, blijft toch wel leuk met die harde klappen. Bruce Le zelfs nog in gevecht met een stier! Richard Harrison doet een soort van Roger Moore en is alleen maar de dames bezig, blote tieten genoeg maar het haalt er wel de vaart een beetje uit.

Het verhaal zelf is wel ultra-simpel, prof vindt formule uit om alle spermacellen te vernietigen, misdadigers hebben de prof al 3 tellen na zijn uitvinding omgelegd en willen de formule verkopen aan de hoogste bieder. Bruce en Richard zijn de CIA-agenten die de formule in veiligheid mogen brengen. De Socialistische Republiek Vietnam heeft geen geld en wil deze gewoon ordinair jatten van de misdadigers of onze CIA-agents. Aardig voor eventjes, maar verder niet erg memorabel.

Hoofdpersoon blijft wat te afstandelijk en dat maakt het wat moeilijk meeleven, verder wil ik nog even mededelen dat een depressie wel wat verder gaat dan een beetje mopperige zeurpiet zijn die te veel rookt, al zijn de scenes waarin Grimaldi zit dan wel de beste stukken uit de film. Qua relaties interesseert het me werkelijk helemaal niets wat onze Irene/Miele allemaal uitspookt.

Die euthanasie-scene met die jonge knul weet nog wel te beroeren, ik ben tenslotte ook geen stuk steen. Verder zie ik dat de regisseuse ook nog haar best doet af en toe in filmisch opzicht iets meer te doen dan puur het registreren van een maatschappelijk relevant onderwerp.

Met goede bedoelingen alleen worden echter helaas geen meesterwerken gemaakt.

En zo'n 15 jaar na King Kong maakte regisseur Schoedsack weer een film over een enorme aap (en tussendoor regisseerde hij ook nog "Son of Kong").

Leuke stop-motion-effecten o.a. door de nog piepjonge meester Ray Harryhausen zijn het leukste onderdeel, wat minder zijn de verplichte romance en de humoristische scenes.

Finale is ook niet zo legendarisch als in de King Kong-film.

Best onderhoudend deze Mighty Joe Young, maar wel erg de Hollywood-formule volgend.

Sjieke thriller/mystery met een prachtige rol van Geoffrey Rush, helaas kon ik het verloop van het verhaal al wel enigszins raden en zitten er nogal wat onwaarschijnlijkheden in.

Doet er verder niet zoveel toe, de hele boel wordt onderhoudend genoeg uitgevoerd.

Na een veelbelovende carriere-start blijft regisseur Tornatore een beetje hangen in degelijk vakwerk, ook daar is op zich niks mis mee.

In de herziening na een jaartje of 30. Toen op een VHS uit de plaatselijke videotheek, tegenwoordig in formidabele kwaliteit op VOD. Deze film is zo lekker fout, dit is echt zo'n videotheek jaren 80 classic. Voor Oscars en Gouden Leeuwen deed het allemaal niet mee, bloed, lichaamsdelen, kettingzagen, half blote meisjes in stukken zagen. Nog steeds heel (on)fris na al die jaren.

Flinke dosis testosteron op film.

Gangsterverhaal met coole 70's sfeer, mooie vrouwen en knap lelijke mannen.

Plot zit ook nog eens verrassend in elkaar, coole soundtrack, paar fijne kills en allemaal nog eens mooi gefilmd ook.

1e deel uit losstaande trilogie - ik geloof dat ik wel gelukkig ga worden van de aanschaf van die Fernando di Leo-crime-box.

Redelijk standaard kidnapverhaal, maar dan met flinke dosis sadisme. Voor de redelijk stevige cultreputatie die het heeft, vond ik hem wat tegenvallen. Verhaal is daarvoor te bekend en echt meeleven van de partijen zit er ook niet in. Verder best aardig kijkvoer voor de liefhebber.

Country roads, take me home

To the place I belong

West Virginia

Mountain Mama

Take me home, country roads

Dit ga ik vanavond nog in bed horen....en in m'n dromen!!!

En dat komt natuurlijk allemaal door deze geweldige Studio Ghibli-film.

Het wordt vervelend, maar het is bijna allemaal topkwaliteit wat ze daar af leveren.

Hier gaat het om de eerste grote liefde, liefde voor boeken, een vreemde kat, een vreemd winkeltje, viool, studie en.....dat John Denver-liedje.

Magie ... wederom!

Iets met een epidemie waar geen vaccin voor is .. het is helemaal 2020. Kakkerlakken blijken hier de grote overdragers te zijn en die zijn lastig uit te roeien, dus we frummelen ons eigen super-insect in elkaar om van die rotbeesten af te komen. Kakkerlakken weg, epidemie weg en dan gaat de pret beginnen want al dat muteren blijkt wat vervelende bijwerkingen te hebben.

Soort van horror-actie, waarbij de hoeveelheid actie wel iets meer had mogen zijn. We zitten zowat de hele film in riolen en metrostelsels rond te dolen. Ja insecten zijn natuurlijk vieze, enge, glibberige wezens met weinig empathie, maar hier zijn ze toch ietwat te groot om nog echt eng te zijn. Hoogstens valt er nog wat te gruwelen om al het slijm dat in en om die beesten zit.

Eerste kwartier vond ik wat minder, maar na een briljante scene in het Hiernamaals gaat de films eerst even door in een "Dead Leaves"-snelheid om vervolgens haast aan te schuiven bij Studio Ghibli doet een modernisering van een bijbel-verhaal (nee, ik verklap niet welk).

Ondertussen gaan we in enkele scenes het beeld helemaal bont op laten lichten en maken van de TV een grote kermis-tent.

Trippy animatiefilm....erg goed!

Iets beter dan de gemiddelde gay-film, al lijkt het leukste gedeelte wat erg op "La Cage au Folles".

Soms ietwat stereotiep, al zal de acceptatie van homoseksuelen op het Italiaanse platteland dan ook wel nog iets lager liggen dan het gemiddelde in Nederland.

Wel mooi gefilmd en lekker zomerse sfeer.

Prima giallo die van standaard B-film-verhaaltje langzamerhand uitmondt in ijzersterke thriller.

Plot lijkt hier zowiso wel grotere rol te spelen dan gebruikelijk in dit sub-genre, al zijn er wel de typische elementen: de zwarte handschoenen, het scheermes, de (originele) onthoofding en hoe U ook gebruik kan maken van uw slijptol.

Full frontal nude van zesjarig meisje bij pedo-oom kon in 1972 nog gewoon leuk met Morricone-soundtrack, maar is anno nu volslagen onmogelijk...beetje storende bijdrage in het licht van allerlei onfrisse kinderpraktijken de afgelopen jaren.

Vermakelijke kung-fu-nonsens nogal overduidelijk geinspireerd door Star Wars.

Al was het budget beduidend minder en dat valt ook wel te zien.

Dat het verhaaltje wel heel weinig om het lijf heeft is het voornaamste minpunt volgens mij bestaat zo'n 80% van de film alleen uit gevechten.

Net niet zo spectaculair als de Infra-Man uit 1975, maar liefhebbers moeten maar eens kijken.

Hoogtepunt is de witte broer van Darth Vader.

Vrij aardige 90's high school horror. Gothic meisje komt in vreemde stad op nieuwe school en wordt gepest door haar medeleerlingen. Toevallig staat er nog een oude spiegel in haar kamer en daar blijkt een demon in te zitten die haar speciale krachten geeft, zodat ze die vervelende leerlingen eens even een beetje aan kan pakken. Stijltje ergens tussen The Craft en A Nightmare on Elm Street. Er wordt nog even gehint naar Carrie, maar dat niveau haalt het niet.

In de herziening n.a.v. de 50-ste sterfdag van Marilyn Monroe (en een kort eigen John Huston-retrospectiefje).

Laatste voltooide film met Marilyn en tevens haar beste.

Monroe is in Reno, Nevada om te scheiden van haar man, vlak na de scheiding ontmoet ze een drietal van de laatste echte cowboys. Zo'n beetje het meest typische Amerikaanse beroep, maar door de voortgeschreden tijd inmiddels zo goed als overbodig geworden.

Alledrie de heren lonken naar de gunsten van Monroe, maar Clark Gable lijkt de beste kansen te hebben....een gezamenlijk uitje om wilde paarden te vangen loopt uiteindelijk op een drama uit.

Fantastische zwart/wit-beelden en een gedoemde Monroe.

Meesterwerk!

Belgische TV legt nog even een linkje naar de Dardenne-broers...dat klopt alleen qua achtergrond.

Miss Montigny is een stuk lichter.

Een soort van Waalse Billy Elliot.

Camerawerk en acteerwerk zijn helemaal top, plot is aardig en lief, maar toegeven de film kabbelt aangenaam door (al kan ik me voorstellen dat de meeste mannen halverwege gaan zappen).

Dit is het verhaal van al die meiden die zo graag Miss Heideweek of Miss Veenendaal willen worden.

En daar zit iets diep tragisch in.

Fijne vroege Jesús Franco-film. Zo'n 5 jaar later door hemzelf nog eens overgedaan als Sie Tötete in Ekstase. Niet dat hier veel mis mee is: gezichtschirurgie op jezelf uitvoeren, een stripster in doorkijk-spinnenpakje met centimeters lange giftige nagels en robotarmen voor weer eens een duivels apparaat.

Prima verzorgd en gefilmd allemaal, jazzy soundtrack. 21ste Franco-film die ik zie, nog zo'n 185 te gaan!

Even zien, leg nog even uit, waarom waren we ook alweer afgestapt van prachtig tekenwerk naar lelijke 3-D computeranimatie? Vermoedelijk omdat het goedkoper is. De poppetjes zijn namelijk echt lelijk, de robots en de achtergronden wat beter. Daarnaast allemaal te druk en te veel geschreeuw en dat stoort voornamelijk in het eerste half uur, waar de actie nog niet eens begonnen is. Als de Apocalyps eenmaal begint wordt het iets beter, maar een favoriet zal het niet worden.

Dromerige film dat is dus iets anders dan een film zinderend van de spanning, toch best wel een aangename romance/road-movie bovendien erg mooi gefilmd.

Om het geheel ietwat surrealistisch te maken speelt de film op een niet-genoemde plek in Frankrijk of België, maar hey die plekken komen me wel heel bekend voor, alsmede de NS-treinen en stations....juist Nederland zorgt hier voor het surrealistische tintje...en toegeven we zijn best een fotogeniek landje (vreemd dat we daar in de Nederlandse films zo weinig van terug zien).

Elvis en Tom Waits op de soundtrack.

Redelijke Resnais - hier zien we drie verschillende levens die toegelicht worden door een onderzoeker. Feitelijk is het gedrag van de mens niet zo heel anders dan dat van de ratten uit zijn laboratorium.

En zo zien we Depardieu, Garcia en Pierre knokken in het leven, werk en de liefde - terwijl het eigenlijk dus allemaal een simpele kwestie van natuurlijk gedrag blijkt te zijn.

Korte filmfragmenten met Jean Gabin en Jean Marais geven in acteerstijl de emoties van de hoofdrolspelers weer.

(Semi)-wetenschappelijk sausje maakt het apart, maar ook wat afstandelijk.

Toch heel aardig experiment.

Voltaire's Candide als Italiaanse jaren 70-cinema.

Verhaal is ook wat ge-updated: Candide komt ook terecht in de VS, Noord-Ierland en Israël anno 1975.

Druk, Fellini-spektakel-achtig maar visueel vaak verbluffend en minder boertig dan we gewend zijn van Passolini's literatuur-verfilmingen.

Met name het Israël-gedeelte heeft een wreed soort schoonheid.

Prachtige soundtrack van Riz Ortolani.

Eerste uur is dodelijk saai pre-historisch fantasy-avontuurtje. Hoogstens enige verbazing als deze prehistorische mensen een kampvuur maken met behulp van lucifers???

Totdat ze op dat eiland terecht te komen en de film ineens omschakelt richting Star Wars/Flash Gordon-terrein.

Italiaanse B-film-pulp uit begin jaren tachtig.

Best aardige film. Niet echt een baseball film hoor, het gaat (gelukkig) meer om het managen en opbouwen van een team met hele andere benadering dan voorheen. Een soort om de-sport-heen-film en het is best een interessant verhaal. Oscarnominatie voor Brad Pitt al vind ik de rol van Jonah Hill interessanter. En wat mij betreft had de rol van Philip Seymour Hoffman wel wat groter mogen zijn, die hangt er nu maar een beetje bij. Daarvoor hadden ze het stukje familieleven wel weg mogen laten.

Heel veel stenen monolieten die een heel stadje (en misschien zelfs de hele wereld) weten te vernietigen zijn we nog niet tegen gekomen. Deze stenen monsters from outer space die groeien en zich vermeerderen onder invloed van water mogen er nog steeds zijn! Het mag dan een B-film zijn, maar meer dan 60 jaar na dato nog steeds behoorlijk fijn filmpje! Yes! Nice!