Meningen

Dodelijker dreiging.

Een nieuwe rampenfilm met Gerald Butler van Ric Roman Waugh. De ex-stuntman verruilde zijn functie twee decennia geleden voor een iets minder gevaarlijke betrekking; die van regisseur. Niet dat het leven van een filmmaker minder verontrustend is, maar wellicht op andere wijze. De kans dat je letterlijk je nek breekt is in ieder geval een stuk kleiner. Je toekomst echter is evengoed breekbaar. Waugh zal er momenteel weinig van wakker liggen want nadat hij opnieuw met Butler mocht samenwerken na Angel Has Fallen, is zijn film verkocht aan Amazon Prime. En dat is in Corona-tijden weliswaar geen Netflix, maar nog steeds een meevaller.

Twee uur lang kijken naar een uitgekauwd thema moet iets nieuws opleveren, zou je denken. Anders hadden ze er geen 36 miljoen in gestoken. Dat budget zal grotendeels naar de cast zijn gegaan, want de kometenregen ziet er regelmatig uit alsof het een videogame betreft. De Schotse acteur die 14 jaar geleden furore maakte als de onverschrokken koning Leonidas in 300, doet zijn best wel maar het houdt allemaal niet over. Het thema blijft even uitgekauwd als voorheen, een positieve uitschieter daargelaten. Elke scène is dusdanig te voorzien dat het hele onvoorspelbare gegeven niet zo spannend meer is. Gelukkig is het wel vlot verteld verstand-op-0-materiaal.

Greenland is vanaf 13 november beschikbaar op Amazon Prime Video. Voor iedereen die even aan de werkelijkheid van een echte wereldwijde ramp wil ontsnappen, is het voldoende om 2 uurtjes de ellende te vergeten. Al hebben we geen rampenfilm meer nodig in tijden van Covid-19 om te zien hoe schandalig mensen zich gedragen in tijden van nood. Misschien zit hem daar wel de kracht van Greenland, de herkenbaarheid van hoe egoïstisch men zal handelen in tijden van groot gevaar. Dat we in onze broek poepten van angst en daarom massaal wc-papier gingen hamsteren en vervolgens schijt hadden aan de zwakkeren, zal tijdens een dodelijker dreiging slechts een zoete herinnering zijn.

**½

Met dank aan Amazon Prime voor het recensie-exemplaar.

Kerstklassieker.

Deze griezelklassieker uit de Spielberg-stal weet vaak de juiste komische snaar te raken en valt op zijn minst sfeervol te noemen. De kracht zit hem met name in het mysterieuze en aandoenlijke wezentje dat rond kersttijd in een vredig stadje al snel voor problemen zorgt. Tegen het einde verandert de film nogal van toon, hetgeen nergens storend wordt. Dante schotelde de wereld destijds een uiterst succesvolle bioscoophit voor, die heden ten dage nog steeds de moeite waard blijkt te zijn.

Goed.

Kwaadaardige concurrenten.

Dit vervolg op de beroemde Spielberg-productie van Dante, vliegt met enige regelmaat uit de bocht. Qua verhaal is de film niets minder dan een aaneenschakeling van gekkigheid met de Gremlins, maar gelukkig lijkt het alsof de film zichzelf weinig serieus neemt. Gizmo blijft een aandoenlijk diertje, al is het bovenal de fun van zijn kwaadaardige concurrenten die hier de show steelt. Het weinig interesante verhaaltje met de nietszeggende zijplotjes moet de kijker maar voor lief nemen.

Goed.

Klassieke clichés.

Dat Neil Jordan een beroemde regisseur is zal niemand betwisten, maar of het een goede regisseur is misschien wel. Veel van zijn films zijn vermakelijk maar niet heel sterk. Zijn grootste successen kende hij uiteraard met The Crying Game en Interview with the Vampire, twee van zijn betere films. Van dat niveau is deze Greta allerminst.

Een ieder die de klassiekers van het subgenre der stalkerfilms kent, weet dat dit slechts een aftreksel is. En een redelijk voorspelbare. Toegegeven, mocht je Single White Female, Fatal Attraction of Fear en alle klonen nog niet kennen dan zal het wellicht best spannend worden met Greta. Voor de rest is het vooral een clichématige tijd doder, voorzien van een mooie soundtrack.

Het begint overigens best aardig met mooi camerawerk en stijlvolle settings waarbij je heel even denkt aan Brian De Palma of diens grote voorbeeld - wiens naam eigenlijk niet in dit verband mag worden genoemd - de meester der suspense. Maar hoe scheef je een camera ook laat hangen, wat is geweest is geweest. Hoe jammer dat ook is.

Aan het einde van deze doorsnee thriller heeft men gelukkig nog wel wat smerige scènes in petto voor de kijker én de volledig op de auto-pilot bijrollende Stephen Rea. Uit loyaliteit naar zijn vaste regisseur wellicht. Isabelle Huppert houdt het nog een klein beetje draaglijk en Chloë Grace Moretz is een mooie meid, maar daar is het dan ook wel mee gezegd.

**

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Dwaas duo.

De bewierookte documentaire 'Grey Gardens', die uiteindelijk zelfs op het prestigieuze Criterion-label verscheen, heeft een status verworven die vooral blijkt te zijn gebaseerd op gebakken lucht. Eigenlijk is het woord 'documentaire' te hoog gegrepen. Het continue filmen van twee psychiatrisch patiënten zal destijds een hoog curiosa-gehalte hebben gekend, tegenwoordig is het niet alleen tenenkrommend om te aanschouwen, maar bovenal achterhaald. Wie afvalzenders als SBS6 en RTL4 t/m 99 ontvangt weet dat wat er heden ten dage onze beeldbuis bevuilt als zijnde real life soaps en zogenaamde docu's en reportages, vele malen gekker is. En zeker niet minder 'vaardig' in elkaar gestoken. Toch trok deze film destijds de bezoekers aan. Wellicht omdat het lijdend voorwerp familie is van Jackie Kennedy. U weet wel. Niet dat de filmbroers hier iets over vragen. Ben je mal! Het titeltje bovenaan slaat dan ook niet op de twee vrouwen.

Na een half uur geratel van twee doorgedraaide dames, die het beste af zouden zijn met professionele hulp - zowel geestelijk als in de huishouding - in plaats van een camera, heb je het als kijker toch wel een beetje gehad. Dat de gebroeders Maysles maar ongegeneerd bleven doorschieten zegt hoogstwaarschijnlijk meer over hun karakters dan over de andere 'regisseurs' hun kwaliteiten: twee extra mensen konden hier niets leuks meer van brouwen. En dus wordt de kijker getrakteerd op de ene na de andere oninteressante anekdote van een moeder die ooit.. Ooit wat eigenlijk? En haar dochter die een nog minder exotisch leven kreeg. Ondertussen worden ze waarschijnlijk bestolen door een junk die vast een beter verhaal heeft dan de praatzieke patiënten en schijten de katten op en onder de lakens, wat de broeders telkens half filmen. Stel je voor dat je wordt betrapt!

Natuurlijk lag dit aan de basis van menige sensatiezender zijn corebusiness (rufterige reportages uitzenden), iets waar destijds al een aftrap mee werd gemaakt door vermakelijker portretten te presenteren in 'Showroom'. Van de NCRV nota bene. Aftrap of inkoppertje, dat in elk mens een voyeur schuilt - meestal eentje die het liefst iets te lang door gluurt - weten we inmiddels wel. Daar hebben we geen internet, of moderne Willibrord Frequins als Alberto Stegeman en ander griezelig televisievolk voor nodig. Lang leve het 'nieuws' van de jongens en meisjes van POW en andere consorten, die door de persoonlijke ellende van anderen slapend rijk worden. Exorbitant rijk, vergis u niet. Sensatie sells. Maar, hoe sneu het ook is, tegenwoordig zou men wel de juiste vragen stellen en iets meer moeite doen. Althans, mag je hopen. Of misschien juist wel niet...

Onvoldoende.

Grijs.

The Grey valt weinig op binnen het subgenre der survivals en dergelijke. De klinkende cast weet amper verschil te maken en lijkt gevangen te zitten in een slap script, dat te weinig vermaak biedt. Sommige scènes doen dat gelukkig wel en met name de eerste helft van deze onderhoudende grijze muis is best aardig. Toch zijn de vreselijk vormgegeven CGI-wolven een voorbode op een mindere tweede helft, die nog enigszins aardig afsluit. Maar dan is het eigenlijk al te laat.

Doorsnee.

Om deze Tarzan is toentertijd veel te doen geweest maar desondanks is de film niet slecht. Het begint allemaal goed maar kent helaas te veel middelmatigheid om volledig in balans te blijven. Redelijk.

Enigszins vermakelijk filmpje maar helaas te onevenwichtig om hoog te vliegen. Kent een aantal gedenkwaardige scenes maar hier had veel meer in gezeten. De humor wordt overschaduwd door drama en zo kent de film een aantal momenten waarop het wat stuurloos aanvoelt. Niet slecht maar ook niet goed. Redelijk.

Destijds nogal een knaller in de bioscoop maar deze gedateerde Nederlandse klassieker blijft van bedenkelijk niveau. Hauer en met name De Gooyer maken er nog iets van maar de film is nogal amateuristisch qua acteerprestaties. Met de hilarische Jones. Het verschrikkelijke vervolg direct overslaan. Gemiddeld.

Geinige Grinch.

Illumination Entertainment timmert al jaren aan de weg. Het is geen Pixar of DreamWorks, maar het begint te komen. Het dochterbedrijf van Universal heeft echt wel wat talent aan boord en sinds Despicable Me zijn de successen dan ook niet van de lucht. Maar niet altijd terecht, want de crossover met live-action Hop was niet zo'n feest en ook de Minions-film was een brug te ver. Maar met The Grinch zit men op het goede spoor.

De film doet denken aan - het ietwat sterkere - The Lorax, maar dat heeft uiteraard te maken met Dr. Seuss. Ook hier is het een kleurrijk en vrolijk gebeuren en is 3D een ware aanvulling voor de beleving, en niet slechts een gimmick. Met name het begin is sterk en dat komt door een geinige introductie van het chagrijnige wezen. Pharrell Williams rijmt er lustig op los als de verteller en Benedict Cumberbatch is een uitstekende Grinch.

Wanneer de volwassener humor wordt ingeruild voor de verplichte moraal, worden er kansen gemist en blijft het bij wat sporadisch gegrinnik. Toch is deze kerstfilm de moeite waard. In het begin zit overigens een geniale verwijzing naar een van Pixars grappigste kortfilms: For the Birds. Voor de oplettende kijker. Dat de makers nauw betrokken zijn bij The Secret Life of Pets moge duidelijk zijn; je verwacht elk moment dat hond Max begint te praten.

***

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Verplichte pulp voor elke cinefiel en andere zichzelf niet serieus nemende filmliefhebbers. Death Proof is net iets sterker dan Planet Terror maar smaken verschillen uiteraard ook hierover. De tussenfilmpjes zijn verwaarloosbaar. Als doublefeature slechts in een hanjevol bioscopen te zien geweest in Nederland. Via import te verkrijgen. Goed.

Beroemde naamgenoot.

Scott Adkins moet een goed jaar gehad hebben in 2012. Hij mocht meedoen met publiekstrekker The Expendables 2 en liftte samen met Van Damme nog even mee met de oude glorie van Universal Soldier in het zoveelste vervolg datzelfde jaar. El Gringo is eveneens een actiefilm zonder veel inhoud. Het verhaal doet in zijn simpliciteit en setting soms een beetje denken aan El Mariachi. Maar de indruk die Robert Rodriguez maakte met die film is onvergelijkbaar met dit werk.

Toch is Eduardo Rodriguez, die geen familie is van de eerder genoemde regisseur, overduidelijk fan van het werk van zijn beroemde naamgenoot en diens kompaan Tarantino. Een flitsend, alternatief smakend, broeierige actiefilm is het gevolg. Adkins wordt continu lastig gevallen tijdens zijn vluchtpoging uit een Mexicaans stadje, dat bevolkt wordt door een boevenbende. Het verhaal heeft verder niks om het lijf, maar de actie ziet er goed verzorgd uit en is voldoende onderhoudend.

Goed.

Met dank aan Koch Media voor het recensie-exemplaar.

Grappige komedie met de altijd fijne Murray die qua verhaal niet altijd even sterk is. Toch wordt er een hoop goed gemaakt d.m.v. enkele hilarische scenes. Goed.

Zoete hap.

Deze komedie met sterrencast kent naast de standaard pies en poepgrappen tevens een hoog Disney-gehalte. De zoetige moraal ligt er duimendik op en de meeste grappen zijn zelfs voor een bijziende niet verrassend. Van mijlenver dus.

Wat de film helpt in zijn voordeel zijn een aantal leuke dialogen, en een behoorlijke vaart. De bekende kinderachtige grappen maken nergens plaats voor onvoorspelbare leuke en qua niveau stijgt de film niet boven het maaiveld der komedies uit. Hap-slik-weg.

Doorsnee.

Jammer.

Deel een was al geen feest, en ook dit deel faalt er in enigszins een enge sfeer op te roepen. De geesten zijn eerder lachwekkend dan eng. Wat wel eng is, is het acteerwerk. Met name van Gellar die gelukkig al snel uit de film verdwijnt.

Slecht.

En nu stoppen graag..

Wederom bewijst men, ditmaal met een iets onderhoudender verhaaltje dan bij deel 2, geen enkel deel in deze serie spannend te kunnen krijgen. Deel 1, een nogal matige film, moest het vooral hebben van het bios-effect. Met zijn allen lekker gillen en schrikken. Voor je het weet roept een ieder dan: "Goeie film! " Terwijl dat deel allesbehalve goed is. Op een zeer foute dag ben ik met mijn vriendinnetje naar deel 2 gegaan, ook al zo'n drol. Waarom ik me telkens aan dezelfde steen blijf stoten is vast voer voor psychologen, maar dagelijkse kost voor cinefielen. Men hoopt op verbetering zullen we maar zeggen

Welnu dan deel 3. Ruk met een hoofdletter R. Het acteren wil nog steeds niet echt lukken bij iedereen. De schrikmomenten zijn zo voorstelbaar als de dood en de SFX zijn ook al geen feest. Het is leuk geweest nu, geen deel 4 alsjeblieft. Er zijn grenzen..

Vrijwel geen spanning en een niet al te sterk clichématig verhaal. Deze remake kan je rustig overslaan. Matig.

Goochelende Grudge.

Regisseur Nicolas Pesce gooide hoge ogen met het vreemde en sterke Piercing en werd door menige horrorfreak bewierookt dankzij zijn debuut The Eyes of My Mother. Je kunt veel van de man zeggen, maar niet dat hij doorsnee films maakt. En dus was de hoop op een originele aanpak van de zoveelste The Grudge gegrond. Maar zoals vaker blijkt wanneer kleinere filmmakers hun eerste grote Hollywood-productie mogen doen; van frisheid lijkt plotseling geen sprake meer.

En dus krijgt de kijker de zoveelste cliché-horror voor de kiezen. Geen vervelende, ondanks een ietwat verwarrend begin met goochelende tijdslijnen. Zo maakt Jon Cho de kijkbeurt best draaglijk en is het leuk om William Sadler weer eens voorbij te zien komen. Lin Shaye blaast de term getypecast weer nieuw leven in en vormt de eerste aanwijzing dat creativiteit ver te zoeken zal zijn. En dat is het, want nergens gebeurt er iets bijzonders. Ook de schrikmomenten zie je negen van de tien keer aankomen.

Hoe overbodig dit laatste deel van de oorspronkelijk Japanse horrorserie ook moge zijn, een echte buil val je er ook weer niet aan. Dertien uit een dozijn betekent niet gelijk dat de houdbaarheidsdatum is overschreden. Een en ander wordt prima in beeld gebracht en ondanks de grommende Demián Bichir weet men een eng sfeertje neer te zetten. Door de tijdssprongen moet je bij de les blijven en dankzij wat vaart is het best een onderhoudend werkje geworden, met zelfs wat sporadische gorigheid.

**½

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Komisch contrast.

Gleeson is perfect als de curieuze en corrupte agent Boyle, die een komisch contrast vormt met de rechtschapen FBI-agent Cheadle. De humor is droog en het verder totaal ondergeschikte misdaadverhaal wordt vrijwel alleen gedragen op de schouders van de twee hoofdrolspelers, die een heerlijke onderlinge chemie bezitten.

Zeer goed.

Kostner doet het niet onaardig maar Kutcher is ongeloofwaardig in dit slappe, voorspelbare en zeer clichématige verhaal. Het einde trekt de film nog meer naar beneden. Matig.

Flauwer.

Het kan altijd nog slechter, maar veel meer dan onderhouden doet deze zoveelste komedie met het bekende thema niet. Meer dan een handjevol goede grappen is niet aanwezig. Het is een zonde dat Mac zijn talent vaak verwaarloosd werd aan dit soort zoutloze en voorspelbare filmpjes. Zelfs Kutcher kan beter.

Gemiddelde meuk.

De TV-serie was beter.

En ondanks dat dit een subjectieve opmerking is, zij het zo.

Want ik ben dol op lachen, maar het moet wel vanzelf gaan. En de balans bij dit werkje is op zijn minst onevenwichtig te noemen ten opzichte van het (betere) TV-werk van 'The Young One' en zijn compaan.

Redelijk.

Deze komische racecomedy stond, niet geheel alleen, aan de wieg van de velen die zouden volgen. Toentertijd een beetje bijzonder, tegenwoordig nog steeds vermakelijk en onderhoudend. Redelijk.

Prima oorlogsfilm met sterrencast. Ietwat lang maar met genoeg spanning en een onderhoudend verhaal. Sterke acteerprestaties. Goed.

Gymkata was destijds een behoorlijke hit in de videotheken. Het beloofde in een tijd van Kosugi en ander Cannon-vee iets nieuws onder de zon. Het nieuwe zat hem in het feit dat de hoofdrolspeler een Olympisch turnkampioen was. De doos beloofde ons de dodelijke combinatie van turnen en de huidige martial arts. En dat alles nog wel met Clouse op de regie-stoel. We konden niet wachten tot de cassette de gleuf van de videorecorder beroerde.

Maar nu weer terug in de realiteit: zelfs toentertijd hebben we krom gelegen om het knullige verhaal en de idiote vertolkingen. Met name Thomas kan amper acteren. We huurden de film echter niet voor het verhaal of de acteerprestaties maar vooral voor de vechtscenes. Echter, die bleken ook al niet zo bijzonder in beeld te worden gebracht. Redelijk teleurgesteld keerden we na afloop terug naar de videotheek om voor de zoveelste keer Enter The Dragon te huren.

Een hoog camp-gehalte maar voor iedere rechtgeaarde vechtfilm-liefhebber, evenals bijv. de lange rij Norris-meuk, verplichte kost, zij het met een bitter smaakje. Niets vernieuwend, wel gemiddeld.