menu

Hier kun je zien welke berichten JDSsmetje als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

F.C. De Kampioenen - Kampioen Zijn Blijft Plezant (2013)

Alternatieve titel: F.C. De Kampioenen - De Film

0,5
Grootste misverstand in de Vlaamse televisiegeschiedenis, en dan heb ik het helaas niet alleen over het plot. Het ging al een tijdje bergaf met de bekendste Vlaamse typetjes, maar eindigen doen ze helaas bij een dieptepunt waar je volgens mij nog amper onder kan. Verwacht je aan een honderdtwintig minuten durende komedie zonder een vorm van humor van aanvaardbaar niveau. Telkens wanneer je mondhoeken zouden moeten opkrullen krommen je tenen, want dit slot van wellicht de meest memorabele VRT-televisiereeks ooit is pijnlijk, héél pijnlijk.

Fantastic Beasts and Where to Find Them (2016)

1,5
Zo af en toe heeft mijn vriendin het voor het zeggen in de cinema en moet ik 'Le Ciel Flamand' laten schieten voor alweer een blockbuster van formaat: deze keer een spin-off van Harry Potter. Nu ben ik zelf geen fan van die knullige toverjongen, wie naar Fantastic Beasts kijkt mist zijn aanwezigheid. En toch is dat niet eens de reden dat deze feeërieke prent de nodige toverkracht mist, want daar steekt de stedelijke setting en het te dunne plot een (spreekwoordelijk) stokje voor.

Femmes de l'Ombre, Les (2008)

Alternatieve titel: Female Agents

2,0
Nogal matig. Zonder al te veel aandacht te besteden aan de diepgang van de oorlogsthematiek mikt Les Femmes de l'Ombre eerder op spanning en hier en daar wat explosiviteit. Van spanning kwam jammer genoeg niet al te veel in huis. De film heeft dan wel weer een goed verhaal afgeleverd bij de kijker, alleen komt dit niet altijd even geloofwaardig over en ontbreekt de meeslependheid, emoties, overtuiging en intensiviteit. Overigens kwam ik niet zo ver terug in de tijd, en is de artistieke waarde zeer miniem.

Fidèle, Le (2017)

Alternatieve titel: Racer and the Jailbird

2,0
Le Fidèle had een uitstekende, strak geregisseerde misdaadthriller kunnen zijn, maar Roskam prefereerde in deze een romantisch melodrama en dat komt minder uit de verf. De chemie tussen de twee lovers in trouble is nauwelijks voelbaar en de emotionele band met de personages verdwijnt naargelang de film vordert. Qua filmstijl slaagt Roskam er wel in de Vlaamse cinema een internationaal appeal te geven en bij wijlen bemerk je vonken van de zijn klasse, maar Le Fidèle werkte simpelweg niet immersief genoeg. De metaforen (woef woef) lagen er bovendien erg dik op en in het tweede deel van de film begint het scenario wat te rammelen. Roskam verklaarde op de Vlaamse televisie dat hij de kwaliteit van de Vlaamse film wil opkrikken, maar dat hier niet altijd het budget voor is. Eén dingetje: geld had hier weinig mee te maken. De cast valt bovendien weinig te verwijten. Maar laat ons hopen dat 'wonder boy' Michael R. - Rundskop - Roskam zélf bij de volgende release opnieuw alles uit de kast trekt.

Football Factory, The (2004)

3,0
Luchtig en vermakelijk. De film verheerlijkt de subcultuur en werkt niet moraliserend. Ook ontbreekt het aan een verhaal, waardoor de film vaak van de hak op de tak springt met allerlei zijplotjes die weinig toevoegen. Het enige doel lijkt inzage in de hooliganwereld, maar ook dat wordt nooit diepgaand. Toch weet de film te entertainen dankzij snedige snelle montage, een flitsend tempo, leuke personages, en nogal puberale humor.

Fritt Vilt (2006)

Alternatieve titel: Cold Prey

2,5
Enorm onoriginele slasher van Noorse bodom over een groepje vrienden die - uiteraard op afgelegen locatie waar er geen gsm-bereik is - wil gaan snowboarden. Eén van de vijf vrienden raakt gewond, en dus besluiten ze hem te verzorgen in een verlaten en vuil gebouw tenmidden van de bergen.

Locatie is cliché maar een pluspunt. Verlaten, vuil en een sterke brandgeur. In een luxeuze villa zou dit ook minder spannend zijn natuurlijk. De soundtrack is ook goed en geeft hier en daar wat emotie aan bepaalde scènes. Acteerwerk is ook niet slecht.

Minpunt is dat het eigenlijk nooit echt spannend wordt, laat staan eng. Ook zijn de moorden (met uitzondering op de eerste) lang niet bloederig genoeg. Het is immers horror. Ook het einde laat de wensen over en is best voorspelbaar. Dat één iemand het ging overleven weet je van in het begin, wie dat ging zijn wist ik ook al van in het begin. Bovendien weet de kijker nog steeds niet wie de man is die de moord gepleegd heeft, en waarom hij dit gedaan heeft. Het stelt de poort dan ook open naar een tweede, en ja, ondertussen al derde film van deze reeks.

Niet echt goed, maar ook niet saai.

Fucking Berlin (2016)

2,0
"Ik wou mijn grenzen aftasten, maar heb ze overschreden." Ziedaar 'Fucking Berlin' in een notendop, de Duitse versie van het Franse 'Bang Gang', en duidelijk geïnspireerd door de werken van Larry Clark. Wel komt het moralistisch vingertje pas helemaal in de staart, en voelt alles daarvoor nog behoorlijk fris en onbevooroordeeld aan. Voor hoofdpersonage Sonia ligt de grens zelfs ergens tussen het inbrengen van een cavia in iemands achterwerk (niet alleen Mr. Slave uit South Park laat graag Lemmiwinks door zijn darmen dwalen), en intimiderend gewurgd worden tijdens de penetratie. U merkt het: deze prent zal stof doen opwaaien.

Verder ook geen pretentieus arthousesfeertje deze keer, maar erg vlot en zelfs wat amusant. Cinematografisch zit het ook wel goed, Gottschick lijkt me wat geïnspireerd door Noé maar toont wel niet dezelfde durf. De regisseur stelt Berlijn overigens voor als zowat de tolerantste stad aller tijden, met de meeste vrijzinnige jeugd aller tijden. Nu ben ik er zelf nog nooit geweest, maar wat hij ons hier voorschotelt lijkt me fel overdreven. Van onzin kent Gottschick ook wel wat.

Fury (2014)

2,5
Realistisch geschoten en bij vlagen spannende film die helaas de clichés niet uit de weg gaat. Ayer maakt zijn personages vlak en doorzichtig heldhaftig , en kruidt de dialogen met weinig inspirerende oneliners en Bijbelse citaten; het Amerikaanse laagje stoort. Entertainend is dit werkje anderzijds wel.

Fúsi (2015)

Alternatieve titel: Virgin Mountain

4,0
Ontroerend en licht komisch werkje van Kari, waarin het nutteloze routineuze bestaan van Fusi uitgedaagd wordt door de romantiek. Het hoofdpersonage wekt onmiddellijk een soort empathische sympathie op en de tere maar onvervalste sentimentaliteit is voelbaar als een rode draad doorheen de film. Kari accentueert de gevoelige lijn tussen geluk en ongeluk door het afwisselend gebruik van warme en kille kleuren, en benadrukt routine door het consequent gebruik van dezelfde camerastandpunten. De regisseur waakt dan ook doelbewust over eenvoud, maar dat betekent niet dat deze film minder effectief wordt. Integendeel.