Meningen

Ik denk dat ik de film vooral niet zo geslaagd vond omdat ik te weinig sympathie en medeleven had met de hoofdpersonages. De verhaaltjes over hun leven boeiden mij niet echt, hun lachmomentjes waren eerder irritant dan grappig. Anders had ik de film wel beter gevonden denk ik. Het naakt en de seks in de film was onmisbaar gezien het plot. Visueel was de film wel erg goed, en de muziek ook erg leuk, maar uiteindelijk voelde alles toch iets te afstandelijk aan om het echt te waarderen.

Heldenepos die patriottisme, pacifisme en vooral katholicisme hoog in het vaandel draagt. Extreme principes gaan klaarblijkelijk gepaard met extreme daden. Niet alleen de onsubtiele verheerlijking van alles waarvoor zowel Doss als Gibson voor staat is storend, dat is eveneens Gibson's bombastische en melodramatische filmstijl zonder raffinement.

Redneck 'merica! Weinig ervaring met film noirs, en ook nu blijkt dat het niet meteen mijn genre is al viel het al bij al wel mee. Madsen wat overacting, Connelly een beetje seutig en Johnson nogal mechanisch. Verder een sfeertje dat er wat dik op ligt, en een soundtrack die zichzelf voortdurend herhaald. Beetje fout allemaal, al hoort het ongetwijfeld bij het genre. Het verhaal zat wel niet slecht in mekaar, al werd het nooit spannend en sleepte het ook een beetje te lang aan. Vervelend werd het wel nooit. Af en toe passeerde ook wel eens een leuke scène, opgevrolijkt met wat sluiphumor.

Vond het maar matig, maar aan de reacties die ik kon opvangen uit de zaal sta ik hier eerder alleen in.

De premisse van de film is natuurlijk erg boeiend - wanneer is er consent en wanneer niet? In de film wordt het al vrij snel duidelijk dat die er voor de jonge Zara niet was.

Regisseur Molly Manning Walker laat het na om echt een boeiende dialoog op te starten over het thema. Ze zoekt de grijze zones de facto weinig op en slaagt er mijn inziens te weinig in om haar thema voldoende uit te diepen. Dat de personages zelf ook op de oppervlakte blijven - we krijgen enkel de oncomfortabele gelaatsuitdrukkingen - is misschien een statement om te vertellen dat dergelijke ervaringen nog te veel in taboesfeer zitten of als normaal beschouwd worden, maar maakt het er eigenlijk niet interessanter op.

Walker gebruikt in haar inleiding veel tijd om de context te scheppen: het feestgedruis louter als facade van een ongemakkelijke coming-of-age en een zoekende generatie (gelijkaardig zagen we al in Spring Breakers), maar dat komt niet altijd goed uit de verf. Verder moet ik zeggen dat ik de personages niet heel gelaagd vond en globaal gezien ook niet altijd even sterk geacteerd.

How to Have Sex is op geen enkel vlak dramatisch, maar leg je verwachtingen niet te hoog.