menu

Hier kun je zien welke berichten JDSsmetje als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Loft (2008)

2,5
Waar de moderne Vlaamse cinema zich vooral uit in (vaak prima) luchtige drama's zal 2008 toch vooral de geschiedenis ingaan met het klonen van de Hollywood-filmstijl. Echt vernieuwend of origineel is deze film op dit gebied nooit. Op geen enkel gebied eigenlijk, want ook het scenario is niet eens zo geniaal. Het werkt wel, en het is een prima recept voor een leuk en soms spannend mysterie, maar onderscheidt zich amper van de doorsnee. Naar het einde toe balanceert het allemaal een beetje op het randje van geloofwaardigheid en met de laatste twist gaat Van Looy er ook een stuk over. De scènes van 'een jaar later' hadden voor mij ook niet gehoeven. Uiteindelijk had de film een kwartiertje eerder mogen stoppen, en af en toe iets minder gelikte bombast had dit werkje wel goed gedaan. Iets minder zou iets meer kunnen geweest zijn. Verder wordt visueel alles erg strak gehouden, en is in het camerawerk best veel moeite gestoken. Het acteerwerk is meer dan behoorlijk, alleen ben ik geen fan van Koen De Bouw. Uiteindelijk best een leuke film hoor, maar zeker niets bijzonders.

Loin des Hommes (2014)

Alternatieve titel: Far from Men

2,5
Redelijke film die het vooral moet hebben van mooie dorre landschappen, en een rustgevend stapvoets tempo. Echter voelen de twee hoofdpersonages nogal afstandelijk aan, en werkt de wisselwerking tussen de twee eerder houterig. Vooral in het eerste deel van de film krijgt de regisseur daardoor de kijker niet echt mee. Wat betreft het scenario zijn er veel losse morele dilemma's, maar worden ze weinig uitgewerkt. Ook het acteerwerk van Kateb is eerder matig.

Lone Survivor (2013)

3,5
Beste goede oorlogsfilm. Niet echt veel diepgang, en dus ook geen politieke statements, hoewel de regisseur nog weet te vertellen dat we de islamitische gemeenschap niet over één kam mogen scheren. Wel is dit gewoon een heel erg goede actiethriller met een paar aangrijpende momentjes waarbij gefocust wordt op de mens achter de soldaat. Hoofdzakelijk gaat het hierbij over een viertal Amerikanen die moeten opboksen tegen een leger aan Talibansoldaten, die overigens duidelijk niet echt goed zijn in het zoeken van dekking, maar dat even terzijde. Muziek van Explosions in the Sky kan verder nooit een slechte keuze zijn.
Goede, en bij vlagen best spannende film dus.

Lost and Delirious (2001)

1,0
Erg zwak. Het morele dilemma gaat nooit echt de diepte in, en eigenlijk geraakt de film qua gevoel ook niet verder dan een doorsnee tienerdrama. Integendeel, door gekunstelde dialogen en theatrale uitwerking vlot het verhaal maar niet. Bovendien zijn de personages nog te vlak, en worden ze neergezet door jonge actrices die nog veel werk voor de boeg hebben. De dialogen geraken ook nooit op niveau, en het aantal overbodige scenes valt niet op één hand te tellen.
Verder oogt de film goedkoop. Dezelfde montage en hetzelfde camerawerk vind je terug in soapachtige tv-films. De muziekkeuze is ook hopeloos sentimenteel en zoet, wat erg storend wordt. Het einde zag ik van mijlenver aankomen.

Love (2015)

3,0
Cinematografisch blijft Noé hangen in de sfeer van Enter the Void, maar dan wel een stuk minder uitgesproken. Tot in de perfectie verzorgd, maar af en toe lijkt het een B-versie van wat hij allemaal kan. Hier en daar mist dan ook als het ware 'een audiovisuele punch.' Bijzonder sfeervol is 'Love' wel nog steeds, hoewel die een stuk intiemer is dan in zijn vorige werken. Plotgewijs ook allemaal wel oké, en de film kijkt ook redelijk vlot weg. Dialogen waren wel niet al te best (niet dat Noé daarvoor nu bekend staat, maar het irriteerde me toch af en toe) Uiteindelijk was het wel een boeiende ervaring, maar ik heb het gevoel dat Noé wat te weinig hooi op zijn vork genomen heeft. Het smaakt dan ook naar meer. Enter the Void nog eens opzetten dan maar?

Loving (2016)

2,5
Hoewel de narratieve formule (strijden voor onrecht!) dezelfde is gebleven, ruilt Nichols reuring, ophef en consternatie in voor ingetogenheid en gestilde emotie. Hoofdpersonage Richard moet niet alleen zowat de meest bedeesde en alledaagse held zijn uit de Hollywoodiaanse filmgeschiedenis (de gemiddelde timide Vlaming smelt er ongetwijfeld voor), ook stilistisch houdt de goedwillende regisseur het eerder sober (met o.a. statisch camerawerk). Sommige scènes raken wel degelijk een fijnzinnige snaar, al laat Nichols je - tussen de sleutelmomenten door - ook geregeld los.