menu

Hier kun je zien welke berichten JDSsmetje als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Vie d'Adèle, La (2013)

Alternatieve titel: Blue Is the Warmest Color

2,5
Coming-of-age dus. En dat in de enge en zwaarmoedige definitie van het woord. Drie uur heeft regisseur Kechiche nodig om een verhaal te vertellen dat eigenlijk weinig om het lijf heeft. Het voordeel hierbij is dat je de personages van de nodige diepgang kan voorzien, en dat je je verhaal genuanceerd en gedetailleerd kan vertellen. Dat doet hij ook, en dat op een erg eerlijke en sobere manier. Het gevaar is alleen dat degelijkheid na verloop van tijd uitmond in saaiheid, en ook hier is dat af en toe het geval.

Toegegeven, met de vele dialogen loopt het niet echt mis. De camera bevindt zich dicht op de huid van de personages, die erg goed vertolkt worden. Je voelt de onzekerheid, je voelt de ongemakkelijke momenten, en je leest de verliefdheid af in de ogen van Adèle. Heel naturel geacteerd door Exarchopoulos. De vele mensen die een gelijkaardig liefdesverhaal meemaakten, rollen hier wellicht ook makkelijker in.

Halverwege heb je het helaas ook wel wat gehad. De film lijkt eventjes op zoek naar een richting, en kabbelt een beetje ongeïnspireerd verder. Het verhaal van zelfexploratie is dan inmiddels verteld, en de focus wordt verlegd naar het uiteenvallen van een relatie. Kechiche had in mijn ogen sowieso meer kunnen snijden.

De regisseur probeert het geheel nog wat op te fleuren met lange en expliciete seksscènes. Blijkbaar nam ook hij zijn dates mee naar langgerekte films van Gaspar Noé. Alleen weigert Kechiche cachet te geven aan dat soort scènes, en blijft het audiovisueel toch allemaal wat magertjes. Vreemd genoeg voelden de seksscènes ook een stuk afstandelijker aan dan een bezoekje aan het park.

Wat heeft La Vie d'Adèle nog zoal te bieden? Veel spaghetti precies. Zo heeft de cast ook de nodige koolhydraten binnen moet de regisseur gedacht hebben.