menu

Hier kun je zien welke berichten JDSsmetje als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Beautiful Ordinary, The (2007)

Alternatieve titel: Remember the Daze

3,0
De nostalgie! Het verschil tussen dit soort films en films à la American Pie is dat deze toch eerder gemaakt zijn voor mensen die hun jeugd al meegemaakt hebben. De regisseur speelt erg in op de herkenbaarheid van personages en kijkt op een sympathieke en geloofwaardige manier terug naar zijn jeugd. Met mopjes die bewust net niet raak zijn, anekdotes die net niet het vertellen waard zijn, en feestjes die toch een beetje ontgoochelen. Dat alles steekt hij in een luchtig en gemoedelijk sfeertje met fijne streepjes muziek. Leuk.

Begotten (1990)

4,0
Begotten is de grootste nachtmerrie die je kan hebben. Pijn was nooit eerder zo voelbaar, uitzichtloosheid nooit zo zichtbaar. De film is niet minder dan ellende, pijn en misselijkheid van begin tot einde. Intens, snijdend, angstaanjagend en kotslelijk. Dit is een heel erg vreemde experimentele en surrealistische film die continu met heel erg moeilijk te begrijpen metaforen werkt. De film lijkt minstens 80 jaar geleden gemaakt te zijn en bevat erg vage suggestieve scènes die moeilijk te begrijpen vallen. De rode draad oppikken is een hele opdracht, maar niet het belangrijkste. Wel is dat de manier waarop de film geschoten is, de setting, het heel erg grijze kleurgebruik, de subtiele snijdende soundtrack en de misselijkmakende geluidseffecten. En vooral het daardoor resulterende nare niet weg te krijgen gevoel die je krijgt diep vanbinnen in je lichaam.

Behandeling, De (2014)

Alternatieve titel: The Treatment

2,0
Laat de inspecteur zoeken naar de vermiste in plaats van naar de dader, en je krijgt een lang uitgespannen aflevering van Vermist geregisseerd door Erik Van Looy: De Behandeling mist vooral identiteit. En net zoals Erik Van Looy is ook Hans Herbots duidelijk fan van gestandaardiseerde matige Hollywoodproducties. Het scenario is weinig origineel, de personages zijn voorgekauwd en ook visueel is Herbots veel te braaf. De donkere sfeer bleek geen middernacht, maar slechts een lichte schemering. Suspensevol wordt het dan ook nooit. Eigenlijk springt de film er op geen enkel moment bovenuit: dan maar op de stapel gooien bij de andere matige whodunits. En snel vergeten.

Belgica (2016)

4,0
Betere Van Groeningen. Wat mij betreft zelfs zijn beste. Ik was vooral onder de indruk van de audiovisuele klasse van de discoscènes in de eerste helft van de film. Dat was welgekomen na het toch ietwat zoutloze Broken Circle Breakdown. Zelden kan een regisseur je zo goed meetrekken in de sfeerschepping: euforie en kippenvel. De soundtrack, de belichting, het camerawerk, de montage: één voor één boenk erop! Benaderde het niveau van Gaspar Noé.

Bij 'the fall' laat Van Groeningen het audiovisuele helaas een beetje los, een breit hij een eerder plotgedreven hoofdstuk aan het verhaal. Dat gedeelte sleept wat lang aan, en is ook vrij conventioneel. Hopelijk zien we binnenkort een film waarin Van Groeningen voluit gaat voor beleving, eerder dan voor het verhaal. In zijn haast psychedelische trance wil ik gerust de volle twee uur verdrinken.

Bigger Splash, A (2015)

2,0
'Gebaseerd op...' is nogal een understatement als je bijna een kopie maakt. En met remakes is het toch vaak een beetje zo als restaurantrestjes opwarmen in de microgolf: het kan smaken, maar net iets minder goed, en jij bent de chef-kok niet. Bovendien is Guadagnino peper en zout vergeten. Akkoord: de broeierige, lome sfeer komt wel degelijk uit de verf, maar nooit stond het zweet zo op mijn voorhoofd als in La Piscine. Daarnaast is het plot even dun, al moet ik toegeven dat het wel een tikkeltje subtieler is gebracht. Bovendien lijkt Guadagnino de personages iets meer diepgang te willen meegeven. Daar blijft het dan ook wel bij, en dat is spijtig want het origineel uit de jaren '60 is vooralsnog niet gedateerd.

Black (2015)

2,0
Toch al beter dan Image. Ik kan er alleen maar respect voor opbrengen dat El Arbi en Fallah met films als deze een nieuw genre introduceren in de Belgische filmwereld. Echter doen ze dat niet op een bijster bijzondere manier. Cidade de Deus was een referentiepunt voor de twee jonge regisseurs, maar deze film is een stuk gelikter. Adil en Bilall azen in een aantal scènes op een krop in de keel bij de kijker, maar dat lukt niet helemaal. De film is daarvoor toch net iets te onpersoonlijk. Arthouse is het sowieso zeker niet.

Ik had het ook moeilijk om sympathie te krijgen voor de hoofdpersonages, en vond niet echt een referentiepunt. Daarnaast had de film toch nog een stuk zwarter en rauwer gemogen. Ik miste de echte emoties. De angst in de ogen van de personages was niet genoeg af te lezen. De verhoogde hartslag bij een gevecht of diefstal was niet te voelen. Er werd een beeld geschept alsof de meeste leden van de bendes immuun zijn aan dat soort buitensporige praktijken. Stereotiep machogedrag vult het gat voor een groot stuk.

Provocerend vind ik dit werkje sowieso niet te noemen. Ik vind juist dat de film erg op veilig speelt, en dat Adil en Bilall behoorlijk binnen de lijntjes de kleuren. Hun filmstijl is professioneel, maar mist creativiteit en is te standaard. Kijkt heel goed weg, maar grijpt de kijker onvoldoende bij zijn nekvel. 'Leuk', maar cineasten zullen weinig aan Black hebben..

Boat That Rocked, The (2009)

Alternatieve titel: Pirate Radio

1,5
Ensemblestuk dat veel te nadrukkelijk op een warme feel good-vibe aast, door alles wat ook maar een beetje zwaarmoedigheid kan genereren gekunsteld uit de weg te gaan. Ook de intermenselijke relaties op de boot mogen geen greintje cynisme bevatten, waardoor The Boath That Rocked lang richtingloos aan de oppervlakte blijft. Enkel de overheid die de zender wil verbieden had voor de nodige stuwkracht in de plot kunnen zorgen, maar dat wordt aan dusdanig Piet Piraat-niveau verkocht dat er maar geen vaart in de film komt. Heerlijk dobberen dan maar? Helaas, daarvoor mist de humor de nodige scherpte en worden de personages te weinig uitgediept. Enkel met de score zit het goed.

Boot, Das (1981)

Alternatieve titel: De Andere Kant van de Oorlog

4,0
Voor een 35-jaar oude Duitse film kan Das Boot vooral cinematografisch tellen. Bijvoorbeeld hoe de camera zich een weg baant door de smalle overvolle ruimtes bij een alarmsignaal. Of hoe de belichting niet meer omvat dan rondschijnende zaklampen en infraroodverlichting. Maar uiteraard ook de bezweten angstkronkels in het gelaat van de bemanning als de boot steeds luidere kraakgeluiden galmt naarmate de boot dieper daalt. Als je Petersen één ding moet meegeven is dat hij de sfeer in de duikbuit bijzonder goed neerzet en de kijker vlotjes meetrekt in dat verhaal. Enkel de scènes op het dek zijn inmiddels gedateerd, en de film een halfuurtje korter maken had de intensiteit verhoogd en herhaling tegengegaan (Director's Cut).

Bowling for Columbine (2002)

4,0
Geen journalistiek van maten en gewichten, maar een bijzonder sterk en goed onderbouwd opiniestuk. Verplichte kost voor velen, en met humor en flair gebracht. Einde mocht wel iets sterker.

Broken (2012)

1,5
"Het is een ramp!", roept meneer de burgemeester uit Samson & Gert al eens. En dat zal Daniel Clay ook wel doen als hij ziet wat er met zijn verhaal is gebeurd. Broken is een schoolvoorbeeld van hoe je een uitstekend scenario kan verpesten.

Voor regisseur Rufus Norris is het zoeken naar de juiste toon die hij helaas nooit vindt. Ongelooflijk hoe de man drie verhaallijnen en zoveel scènes in negentig minuten kan proppen. Het kan werkelijk niet snel genoeg gaan. De scènes worden erg kort afgesneden, en zonder enige vorm van tact razendsnel aan elkaar gemonteerd. Norris bouwt niets op, en als een personage vijf meter ver moet wandelen gooit hij er een jump cut tussen. Alle emotie en gevoel vervalt in het niets. De film had een uur langer moeten duren.

Ook het camerawerk is op zijn zachtst gezegd slordig te noemen. De ene keer op een statief, de andere keer op de schouder en een schokkerig beeld. Ikzelf verkies de eerste optie. Bij wandelscènes wandelen de cameramensen volgens mij rustig mee, zonder te beseffen dat het beeld op -en neer meebeweegt. Regisseur Norris schakelt bovendien graag snel en veel van camerapositie tijdens een bepaalde scène. Een beeld mag nooit langer dan een paar seconden doorlopen. Het kwam allemaal erg druk en vluchtig over. Daarnaast is de soundtrack vreselijk, en wordt hij op de verkeerde momenten ingezet.

Naar het einde toe lijkt de regisseur iets meer rust gevonden te hebben, en betert het cinematografisch allemaal wat. Helaas is het dan wat te laat. Dat het meisje het op het einde nog wakker wordt, vond ik trouwens een beetje vreemd aanvoelen. De jonge Eloise Laurence acteert ook niet al te best, maar dat is haar moeilijk kwalijk te nemen. Tim Roth krijgt verder een iets te banale rol om te kunnen schitteren.

Héél erg spijtig dat het boek niet viel in de handen van een bekwame regisseur. Hier zat veel in.