menu

Hier kun je zien welke berichten JDSsmetje als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Eddie the Eagle (2016)

2,0
Flauw feel-good formulewerkje. Eddie is wel een leuk figuur. Verder een erg clichématige invulling met het nodige geforceerde sentiment.

Eden (2012)

2,5
Had een stuk beter gemoeten. De film slaagt er niet in om het eerste deel voldoende aangrijpend te brengen. Er heerst een nogal afstandelijke en te lichte sfeer voor de vreselijke praktijken die aan bod komen, waardoor de kijker niet echt meegesleurd wordt in het verhaal. Bovendien is het acteerwerk niet erg goed, de dialogen matig en het scenario soms niet erg geloofwaardig. In het midden volgt er een twist, waarna de film meer thrillerelementen bevat. Dit gaat de regisseuse beter af en tilt het niveau wat op.

Eden Lake (2008)

4,0
Ook deze film verschilt qua opzet niet veel van de reguliere horrorthrillers, met dat verschil dat de hoofdpersonages geen overhormonale tieners zijn maar een sympathiek stel, en de antagonisten geen moordenaars maar slechte opgevoede rotkinderen. Wel krijg je natuurlijk weer het standaard kat-en muisspel met continue achtervolgingen in het bos.

De kracht van de film zit hem voornamelijk in het feit dat je de kinderen als kijker ook echt gaat haten, en de film niet tegemoet komt aan wat de kijker bij momenten nu eigenlijk echt wil zien. Net wanneer je wil dat een bepaalde 'vreselijke' scène stopt heeft de film het lef om er nog net even mee door te gaan, en ook wraakmomenten en gerechtigheid aan het het einde wordt de kijker niet gegund. Dit zorgt ervoor dat je niet gewoon als bloeddorstige ramptoerist naar deze prent zit te staren, maar het werkje toch dat net ietsje meer met je doet.

Meeslepend, spannend, en bij momenten ook aangrijpend. Zeer goed.

End of the Tour, The (2015)

3,0
David Foster Wallace heeft in zijn roman zo'n 1100 pagina's nodig om te omschrijven wat er in zijn hoofd omgaat. 1100 pagina's! Dan zou je toch denken dat alles al verteld is. Maar dat is buiten Rolling Stone-journalist David Lipsky gerekend die vijf dagen nodig heeft om zijn verhaal en gedachtegang nog eens extra toe te lichten. Vijf dagen! Ik ben toch blij dat ik het boek nog niet gelezen had

De auteur is een interessant en intelligent persoon die met veel moeilijke woorden en diepgang een kijk geeft in zijn hoofd. Ik hoor u al 'ego!' en 'dikke nek!' schreeuwen, maar gelukkig speelt Segel het met onwijs veel sympathie. En als Wallace zich als 'een gewone mens' beschouwt is dat niet gewoon om zijn schuchter persona te vercommercialiseren, maar meent het ook oprecht en hartelijk. Ziedaar de kracht van de film. Het bombastisch sentiment houdt regisseur Ponsoldt dan ook achterwege, en gelukkig maar (de tweede zoete shots en de afscheidsspeech zie ik door de vingers)

Het personage van de journalist dient dan weer om u te identificeren met uzelf, de echte 'gewone mens.' Bij het VTM-nieuws luidt de slogan dan ook 'wij stellen uw vragen!' - gelukkig zijn ze in de film wél van een degelijk niveau (dat even terzijde) De antwoorden zijn best diepgaand en intelligent, maar toch toegankelijk. Het samenspel tussen de twee is bovendien bijzonder spontaan. Echter kent de film nooit hoogtepunten, en ontbreekt er enige intensiteit om echt indruk te maken.