menu

Hier kun je zien welke berichten JDSsmetje als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Image (2014)

1,5
Met behulp van een vlotte toegankelijke film willen de twee jonge regisseurs de vooroordelen van de Marokkaanse gemeenschap doorprikken, en in de plaats daarvan een genuanceerd beeld brengen. Het probleem is echter dat ze dat zelf doen aan de hand van een reeks clichématigheden en stereotiepen. Het vingertje wordt gewezen naar de media. Zij zouden sensatie omruilen voor diepgang. Ironisch aangezien de film zich zelf (en vooral bij het einde) aan die praktijken verbrandt. Zo is het personage van Lahbib dan wel niet zwart-wit, de meeste andere personages zijn dat wel. En dan vooral die vastgeroeste Herman Verbeeck natuurlijk. Je zou dan toch denken dat hij bij het zien van de 'politiek correcte' documentaire verandert is. Echter blijft hij kiezen voor de sensatie en de scoop, wat alleen maar bevestigd dat hij een typetje is. De film wil de stigmatisering van de Marrokaanse cultuur counteren, maar kaatst de bal gewoon terug in de schoot van de journalistiek waardoor de film op zijn beurt ongenuanceert meewerkt aan de stigmatisering van de media. Keer op keer is het betoog bewust inconsequent en draaien ze het debat lompweg naar hun hand. Het scenario is bijgevolg onvolwassen en oppervlakkig. Pijnlijk, als je als film net daarop kritiek wil geven.

Imposible, Lo (2012)

Alternatieve titel: The Impossible

2,0
De zoveelste rampenfilm zonder enige creativiteit of visie. Emoties gaan niet verder dan aangedikt sentiment, dialogen zijn niet van niveau. Het verhaal wordt nooit indringend of zenuwslopend, en Bayona is een regisseur zonder stijl. Misschien moet hij eens naar Vinyan kijken.

Irresistible (2020)

2,0
Nogal fletse politieke satire waarin het Amerikaanse electorale systeem het onderspit moet delven en het vingertje gewezen wordt naar de sluispoorten tussen de politieke en economische wereld. Dat klinkt zwaarmoedig, maar Irresistible zoekt nadrukkelijk de luchtige paden op. Alléén doet het dat zonder veel humor of schwung, en is het betoog tegelijkertijd te braaf om scherpzinnig genoeg uit de hoek te komen. Hoewel Steve Carell en Chris Cooper behoorlijk staan te acteren, is het vooral het rammelende scenario dat ervoor zorgt dat de film - ondanks het potentieel - nooit echt van de grond komt. Adam McKay, waar zit je?

Irréversible (2002)

4,5
Rauw, ruwe en choquerende cinema die je bij de keel grijpt en nooit meer loslaat. De vormgeving, het experimentele camerawerk, depressieve kleurgebruik en hoofdpijnverwekkende muziek sleurt je mee in een misselmakende überrealistische en compromisloze prent die je koude rillingen op je rug bezorgen. Om vervolgens in te zakken zonder aan kwaliteit in te boeten en de kijker doet uitblazen van wat een wel heel erg zware, doch uitstekende trip was.

It Follows (2014)

2,5
Beetje matig. Het is hoofdzakelijk de overdonderende onheilspellende score die het hem doet, maar het is toch net iets te vaak vals alarm, en als het dan wel raak is blijkt dat nooit erg eng te zijn. It Follows is wel heerlijk sfeervol en donker, maar aan de nogal trage sleur waar de film je in meeneemt wordt nooit een stroomversnelling gekoppeld. De film mist dan ook de power om de kijker af en toe naar het puntje van zijn stoel te drijven. Integendeel, het repetitieve karakter van de verhaallijn en het aanhoudende slome tempo doen je juist wegzakken. Er wordt niet echt toegewerkt naar die spannende climax, en de film ontwikkeld zich in dalende lijn. Ook de schrikmomentjes kunnen nooit zorgen voor de boost die de film mist. De achtervolgingen zagen er wel creepy uit, maar daar bleef het ook bij. Als Mitchell je dan ook nog eens laat meekijken door de ogen van de nevenfiguren en de dreiging wordt ook voor de kijker onzichtbaar ziet het er allemaal een beetje lullig uit. Vliegt er plots een haardroger van punt a naar punt b zonder dat je de persoon ziet die hem smijt. Rest het drukkende sfeertje, die in de bioscoop wel fantastisch tot zijn recht kwam.