Image (2014)

Dag iederéén,

Bedankt voor jullie feedback.

Bekijk onze volgende film Black op 11 november in de Belgische bioscopen .

Peace!

Deze eens meegebracht van de bib en 'k vond het geen misse film. 'k had er niet echt verwachtingen bij, maar 'k vond het wel een boeiende film, maar het laatste half uur en het einde waren wel het sterkste.

De speelduur was goed, niet te lang en niet te kort. Qua cast had 'k wel een grotere rol verwacht voor Geert Van Rampelberg en Wouter Hendrickx. Nabil Mallat deed het wel erg goed en kwam overtuigend over.

'k vond het wel eens de moeite waard om gezien te hebben, mede door het sterke einde.

Heeft mij toch niet zo overtuigt deze image. Eerste film van duo adil/ billal. Hoop dat black beter word. Ondanks de korte speelduur wist hij mij niet de gehele lengte te boeien. Het einde was wel goed en onverwacht. Film miste echt iets vond ik om echt goed te zijn. Acteerprestaties waren redelijk goed alleen vond ik de journaliste irritant spelen. Spijtig. 5/10

Hi, waar kan ik de film kopen? Ik kan hem niet meer vinden op Bol.com en wil hem heel graag zien

Klassiek Romeo & Julietverhaal in een modern jasje gestoken, waarin racisme en vooroordelen sterk in de verf worden gezet. Loopt ietwat moeizaam, maar het einde maakt veel goed. Zeker niet slecht voor een eerste film. Qua acteerprestaties vind ik vooral Gene Bervoets sterk.

Nog wel een vermakelijke film, hoewel het regelmatig cliché overkomt. Het laatste gedeelte stond dan weer bol van een aantal rare gebeurtenissen die wat ongepast en wrang aanvoelden. Het einde kwam naar mij ook over als ware het geld plots op was geweest om er een degelijk einde aan te breien.

Degelijk, maar toch iets meer van verwacht. De film wil de clichés van de Marokkanen betwisten en de media aanklagen, maar naar mijn gevoel komt het nogal onbevredigend over. De fout leggen bij de media lijkt me mis plaats, ook al moet alles indrukwekkender, schokkend overkomen of wat dat ook om de kijkcijfers omhoog te brengen. Anderzijds kwamen er toch ook heel wat clichés over de Marokkanen hier aan de orde wat ook ongepast lijkt. Het zal sowieso voor sommigen onder hen zo zijn, maar veralgemenen lijkt me toch wat te ver te gaan. Het ongepaste gedrag kun je toch niet tolereren, ook al hebben ze een moeilijke jeugd gehad of weinig toekomstperspectieven. Ik begrijp hun ongenoegen, maar niet op die wijze. Dit geldt ook voor de politie die ook een maar zwart-wit beeld hebben. Gelukkig zijn er mensen zoals die politieagente die zich probeert in te leven in hun omstandigheden. Het slot heeft een onverwachte wending die ik niet zag aankomen, maar helaas eindigt dit met een snel vaart van nieuwsfeiten waarbij je met heel wat vragen blijft zitten. Lahbib wordt als moordenaar bestempeld, maar wat te zeggen over de vingerafdrukken van Eva op het moordwapen. Naderhand wordt ze wel aangekaart als eventuele medeplichtige, maar meer wordt er niet meer over gelost. Ze zou ook vermist zijn??? Het acteerwerk is redelijk, al valt Laura Verlinden als Eva wat tegen. 6/10

De Marrokkaanse Johnny Depp

Ik heb ondertussen Patser al wel een tijdje liggen, maar wou liever eigenlijk eerst de rest van het oeuvre van Adil El Arbi en Bilall Fallah eens zien. Niet dat het duo momenteel al zoveel films heeft gemaakt (Black en Image) maar vind het altijd wel interessant om te zien wat voor een evolutie ze doormaken. Het had dan ook een slimmer idee geweest als ik ze in de juiste volgorde had gekeken, maar had me vergist in het feit dat Black hun debuut was.

Vandaar dus nu pas aan Image begonnen, maar het is vreemd om te zien hoe dit op zich een compleet andere film is en je tegelijkertijd toch voelt dat dit van dezelfde makers is als van Black. Gesitueerd in Brussel komen El Arbi en Fallah met een lichte versie van Romeo & Julia af (iets dat ze in Black zouden herhalen) en is het vooral de voorspelbaarheid ervan die opvalt. Alle vinkjes in het genre worden netjes afgetikt (de rivaliteit op de nieuwsdienst tussen Eva en Sarah, de oudere generatie die wordt opzij geschoven door de nieuwe generatie, ...) en ik had eigenlijk verwacht dat dit met een serieuze sisser ging aflopen. Zo'n typisch interessant debuut maar wel eentje dat nergens weet te beklijven. Dat was zo tot op het einde. Eva die compleet doordraait en Herman vermoord.. Ik had het niet zien aankomen en dat geeft altijd een leuke kijkervaring natuurlijk.

Tof wel dat El Arbi en Fallah voor hun debuut toch ook al wel op een paar bekendere namen konden rekenen. Gene Bervoets doet het altijd wel goed, al wordt hij in andere films soms compleet verkeerd gebruikt, maar ook Wouter Hendrickx, Manou Kersting en Geert Van Rampelberg doen weinig fout in hun bijrollen. Het is echter vooral de samenwerking tussen Laura Verlinden en Nabil Mallat als respectievelijk Eva en Lahbib die de film net dat beetje extra geeft. Let vooral ook nog een cameo van het regisseursduo - El Arbi is op een foto te zien en Fallah is eventjes in een flits te zien als agent in een politiewagen - maar dat is natuurlijk enkel en alleen als je dit soort dingen (net zoals ik) wel fijn vind om te zien.

Tot nu toe nog niet echt onder de indruk van El Arbi en Fallah maar misschien brengt Patser daar nog verandering in. Black en Image zijn vermakelijke films, maar geraken niet altijd boven de middenmoot uit. Blijft toch wel een regisseursduo om in het oog te houden, zal ze wel blijven volgen en ben benieuwd wat hun Hollywood avontuur nog gaat brengen.

3.5*

Ik was wel benieuwd naar de eerste film van Adil El Arbi en Bilall Fallah. Doet in enkele opzichten wat denken aan hun latere film Black, maar dan gelukkig met minder romance. Wat dan wel weer terugkomt zijn die Marokkaanse of allochtone subgemeenschappen in en rondom Brussel. De wet van de sterkste en de criminaliteit wordt sterk weergegeven.

Vervolgens wordt de media sterk op de korrel genomen doordat voornamelijk of zelfs uitsluitend bij negatief nieuws de gemeenschap wordt geviseerd of gemediatiseerd. Reële gemonteerde beelden uit het nieuws versterkten dat idee alleen maar. De schuld exclusief bij de media leggen is vrij eenzijdig. Ook het personage van Gene Bervoets pas hierin en is stereotiep, hoewel zijn personage knap werkt vertolkt. Geert Van Rampelberg en Wouter Hendrickx zijn ook altijd fijne acteurs om terug te zien al was hun rol vrij beperkt.

Geen slecht debuut, wel eens interessant om bij stil te staan. Mits wat meer diepgang en nuancering een toppertje.

Sterk. En wederom een grote voorsprong van de Zuiderburen.

We kennen dat verhaal van Ismail Ilgun nog in 2016. De kranten stonden er vol mee; treitervlogger, mensen slaan, dingen in de brand steken, overvallen, stroomstootwapens... Je kon het zo gek niet bedenken. Toen ben ik maar zelf zijn Youtube-kanaal gaan kijken en... toen zag ik toch wel iets heel anders dan de media mij deed verwachten. Maarja, ondertussen was het al te laat. Pownews zag er weer zoete broodjes in, en elke rasmongool vanuit elke uithoek van Nederland had via een zelfgemaakte vlog wel iets te melden over deze jongen. Nouja, niks zeggen terwijl je sensationele bek door ratelt.

Maarja, het is zoals het is: Het gebeurd niet op de een of andere dag dat je opstandig wordt.

De film Image legt ook de pijnlijke zenuw bloot. Dat je dit soort sensatie overal ter wereld hebt is punt één, maar er films over durven te maken... Dat doen ze in Nederland weer eens niet. De opening van deze film is al duidelijk genoeg; vele archiefbeelden van rellende jongeren van Noord-Afrikaanse afkomst. Negroïde, Marokkaanse, getinte... We kennen het wel. Het nieuws weet het allemaal lekker gesapig te vertellen. Een van de medewerkers is de zekere Eva. Ze krijgt opdracht om informatie te verzamelen uit een groepje Marokkaanse jongeren uit Molenbeek; en dan gaat haar geweten spreken: er zijn teveel dingen die haar ervan weerhouden om de waarheid achterwegen te laten... ahum, de waarheid waar niet over gesproken mag worden. Ze maakt kennis met Lahbib, die haar meevoert in de sferen van de wijk. En die is toch wel alles behalve hatelijk en gewelddadig.

Ze probeert het tegendeel te bewijzen door een wat genuanceerde docu te maken om een ander beeld te creëren. En zo volgen we zowel Eva, die onder druk staat van zijn baas en Lahbib, die het verleden achter zich aan heeft zitten. Echter, als ze samen zijn lijkt de rust te zijn gekomen.

En dan het einde... Het leek zo'n hoopvolle kant op te gaan; het was Eva en Lahbib ook ergens wel gegund... Maar, nee... Bij lange na niet. Sterk!

Het begin van de loopbaan richting Bad Boys 3. Het duurde wel even om deze te vinden en Black en Patser waren al voor gegaan. Maar hier laten de twee Belgisch-Marokkaanse broertjes al meteen een hoop potentie zien.

4,0*

Welkom in multicultureel Brussel waar elke inwoner tot een minderheid behoort. De typische stijl van het regisseursduo - en ik denk o.a. aan de real time lapses - is ook in hun debuutfilm al aanwezig, waarbij sterke beelden te rapen vallen.

Prima acteerprestaties van Nabil Mallat, Laura Verlinden en Gene Bervoets. Nabil Mallat speelt met veel overtuiging een zware jongen, waarna hij nadien een rol aan de goede kant van de wet zou spelen in Patser (2018) - MovieMeter.nl. Schitterend acteur in elk geval. Achter het engelachtige uiterlijk van Laura Verlinden schuilt dan weer een enorme power die zich op het eind van de film helemaal ontlaadt. Een uitspraak die ze voordien gedaan heeft, blijkt de sleutel van de film: je moet alles in de context zien. Gene Bervoets is, als tv-baas van Laura, de spreekwoordelijke PITA (pain in the ass).

De titel van de film is een vlag die allerlei ladingen kan dekken, en dat vind ik altijd fijn. Het kan gaan om imago dat o zo belangrijk is in alle geledingen van de samenleving, het kan ook slaan op datgene wat de media ons aanreiken. De films van Adil El Arbi en Bilall Fallah vind ik als Belg/Vlaming/Brussels pendelaar erg interessant omdat ze een kijk (hun visie) geven op een microkosmos die ze als hun broekzak kennen. Ze portretteren de Brusselse wijken (Schaarbeek en Molenbeek) op realistische wijze; een bepaalde straatmentaliteit, de diversiteit, de adidasbroeken met streepjes, etc.
De regisseurs hebben eveneens het scenario geschreven dat me weet te boeien van begin tot eind. Clichés in beide richtingen worden daarbij (bewust?) niet geschuwd. Zo wordt een blanke Brusselaar in mekaar geslagen door Nabil, maar het blijkt een pedoseksueel (het Marc Dutroux syndroom) en wordt er gespeeld met het straatboefimago van Nabil en co.

Zoals eerder gezegd blijkt Laura Verlinden een sluimerende vulkaan die op het einde redelijk loskomt. Eerlijk gezegd vond ik dat de laatste actie van Laura niet had misstaan in een Tarantinofilm, waarmee ook alles gezegd is over de geloofwaardigheid ervan. Maar in dit geval staat de actie in functie van bevestiging van de context die men voordien heeft gecreëerd. En de boodschap van de film is toch wel dat de migranten in Brussel te lijden hebben aan foute beeldvorming, dacht ik. Al heeft men daar dus een over-the-top finale voor nodig.

Hete aardappels zijn moeilijk te eten, en dat blijkt ook bij het consumeren van deze film. Ik laat het nog maar eventjes afkoelen.

Fijne inkijk in de moeilijkere wijken in Brussel, en de struggel van Eva in de dominantie van haar chef.

Niet best.

De volgorde heb ik dan wel niet gerespecteerd, eindelijk heb ik alle vier langspeelfilms van Adil El Arbi en Bilall Fallah gezien. Ik vind hun oeuvre vrij wisselvallig, Black was de eerste film die ik van hen zag en vind ik nog altijd de beste. Behalve Bad Boys hebben ze voor hun eerste drie films uit dezelfde thematische vijver gevist.

In Image proberen El Arbi en Fallah een eenzijdig beeld over allochtone probleemwijken in een ander daglicht te plaatsen... door een eenzijdig, ongenuanceerd beeld van de media te tonen en dan nog op een potsierlijke manier. Daar gaan ze grandioos de mist in. De film doet erg aan als een studentikoos project, vol holle personages die simplistisch van hot naar her hoppen, allemaal vrij doorzichtig en cliché. Elke volgende scène zie je zo aankomen.

De gewelduitbarsting op het einde is nog een geslaagde twist, maar ook dat wordt al snel weer vakkundig de nek omgedraaid door nogmaals diezelfde kritiek op de media te spuien. De media hoeven van mij écht niet gespaard te worden, maar maak dan een film met wat betere dialogen (dat netwerkevent...) en wat meer diepgang. Dit soort kritisch bedoelde films faalt grandioos als het zo eenzijdig, simpel en boertig gemaakt is. Spijtig.

1,5

Journalist Eva Hendrickx [Laura Verlinden] maakt een documentaire over de situatie in de wijken in Brussel waar Noord-Afrikanen regelmatig slaags raken met de politie. Tijdens de opnames leert ze Lahbib Faraji [Nabil Mallat], een charismatische jongeman met een strafblad die duidelijk respect geniet onder de jongeren in de omgeving. Eindredacteur en presentator Herman Verbeeck [Gène Bervoets] staat onder grote druk om de kijkcijfers te verbeteren en Eva’s genuanceerde, nauwgezette benadering komt daardoor in gevaar. El Arbi en Fallah maken korte metten met de manier waarom media bijdragen aan een negatieve beeldvorming van immigranten, maar is ook kritisch op dat deel van de samenleving waar Lahbib onderdeel van uitmaakt. Het sterke scenario wordt aan het einde wat melodramatisch, maar dit is een indrukwekkend speelfilmdebuut van de mannen die later Black en Rebel zouden maken.