Image (2014)

Banaal liefdesverhaaltje over een braaf blank journalistje dat haar o zo verderfelijk burgerlijk societyleventje met eindeloze cava-recepties en oersaaie dates met stijve harken inruilt voor een stoere Brusselse ket die onder een oppervlakkige façade van winkeldiefstal, bejaarden intimideren en rellen uitlokken eigenlijk best een lieverdje blijkt te zijn (iemand die zo aandoenlijk gitaar speelt kan toch gewoon niet slecht zijn?) De film is over de hele lijn stupide, maar soms ook dubieus: het personage Lahbib verminkt een man op straat omdat er geruchten waren dat het een pedofiel was. De regisseurs lijken hiermee het oubollige ideaal van sociale controle op te hemelen en wijken-ironisch genoeg-niet ver af van het gekende N-VA discours.

Want ja, wat wouden El Arbi en Fallah nu eigenlijk bereiken met deze film? Ik hoor ze overal vertellen dat de media grote boosdoener zijn in stigmatisering van allochtonen, maar zelf maken ze ook wel een film die overloopt van sensatie en clichés (de film begint met een dubieuze 'best of' montage van zinloos geweld). El Arbi en Fallah mogen zich dan in de media wel manifesteren als een frisse wind in het Vlaamse filmlandschap, toch maken ze een film die verre van progressief is zoals Do the Right Thing en La Haine, naar verluidt hun twee grote voorbeelden. Integendeel, Image hangt aaneen van Hollywood plattitudes, wat zeg ik, VTM plattitudes. Zo zijn de scènes op de redactie van een onvoorstelbare potsierlijkheid zoals enkel wij Vlamingen het kunnen bedenken: de dramatiek is infantiel en de karikaturaal slechte personages nemen in elke zin dwangmatig woorden als SCOOP, KIJKCIJFERS en BUDGET in de mond, puur om te tonen wat 'n eikels het allemaal zijn. Helemaal triestig natuurlijk dat presentatrice Kathleen Cools dan doodleuk moet komen verkondigen dat dit de "beste voorstelling van een persdienst ooit" is. Beste VRT, als jullie dan toch moeten besparen, stuur dat onnozel mens meteen de (Reyers)laan uit en geef die arme Lieven Van Gils zijn job terug.

De naar exploitation neigende finale maakt het 'de media zijn slecht' betoog van de regisseurs al helemaal kinderlijk. Grappig genoeg is de hele hype rond Image een veel effectievere kritiek op de media dan de film zelf: in ons verstikkend Vlaams filmlandschap is er namelijk geen plaats voor kritiek, enkel voor promopraat. Een Vlaamse film moet hoe dan ook 'gesteund' worden (typische 'like maar geen hate' mentaliteit van dit Facebooktijdperk), de regisseurs komen in elke talkshow opdraven waar ze ongelofelijk sympathiek worden gevonden en alvorens de film uitkomt is het al een onbetwist meesterwerk. Achteraf volgen de lofuitingen elkaar in snel tempo op (ik zag pas een krantenartikel dat zelfs Stromae het een goede film vindt, wat dat ook zou mogen betekenen), wordt iedereen geronseld om deze belangrijke film zo snel mogelijk te kijken en verzinken we in een sfeer van unanieme blinde adoratie: twee Vlamingen hebben iets gemaakt én het zijn toffe gasten, dus we moeten het allemaal maar geweldig vinden. Dat noem ik pas media-manipulatie. Maak daar maar eens een film over, jongens.

Ook van mij een 5/5. Ik vond het een prachtige film, echt indrukwekkend voor een debuut (langspeelfilm) van zulke jonge regisseurs. Ik kan het alleen maar toejuichen dat mensen eens met hun neus op de feiten worden gedrukt, dat de werkelijkheid meestal helemaal niet zo zwart-wit is als in de media vaak wordt voorgesteld.

Ik vond het een hele verademing om eens een film te zien waarin wordt afgeweken van de vele stereotypen die helaas nog steeds bestaan. Tezelfdertijd wordt er ook niet te veel naar de andere kant geneigd: het is absoluut niet zo dat alle “allochtone” jongeren als onschuldige slachtoffers worden neergezet en alle “autochtonen” als racisten. Echt knap gedaan, een heel mooi en realistisch evenwicht gevonden.

De romantische verhaallijn stoort me bovendien zeker niet, integendeel, de chemie tussen Lahbib en Eva komt heel mooi over.

Ik heb nog enkele vraagjes:

Is de soundtrack en dan vooral het ontroerende lied dat Lahbib zingt voor Eva (met de gitaar) verkrijgbaar op iTunes?

Kent er iemand de actrice die stagiaire Sara speelt? Ze kwam me heel bekend voor, maar ik kan haar niet plaatsen.

Om af te sluiten, doe zo verder @ Adil el Arbi & Bilall Fallah! Ik kijk al uit naar opvolger Black Ook een pluim voor de knappe acteerprestaties van Nabil Mallat, Laura Verlinden en co.

Hmm... Toch wat overroepen mijn gedacht.

Eerst en vooral vond ik de probleemwijken, waar het uiteindelijk om draait, heel weinig in beeld komen. Ik had graag wat meer diepgang gezien in bepaalde personages.

Het verhaal draait meer om Eva en haar carrière dan de Marokkaanse jongeren.

En net dat is het struikelpunt van deze prent. Want wat vind ik Laura Verlinden een doodse actrice!

Ze lijkt de hele film gewoon maar voor zich uit te staren in de hoop toch wat aandacht te krijgen.

Ze past ook gewoon niet in het plaatje voor mij... Ze straalt geen karakter uit, toont te weinig emotie.

Nabil Mallat vond ik dan weer wel goed gecast. Stoere gast met een klein hartje. Hij weet duidelijk wat hij aan het doen is.

Verder vond ik het verhaal weinig pit hebben. Net niet interessant genoeg. Net niet vernieuwend genoeg. Net niet pakkend genoeg... Allemaal net niet dus.

Al moet ik zeggen dat het einde wél heel wat goed maakte. Het geeft je plots een heel andere kijk op het hele verhaal en er zit duidelijk een boodschap in. Een boodschap die ik overigens zeer kan waarderen. Ik durf zelfs zeggen dat het einde insloeg als een bom.

Maar jammer genoeg kan dat de rest van de film niet helemaal redden.

Hier had echt meer mee gedaan kunnen worden.

Een nipte 3* door het geslaagde en voor mij onverwachte einde. Dit misdaaddrama gaat over polarisatie, een mooi woordje om het onderhouden van klassen- en rassenverschillen in onze maatschappij aan te duiden. Daarom is het uitgangspunt van de film erg actueel en verwachtte ik ook een boeiende reflectie daarrond, zeker wanneer de regisseur tot "slimste mens" opgehemeld wordt in spelletjes voor het plebs (superlatieven... yuck!!!). Tevergeefs : de film doet net alles om die verschillende werelden verder te verdelen. De journaliste blijft het geschoolde meisje met een mooi appartement in Gent en een veelbelovende job, en de Marokkaan Lahbib blijft een crapuleuze delinquent die maar niet uit zijn misdaadverleden kan en wil loskomen. Dit had zoveel beter kunnen zijn met wat meer nuance in de hoofdpersonages.

Een tweede plot volgt de sensatiezucht van de media, die de polarisatie versterkt om kijkcijfers te maken. Ik juich ook toe dat er geen cliché-romance tussen Eva en Lahbib is ontstaan (oef!). Maar ondanks alles gaat de film geen enkel cliché over Marokkanen in BXL uit de weg. Jammer.

Eindelijk een Vlaamse film die aandacht heeft voor het leven in Brussel en de multiculturele samenleving in het algemeen - een verademing na alle Jan Verheyens die uitsluitend films lijken te maken voor bewoners van doorzonvilla's op het Vlaamse platteland. Maar dat maakt helaas nog niet dat Image ook een goede film is.

Den Adil, inmiddels de poulain van televisiekijkend Vlaanderen, moet op het gebied van het vakkundig en sfeervol in beeld brengen van een verhaal niet onderdoen voor de Amerikanen waar hij duidelijk naar opkijkt, maar jammer genoeg had hij ook nog een blik clichés staan waarvan de houdbaarheidsdatum al lang voorbij is. Voor de 39845e keer in de geschiedenis van de fictie zien we de strijd van een idealistische journalist tegen haaien, persmuskieten en dalende kijkcijfers, voor de 26593e keer speelt Gène Bervoets een machtige klootzak zoals alleen hij dat kan, voor de 56 miljardste keer wordt iedere scène onderstreept door bombastische muziek en voor de 189 miljardste keer voelt het einde absurd en geforceerd aan, alsof Adil echt geen idee had over hoe hij zijn film zou moeten laten eindigen. Over de montage van opgemaakte krantenkoppen en radio- en tv-reportages aan het begin, in het midden en op het einde van de film wil ik het dan nog niet eens hebben. Bovendien is den Adil erg slordig, want bij het draaien vergat hij blijkbaar steeds dat er nog een kartonnen beeld van Laura Verlinden op de set rondslingerde. Eeuwig zonde, want Nabil Mallat, die Lahbib vertolkt, speelt zijn rol verschroeiend goed, alsof hij gewoon Lahbib is (zijn uitleg over kappers en snackbars is pijnlijk waar), en het allerlaatste shot is ook goud waard.

Ik ben bijzonder benieuwd naar hoe de volgende film van den Adil en zijn copain, een verfilming van het cult-jeugdboek Black van Dirk Bracke, er zal uitzien. Want ooit kan hij de Belgische American Gangster, The Departed, The Newsroom of The Godfather maken, maar daarvoor zal hij nog veel boterhammen moeten eten.

Verwachtte een film over de allochtone-jongeren problematiek in Brussel en kreeg een verhaal over journalistiek.

Weinig overtuigend script, ongeloofwaardig slot en matige acteerprestaties. Dit laatste kon ook moeilijk anders vermits een goede karaktertekening er niet in zit.

Het Belgische antwoord op La Haine, maar dan met een eigen twist. De film is vooral qua insteek zeer goed, mensen omverblazen zit er nog niet in. Maar het laat wel een beeld zien van vooroordelen. De meeste mensen op de redactie reageren zeer zwart-wit. Ze gaan er niet alleen van uit dat alle kijkers zo reageren, maar zien als journalisten ook alles kortzichtig. Ze trekken alle Marokkanen over één kam wat criminaliteit betreft. De enige van de redactie van vreemde origine is in hun ogen de woordvoerder van iedereen met allochtone roots, elke vorm van geweld kent al een dader voor de feiten er zijn. Dat mensen dit doen is al erg genoeg, maar de zogezegd objectieve media zorgt duidelijk wel mee voor het beeld (image) dat die zwart/wit wereld helpt voeden.

Daar tegenover zien we enkele mensen die evengoed geen doetjes zijn. Wat ook een gevolg is van te leven in een wereld die met vooroordelen schermt. Het is een cirkel waar moeilijk uit te geraken lijkt. Maar onder die laag zitten wel mensen die ook hun goeie kanten hebben. Net als de media een beeld schept van een gehele bevolkingsgroep, zetten veel van de mensen uit de Brusselse wijken een imago op om te overleven in het wereldje waarin ze leven.

De film wil niet overtuigen dat Lahbib een brave jongen is. Dat is hij ook niet. Maar hij heeft wel z'n goeie kanten. En zijn daden zijn deels ook het gevolg van de wereld die door de media al op voorhand de stempel 'slecht' meekrijgt. Hij is niet zwart of wit (qua uitdrukking natuurlijk) maar iemand met een genuanceerd karakter.

De film heeft een boeiend verhaal en een duidelijke boodschap. Laura Verlinden en Nabil Mallat doen het niet slecht in deze film. Geen enkele acteur schiet er echt bovenuit, maar de film staat er wel. Gewoon een goeie film zonder te willen opvallen. En misschien komt dat de inhoud net wel ten goede. Kwestie van Image...

Met behulp van een vlotte toegankelijke film willen de twee jonge regisseurs de vooroordelen van de Marokkaanse gemeenschap doorprikken, en in de plaats daarvan een genuanceerd beeld brengen. Het probleem is echter dat ze dat zelf doen aan de hand van een reeks clichématigheden en stereotiepen. Het vingertje wordt gewezen naar de media. Zij zouden sensatie omruilen voor diepgang. Ironisch aangezien de film zich zelf (en vooral bij het einde) aan die praktijken verbrandt. Zo is het personage van Lahbib dan wel niet zwart-wit, de meeste andere personages zijn dat wel. En dan vooral die vastgeroeste Herman Verbeeck natuurlijk. Je zou dan toch denken dat hij bij het zien van de 'politiek correcte' documentaire verandert is. Echter blijft hij kiezen voor de sensatie en de scoop, wat alleen maar bevestigd dat hij een typetje is. De film wil de stigmatisering van de Marrokaanse cultuur counteren, maar kaatst de bal gewoon terug in de schoot van de journalistiek waardoor de film op zijn beurt ongenuanceert meewerkt aan de stigmatisering van de media. Keer op keer is het betoog bewust inconsequent en draaien ze het debat lompweg naar hun hand. Het scenario is bijgevolg onvolwassen en oppervlakkig. Pijnlijk, als je als film net daarop kritiek wil geven.

Sinds de slimste mens ter wereld ben ik fan van de mens Adil El Arbi, maar zijn film kon mij maar matig boeien. Laura Verlinden heeft gestalte aan de jonge journaliste Eva en gebruikt hier ongeveer 4 gelaatsuitdrukkingen voor, de etalagepop is er daar één van. Over de problematiek in de Brusselse wijken weet ik te weinig om de personages al dan niet geloofwaardig te noemen maar de redactie van de nieuwszender is dan weer een allegaartje van stereotypen; een allochtoon, een sexist, een nieuwsanker die zich gedraagt als een diva, de sexy stagaire die met alle beschikbare middelen de top wil bereiken. Het slot is niet echt een verrassing maar de scenarist probeert het onderste uit de kan te halen en haalt zo het laatste beetje geloofwaardigheid onderuit.

Weet niet wat de bedoeling is van deze film.

Personages komen over als uitvergrote karikaturen en het bijgesleurde liefdesverhaaltje met een hoofdactrice (Laura Verlinden) die meestal als een dode vis voor zich uit zit te staren helpen het geheel ook niet vooruit.

Men wil de media aanklagen omdat ze de allochtone jongeren in een slecht daglicht stellen terwijl ze in de film niets anders doen dan criminele luie wietrokende, rappende "gangsters" te tonen.

Vond niets aan dit overhypte "meesterwerk".

Deze eens meegebracht van de bib en 'k vond het geen misse film. 'k had er niet echt verwachtingen bij, maar 'k vond het wel een boeiende film, maar het laatste half uur en het einde waren wel het sterkste.

De speelduur was goed, niet te lang en niet te kort. Qua cast had 'k wel een grotere rol verwacht voor Geert Van Rampelberg en Wouter Hendrickx. Nabil Mallat deed het wel erg goed en kwam overtuigend over.

'k vond het wel eens de moeite waard om gezien te hebben, mede door het sterke einde.

Klassiek Romeo & Julietverhaal in een modern jasje gestoken, waarin racisme en vooroordelen sterk in de verf worden gezet. Loopt ietwat moeizaam, maar het einde maakt veel goed. Zeker niet slecht voor een eerste film. Qua acteerprestaties vind ik vooral Gene Bervoets sterk.

Degelijk, maar toch iets meer van verwacht. De film wil de clichés van de Marokkanen betwisten en de media aanklagen, maar naar mijn gevoel komt het nogal onbevredigend over. De fout leggen bij de media lijkt me mis plaats, ook al moet alles indrukwekkender, schokkend overkomen of wat dat ook om de kijkcijfers omhoog te brengen. Anderzijds kwamen er toch ook heel wat clichés over de Marokkanen hier aan de orde wat ook ongepast lijkt. Het zal sowieso voor sommigen onder hen zo zijn, maar veralgemenen lijkt me toch wat te ver te gaan. Het ongepaste gedrag kun je toch niet tolereren, ook al hebben ze een moeilijke jeugd gehad of weinig toekomstperspectieven. Ik begrijp hun ongenoegen, maar niet op die wijze. Dit geldt ook voor de politie die ook een maar zwart-wit beeld hebben. Gelukkig zijn er mensen zoals die politieagente die zich probeert in te leven in hun omstandigheden. Het slot heeft een onverwachte wending die ik niet zag aankomen, maar helaas eindigt dit met een snel vaart van nieuwsfeiten waarbij je met heel wat vragen blijft zitten. Lahbib wordt als moordenaar bestempeld, maar wat te zeggen over de vingerafdrukken van Eva op het moordwapen. Naderhand wordt ze wel aangekaart als eventuele medeplichtige, maar meer wordt er niet meer over gelost. Ze zou ook vermist zijn??? Het acteerwerk is redelijk, al valt Laura Verlinden als Eva wat tegen. 6/10

De Marrokkaanse Johnny Depp

Ik heb ondertussen Patser al wel een tijdje liggen, maar wou liever eigenlijk eerst de rest van het oeuvre van Adil El Arbi en Bilall Fallah eens zien. Niet dat het duo momenteel al zoveel films heeft gemaakt (Black en Image) maar vind het altijd wel interessant om te zien wat voor een evolutie ze doormaken. Het had dan ook een slimmer idee geweest als ik ze in de juiste volgorde had gekeken, maar had me vergist in het feit dat Black hun debuut was.

Vandaar dus nu pas aan Image begonnen, maar het is vreemd om te zien hoe dit op zich een compleet andere film is en je tegelijkertijd toch voelt dat dit van dezelfde makers is als van Black. Gesitueerd in Brussel komen El Arbi en Fallah met een lichte versie van Romeo & Julia af (iets dat ze in Black zouden herhalen) en is het vooral de voorspelbaarheid ervan die opvalt. Alle vinkjes in het genre worden netjes afgetikt (de rivaliteit op de nieuwsdienst tussen Eva en Sarah, de oudere generatie die wordt opzij geschoven door de nieuwe generatie, ...) en ik had eigenlijk verwacht dat dit met een serieuze sisser ging aflopen. Zo'n typisch interessant debuut maar wel eentje dat nergens weet te beklijven. Dat was zo tot op het einde. Eva die compleet doordraait en Herman vermoord.. Ik had het niet zien aankomen en dat geeft altijd een leuke kijkervaring natuurlijk.

Tof wel dat El Arbi en Fallah voor hun debuut toch ook al wel op een paar bekendere namen konden rekenen. Gene Bervoets doet het altijd wel goed, al wordt hij in andere films soms compleet verkeerd gebruikt, maar ook Wouter Hendrickx, Manou Kersting en Geert Van Rampelberg doen weinig fout in hun bijrollen. Het is echter vooral de samenwerking tussen Laura Verlinden en Nabil Mallat als respectievelijk Eva en Lahbib die de film net dat beetje extra geeft. Let vooral ook nog een cameo van het regisseursduo - El Arbi is op een foto te zien en Fallah is eventjes in een flits te zien als agent in een politiewagen - maar dat is natuurlijk enkel en alleen als je dit soort dingen (net zoals ik) wel fijn vind om te zien.

Tot nu toe nog niet echt onder de indruk van El Arbi en Fallah maar misschien brengt Patser daar nog verandering in. Black en Image zijn vermakelijke films, maar geraken niet altijd boven de middenmoot uit. Blijft toch wel een regisseursduo om in het oog te houden, zal ze wel blijven volgen en ben benieuwd wat hun Hollywood avontuur nog gaat brengen.

3.5*

Ik was wel benieuwd naar de eerste film van Adil El Arbi en Bilall Fallah. Doet in enkele opzichten wat denken aan hun latere film Black, maar dan gelukkig met minder romance. Wat dan wel weer terugkomt zijn die Marokkaanse of allochtone subgemeenschappen in en rondom Brussel. De wet van de sterkste en de criminaliteit wordt sterk weergegeven.

Vervolgens wordt de media sterk op de korrel genomen doordat voornamelijk of zelfs uitsluitend bij negatief nieuws de gemeenschap wordt geviseerd of gemediatiseerd. Reële gemonteerde beelden uit het nieuws versterkten dat idee alleen maar. De schuld exclusief bij de media leggen is vrij eenzijdig. Ook het personage van Gene Bervoets pas hierin en is stereotiep, hoewel zijn personage knap werkt vertolkt. Geert Van Rampelberg en Wouter Hendrickx zijn ook altijd fijne acteurs om terug te zien al was hun rol vrij beperkt.

Geen slecht debuut, wel eens interessant om bij stil te staan. Mits wat meer diepgang en nuancering een toppertje.

Sterk. En wederom een grote voorsprong van de Zuiderburen.

We kennen dat verhaal van Ismail Ilgun nog in 2016. De kranten stonden er vol mee; treitervlogger, mensen slaan, dingen in de brand steken, overvallen, stroomstootwapens... Je kon het zo gek niet bedenken. Toen ben ik maar zelf zijn Youtube-kanaal gaan kijken en... toen zag ik toch wel iets heel anders dan de media mij deed verwachten. Maarja, ondertussen was het al te laat. Pownews zag er weer zoete broodjes in, en elke rasmongool vanuit elke uithoek van Nederland had via een zelfgemaakte vlog wel iets te melden over deze jongen. Nouja, niks zeggen terwijl je sensationele bek door ratelt.

Maarja, het is zoals het is: Het gebeurd niet op de een of andere dag dat je opstandig wordt.

De film Image legt ook de pijnlijke zenuw bloot. Dat je dit soort sensatie overal ter wereld hebt is punt één, maar er films over durven te maken... Dat doen ze in Nederland weer eens niet. De opening van deze film is al duidelijk genoeg; vele archiefbeelden van rellende jongeren van Noord-Afrikaanse afkomst. Negroïde, Marokkaanse, getinte... We kennen het wel. Het nieuws weet het allemaal lekker gesapig te vertellen. Een van de medewerkers is de zekere Eva. Ze krijgt opdracht om informatie te verzamelen uit een groepje Marokkaanse jongeren uit Molenbeek; en dan gaat haar geweten spreken: er zijn teveel dingen die haar ervan weerhouden om de waarheid achterwegen te laten... ahum, de waarheid waar niet over gesproken mag worden. Ze maakt kennis met Lahbib, die haar meevoert in de sferen van de wijk. En die is toch wel alles behalve hatelijk en gewelddadig.

Ze probeert het tegendeel te bewijzen door een wat genuanceerde docu te maken om een ander beeld te creëren. En zo volgen we zowel Eva, die onder druk staat van zijn baas en Lahbib, die het verleden achter zich aan heeft zitten. Echter, als ze samen zijn lijkt de rust te zijn gekomen.

En dan het einde... Het leek zo'n hoopvolle kant op te gaan; het was Eva en Lahbib ook ergens wel gegund... Maar, nee... Bij lange na niet. Sterk!

Het begin van de loopbaan richting Bad Boys 3. Het duurde wel even om deze te vinden en Black en Patser waren al voor gegaan. Maar hier laten de twee Belgisch-Marokkaanse broertjes al meteen een hoop potentie zien.

4,0*

Welkom in multicultureel Brussel waar elke inwoner tot een minderheid behoort. De typische stijl van het regisseursduo - en ik denk o.a. aan de real time lapses - is ook in hun debuutfilm al aanwezig, waarbij sterke beelden te rapen vallen.

Prima acteerprestaties van Nabil Mallat, Laura Verlinden en Gene Bervoets. Nabil Mallat speelt met veel overtuiging een zware jongen, waarna hij nadien een rol aan de goede kant van de wet zou spelen in Patser (2018) - MovieMeter.nl. Schitterend acteur in elk geval. Achter het engelachtige uiterlijk van Laura Verlinden schuilt dan weer een enorme power die zich op het eind van de film helemaal ontlaadt. Een uitspraak die ze voordien gedaan heeft, blijkt de sleutel van de film: je moet alles in de context zien. Gene Bervoets is, als tv-baas van Laura, de spreekwoordelijke PITA (pain in the ass).

De titel van de film is een vlag die allerlei ladingen kan dekken, en dat vind ik altijd fijn. Het kan gaan om imago dat o zo belangrijk is in alle geledingen van de samenleving, het kan ook slaan op datgene wat de media ons aanreiken. De films van Adil El Arbi en Bilall Fallah vind ik als Belg/Vlaming/Brussels pendelaar erg interessant omdat ze een kijk (hun visie) geven op een microkosmos die ze als hun broekzak kennen. Ze portretteren de Brusselse wijken (Schaarbeek en Molenbeek) op realistische wijze; een bepaalde straatmentaliteit, de diversiteit, de adidasbroeken met streepjes, etc.
De regisseurs hebben eveneens het scenario geschreven dat me weet te boeien van begin tot eind. Clichés in beide richtingen worden daarbij (bewust?) niet geschuwd. Zo wordt een blanke Brusselaar in mekaar geslagen door Nabil, maar het blijkt een pedoseksueel (het Marc Dutroux syndroom) en wordt er gespeeld met het straatboefimago van Nabil en co.

Zoals eerder gezegd blijkt Laura Verlinden een sluimerende vulkaan die op het einde redelijk loskomt. Eerlijk gezegd vond ik dat de laatste actie van Laura niet had misstaan in een Tarantinofilm, waarmee ook alles gezegd is over de geloofwaardigheid ervan. Maar in dit geval staat de actie in functie van bevestiging van de context die men voordien heeft gecreëerd. En de boodschap van de film is toch wel dat de migranten in Brussel te lijden hebben aan foute beeldvorming, dacht ik. Al heeft men daar dus een over-the-top finale voor nodig.

Hete aardappels zijn moeilijk te eten, en dat blijkt ook bij het consumeren van deze film. Ik laat het nog maar eventjes afkoelen.

Niet best.

De volgorde heb ik dan wel niet gerespecteerd, eindelijk heb ik alle vier langspeelfilms van Adil El Arbi en Bilall Fallah gezien. Ik vind hun oeuvre vrij wisselvallig, Black was de eerste film die ik van hen zag en vind ik nog altijd de beste. Behalve Bad Boys hebben ze voor hun eerste drie films uit dezelfde thematische vijver gevist.

In Image proberen El Arbi en Fallah een eenzijdig beeld over allochtone probleemwijken in een ander daglicht te plaatsen... door een eenzijdig, ongenuanceerd beeld van de media te tonen en dan nog op een potsierlijke manier. Daar gaan ze grandioos de mist in. De film doet erg aan als een studentikoos project, vol holle personages die simplistisch van hot naar her hoppen, allemaal vrij doorzichtig en cliché. Elke volgende scène zie je zo aankomen.

De gewelduitbarsting op het einde is nog een geslaagde twist, maar ook dat wordt al snel weer vakkundig de nek omgedraaid door nogmaals diezelfde kritiek op de media te spuien. De media hoeven van mij écht niet gespaard te worden, maar maak dan een film met wat betere dialogen (dat netwerkevent...) en wat meer diepgang. Dit soort kritisch bedoelde films faalt grandioos als het zo eenzijdig, simpel en boertig gemaakt is. Spijtig.

1,5

Journalist Eva Hendrickx [Laura Verlinden] maakt een documentaire over de situatie in de wijken in Brussel waar Noord-Afrikanen regelmatig slaags raken met de politie. Tijdens de opnames leert ze Lahbib Faraji [Nabil Mallat], een charismatische jongeman met een strafblad die duidelijk respect geniet onder de jongeren in de omgeving. Eindredacteur en presentator Herman Verbeeck [Gène Bervoets] staat onder grote druk om de kijkcijfers te verbeteren en Eva’s genuanceerde, nauwgezette benadering komt daardoor in gevaar. El Arbi en Fallah maken korte metten met de manier waarom media bijdragen aan een negatieve beeldvorming van immigranten, maar is ook kritisch op dat deel van de samenleving waar Lahbib onderdeel van uitmaakt. Het sterke scenario wordt aan het einde wat melodramatisch, maar dit is een indrukwekkend speelfilmdebuut van de mannen die later Black en Rebel zouden maken.