Logboek

Van Ford, Ferrari, Carroll Shelby en van de "24 uur van Le Mans" heb ik natuurlijk van gehoord, maar van Ken Miles niet en wat dat betreft is deze waargebeurde Sport / Biografie film een mooi eerbetoon aan hem, ondanks dat hij de "24 uur van Le Mans" in 1966 niet won.

Na een mislukte poging om Ferrari over te nemen, huurt Henry Ford II (Tracy Letts) auto-ontwerper Carroll Shelby (Matt Damon) en coureur Ken Miles (Christian Bale) in om een wagen te bouwen, te weten de Ford GT40, die de Italiaanse concurrent kan verslaan tijdens de beruchte 24-uursrace van Le Mans.

"Ford v Ferrari" (of "Le Mans '66") is een schaamteloze mannenfilm, met veel ronkende motoren, elkaar aftroevende kerels en welgeteld één vrouwelijke bijrol, te weten Caitriona Balfe (als Mollie Miles, oftewel de bezorgde echtgenote van Ken Miles), en een flinke scheut Amerikaans chauvinisme. Autoleken zullen geen 180 minuten lang op het puntje van hun stoel zitten, maar kunnen wel genieten van een lekker smeuïg spelende topcast en dan doel ik vooral natuurlijk op de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Matt Damon en Christian Bale.

Hun, soms vijandelijke, vriendschap staat centraal en hun liefde voor het vak is zo besmettelijk dat je ze maar al te graag aanmoedigt. Verder deden ook Tracy Letts (als Henry Ford II), Josh Lucas (als Leo Beebde, die de Senior Vice President van Ford is en die een hekel heeft aan Ken Miles, omdat deze volgens hem geen Ford-man is), Jon Bernthal (als Lee Iacocca) en Remo Girone (als Enzo Ferrari) het best verdienstelijk.

Ook het camerawerk, de montage en het geweldige sounddesign zijn perfect op elkaar afgestemd om zo het scheuren over de baan in beeld te brengen. De titelrace is niks minder dan spectaculair en is te zien in circa de laatste 50 minuten van het verhaal, maar op verstandige wijze ligt de focus op de weg hiernaartoe. Regisseur James Mangold kiest voor een verhaal over twee underdogs die alle obstakels moeten overkomen om een ongekende klus te klaren. Dit onderwerp zo menselijk benaderen maakt "Ford v Ferrari" niet alleen een sterk drama (de laatste minuten van het verhaal zijn ook letterlijk dramatisch en dan doel ik natuurlijk op de dood van Ken Miles tijdens het testen van een auto, waarbij de remmen het begeven), maar op alle vlakken een sterke film.

Al met al is "Ford v Ferrari" een toegankelijke Sport / Biografie film voor zowel de auto- als de filmfanaat.

Deze Horror film is natuurlijk het vervolg (na bijna 40 jaar) op Stanley Kubrick's horrorklassieker "The Shining (1980)", die hij baseerde op de gelijknamige roman van Stephen King.

De volwassen en inmiddels aan alcohol verslaafde driewielkleuter Dan (Ewan McGregor) uit het origineel, moet in dit vervolg zijn betere ik zien te vinden voor hij de paranormaal hoogbegaafde tiener Abra (Kyliegh Curran), dat net als Danny beschikt over "The Shining", te hulp kan schieten. Die staat namelijk op het menu van een bende, te weten de "True Knot cult", rondtrekkende zielenslurpers / vampieren (voeden zich met het levenselixer van stervende mensen, om zo zichzelf in leven te houden en ook om mooi en jong te blijven), onder leiding van Rose The Hat (Rebecca Ferguson met een mal goochellaarshoedje).

Er zijn weinig horrorfilms met zo'n enorme reputatie als "The Shining". Stanley Kubricks iconische Stephen King-verfilming is nog altijd een top voorbeeld van een horrorfilm die onder je huid gaat zitten. Het is dus geen titel waar je zomaar een vervolg op maakt. Toch doet horrorregisseur Mike Flanagan (maakte tot nu toe alleen maar matige tot redelijke Horror films, zoals o.a "Oculus (2013)", "Before I Wake (2016)" en "Gerald's Game (2017)") een dappere poging, waarbij hij rekening houdt met het werk van Stanley Kubrick. Gelukkig probeert hij nooit te tippen aan de originele film, maar hij maakt wel dankbaar gebruik van de stijlelementen uit "The Shining".

Zo zien en horen we echo's van eerdere gebeurtenissen (zo zien en horen we o.a. kleuter Danny weer op zijn driewieler die over het bonte tapijt van de hotelgangen scheurt, de enge naakte dode vrouw die uit bad stapt, het ijzige doolhof, de geestentweeling, de blik door een met een bijl doorkliefde deur, "Redrum", de bar in "The Gold Room", de typemachine, de stookruimte en de liters bloed die uit de lift en over de plinten klotsen), oftewel geënsceneerde flashbackscènes waarin nieuwe acteurs (o.a. Alex Essoe als Wendy Torrance, Carl Lumbly als Dick Hallorann en Roger Dale Floyd als de jonge Danny) met wisselend succes de personages uit het origineel nadoen, en daarmee komt "Doctor Sleep" soms verrassend dichtbij het verontrustende effect van het origineel.

"Doctor Sleep" besteed zijn lange speelduur verstandig aan het uitdiepen van de mythologie achter "The Shining" en de karakterontwikkeling van de inmiddels volwassen Dan (je ziet overigens ook nog een aantal keren de jonge Danny) en vooral wanneer hij zijn verleden en de erfenis van zijn vader (dit keer gespeeld door Henry Thomas, die ik best goed vond lijken op Jack Nicholson) eindelijk onder ogen ziet. Ook de goedkope jumpscares (die er normaal alleen zijn om je snel te laten schrikken), zijn hier nergens te bekennen. Verontrustende muziek, strak camerawerk en choquerende gebeurtenissen komen hiervoor in de plaats en voeden het angstaanjagende gevoel dat de film tot het einde (wat zich weer afspeelt in het fraaie en tevens enge "Overlook Hotel" in de besneeuwde bergen van Colorado) weet vast te houden.

Echter het subplot over een bende zielenslurpers voelt aan als iets uit een goedkope B-film. Deze plotlijnen komen uiteindelijk wel samen, maar dat resulteert niet in één bevredigend geheel, waardoor Doctor Sleep, ondanks alle spanning, niet echt blijft spoken zoals dat bij "The Shining" wel het geval was. "The Shinning" profiteerde natuurlijk ook maximaal van de beklemmende setting in een afgelegen verlaten hotel en de spaarzame personages, maar de grootse opzet van dit vervolg met een subplot staat een benauwend sfeertje echter in de weg.

Naast een degelijk acterende Ewan McGregor maakt de Zweedse Rebecca Ferguson best indruk in haar rol van een bezweerster en geestelijk leider die alles en iedereen naar haar hand wil zetten voor eigen gewin en onsterfelijkheid en ook de jonge Kyliegh Curran maakt best indruk als de tiener Abra Stone, die zich niet gek laat maken door Rose The Hat en die uiteindelijk in Dan een onverwoestbare vriend weet te vinden. En verder vond ik Zahn McClarnon (als Crow Daddy) en Emily Alyn Lind (als Snakebite Andi) het best verdienstelijk doen als hulpjes (met bepaalde gaven) die deel uitmaken van de "True Knot cult" bende (vermoorden o.a. een jong meisje en een jonge talentvolle honkbalspeler op gruwelijke wijze).

"Doctor Sleep" is qua filmduur een lange zit met bijna drie uren (althans als je de "director's cut" bekijkt, zoals ik heb gedaan), ik heb het dan ook verspreidt over twee dagen, maar laat je hierdoor zeker niet afschrikken. Want horrorregisseur Mike Flanagan zet binnen deze tijd een magisch duistere horrorfilm neer, waarin liefhebbers van Stephen King veel herkenning in zullen vinden. "The Shining" zal het zeker niet overtreffen (zal ook nooit gaan gebeuren), maar "Doctor Sleep" kan zich zeker rekenen tot één van de meer geslaagde verfilmingen van Stephen King.

In dit matige vervolg (alweer het vierde deel in de "Rise of the Footsoldier" reeks) keert men terug naar Marbella in Spanje, waar de opening van het vorige deel, te weten "Rise of the Footsoldier 3 (2017)", zich ook al afspeelde. En daar treffen we na circa 13 minuten ook weer de mooie Emily Wyatt (Charlotte) aan, die nu omgaat met drugshandelaar Terry Fisher (Andrew Loveday) en die destijds continue in een bikini te zien was en nu is dat ook weer grotendeels het geval en dat o.a. in een zeer fraaie zwarte (als ze voor het eerst in beeld te zien is en daarbij loopt ze langs de haven op weg naar een jacht en naderhand ook nog op de jacht als ze ligt te zonnebaden), roze (op het balkon van de villa), gele (bij het zwembad van de villa) en zeer sexy kleine witte bikini (in de villa). Helaas gaat ze nu ook weer niet uit de kleren (ze neukt wel o.a. met Pat Tate in de badkamer van de villa), maar ze ademt wel sexappeal en dat zelfs op dodelijke wijze:

Pat Tate: Wat bedoel je, Harris is dood ?
Terry Fisher: Hoe ? Ze neukte hem dood.
Charlotte: Er zijn ergere manieren om te gaan, Pat.

Er valt overigens wel in één scene (na circa 40 minuten) wat bloot in de vorm van siliconen borsten te zien, maar dat is was van een getinte vrouw (die aan het zwembad ligt met een andere vrouw) die alleen maar beeldvulling is en waarover Charlotte het volgende zegt tegen Pat Tate (die daar natuurlijk naar keek ):

"Ze zijn gehuurd, net als zijn villa's."

Waar het vorige deel nog leuk was, valt dit vervolg best vies tegen en heeft het regelmatig ook een hoog komedie gehalte en zeker als Tony Tucker (Terry Stone), met zijn achterlijke kapsel (een vrouw zegt op een gegeven moment ook tegen hem "Je bent als het verdomde honingmonster"), samen met zijn jongere maatje Craig Rolfe (Roland Manookian) in beeld is. Die twee zijn vrijwel continue aan de drugs en drank en lachen zich wat af (vooral Tony Tucker) en dat o.a. in Amsterdam (vandaar rijdt men dan uiteindelijk met een gestolen gele Volkswagenbus naar Marbella), waar ze natuurlijk ook naar de hoeren gaan en waar ze twee fraaie vrouwen (Jess wright en Patricia) treffen op een terras (Craig Rolfe vraagt dan aan eentje "Ben je een prostitué", waarna hij een klap in zijn gezicht krijgt), waarmee ze wat drinken en die ze dan gaan neuken op hun hotelkamer.

Helaas hoor je in Amsterdam (wat behoorlijk stereotype wordt neergezet) niemand een woordje Nederlands praten en de gestolen gele Volkswagenbus blijkt ook nog eens van een Duitser te zijn, te weten Klaus (Nick Kingsnorth), i.p.v. een Nederlander. En hij zit (beter gezegd ligt) ook nog eens in het busje en nemen ze mee naar Marbella en voor hun kwam dat goed uit, want hij heeft namelijk de nodige drugs bij zich. Naderhand zijn ze echter niet meer zo blij met hem, want hij heeft namelijk al hun geld gestolen welke bedoeld was om drugs in Marbella te kopen.

Het verhaal draait dus weer om drugs, geld en geweld (en dit keer ook chantage middels een videoband), maar weet helaas dit keer nauwelijks te boeien (is gewoon een standaard dertien in een dozijn Misdaad / Actie film) en ook is het geweld eigenlijk maar beperkt. Natuurlijk gaat Pat Tate (Craig Fairbrass) een aantal keren lekker te keer (zo doodt hij o.a. iemand met een bierfles en steekt hij een vork in iemands hand) en dat o.a. in een bar, restaurant en op een golfbaan, maar veel indruk maakt het dit keer niet.

Het einde was opzicht nog wel leuk (men denkt dat de drugs niet goed zijn en dumpt ze in de zee, maar achteraf blijkt het een misverstand te zijn. Oftewel men heeft de drugs onnodig gedumpt. En wat dumpen betreft, men dumpt ook Charlotte in Marbella en neemt al haar geld mee wat ze had gestolen van Terry Fisher) en ook is er na het einde nog een extra scène te zien, waaruit je kan opmaken dat er nog een vijfde deel zal volgen (zal zich waarschijnlijk afspelen op Ibiza). Maar of je daar nu blij om moet zijn ?

Waar ik wel een beetje blij van werd in deze film (buiten de al eerder genoemde fraaie Emily Wyatt), was de vele leuke muziek (o.a. typische jaren 80 en 90 muziek, waarin deze film zich afspeelt) die er te horen viel zoals "Blue Monday" (dat is vandaag overigens) van de Engelse newwaveband "New Order", "The Rythm Of The Night" van de Italiaanse dance- en popact "Corona" en "Ebeneezer Goode" van de Schotse band "The Shamen".

Maar al met al is dit een matig vierde deel in de "Rise of the Footsoldier" reeks, die gelukkig ook maar 80 minuten duurt. Heb je nog nooit een deel uit deze reeks gezien, dan moet je minimaal eerst het vorige deel kijken, oftewel "Rise of the Footsoldier 3 (2017)", om dit verhaal enigszins te snappen en eigenlijk ook het keiharde eerste deel, oftwel "Rise of the Footsoldier (2007)", want dan leer je Pat Tate, Tony Tucker en Craig Rolfe pas echt goed kennen en ze hebben ook nog eens echt bestaan (zijn alle drie op 6 December 1995 in een Range Rover vermoord).

James Cameron's "The Terminator (1984)" en "Judgment Day (1991)" zijn onmisbare actieklassiekers voor menig filmliefhebber. Maar sinds het vertrek van geestelijk vader James Cameron, gaat het bergafwaarts met de Terminator-franchise. Het verhaal dat zo goed leek te zijn afgerond met "Judgment Day" werd deze eeuw voorgezet in de op zichzelf vrij aardige tot goede vervolgfilms (met onbegrijpelijk gehannes met tijdlijnen) "Rise of the Machines (2003)", "Terminator Salvation (2009)" en "Terminator Genisys (2015)" en de laatst genoemde zou de opstart moet zijn voor meer, maar dit plan werd afgeblazen voor dit nieuwste deel.

"Dark Fate" negeert de andere delen en moet een regelrecht vervolg zijn op de gebeurtenissen uit "Judgment Day" en daarvoor werd zelfs beeldmateriaal gebruikt (min of meer een alternatief einde) welke James Cameron heeft opgenomen tijdens het maken van "Judgment Day" en welke nog nooit zijn gebruikt tot nu dus. In "Dark Fate" wordt de jonge Mexicaanse arbeidersmeid Dani Ramos (Natalia Reyes) in Mexico City opgejaagd door een moordzuchtige robot, te weten Gabriel / REV-9 (Gabriel Luna), uit de toekomst. De eveneens uit de toekomst komende cyborg soldaat Grace (Mackenzie Davis) en een verbitterde Sarah Connor (Linda Hamilton) schieten haar daarbij te hulp.

"Dark Fate" begint met een dappere poging om de mythologie te herschrijven. Deze bittere pil geeft hoop op een frisse start, maar al tijdens de eerste actiescène blijkt dat "Dark Fate" uit hetzelfde vaatje tapt als "Terminator Genisys". Er zit weinig opbouw of escalatie in de actie (wel rijkelijk aanwezig en een aantal keren ook best spectaculair zoals in het legervliegtuig en op en rond de stuwdam), waardoor de geloofwaardigheid en de spanning al snel verloren gaan.

Arnold Schwarzenegger is natuurlijk het gezicht van de Terminator franchise, maar in de eerste twee films draaide het om Sarah Connor, haar verandering als personage en het voorkomen van "Judgment Day". Daarna was ze niet meer te zien in de Terminator-franchise, maar in "Dark Fate" keert de 63-jarige Linda Hamilton dus terug (het eerste wat ze zegt is overigens "I'll be back" en dat is natuurlijk de bekende slogan van Arnold Schwarzenegger) als een vergrijsde Sarah Connor (na circa 25 minuten), met een gezicht vol kraaienpootjes en spieren als staalkabels, en ze is nog net zo stoer als altijd.

Haar reünie met Arnold Schwarzenegger (die na circa 67 minuten voor het eerste te zien is als de hilarische Terminator-opa Carl, die zich in het zuiden van Amerika heeft teruggetrokken op het platteland met een vrouw en kind en die een geweten heeft ontwikkeld) zorgt voor de nostalgische kick, een aantal interessante interacties, memorabele momenten en ook best lekkere humor zoals:

Sarah: Heeft ze niet gemerkt dat je 180 kg weegt ? Dat je nooit slaapt ?
Carl: Onze relatie is niet lichamelijk

Ook is het hilarisch dat hij een gordijnenspecialist is en op een gegeven moment zegt:

"Er kwam eens een klant naar me toe. Hij wou gordijnen in effen kleuren voor in de kamer van een klein meisje. Ik zei: "Doe dat niet." Je hebt vlinders nodig, stippen, ballonnen."

Ondanks dat, is het al snel duidelijk dat het plot van "Dark Fate" de bekende weg inslaat. Dit is dan ook gewoon een fantasieloze remix van de eerste Terminator films, waarbij je het nog net geen remake kunt noemen, maar de gelijkenissen zijn er in grote getallen. Oftewel beter goed gejat dan slecht bedacht.

Al met al is het leuk om Linda Hamilton en Arnold Schwarzenegger terug te zien (en zelfs heel even jonge Edward Furlong) in hun oude rollen en ook Mackenzie Davis, Natalia Reyes (die samen met Mackenzie Davis "Dark Fate" een hart en ziel geven) en Gabriel Luna (als de nieuwe terminator Gabriel / REV-9, die bestaat uit een onverwoestbaar skelet met een vloeibaar metalen buitenkant. Oftwel twee Terminators voor de prijs van één) zijn welkome toevoegingen, maar het is niet genoeg om "Dark Fate" van de ondergang te redden en eerlijk gezegd had ik van Deadpool-regisseur Tim Miller ook meer verwacht.

Desondanks krijgt "Dark Fate" toch nog een nipte voldoende van mij en dat is mede omdat ik me er toch best aardig mee vermaakt heb.

Luister je graag naar instrumentale surfmuziek (vrijwel continue op de achtergrond te horen en deze is ook continue herhalend), zie je graag jaren 60 zwart-witbeelden van New York (o.a. het "Empire State Building") waar dit verhaal zich afspeelt en houdt je van naturelle vrouwenborsten (van zowel blanke als donkere vrouwen), dan is deze kortdurende Horror / Thriller (Horror zal er wel staan omdat de "Tony the Lonely" zich pas vergrijpt aan de vrouwen nadat hij deze eerst gewurgd heeft, oftewel Tony is een necrofiel) film zeker iets voor jou.

In dit verhaal draait het om Tony (Bob Meyer), die werkt in een fabriek in New York waar ze paspoppen makken en de andere medewerkers maken constant grapjes over zijn onvermogen om dates te krijgen. Op een dag koopt Tony een verrekijker (gelijk te zien bij de opening) en besteedt hij zijn vrije tijd aan het bespioneren van topless zonnebaders vanaf het dak van een hoog appartementencomplex. Maar bij bespioneren blijft het echter niet, want Tony wilt maar al te graag seks hebben met vrouwen en daarom besluit hij vrouwen te volgen en bij ze in huis in te breken met alle gevolgen van dien.

Dat laatste (het inbreken in woningen) is eigenlijk best lachwekkend in deze film, want schijnbaar sloot men destijds geen deuren af (natuurlijk niet bepaald geloofwaardig), want Tony komt in iedere woning makkelijk binnen door gewoon de deur te openen

Dat geeft gelijk aan dat deze film inderdaad wat aan de flauwe kant is en ook wordt er niet veel in gepraat maar hoor je vooral veel herhalende surfmuziek (ik vond het nog wel best geinig om te horen) op de achtergrond en zie regelmatig fraaie beelden van New York.

Natuurlijk zie je regelmatig ook wat naakt (vooral borsten en soms ook billen) in deze film en de eerste keer al na circa zes minuten als Tony zijn gekochte verrekkijker gaat testen op het dak van een appartementencomplex en hij gelijk twee vrouwen topless ziet zonnebaden op een ander dak. Dit doet hij overigens regelmatig en is in totaal vier keren te zien (ook best leuk in beeld gebracht, want je ziet dan beelden vanuit de verrekijker) en daarbij zie je o.a. de fraaie vrouwen Rita Bennett en Helena Clayton en ook twee donkere vrouwen (ik weet helaas hun namen niet), waarvan eentje best rondborstig was. Das was overigens ook één van de slachtoffers van Tony, waarbij Tony haar achtervolgt tot bij haar appartementencomplex en waarna hij toeslaat (wurgt en daarna verkracht, maar dat laatste is gelukkig nooit te zien, wel het wurgen).

De eerste keer dat Tony bijna van bil gaat (na circa 20 minuten) is de scène waarbij hij een hoertje (Uta Erickson) treft op straat en haar mee naar zijn appartement neemt. Daar eenmaal aangekomen doet ze wat lacherig over zijn kale en kleine appartement (waar o.a. wat naaktfoto's aan de muur hangen) en vraagt ze 20 dollar aan hem. Hij heeft echter maar 5 dollar op zak en weet nog 5 dollar te vinden en voor dat bedrag mag hij haar eventjes naakt zien. Ze zegt dan ook nog even tegen hem:

"Ok Tony boy, but remember, don't touch."

Ze doet dan heel snel even haar jurkje uit (waaronder ze niets draagt) en laat dan aan Tony eventjes haar borsten en billen zien, waarna ze weer vertrekt.

Tony wilt natuurlijk meer dan alleen maar kijken en kijkt na circa 24 minuten door een raam van een woning waar hij een schaars geklede (doorschijnende nachtkleding) vrouw (Sharon Kent, die er best mocht wezen) een boek ziet lezen op de bank. Tony besluit dan om in te breken en als de vrouw moe wordt en gaat slapen op de bank, dan gaat Tony haar betasten waarna hij haar wurgt met een nylonkous en daarna verkracht (dat is dus gelukkig niet te zien) hij haar. Dat is ook het eerste slachtoffer dat Tony maakt en in totaal volgen er nog twee, waarvan ook nog eentje met de grootste borsten in deze film. En dan doel ik niet op de eerder genoemde donkere vrouw (het tweede slachtoffer van Tony), maar op een blanke vrouw wiens naam ik helaas ook niet weet.

Op het einde van het verhaal breekt hij weer in in een appartement (het appartementscomplex waar Tony steeds op het dak staat met zijn verrekijker) en treft hij een naakte vrouw (ook die naam weet ik helaas niet) aan die bezig is voor de spiegel met wat kleding. Als Tony wilt toeslaan rent ze volledig naakt uit haar appartement en klopt ze op de deur aan bij iemand anders. Een man (is meen ik een bekende van haar) laat haar dan verbaasd binnen en geeft haar wat kleding, waarna ze een politieagent op straat aanspreken. Deze politieagent gaat dan achter Tony aan (die nog ergens rondloopt in het appartementencomplex) en hij vlucht dan naar het dak, waar de politieagent hem uiteindelijk met een aantal schoten dodelijk treft en hij van het dak valt.

Als de fabrieksmedewerkers te horen krijgen dat Tony de moordenaar is (het was steeds in het nieuws), oftewel "The Sex Killer", zijn ze in eerste instantie wat verbaasd maar al snel lachen ze hem uit, zoals ze dat altijd al deden. Daarna zie je nog wat beelden van New York en is de film afgelopen.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze Horror / Thriller film die nog geen uur duurt, maar een andere min of meer soortgelijke kortdurende film, te weten "Zero In and Scream (1971)" die 63 minuten duurt, die ik ook dit weekend heb gezien, vond ik toch net iets leuker.

In deze kortdurende Actie / Misdaad film (een Sexploitation film) draait het om de teruggetrokken eenzame voyeuristische mafketel (met moralistische trekjes) Mike (Michael Stearns), die graag ziet dat vrouwen "puur" zijn en zich niet gedragen als een "hoer". Als een vrouw zich toch als "hoer" gedraagt, dan schiet Mike met zijn geweer met vizier de man waarmee de vrouw zit te neuken dood, waarna de vrouw weer "puur" is. Mike heeft het in deze film vooral voorzien op stripper Susan (Dawna Rae, die er best mocht wezen en ook een mooi lichaam had), waar hij een oogje op heeft.

De zeer goedkoop uitziende film (je ziet ook vrijwel continue verticale groene strepen in beeld), die zich afspeelt in de omgeving van Hollywood, stelt weinig voor en er wordt ook best weinig in gepraat. Wat je wel veel ziet zijn volledig naakte vrouwen, die langdurig in beeld te zien zijn. Zo zijn we Mike na een korte inleiding (waarbij hij een man doodschiet die zit te neuken met een vrouw en waarna hij naar het nieuws kijkt, waarbij er via een nieuwslezer te zien en te horen is dat er weer iemand is vermoordt door de moordenaar) van 6 minuten naar een striptent gaan en daar zien we gedurende 8 minuten lang een volledig naakte zwartharige, blondine (oftewel Susan), zelfs twee keer, en een roodharige vrouw dansen op saaie instrumentale jazz.

Mike heeft daarbij veel belangstelling voor blondine Susan en biedt haar een drankje aan, waarna zij hem uitnodigt voor een zwembadfeestje bij een rijk vriendje, te weten (Roy (Edward Frank), van een vriendin (Cathy Horton) van haar. Dat feestje (na circa 15 minuten) verandert al snel in een orgie (waarbij vier vrouwen en twee mannen betrokken zijn) in het zwembad, waarbij veel onderwateropnamen van naakte lichamen te zien zijn en ook zien we nog Roy neuken met zijn vriendin op de bank. Gedurende deze circa 15 minuten staat Mike gewoon in zijn kleren rond te kijken.

Als Roy tegen Mike zegt dat het feest is afgelopen (beter gezegd, hij wilt dat Mike ophoepelt), rijdt Mike in zijn auto weg en duikt Roy nog even het zwembad in met Susan, om haar ook nog een beurt te geven (duurt circa 5 minuten). Mike rijdt echter niet naar huis, maar rijdt naar een plek in de heuvels van Hollywood, waarbij hij het zwembad vanuit zijn geweer met vizier kan zien. Mike kijkt dan eventjes toe en schiet dan Roy dood, waarna Susan begint te schreeuwen (dftewel te filmtitel "Zero I and Scream" ).

Eenmaal thuis luister Mike naar de radio (waar hij hoort over zijn moord) en fantaseert (zowel in zwart-wit als in kleur) hij over hem en Susan in het zwembad, waarbij je ook een aantal keren via onderwateropnames zijn slappe penis ziet. Die scène duurt circa 8 minuten en het fantaseren eindigt enigszins als een nachtmerrie voor hem, omdat Susan daarin wordt doodgeschoten en er ook op hem wordt geschoten. Daarna gaat hij weer naar de stripclub (dan zie weer eventjes de roodharige vrouw dansen) om Susan op te zoeken, maar die geeft aan dat ze zich niet zo lekker voelt, maar spreekt wel iets met hem af. Mike gaat daarna weg, maar bekijkt Susan op afstand met zijn geweer met vizier en ziet haar dan lesbische seks hebben met een andere vrouw (Ruthann Lott). Die scène duurt ook weer circa 8 minuten en is best leuk in beeld gebracht, want je ziet alles vanuit het vizier van Mike, die de andere vrouw overigens niet doodschiet, want Mike schiet alleen maar mannen dood.

We zijn dan bijna op het einde van de film beland (na circa 50 minuten), waar we Mike samen met Susan bij het zwembad (Mike was immers uitgenodigd door Susan) zien (opzicht best vreemd, want door is juiste de laatste moord gepleegd en dat met nota bene Susan erbij) en waarbij Mike geheel gekleed is en Susan rondloopt in een rode bikini. Als Susan hem vraagt om wat kleren uit te trekken (wat hij niet wilt en ook wilt hij geen koffie), begint Mike zich vreemd te gedragen en kraamt (beter gezegd preekt) hij ook allemaal belachelijke onzin uit over vrouwen en hun gedrag (strippen mag van hem, maar niet neuken met Jan en alleman). Zo zegt hij op een gegeven moment tegen Susan:

“When a man climbs on top of a woman, she becomes ugly ! He made her ugly. You were ugly ! Did he ball you ? Answer me ! Did HE BALL YOU !?"”

Susan gaat dan wat zwemmen in het zwembad en begint argwaan te krijgen over Mike en realiseert zich dan dat hij wel eens de moordenaar kon zijn. Als ze daarna in huis wilt gaan bellen, houdt Mike haar met zijn geweer onder schot. Hij begint dan weer te preken (eet daarbij ook een boterham) tegen haar en zegt dan op een gegeven moment:

"Dance for me. Please ? Dance for me."

Susan zet dan een muziekje op en begint dan wat stijfjes te dansen, waarna hij tegen haar zegt:

"Why don't you take your clothes off, like in the club."

Uiteraard doet Susan dat, waarna Mike haar uiteindelijk gaat verkrachten op de bank en als hij klaar is (vrij snel overigens ), laat hij haar met rust en bedreigt hij haar dat als ze de politie belt, hij haar alsnog zal vermoorden (ondanks dat hij nog nooit een vrouw heeft vermoord, hij zegt ook tegen haar "I never killed a woman."). Daarna zie je Mike rijden in zijn auto en hoort hij via de radio dat de identiteit van de moordenaar bekend wordt gemaakt ! Oftewel Susan heeft toch de politie gebeld.

Mike wilt dan gaan afrekenen met Susan, maar als hij dan met zijn geweer met vizier Susan (die lekker ligt te zonnen in de rode bikini in een ligstoel aan het zwembad) in zijn vizier heeft, ziet hij opeens ook een man en die man heeft ook een geweer met een vizier en dat is nu op hem gericht Dat is dan tevens het einde (boontje komt om zijn loontje) van Mike en ook van de film, die in totaal 63 minuten heeft geduurd.

Al met al best een leuke en vermakelijke kortdurende Actie / Misdaad film om eens gezien te hebben (met inderdaad een meesterlijk einde) en in de meeste tijd (gedurende circa 40 minuten) van het verhaal zijn volledig naakte (puur natuur) vrouwen te zien, maar niet zo veel en lang als in "Street of a Thousand Pleasures (1972)", want daar waren het er maar liefst 71 vrouwen en in deze film zijn het er circa een hand vol, waarvan Dawna Rae het meest naakt te zien is. Haar echte naam is Donna Young en ze is o.a. ook naakt te zien in de film "The Black Gestapo (1975)", welke ik nog vorige week had gezien en daar viel ze me ook al op.

Na het eergisteren weer eens zien van de rondborstige Uschi Digard (vooral bekend om haar rollen in Russ Meyer-films) in de Drama / Actie film "The Black Gestapo (1975)", wilde ik nog wel eens een andere film zien van haar en mede dankzij de handige zoekmachine op "MovieMeter", kwam ik uit op deze unieke Actie / Avontuur film, die ook nog eens makkelijk te pindakazen was.

En wat "alexspyforever" hierboven al aangeeft klopt helemaal, want na circa de 8e minuut zie je min of meer honderden (eigenlijk 71) volledig naakte (met allemaal natuurlijke jaren 70 lichamen zonder kunstmatige correcties, vergrotingen en tatoeages) en semi-naakte jonge vrouwen in beeld (op een slavenmarkt) en dat eigenlijk tot de laatste minuut (oftewel de 76e minuut). En zelfs voor de 8e minuut zie je al veel naakte vrouwen (in een soort van introductie van wat je te wachten staat), want gelijk vanaf de eerste seconden (dan zie je een borst welke betast wordt door een hand) zie je deze vrouwen, die begeleidt worden met Arabische muziek (ook passend zou zijn "Girls Girls Girls" van Glamrockband Mötley Crüe) en waarop ze dan dansen tot circa de 4e minuut. En daarna begint het verhaal.

In dit verhaal draait het om geoloog John Dalton (John Tull), die niet kan wachten om te ontsnappen aan zijn zeurende vrouw (je ziet haar niet maar hoort wel haar zeurende stem) in Los Angeles en reist daarom om wat ontspanning te krijgen naar het Midden-Oosten om zaken te doen met een Sjeik (Abdul Ben Hassein) en ook wil hij daar graag de slavenmarkt zien. Bij de landing met een kleine vliegtuigje redt hij de Sjeik van een moordaanslag door een andere Arabier (waar de Sjeik John nog voor de landing gewaarschuwd had) en uit dankbaarheid zegt de Sjeik tegen hem:

"You have saved my life! I am in your debt...I must repay you in some way! Ah! I shall take you to the place where they barter slaves!"

Waarna de Sjeik (voorzien van een zonnebril) hem meeneemt naar "The Street of a Thousand Pleasures" (voilà de titel van de film) en waar hij kan kiezen uit honderden naakte en semi-naakte jonge vrouwen.

En vanaf dan (dus vanaf de 8e minuut) zijn we op de slavenmarkt (beter gezegd een vleesmarkt, waarbij John een soort van Rob Geus is, oftewel "Keuringsdienst van Waarde") belandt en zie je John t/m circa de 52e minuut een keuze maken uit honderden naakte (die dus van top tot teen bloot zijn te bewonderen en van een enkele vrouw zie je ook een beetje het binnenwerk van de vagina, ondanks dat ze allemaal een typisch jaren 70 tapijtje hebben rond de vagina) en semi-naakte (van degene die nog wat dragen, wordt het meestal snel eraf getrokken) jonge vrouwen en dat was best leuk en mooi gefilmd.

Want dat is o.a. gedaan met een 16mm camera en dat vanuit een "Point of view" standpunt, waarbij je dan vanuit John's ogen naar alle naakte vrouwen kijkt. Ook raak je met John zijn hand of mond (m.b.t. het kussen van navels en tepels) regelmatig de naakte vrouwenlichamen aan. Maar in het echt was het niet John die dat deed, maar juiste de cameraman en dat is ook goed te zien, want John liep rond in kleding met lange mouwen, terwijl je juist een blote harige arm / hand in beeld ziet. Oftewel de cameraman (lucky bastard ) is degene die alle vrouwen mocht bekijken en betasten.

Je hoort overigens wel regelmatig de stem van John, die dan iets in het kort zegt over de vrouwen, zoals:

"She is so young", "She is beautiful", "Incredible", "Her skin is so soft", "Such a beautiful breasts, the kind I like", "She is is nice", "There's so many of them", "This is amazing" en "I'm going crazy".

De vrouwen proberen hem te verleiden en als ze al iets zeggen, dan is het meestal "Buy me". Ook probeert hij de landen te raden waar de vrouwen vanaf komen en noemt hij regelmatig landen als Zweden (vanwege de vele blond harige vrouwen), Frankrijk, Duitsland en Jamaica (vanwege de donkere vrouwen).

Het is ook leuk om te zien dat hij eigenlijk geen keuze kan maken en dat kon ik wel goed begrijpen, want de ene vrouw is nog mooier dan de andere vrouw en ze zijn in vrijwel alle smaken en soorten (m.u.v. Aziatische vrouwen) aanwezig en vooral uit West-Europa (film komt natuurlijk ook uit 1972). Zo zie je zeer jonge vrouwen (o.a. de mooie Adele Rein na circa 9 minuten), blondines (o.a. Neola Graef en Deborah Downey), brunettes (o.a. Tracy Handfuss), zwartharige (o.a. de mooie Joyce Mandel die ook best grote hangende borsten had), roodharige (o.a. de mooie Kathie Welch), donkere vrouwen (o.a. Michelle LeGrande met haar mooie borsten en Mia Coco en de laatste naam klinkt ook al exotisch), vrouwen met voorwerpen in de hand (o.a. Michelle Angelo die een appel in haar hand houdt en waarvan het gezicht wat gesluierd is) en natuurlijk ook rondborstige vrouwen (o.a. Uschi Digard die na circa 15 minuten voor het eerst te zien is).

Omdat Uschi Digard natuurlijk de grootste borsten heeft, krijgt zij extra aandacht van de cameraman (raakt haar aan en kust zowel haar navel als tepel). En naderhand (al vrij snel) komt men ook weer terug bij haar, waarbij ze dan gaat liggen, en wordt er o.a. gezegd:

"Oh yes, back to this room.", "Stretch your beautiful body." en "Never seen a woman so beautiful."

De vrouwen zijn meestal ook niet alleen te zien, want meestal zie je ze in een groepje van drie a vier vrouwen bij elkaar. Bij een aantal zijn ook de handen vastgebonden (we zijn immers op een slavenmarkt) met touw of een ketting en een enkele vrouw wordt ook wel eens hardhandig onderhanden genomen door een slavenhandelaar. En in een enkele ruimte zie je ook wat blote manen staan (o.a. in de ruimte waarin ook Uschi Digard te zien is).

De Sjeik (snoept hier en daar ook van de vrouwen, o.a. van Tracy Handfuss) blijft overigens steeds in de buurt van John en verteld hem soms dingen zoals:

"As long as men desire women, and women can be taken, there will be slavery."

"Dutch and often English woman work as secretary, office worker and prostitute"

Hoewel John niet kan kiezen dringt er wel een vrouw bij hem op (die de Sjeik na circa 33 minten voor hem koopt en hem ook van kledingstukken ontdoet, zoals zijn broek en hemd), namelijk de langharige blondine Neola Graef. Zij gaat met hem uiteindelijk in de 52e minuut naar een ruimte met een bed en als ze op het bed liggen zegt zij tegen hem "Alone at last", waarna hij zijn laatste kledingstuk (hij had alleen nog een witte onderbroek aan) uittrekt en zij hem neukt (hij ligt en zij zit op hem). Na circa drie minuten is hij al klaar en lopen we alweer over de slavenmarkt waarbij Neola Graef is achtergebleven.

Wij zijn dan min of meer in de achterbuurten van de slavenmarkt belandt, waarin we vrouwen in een kooi opgesloten zien, waar vrouwen verhandeld worden (de Sjeik koopt er ook nogs twee, één voor hemzelf en één voor John) en waar shows (met dansende vrouwen) opgevoerd worden. En verder zien we ook nog ruimtes waarin vrouwen met elkaar vrijen en vrouwen met mannen vrijen. Na circa de 67 minuten gaan zowel John als de Sjeik weer van bil en John dit keer met een donkere buikdanseres (ik meen Michelle LeGrande) die hem uitkleedt en o.a. tegen hem zegt:

"Buy me. Let me plessure you. You Americans are so good"

De Sjeik gaat overigens met een zwartharige vrouw (ik meen Casey Larrain) van bil, waarbij hij wel de meeste kleren aanhoudt.

En ook dit keer duurt het voor John niet al te lang, want dit keer wordt hij tijdens het neuken (missionaris standje) gestoord door paniekerig geschreeuw van Casey Larrain, die met de Sjeik bezig is. Wat blijkt, de Sjeik wordt alsnog vermoord door een arabier met een mes (steekt hem daarmee in de rug). John gaat kijken wat er aan de hand is en vlucht dan samen met Casey (beiden trekken eerst nog kleren aan) in de woestijn, waarbij ze achterna gezeten worden door de moordenaar (die wilt namelijk afrekenen met de twee getuigen die hem hebben gezien). John schiet de moordenaar dan uiteindelijk dood, waarna hij weer terug gaat naar Amerika. Hij neemt Casey (is ook een Amerikaan en ze smeekt hem om haar mee te nemen en belooft dan voor altijd zijn seksslavin te zijn) ook mee, die dan in Amerika zijn seksslavin wordt (dat zie ook even), en ook hoor je nog even de stem van zijn zeurende vrouw, waarna je nog circa 40 seconden wat volledig naakte vrouwen te zien krijgt (zoals tijdens de opening van de film).

Al met al is dit dus een unieke Actie / Avontuur film (Erotiek is natuurlijk meer op zijn plaats), want ik heb nog nooit zo veel en lang (in circa 66 van de 76 minuten) volledig naakte en semi-naakte vrouwen gezien in een film. Dus kijk je graag naar naakte vrouwen, of ben je een borstenliefhebber (je ziet ze in deze film in alle natuurlijke vormen en maten), of ben je een Uschi Digart-fan (enkele minuten volledig naakt in beeld te zien), dan vind je in deze film zeker iets om van te genieten. Het enige waarbij je niet aan moet denken, is dat al deze vrouwen inmiddels een hoge leeftijd hebben (van ruim in de 60 tot begin 70) en waarschijnlijk zijn er ook al een aantal dood.

Voor mij is dit tevens de laatste film van de Kerstvakantie, want morgen moet ik weer aan het werk. Maar als afsluiter van de vakantie was dit wel de perfecte film voor mij als liefhebber van het genre. En ik kan deze film eigenlijk ook alleen maar belonen met 5,0 sterren en dat natuurlijk vanwege de vele naakte mooie jonge vrouwen (in totaal dus 71 en dat is voor mij een speciaal getal).

P.S. volgens filmproducent Harry Novak waren veel vrouwen in deze film destijds danseresen, strippers, stewardessen van luchtvaartmaatschappijen en serveersters, die voor hun momentje glorie gingen.

Nadat ik een dag eerder de vermakelijke Oorlog / Horror film "Love Camp 7 (1969)" had gezien, was ik benieuwd naar ander materiaal van regisseur Lee Frost en toen ik zag dat in deze Drama / Actie film (een nazi-blaxploitation film) van hem de rondborstige Uschi Digard (vooral bekend om haar rollen in Russ Meyer-films) meespeelde, was de keuze snel gemaakt.

Het is best een onzinnige film over een groep militante zwarten, oftewel "People's Army", in de wijk Watts van Los Angeles, die met Gestapo-manieren de maffia de baas probeert te worden. Daarbij ontstaan er ook onderlinge meningsverschillen wie er nu eigenlijk de baas is bij de militante zwarten.

De film maakt een vergelijk met de opkomst van het "Derde Rijk" en na de opening (waarbij twee maffioso een donkere man treiteren) zie je ook wat beelden van een marcherende nazi's en Hitler tijdens de begintitels. Na een tijdje (halverwege de film) zie je zelfs militante zwarten, in zwarte uniformen, marcheren door de straten van Los Angeles, waarbij ze toegesproken worden door zwaar besnorde negers (het woordje "Nigger" wordt ook regelmatig gebruikt in deze film) met nazi-petten. En het hakenkruis (swastika) is vervangen door een ballende zwarte vuist. Ze roepen op een gegeven moment ook allemaal "revenge", waarbij je er dan tussendoor hoort "Sieg Heil".

De film (waarbij het in eerste instantie draait om "Zwart" versus "Blank") weet opzicht nog wel te vermaken en dat komt mede door een aantal leuke personages (met name de maffioso), het aanwezige bloot, de humor (zwarte humor ) en de actie en dat laatste neemt op het einde Sylvester Stallone en Arnold Schwarzenegger-achtige vormen aan (deed me soms denken aan de actie in de film "Commando (1985)"), maar dan met Rod Perry (als generaal Ahmed) in de hoofdrol.

Met name het maffialid Vito (Phil Hoover) was wel een leuk en grof personage die de zwarte bevolking lastigvalt (afperst) en dat is gelijk al bij de opening te zien. Ik moest vooral om hem lachen toen hij samen met zijn partner Ernest (Wes Bishop) naar een blank hoertje (Donna Young) ging die voor hun werkt (maar geld achterhoudt) en die op bed ligt met een roze deken. Vito trekt dan op een gegeven moment de roze deken naar beneden (waarbij je haar dan poedelnaakt ziet) en zegt dan:

"Nice tits, nice legs, nice bush" (wat ook wel klopt )

Daarna vraagt hij aan haar of ze geld achterhoudt, waarop zij "No" antwoordt en hij dan zegt :

"Otherwise Ernest and I going to remove your tits, shorten your legs and set your bush on fire."

Natuurlijk doen ze dat niet, maar ze wordt wel door Vito in het gezicht geslagen en ook bonkt hij haar hoofd (grijpt haar dan bij de haren) regelmatig hard tegen de muur. Vito heeft ook een oogje op de donkere zuster Marsha (Angela Brent), die hij regelmatig lastigvalt (o.a. te zien na de opening), waarbij hij dan o.a. tegen haar zegt:

"How about five bucks for a blowjob"

Als Vito dan ongepast haar borst aanraakt en zij hem slaat (hij slaat natuurlijk harder terug), komen drie militante zwarten haar helpen, maar die worden in elkaar geslagen en geschopt door Vito en Ernest, waarna Vito tegen Ernest zegt (als ze de laatste persoon in elkaar slaan):

"Now there's a real happy nigger."

Naderhand neemt hij zuster Marsha ook onvrijwillig mee in de auto, ontbloot hij haar, slaat hij haar en verkracht hij haar. Dat had hij echter beter niet kunnen doen, want de militante zwarten (als tegenreactie voor de actie van Vito vraagt kolonel Kojah aan generaal Ahmed van het volksleger om een kleine groep van weerbare mannen en hij krijgt van hem zes man, die hij in strakke nazi-uniformen kleedt) nemen dan wraak in zijn huis waar hij net in bad zit, door zijn ballen eraf te snijden met een scheermes, die ze dan doortrekken via het toilet. Daarna zien we Vito ook niet meer terug (bloed dood in het bad) in de film en neemt Ernest zijn rol over, totdat hij ook vermoord wordt door de militante zwarten.

Het bloot is natuurlijk ook redelijk aanwezig in deze film en dat is voor het eerst te zien (na circa 15 minuten) bij de al eerder genoemde Donna Young als het hoertje. Naderhand (na circa 70 minuten) is ze overigens weer bloot te bewonderen en ook dan ligt ze weer in bed en wordt het roze dekentje omlaag getrokken (dit keer door een zwarte militant, die haar daarna met vijf personen gaan nemen als achterstallige betaling). Maar dit keer zie je haar dan volledig bloot van top tot teen (dus dit keer ook haar "nice bush") i.p.v. alleen haar borsten.

Verder zie je Angela Brent twee keren bloot (één keer in de auto en één keer als ze in bed ligt te vrijen met generaal Ahmed en daarbij zie je dan zowel haar borsten als haar mooie billen) en natuurlijk ook Uschi Digard, als de vriendin van kolonel Kojah (Charles Robinson) die zich beschouwd als de baas van de militante zwarten. Ze heeft opzicht een rol van niets (voor het eerst te zien na circa 40 minuten), maar de paar keren dat ze in beeld is, is ze wel mooi om te zien en ze is ook een keer komisch. En dat is tijdens de auto scène (tussen twee rijdende auto's) waarbij ze haar rechterborst laat zien door het raam (ze is de bijrijder van een auto) aan Ernest (die in de andere auto rijdt en er om moet lachen), waarna ze hem van de weg rammen en waarna uiteindelijk de auto ontploft (wordt ook nog beschoten door militante zwarten) en Ernest dus het loodje legt. Dat was eigenlijk ook min of meer het einde van de maffioso in de film, want na circa 45 minuten komen ze er niet meer in voor en draait het alleen nog maar om de onderlinge strijd tussen de militante zwarten.

Naderhand (na circa 65 minuten) zie je overigens beide enorme borsten van Uschi Digard in volle glorie als ze in bed rechtop gaat zitten (nadat ze ligt te neuken met kolonel Kojah en waarbij ze dan gestoord worden door Delmay en waarop Kojah dan tegen Uschi zegt "Cover yourself"). En verder zien we nog de vrouw (Susan Randolph) van maffiabaas Vincent (Lee Frost) bloot in bed liggen en haar borsten mochten er ook wel wezen (zagen er best stevig uit). Die maffiabaas Vincent heeft overigens ook een typisch jaren 60 / 70 tapijtje, maar dan niet tussen zijn benen maar op zijn hoofd, want hij loopt namelijk rond met een toupetje (zet hij ook een aantal keren op zijn hoofd, waarbij zijn vrouw dan moet glimlachen)

In het laatste gedeelte (vond ik persoonlijk het minste gedeelte van de film) van het verhaal draait het dus alleen maar om de militante zwarten (een deel van hun is inmiddels net zo corrupt als de maffioso en handelt ook in drugs en prostitué) en hun onderlinge strijd, waarbij het eindelijk uitloopt in een legertrainingskamp (dat voorzien is van een zwembad, mooie vrouwen en veel drank) op een onderling gevecht tussen generaal Ahmed (die vlak van te voren is neergeschoten door Delmay, waarna zuster Marsha hem verzorgt) en kolonel Kojah en de laatste wordt daarbij geholpen door Delmay (Edward Cross). Tijdens dat gevecht doodt kolonel Kojah per ongeluk Delmay met een scheermes, waarna hij samen met generaal Ahmed in het zwembad belandt (waar een geweer op de bodem ligt). Kolonel Kojah wordt dan uiteindelijk doodgeschoten door generaal Ahmed, die dan uit het zwembad klimt en wegloopt (tevens einde van de film).

Van de cast vond ik Phil Hoover als maffialid Vito nog het leukste en eigenlijk was ook Lee Frost als maffiabaas Vincent wel leuk en zeker als hij op een gegeven moment maffialid Joe (Charles Howerton) compleet gaat afzeiken (dat is tevens de laatste scène waarbij de maffia te zien is) en o.a. tegen hem zegt:

"See, it's just that I think you the dumbest fuck in the world."

Waarna Joe zegt "Thanks Vincent" en waarop Vincent dan weer zegt "Your welcome Joe"

Van de overige cast deed vooral Rod Perry het verdienstelijk als de toch wel sympathieke generaal Ahmed (zegt op een gegeven moment ook tegen een zwarte militant, die enigszins verstopt zit met een machinegweer tussen de bomen, "Okay monkey in the tree") en Charles Robinson als kolonel Kojah en Edward Cross als Delmay vond ik vooral vervelende personen.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze nazi-blaxploitation film (uniek in zijn soort en typisch jaren 70), die met net geen 90 minuten ook niet al te lang duurt. Ondanks dat ik de tweede helft van het verhaal wat minder vond dan de eerste helft, geef ik hem toch nog een nipte voldoende.

"Dit is een waargebeurd verhaal. Het is gebaseerd op feiten. En verteld door diegenen die het meemaakten."

Bovenstaande tekst (moet je natuurlijk met een korreltje zout nemen) wordt verteld tijdens de opening van deze Oorlog / Horror film (een Nazi exploitation film), welke waarschijnlijk zijn eerste in zijn soort was. Naderhand volgen er nog diverse anderen, waaronder de bekende "Ilsa-reeks" uit de jaren 70. Deze film bevat geen vrouwelijk sadistisch personage zoals de rondborstige Dyanne Thorne, maar moet het doen met de meer realistische commandant Hoestat (Bob Cresse), die ook een sadist is en die persoonlijk is gekozen door Heinrich Himmler. Dat is natuurlijk niet de waarheid, maar dit soort zogenaamde weetjes passeren regelmatig de revue.

Opzicht heb ik me best goed vermaakt met deze film, die ook nog een best realistisch verhaal heeft m.b.t. het achterhalen van straalmotoren informatie voor vliegtuigen (waar de Duitsers het luchtruim mee zouden kunnen winnen) bij de gevangen genomen Joodse wetenschapster Dr. Martha Grossman (Patricia Roddy). Daardoor moeten van de geallieerden twee speciaal geselecteerde vrouwen (ze zijn allebei experts in guerrillastrijd, man-tegen-mangevecht en karate, bovendien spreken ze allebei Frans en Duits en ze kunnen vrijwel alles onthouden van wat ze gehoord of gelezen hebben), te weten Lt. Linda Harman (Maria Lease) en Lt. Grace Freeman (Kathy Williams), infiltreren (waarbij ze andere namen krijgen, namelijk Strassberg en Liechtenstein) in het Duitse vrouwen gevangenkamp "Love Camp 7", om daar Dr. Martha Grossman te vinden en te bevrijden. Ze weten wat hun te wachten staat als ze in het gevangenkamp terecht komen, want de vrouwen zitten daar alleen als prostituees voor het Duitse leger (frontlinie-officieren).

Het verhaal speelt zich in het begin af in de huidige tijd (in dit geval eind jaren 60) in London, waar de Britse Mr. Latham (James E. McLarty), die in de Tweede Wereldoorlog een Majoor was, zijn verhaal m.b.t. de oorlog verteld aan de geïnteresseerde Amerikaanse klant Mr. Johnson (Robert Aiken). Daardoor komen de eerste circa 15 minuten van het verhaal best realistisch over. Zodra de twee vrouwen in eerste instantie bij het Franse verzet aankomen (die de twee vrouwen moeten helpen), onder leiding van Capt. Robert Calais (John Alderman), wordt het wat minder realistisch en zeker als de vrouwen zich daar voor het eerst moeten uitkleden (om er alvast aan te wennen) en Capt. Robert Calais tegen hun zegt:

"De aankomende vijf dagen worden jullie de hoeren van het Derde Rijk."

Daarna (na circa 15 minuten) komt men aan in "Love Camp 7" (men heeft zich bewust laten gevangen nemen), waarna de sadistische commandant Hoestat hun (en ook nog een paar andere gevangen genomen vrouwen) ontvangt en o.a. zegt:

"Ik kan niet garanderen dat jullie van Liefdeskamp 7 zullen houden. Maar ik garandeer wel dat jullie zullen beminnen in Liefdeskamp 7. Jullie hebben hier maar één doel en dat is om de frontlinie-officieren te vermaken."

Daarna krijgen ze nog een harde douche (met hun kleren aan) met een tuinslang van Sgt. Klaus Müller (Bruce Kimball), waarna ze een medisch onderzoek moeten ondergaan bij een vrouwelijke arts (die nog eventjes een latex handschoen aantrekt), te weten Dr. Chernov, en waarbij ze dan tevens ondervraagd en geslagen worden door commandant Hoestat. Dat zag er wat ongemakkelijk uit (de eerste die aan de beurt is, is overigens Linda Harman), maar het oogde wel realistisch en het zou me niet verbazen als ze het vroeger ook zo gedaan hebben.

De vrouwen worden in het kamp regelmatig misbruikt (o.a. door de bewakers, zoals Sgt. Klaus Müller die o.a. Linda Harman misbruikt, en frontlinie-officieren zoals Gen. Erich von Hamer, gespeeld door Rodger Steel, die een belangrijke generaal was onder Erwin Rommel), geslagen (o.a. met een riem en stok), gemarteld (zo moet een vrouw een hele dag tussen haar benen op een schuin voorwerp zitten, natuurlijk zeer pijnlijk voor haar vagina, waarbij haar handen in de hoogte zijn vastgebonden) en vernederd en ze zijn daarbij regelmatig bloot (inclusief van top tot teen) te bewonderen. Het zijn misschien niet de mooiste vrouwen (hoewel Maria Lease er nog best aardig uitzag en ze had ook wel mooie borsten), maar ze hebben wel tenminste nog een mooi natuurlijk lichaam en dat is bij veel vrouwen tegenwoordig niet meer het geval (o.a. kunstmatige ingrepen en tatoeages).

Opzicht is het ook wel grappig dat er een zogenaamde goede Duitser is, te weten Sgt. Gotthardt (Wes Bishop), die graag wil worden overgeplaatst naar het front (maar dat niet mag van commandant Hoestat). Hij vindt namelijk de vrouwenbehandeling (doet het wel een keer met veel tegenzin met Grace Freeman) in het kamp onmenselijk. De vrouwen kan hij echter niet helpen (ook al vragen ze erom, zoals Grace Freeman, met goede argumenten) en dat omdat hij maar een gewone soldaat is en hij zegt dan ook:

"Ik ben een soldaat, ik moet bevelen opvolgen. Hoe dan ook, een soldaat moet zijn bevelen opvolgen"

Uiteindelijk weten Linda Harman en Grace Freeman Dr. Martha Grossman te vinden (na circa 65 minuten nadat Linda Harman zich bewust heeft laten opsluiten in een speciale ruimte, door Col. Karl Müller, ooit het hoofd van de Hitlerjeugd, te slaan tijdens het misbruiken, waarbij ze hem ook nog uitmaakt voor "nazi varken") in het kamp en wordt ze ook bevrijdt (mede met de hulp van het verzet) en daarbij doden (o.a. met een kurkentrekker) ze tijdens een orgie (tijdens een feest in het kantoor van de commandant) veel Duitsers, waaronder commandant Hoestat, Sgt. Klaus Müller, Gen. Erich von Hamer en ook Sgt. Gotthardt. Daarbij redt Grace Freeman het echter niet, want deze wordt alsnog door commandant Hoestat in de rug doodgeschoten.

Daarna (na circa 90 minuten) belanden we nog even in de tegenwoordige tijd en vraagt de Amerikaanse klant Mr. Johnson nog aan Mr. Latham wat er met beide vrouwen is gebeurt na de oorlog en zegt hij tevens tegen hem:

"Ik hoop dat ze hun verhalen geheim houden. Ik ben liberaal, maar ik kan me niet voorstellen met een vrouw te trouwen die het halve Duitse leger heeft bevredigd."

Daarna neemt Mr. Latham afscheidt van Mr. Johnson en zie je nog Mr. Latham in een auto (een taxi overigens) stappen bij zijn vrouw en die vrouw is natuurlijk Linda Harman

De cast is in dit soort films is natuurlijk niet hoogstaand, maar in deze film deden ze het best verdienstelijk en vooral Bob Cresse als de sadistische commandant Hoestat, die zijn rol leuk en realistisch speelde. Verder deden de vrouwen Maria Lease en Kathy Williams het ook best verdienstelijk en dat geldt ook voor James E. McLarty en Rodger Steel en de laatste arriveerde als Gen. Erich von Hamer (o.a. voorzien van het Ridderkruis van het IJzeren Kruis) op best imponererende (in een panzerwagen en dan nog begeleidt met een Volkswagen Kübelwagen) het kamp na circa 65 minuten en het was tevens leuk om te zien dat hij graag toekeek (inclusief bezweet gezicht van de opwinding) hoe vrouwen lesbische seks met elkaar hebben.

De meesten hier vinden dit een vreselijke Oorlog / Horror (Oorlog / Erotiek is natuurlijk meer van toepassing) film (zelfs "Fransman"), ik ben de eerste die deze film een voldoende geeft, maar ik heb me er best goed mee vermaakt (ik ben natuurlijk ook een liefhebber van dit genre). Er zitten misschien niet de mooiste vrouwen in, maar ze zijn wel regelmatig helemaal bloot te bewonderen en het verhaal is daarbij ook nog eens aardig (zelfs aan de realistische kant) en wist mij in ieder geval van de eerste tot de laatste minuut te vermaken, zonder dat ik erbij moest vooruitspoelen.

Dit is dan mijn eerste film van 2020 en dit decennium en omdat ik niets meer op de plank had liggen, moest ik het weer doen met een film bij "Ziggo Movies & Series XL", waar ik dan meestal in het Horror segment kijk. Het Horror segment is zeer beperkt (minder dan tien films) en bevatte voor mij drie onbekende films die ik nog niet gezien had (nu alle drie wel), waaronder dus deze "Wish Upon".

In deze Fantasy / Horror film, draait het om high school-student Claire (Joey King) die van haar vader Jonathan (Ryan Phillippe) een oude muziekdoos cadeau krijgt waarop in het Chinees staat dat iedere wens (in totaal zeven) van de bezitter uit zal komen. Eindelijk krijgt ze waar ze al zo lang naar verlangt, namelijk geld, populariteit en haar droomjongen als vriend. Alles lijkt perfect, totdat de mensen om haar heen op gruwelijke wijze aan hun eind komen.

Wish Upon is eigenlijk geen echter Horror film, maar als je het moet betitelen als een Horror film dan is het niet meer dan een tiener (doelgroep 10-14 jarigen) Horror film. De popmuziek tussendoor dragen sterk bij aan dit "tiener" gevoel en de "kills" die in deze film plaatsvinden, kan je nog het beste vergelijken met die van de "Final Destination" reeks, maar dan wel niet expliciet, bloederig of zelfs grappig. En dat is best jammer, want nu blijft de film een vrij vlakke en zouteloze bedoening. Een beetje goor had deze film wellicht goed gedaan. De zeven wensen (waardoor de film is opgedeeld in zeven hoofdstukken) die Clare mag doen zijn ook typische high school wensen en zijn zeer clichématig en dat geldt eigenlijk voor alles in deze Fantasy / Horror film, zoals o.a. het einde waarbij Clare omkomt.

Die 

Clare is overigens ook een saai hoofdpersonage en dit grijze muisje is geen moment inleefbaar (wat nou stilstaan bij die verloren dierbare ? Zoals de rijke oom August, waarvan Clare zijn hele vermogen erft na een wens en min of meer nog dezelfde dag verhuisd) en wordt erg truttig neergezet (met name door haar fantasieloze wensen) door Joey King.

De overige cast doet het niet echt beter en zelfs de altijd degelijke Ryan Phillippe (als de vader van Clare, die in afvalcontainers zoekt naar spullen) heeft er weinig zin in en oogt uitgeblust. Wel is het leuk om Sherilyn Fenn (o.a. bekend van de televisieserie "Twin Peaks (TV Series 1990–1991)") weer eens terug te zien en Josephine Langford (als de irritante populaire Darcie Chapman, waar Clare het op school steeds mee aan de stok heeft en ze vergelijkt haar met "Ultieme smegma" ) was een mooie meid om te zien.

Deze Fantasy / Horror film film is alleen aan te raden aan jonge mensen (tieners) die nog nooit een Horror film hebben gezien, maar het wel willen maar het eigenlijk te eng vinden.