Meningen

Een aardige change of pace, wat heet: het is echt ontzettend langzaam en subtiel. Je moet er voor in de stemming zijn. We beginnen met stock footage uit het Londen van de jaren 50. Het beeldformaat is 4:3 en het lettertype is heerlijk retro. De Britse stijfheid en overdreven beleefdheid is haast karikaturaal, maar went snel - eigenlijk niet eens onplezierig om naar te kijken, vooral gezien de samenleving van vandaag.

Het verhaal is redelijk voorspelbaar, maar wordt aardig verteld. Subtiliteit is hier het sleutelwoord. Deze film is niet voor iedereen denk ik.

Het origineel schijnt een geprezen Japanse film te zijn van Kurosawa. Die is niet alleen erg lang, maar ook in het Japans, en in zwart-wit. Weinig aanlokkelijk. Dan liever dit.

3,5 sterren

Geweldig plot waarin afzonderlijke verhaallijnen heel leuk zijn verweven.

Leuke karakters, goed geacteerd, prachtig gefilmd, hopla, 4.5 sterren.

Escape from New York, in space.

Beter dan hier wordt geschetst, maar geen topper. Het is ook een beetje een vreemde productie uit Ierland, opgenomen in Servië met een vrijwel geheel Servische crew en het geheel is afgemixt in Frankrijk.

Hoe dan ook, de acteurs zijn niet zo heel goed en al snel wordt duidelijk dat Guy Pearce de film moet dragen en dat lukt hem redelijk. Aangezien het plot erg lijkt op Escape from NY en LA met Russell Crowe, past zijn sarcastische personage er goed bij. Hij is wat lichtvoetiger dan Snake Plissken maar daarom niet minder grappig, hoewel de ene oneliner beter aankomt dan de andere.

De special effects zijn redelijk. De scène in het begin gebruikt wat gedateerde technieken maar later in de film oogde het nergens echt slecht.

Het verhaal is mager, maar hoeveel diepgang wil je hebben bij een plot als dit?

Wat mij betreft voldoende.

3 sterren

Vermakelijke en verrassende heist-movie. Ik vind hem eerlijk gezegd leuker dan de drie "Oceans" films bij elkaar. Waarom? De nadruk ligt minder op snelheid maar meer op sfeerschepping.

Na drie kwartier is er eigenlijk nog maar bar weinig gebeurd, maar we hebben dan al wel uitgebreid kennis gemaakt met de wereld van de gebroerders Logan. Eentje van hard werken en continu teleurgesteld worden in het leven. Als Jimmy dan ook nog wordt ontslagen is dit de druppel en smeedt hij een plan om het tij te keren.

De film zit vol met hillbilly karikaturen maar nergens gaan die zo over the top dat het irritant wordt. Zelfs de enorm overacterende Seth MacFarlane kon me nog bekoren.

Ook zeer grappig zijn de gevangenen die van het gevangenisbestuur het nieuwste Game of Thrones boek eisen voor de gevangenisbibliotheek, waarna een hele lange discussie met de gevangenisdirecteur ontstaat over de verschillen tussen de reeks boeken en de TV-serie. Uiteraard om de boel af te leiden, maar de directeur merkt het niet omdat "er in deze gevangenis geen problemen zijn". Een leuke running gag.

Het is een langzamere uitvoering van de Ocean's films waarbij de personages wat rauwer zijn; minder gepolijst en afgeborsteld, iets serieuzer, iets wanhopiger, en veel leuker.

3,5 sterren

Ik had al een tijdje geen film meer gezien. Deels tijdgebrek, deels omdat het aanbod aan echt toffe films de laatste maanden een beetje schaars is. Hoog tijd voor een lekkere actie-nobrainer. En allemachtig, zelden werd ik zo op mijn wenken bediend als met London Has Fallen. Ik kreeg actie, maar vooral no-brainer.

Misschien word ik oud, maar ik vind het belangrijk dat een film een verhaal heeft dat op enigszins geloofwaardige wijze de diverse actiescènes aan elkaar knoopt. Helaas is dat bij deze film zo slecht als ik het zelden heb gezien.

We openen in een zandbakland alwaar een wapenhandelaar doelwit is van een drone-aanval. Het zal geen verrassing zijn dat het verdere verloop van de film voorkomt uit wraak over deze aanval. Tot zover niets onverwachts, maar de wijze waarop de schurken hun aanval uitvoeren is wel, ronduit, merkwaardig. Hoewel de boeven van Orientaals origine zijn, krijgen ze het voor elkaar om het halve Londense politieapparaat (vrijwel uitsluitend blanke agenten) te corrumperen. Of dit nou is door infiltratie of omkoping wordt in het midden gelaten, maar beide scenario's zijn zo lachwekkend kinderlijk dat het de hele film onderuit haalt. Dit is onmogelijk uit te voeren en stil te houden op de schaal waarop het in de film wordt gepresenteerd.

Dat hele plotelement is dan ook een domme deux ex machina. Alsof je een film maakt over de ontvoering van de paus doordat zijn Zwitserse Garde is omgekocht en ineens louter uit booswichten lijkt te bestaan. Of dat de voltallige Ajax selectie continu in eigen doel schiet omdat ze alle 11 zijn omgekocht door Rotterdammers die vervolgens winnen met 50-0. Ik verlang geen waterdicht plot bij een film als dit, maar dit slaat werkelijk alles. Bij voorganger Olympus Has Fallen werd de invasie van de slechteriken, hoe absurd die ook was, veel geloofwaardiger neergezet.

Enigszins bekomen van deze desillusie ontvouwt zich een aardige film met een prima Butler & Eckhart, enkele onbeduidende bijrollen waar veel te weinig mee wordt gedaan en een aantal bijzonder slechte CGI-explosies.

Mensen die weinig ophebben met nationalisme zullen het wel weer afschieten als domme patriottische Amerikaanse pulp. Ik blijf dat vurig bestrijden, want wij Nederlanders zouden juist trotser op ons land moeten zijn in plaats van Amerikanen te bekritiseren om hun vaderlandsliefde. Vooral omdat ons land en samenleving op zoveel punten beter is dan die van hen!

Maar London Has Fallen is zelfs voor mij onverdedigbaar - en dan met name de scène waarin Butler aan een terrorist uitlegt dat ze nu eindelijk eens moeten snappen dat Amerika niet louter één persoon of één gebouw is maar, ik parafraseer, een hele natie van gelijkgezinde, vastberaden mensen waarvan je nooit kunt winnen.

Butler - en zijn zwijgende tegenstander - vergeten allebei dat dit natuurlijk veel meer waar is voor de terroristen, want als het gaat om ideologische vastberadenheid, moet je niet in Amerika zijn maar juist in het midden-oosten.

2,5 sterren waarvan 1 voor het biertje wat ik dronk tijdens de film (IPA van Brouerij 't IJ)

Leuk spektakel, aangekleed met overbodige nonsens.

Ik heb best genoten van The Lone Ranger. Ik wist dat het een lange zit zou worden en dat de hoofdrollen vertolkt zouden worden door een houten klaas met een masker en Captain Jack Sparrow met een dooie kraai op zijn hoofd. Die verwachting werd waargemaakt, maar het was beter dan verwacht.

Want de lange speelduur zit vol actie en avontuur, houten klaas Armie Hammer is ook weer niet heel slecht, en Jack Sparrow... Ach, zijn maniertjes vervelen eigenlijk nooit. Met name op het laatst is Depp erg scheutig met gezichtsuitdrukkingen die regelrecht van zijn andere beroemde personage afkomstig zijn. Maar dat geeft niet.

Wat wel erg jammer is, is het volkomen overbodige flashback-narratief met de oude Tonto en het stomme ventje. Het slaat natuurlijk nergens op dat Tonto daar de hele dag maar staat te staan. Ook het einde en de scène die zich tijdens de aftiteling afspeelt, wil iets impliceren of het personage Tonto mystificeren. Maar eigenlijk weet niemand precies wat de bedoeling is. Wij als kijker niet en volgens mij de makers zelf ook niet. Om over dat gedoe rond het witte paard nog maar te zwijgen.

The Lone Ranger is een leuke achtbaanrit die maar zelden inkakt. Maar de humor is soms niet echt geslaagd (het blijft bij een glimlach) maar weet soms ook te verrassen met geniale dingen. Na de allereerste grap (het speelgoed dat onbedoeld uit het raam vliegt) was de humor dunner gezaaid dan sparren in de woestijn. Maar dan komt bijvoorbeeld de scène dat Tonto en The Lone Ranger naast elkaar staan, waarna laatstgenoemde plotseling door een comanche-pijl wordt geraakt en met een hele verwijfde kreet uit beeld valt. Puur goud. Ook de grote finale, waarin de trademark-muziek van de oorspronkelijke TV-serie (William Tell Overture) van stal wordt gehaald, is hilarisch en de muziek past er uitstekend bij.

Ook het geweld is wat onevenwichtig. In een Disney-film die leunt op slapstick humor en een gezinsvriendelijke rating, hoort eigenlijk geen schurk thuis die harten uitsnijdt en opeet, ook al zie je dit niet expliciet. De grote slag tussen het leger en de Comanches is ook nogal grof. Niet dat ik dat heel erg vind, maar het valt gewoon niet met elkaar te rijmen.

Maar wat echt schandalig is, is dat de film in dik 2,5 uur tijd geen boeiende personages neer weet te zetten waarvan ik meer zou willen zien. The Lone Ranger is van bordkarton, maar ook het iets interessantere karakter van Tonto is na deze film uitgewrongen tot de laatste druppel.

3 sterren,

omdat het niet (echt) verdiende de megaflop te worden die veel mensen het vinden.

Lone Survivor is een mooie gestyleerde actiefilm. Rauw, intens, droog en in your face.

De introductie met een paar minuten echte beelden van de Navy Seal opleiding vertelt meer dan tienduizend woorden en zetten onmiddellijk de toon.

Als we kennis maken met het team, worden we getrakteerd op het ene sunset shot na het andere. Zowel tijdens de scènes op de basis als aan het begin van de daadwerkelijke missie, lijkt alles plaats te vinden met de zon vlak boven de horizon. Een beetje overdadig, eigenlijk. De eerste keer dat ik zulk uitbundig gebruik van licht en tegenlicht zag, was in The Revenant. Daar trok ik het beter dan hier.

De film neemt de tijd om op te bouwen en de afwezigheid van muziek tijdens bloedstollende scènes is een meesterzet. Het voelt authentiek, rauw, benauwd, kippevel. Geniaal.

Als de achtbaan begint met rollen is het daarna wel veel hetzelfde, waarbij je je elke keer verbaast over hoeveel een menselijk lichaam kan verdragen als het aankomt op vallen, rollen, schotwonden, nog meer valpartijen en het keihard koppen van een paar stenen.

De film is een ode aan doorzettingsvermogen, kameraadschap, op elkaar vertrouwen als de poep de ventilator raakt. Dat het gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal, maakt het allemaal des te beklemmender.

Waarom ze voor deze titel hebben gekozen is mij echt een raadsel, de film was nog zoveel beter geweest als de titel de afloop niet had weggegeven. Onbegrijpelijk.

4 sterren, vooral voor de vorm. Intense shit. Verhaaltje stelt weinig voor.

Buitengewoon geslaagde comedy met volop chemie tussen hoofdrolspelers Rogen en Theron.

De film weet toch nog wat leuke invalshoeken te bedenken voor een comedy. Alleen al de seksscènes die precies het omgekeerde brengen van wat je verwacht (vrouw die te snel klaar komt, en vráágt om spanking tot verbazing van de man) waren geweldig.
Bob Odenkirk heeft een leuke bijrol als volkomen clueless president. De andere bijrollen waren niet zo memorabel.
Seth Rogen mag mij wel tot zijn fans rekenen onderhand. Films met hem hebben keer op keer dialogen die minder gekunsteld zijn dan in sommige andere komedies, veel natuurlijker, en daardoor veel grappiger.

Een film die zich qua soundtrack bedient van Roxette is trouwens sowieso geslaagd.

"Stand back, Boyz II Men!"

4 sterren

Leuke poep en pies film, met veel zaad en pijnlijke momenten.

Je moet er van houden, maar mede dankzij het originele idee om er veel homevideos in te verwerken, komt de film ermee weg.

3 sterren

^^

Klopt. Kan me daar mateloos aan irriteren. "A Bridge Too Far" is een andere prima oorlogsfilm waar Duitsers ook echt Duits praten, veel anderen niet, en die zijn wat mij betreft op voorhand al flut.

Die authenticiteit maakt de film veel beter.

"The Longest Day" geldt m.i. als dè D-Day film. Omdat je ook veel te weten komt over de achtergrond en planning. Een andere D-Day film is natuurlijk Saving Private Ryan, maar daarin is D-Day slechts een onderdeel van een verhaal dat gericht is op een kleine groep personen, en niet op de operatie als geheel. Een ander opmerkelijk verschil is de bloederigheid, in The Longest Day zie je bijna geen spatje bloed. Maar het geheel geeft toch een goed beeld van 4 juni 1944.

4.5 sterren

Wel aardig.

Het is even opletten. De film speelt in 2044. In die tijdlijn worden mensen gedumpt uit 30 jaar in de toekomst, althans, wat zij toekomst noemen (2074 dus). Prima.

Aangezien de hele film hier om draait, is het jammer dat dit "plot gegeven" zoveel haken en ogen kent die niet worden uitgelegd. De manier waarom 2044-Joe de lijken dumpt, hadden ze in 2074 toch ook wel?

Hoe dan ook, ik kan me altijd makkelijk over dat soort dingen heen zetten en genieten van het verhaal en de beelden. En het is bij vlagen spannend en blij vlagen een leuke "near future" setting. Een mooi neergezet 2044, opgebouwd uit subtiele dingen. Hoe computerschermen werken enzo, leuk bedacht. En de obligatoire zwevende brommer. Wel fantasieloos vindik de auto's: allemaal Priussen met een benzineslang langs de bumper getaped. Al met al zeker niet de beste "near future" settings.

Er ontvouwt zich een aardig plotje met goede badguys (Abe en die idioot waren behoorlijk dreigend). Wel jammer dat een vrij random feitje (die TK-gasten) nauwelijks wordt uitgelegd, maar dat het later toch een vrij grote rol blijkt te spelen.

Oordeel: een beetje onsamenhangend en onevenwichtig. Saai? Nee. Stom? Nee. Supergoed? Dat al helemaal niet. Voordeel van de twijfel? Vooruit.

3,5 sterren

Goede, boeiende film die alleen nergens echt spannend of dramatisch wordt. Er had wel wat meer een spanningsboog in mogen zitten. Desondanks 3.5 sterren, prima vermaak.

The Lost Daughter is een saai gedrocht van de buitencategorie. Waar te beginnen? We zien Leda, een dame van middelbare leeftijd die op (werk)vakantie is in Griekenland, maar gek genoeg komt ze in de hele film niet één Griek tegen. De verhuurder van het appartement is een Amerikaan, net als de barman, en een naburige villa wordt eveneens gehuurd door Amerikanen. Heel vreemd.

Wanneer Leda een moeder met haar dochter ziet, denkt ze terug aan haar eigen dochters en krijgen we flashbacks voorgeschoteld. Wat precies haar grieven zijn is amper uit de beelden te destilleren, maar het lijkt erop dat ze meer bezig was met carrière maken en kinderen meer als een last dan een lust heeft ervaren. En daar heeft ze nu spijt van, zo neem ik maar aan, dus jat ze een pop, achtervolgt ze een stelletje, gaat ze dansen op een feestje maar zegt Ed Harris dat ze beter weg kan gaan en nog meer totaal willekeurige shit. Het slaat allemaal nergens op.

Dit alles uitgesmeerd in dik twee uur. Twee uur van je leven die je niet meer terug krijgt.

Je zou er bij in slaap vallen als je niet vol ongeloof naar het scherm aan het kijken was. Want allerlei vragen dringen zich op.

Waarom maakten ze deze film?

Waarom is "gebaseerd op een boek" tegenwoordig geen garantie meer voor een goede film?

Waarom werkt de geweldige actrice Olivia Colman hier aan mee?

En wie heeft bedacht dat Maggie Gyllenhaal moet regisseren? De film is feitelijk een aaneenrijging van closeups. Niet alleen is het heel raar geframed (halve hoofden vallen buiten beeld) maar soms is zelfs het onderwerp van gesprek niet eens in beeld.

Leda complimenteert iemand met een zwangere buik, zonder dat je de buik ziet.

Leda krijgt een taartje aangeboden, weigert, neemt het toch aan, eet een hap, en geeft het terug, en dat allemaal zonder dat je het taartje ooit ziet.

Continu closeups. Gyllenhaal wilde hiermee vast een statement maken, of een diepere laag aanbrengen, maar het statement luidt eigenlijk vooral "laat mij nooit meer regisseren" en de diepere laag is "Maggie Gyllenhaal kan helemaal niks".

Als kers op de taart hebben ze de film een titel gegeven die nergens op slaat. Ja, een dochter is heel even zoek, maar deze triviale gebeurtenis is verder irrelevant en het niet waard om als inspiratie voor een titel te dienen. De film had net zo goed "the man who bought a silver banana" of "the five-legged donkey" kunnen heten.

0.5 ster en dan ben ik nog royaal.

Aardige miniserie, alleen Peter Krause acteert van een niveau Christopher Lambert / Kevin Sorbo. Misschien nog wel erger. Wat een houten klaas.
Een en ander moeten even op gang komen, maar het wordt hoe langer hoe spannender, maar het einde is wel een enorme teleurstelling. Ze hadden op zijn minst een beetje de moeite kunnen nemen om een verklaring te geven. Dat is bij series als Heroes (heeft raakvlakken met deze serie) en de film Cube 2 - Hypercube beter gedaan.

3 sterren

Ook ik heb hem verhoogd.

Ik viel er gisteren halverwege in, wilde eigenlijk helemaal geen TV kijken maar ik kon niet loskomen van de bank. Ik had hem al 2x gezien maar hij blijft geweldig. Er zitten zoveel geniale scènes in.

Natuurlijk een topcast die enorm goede personages neerzetten en een perfecte mix van alles.

4,5 sterren. Beste romcom die ik ken.

Vreemde film.

Het begint als een geinige romkom, dwaalt dan af naar drama dat doet denken aan Turks Fruit, ondertussen nog wat best wel overbodige slapstick scènes (het Viagra-ongelukje), het is een vreemde mengeling die eigenlijk niet echt goed mixt tot één geheel.

Ik begrijp waarom het personage van Hathaway moeite had relaties aan te gaan, maar de manier waarop, kwam nogal dom over. Ik houd niet van dat soort mensen. Het feit dat ze ook nog een soort kunstenares was in een rommelig kraakpand, helpt ook niet echt. Bah, hippies.

Er is een opvallende rol weggelegd voor de tietjes van Hathaway, het gebeurt niet zo vaak dat een actrice van enige statuur er zo mee loopt te zwaaien, maar ik vind dat wel prima.

2,5 sterren

Had het niet beter kunnen zeggen. Werd er ook eens onvrijwillig mee geconfronteerd en ik vond de film eigenlijk maar saai en traag.

2.5 sterren

Luc Besson's boobytrap. Want wat vermomd is als een 13-in-een-dozijn actiefilm, blijkt een tamelijk pretentieus vehikel waarbij actie naar de achtergrond verdwijnt en existentiële vraagstukken naar voren geschoven worden. Je verwacht een soort Limitless (2011) maar krijgt een Lawnmower Man (1992).

Achteraf had ik kunnen weten dat Besson weer eens probeert zijn film méér te laten zijn dan het is. Uit alle macht wordt geprobeerd de film de diepgang van Pi (1998) te geven maar dat is met bekende Hollywoodkoppen, zeker met sellout Morgan Freeman, nagenoeg onmogelijk. Toch vind ik een aantal vondsten wel heel goed doordacht, met als hoogtepunt de scène met de wijsvingers aan het einde van de film, die je op een geheel nieuwe manier laat kijken naar het beroemde fresco van Michelangelo. Op visueel vlak oogt de film erg mooi, nou ja - de special effects dan. Want Johansson, op papier een traktatie voor mannelijke oogballen, ziet er erg verlept uit en heeft in deze film het sex-appeal van een zoute haring met ui.

Het is degelijk gefilmd en Besson verliest zich gelukkig niet in overgestyleerde regie en montage. In het begin bedient Besson zich van wat beelden uit natuurfilms om paralellen te trekken met gebeurtenissen in de film, maar hier houdt hij gelukkig snel mee op. In der Beschränkung zeigt sich der Meister.

Ook valt te prijzen dat Besson die ijskoude knakker uit Oldboy erbij heeft gehaald. Deze man en zijn Koreaanse boevenbende zorgen voor een mooi legertje slechteriken, maar desondanks wordt het nooit echt spannend. De actiescènes staan geheel in dienst van de filosofische karrevracht en de spanning heeft er vreselijk onder te lijden. De film is met zijn 89 minuten opvallend kort voor een hedendaags product: een film korter dan 140 minuten is tegenwoordig bijna een uitzondering. Een beetje extra speeltijd was prima geweest als die extra tijd was gebruikt voor de opbouw van een spanningsboog. Dan nog zouden de saaie actiescènes een teleurstellende climax zijn, maar soit.

3 sterren, een beetje gul misschien, maar ik heb een paar biertjes gedronken tijdens de film.

Vandaag gezien, de Nederlands gesproken versie.

Mijn zoontje (net 4) kijkt regelmatig Netflix, is gek van raketten en vindt aliens ook leuk.

Deze film leek daar goed bij aan te sluiten, en doet dat ook, tot het op het laatst nogal uit de bocht vliegt met een tamelijk enge scène. De rest van deze film is wel goed. Soms een beetje zielig, soms grappig en soms buitengewoon geestig. De reden dat de aliens naar de aarde komen is dat ze toevallig een Tel Sell reclame voor massagematten zien. Prachtig.

3 sterren

P.S. de vader heet in de film Armin Sonntag, en dit is ook te lezen op zijn naambordje enz.

In de samenvatting alhier wordt hij Arnold Sunday genoemd.

Zijn er dan twee versies van deze film? Europees en Internationaal?

Beetje onnozel, want ondanks dat dit een Europese productie is, ademt alles USA. Van schoolbus tot schoolkrant-verslaggever.

Ik vond de serie erg leuk. De film gaat qua personages wel wat over de top. Met name de betweterige Karel is in deze film een totale malloot. Wel leuk is dat de kinderen wat meer in beeld komen. De niet-afgestudeerde juf van amper 18 jaar doet het enorm leuk als ongeïnteresseerde millennial. De moeder van Bradley is ook fantastisch neergezet als geloofwaardigee asociale uitkeringstrekker.

Maar de grote ster van de show is toch wel Bradley. Een naam die in de serie al vaak viel, in de meest uiteenlopende contexten, maar altijd negatief. Die jongen krijgt nu een gezicht en een achtergrond. En geheel tegen de verwachting in - je gaat zitten voor een flauwe komedie - wist me dit enorm te raken, omdat je weet dat er in Nederland talloze Bradleys zijn, die het zeker in de corona-tijd niet makkelijk hebben gehad omdat ze op school beter af waren dan thuis.

Ik moet bekennen dat ik hier een traantje om heb gelaten.

Heel apart dat andere commentaren op deze site vooral over het gemis van Anton gaan en dat niemand aangegrepen wordt door het Bradley verhaallijntje. Misschien komt dat omdat ik zelf twee zoontjes in die leeftijd heb en het herkenbaarder is? Wat als wij het niet zo goed voor elkaar hadden, dat papa op maandagochtend onder werktijd even een filmrecensie kan tikken... Dan zouden zij ook in die situatie zitten. Vreselijk.

Als komedie is het niet overal geslaagd, maar als licht verteerbaar drama blijft de film wel overeind, zeker omdat het ook een lans breekt voor onderwijspersoneel dat altijd tussen drie vuren in staat. Zeurende, veel te mondige ouders, leerlingen die extra aandacht behoeven en bestuurders die meer met rapportages bezig zijn dan met het welzijn van leerlingen.

Misschien ben ik wel de enige die de boodschap uit deze film haalt in plaats van te zeiken over Anton (Diederik Ebbinge is het in echt trouwens een totale lul en extreemlinkse pusbult).

Meesters en juffen zijn toppers!

3 sterren voor deze film