Love Story (1970)

De moeder van alle chick flics. Weepie eerste klas.

Goh Petey; je bent nog clement: de cast bakt hier ook niks van: MacGraw kan absoluut niet acteren en die O'Neil ook niet ( snap niet waarom ie in Barry Lyndon figureerde ) 1* voor het affiche

Maar het is een chick flick; Dirty Dancing achtig...

'Love means : never having to say you're sorry' - dat was de kreet van de film. Als iemand me kan vertellen waar dat op slaat ? McGraw kan inderdaad voor geen meter spelen. Ze is er ook snel mee gestopt goddank. O'Neil vind ik toch een heel ander geval. Vervelende jongenskop, maar in Paper Moon en Barry Lyndon en nog zo wat was-ie absoluut goed.

De film [subgenre : de Man, de Vrouw en de Ziekte] hangt van de goedkope kontrasten aan elkaartegenstellingen aan elkaar.

dat maakt de film juist zo leuk, het verhaal springt van hak op tak, ze zijn zogenaamd in eens totaal verliefd terwijl dat eigenlijk nergens in blijkt, het is gewoon the ultimate chick flick en dat maakt hem zo grappig.

heerlijke soundtrack.tot eind jaren tachtig heel populair.

Had het niet beter kunnen zeggen. Werd er ook eens onvrijwillig mee geconfronteerd en ik vond de film eigenlijk maar saai en traag.

2.5 sterren

prachtige film, de moeder aller huilfilms. En die muziek die er bij zit, blijft enorm hangen.

Veel nageaapt, nooit geevenaard.

4,5*

In een platoonse vormenwereld is dit het idee romantisch drama. Wondermooi.

Gisteren een uurtje gekeken, maar toen was ik echt te moe. Misschien binnenkort een keertje huren.

*Draait nu Andy Williams - Where do i begin.

En als je het verhaal bekijkt, is dit eigenlijk niet gewoon de brave versie van Turks Fruit?

3.5 sterren verschil

En Rogier echter wel beter, maar Francis mocht er ook wezen

Deze film maakte me heel blij maar ook heel verdrietig. Het klinkt allemaal heel gemakkelijk, vrouwtje, mannetje, trouwen, kanker (toch?). Maar er zit geen vals sentiment in deze hardcore seventies film. 4.5

Deze tearjerker geef ik 5 sterren. Het toppunt van romantiek??? Dat kan alleen maar LOVE STORY zijn

De moeder van alle tearjerkers, is inderdaad de beste manier om de film te beschrijven. De eerste keer dat ik hem zag vond ik het hellemaal niets, maar als je kijkt hoe ongelooflelijk vaak deze film is nagedaan is dit zeker wel een uniek en origineel filmpje. De acteerprestaties in deze film zijn niet geweldig, maar bijde hoofdrollen spelen best goed en komen erg naturel over. De film bevat een paar erg mooie scenes, en heeft vooral in het begin een hoop romantische scenes tot dat het na een uur allemaal erg aprupt omslaat in een keihard drama. Ook is de muziek in deze film werkelijk prachtig. Vaak nagedaan maar nooit overrtroffen zou ik eigenlijk moeten zeggen maar dat gaat weer te ver, want even voor de duidenlijkheid de film was erg goed maar het is geen meesterwerk.

3,5 sterren

Zo zoet dat zelfs de mieren er met een grote boog om zouden lopen, als ze deze film zouden tegenkomen op hun weg.

Natuurlijk zijn films als onder andere Walk to Remember geïnspireerd door Love Story, maar dan vind ik Walk to Remember toch echt véél beter. 2 Kleine *.

Het ergste van dit soort films, is om een ongeneeslijke ziekte eraan toe te voegen om je aan het janken te krijgen. Zeven oscarnomiaties, waaronder beste film? Ik moest het 2x lezen op de achterzijde van de dvd hoes om het te geloven na afloop.

1*

38 Jaar na dato de film weer eens gezien. En hij viel niet tegen. Sentimenteel en simpel, ja natuurlijk, maar ook lekker ongecompliceerd achterover kijken met een glas wijn. Dus heb ik er toch weer van genoten.

Ondergewaardeerde film

Bijna barok in z'n gebruik van muziek, maar niet eens zo zoet als hier wordt geopperd, is Love Story precies wat de titel aangeeft. En daarin doet het zijn best om de kijker te ontroeren - iets wat bij mij niet geheel lukte. Ik zag er wel mooie seventies romantiek in, met een bijna uitgekauwd verhaal (maar daar heb ik in dit geval niet erg veel problemen mee). Het wordt zo helder verteld, waardoor het emotionele effect maximaal wordt bereikt (in het ideale geval dus) dat ik er wel van kan genieten.

Deze moest ik kijken van mijn moeder omdat het de film in haar tijd was, en dat was ook wel te merken. Ik was in het begin wel ontroerd door het liefdesverhaal, en vooral de stukjes in de sneeuw vond ik heel leuk om te zien. Maar naar het einde toe werd het steeds minder, en tegen het einde toe sloeg de hele film plotseling om en werd het vrolijke en lieve verhaaltje ineens een stuk zwaarder en zieliger. De muziek droeg daar ook een goed steentje bij, wat een melodramatisch melodietje, maar wel erg mooi. Ik snap wel dat deze film heel wat huilende vrouwen trok, maar ik kon er helaas niet helemaal in komen. (mede ook misschien doordat mijn moeder de hele tijd zat van ' ooh ja toen kwam dat' en ' vind je het mooi Rianneke'?

Toch was het helemaal geen verkeerde film, en zeker leuk om gekeken te hebben. 3.0*

Romantisch film met leuke muziek erbij, vroeger ooit eens in de bioscoop gezien, kijkt lekker weg.

dzeze film is zo slecht nog niet, als je het verhaal naar nu zou vertalen zitten er echt wel grote gaten in,maar je voelt wel de chemie tussen de spelers.

en de muziek is brijljant....

1970!!!!! he

Love means never having to say you're sorry.

7 Jaar geleden voor het eerst gezien, vond er toen blijkbaar niet veel aan. DWZ, toen gaf ik een cijfer. Ik weet niet of ik hem ook toen echt zag.

Maar goed, dankzij nu al 2x de geweldige vocaliste Celinde Schoenmaker en de knappe (ja, ik kan hem wel knap noemen, ook al is hij van de herenliefde) Freek Bartels te bewonderen in de musical, toch van een onvoldoende naar een voldoende. Ook dankzij wat filmpjes van Youtube, overigens, die me toch in lieten zien dat er wel iets meer in zit dan alleen een beetje mier zoet gedoe.

Het klimmen van de tijd heeft me ook waarschijnlijk een handje geholpen, ik blijf en ben namelijk og steeds een newbie als het op film aankomt. Elke film weer verbaas ik me over bepaalde elementen.

Natuurlijk is Walk to Remember nog steeds onverslaanbaar, maar Love Story is als de moeder van die film (en andere films) zeker niet slecht. Ik verbaas me echt over mijn eigen gedrag van 7 jaar geleden..

Film waaraan woorden als oubolig, gedateerd, stoffig etc. kleeft.

Vaak geroepen door mensen die 'm nooit hebben gezien.

Dit is typisch een film waarvan iedereen denkt dat ie 'm vroeger weleens gezien heeft. Echter bij verdere navraag is dat vaak helemaal niet het geval. Ja het 'liedje' dat kent iedereen...

Vroeger vond ik deze film heel goed.

Ik vroeg aan mijn kinderen (27 en 23 jaar) om eens mee te kijken naar deze film .

Maar ze vonden hem traag en saai en ik vond dat nu eigenlijk ook.

Dus daarom een drie en daar zit zelfs 1 punt bij voor de muziek..

goed drama en liefdesverhaal , Ali MacGraw, Ryan O'Neal hebben een goede chemie samen en ook de rest speelt prima , de karakters krijgen ook genoeg tijd voor verdieping zodat het erg natuurlijk overkomt .

Het eind word welflink drama maar dat bestrijkt echter maar een kort stuk van de totale speelduur .

Was wel wat verrast door het nogal abrupte eind maar dat was eigenlijk geen slechte keuze .

Aardige film, niet geweldig. Daarvoor is het toch net wat te weinig bijzonder allemaal. Best een lief verhaaltje, en heel schrijnend natuurlijk, maar verder heeft het niet zoveel om het lijf. De lelijke dub stoort bovendien nogal.

Begrijp dat dit tijdje geleden in Nederland een musical was, maar vraag me dan wel af wat daar van gemaakt is, want zoveel valt er nu ook weer niet mee te doen.

kleine 3,5*, half bonuspuntje voor de mooie soundtrack.

Goeie film waarin twee studenten op elkaar verliefd worden en besluiten te trouwen. De twee hoofdpersonages zijn goed neergezet (hun verschil in klasse, de moeizame relatie van de jongen met zijn vader). Prima dialogen en sentiment komt pas laat in de film om de hoek kijken. Twee mooie rollen van Ali MacGraw en Ryan O'Neal en ook de muziek is mooi. Met gemak 3.5 sterren.