Love Story (1970)

Had het niet beter kunnen zeggen. Werd er ook eens onvrijwillig mee geconfronteerd en ik vond de film eigenlijk maar saai en traag.

2.5 sterren

Deze moest ik kijken van mijn moeder omdat het de film in haar tijd was, en dat was ook wel te merken. Ik was in het begin wel ontroerd door het liefdesverhaal, en vooral de stukjes in de sneeuw vond ik heel leuk om te zien. Maar naar het einde toe werd het steeds minder, en tegen het einde toe sloeg de hele film plotseling om en werd het vrolijke en lieve verhaaltje ineens een stuk zwaarder en zieliger. De muziek droeg daar ook een goed steentje bij, wat een melodramatisch melodietje, maar wel erg mooi. Ik snap wel dat deze film heel wat huilende vrouwen trok, maar ik kon er helaas niet helemaal in komen. (mede ook misschien doordat mijn moeder de hele tijd zat van ' ooh ja toen kwam dat' en ' vind je het mooi Rianneke'?

Toch was het helemaal geen verkeerde film, en zeker leuk om gekeken te hebben. 3.0*

Aardige film, niet geweldig. Daarvoor is het toch net wat te weinig bijzonder allemaal. Best een lief verhaaltje, en heel schrijnend natuurlijk, maar verder heeft het niet zoveel om het lijf. De lelijke dub stoort bovendien nogal.

Begrijp dat dit tijdje geleden in Nederland een musical was, maar vraag me dan wel af wat daar van gemaakt is, want zoveel valt er nu ook weer niet mee te doen.

kleine 3,5*, half bonuspuntje voor de mooie soundtrack.

Goeie film waarin twee studenten op elkaar verliefd worden en besluiten te trouwen. De twee hoofdpersonages zijn goed neergezet (hun verschil in klasse, de moeizame relatie van de jongen met zijn vader). Prima dialogen en sentiment komt pas laat in de film om de hoek kijken. Twee mooie rollen van Ali MacGraw en Ryan O'Neal en ook de muziek is mooi. Met gemak 3.5 sterren.

Schatrijke jongeman wordt verliefd op arm meisje… met een twist. Een thema dat (ook in omgekeerde vorm) in de filmwereld naar mijn idee al ontelbare malen voorbijgekomen is. Ik heb daarom nooit begrepen waarom deze film destijds (1970) wereldwijd zo’n megahit was. Of het zou moeten zijn dat de film leunde op de kersverse roem van Ryan O’Neal als de superster van de televisieserie “Peyton Place” (bij die tv-uitzendingen was het toentertijd een stuk stiller op straat). Wat is toen niet wist, maar inmiddels wel dat ze in Japan en Zuid-Korea dit soort romantische tragedies bijna aan de lopende band lijken te maken.

Hoe dan ook, met de jaren is de film er niet oprechter op geworden. Het is en blijft een overspannen tranentrekker, al ben ik daar doorgaans niet vies van.
Wat blijft staan is de prachtige soundtrack. Ik vind de herkenningsmelodie van deze film een van de mooiste stukken filmmuziek, dat ik ken. En Ray Milland is natuurlijk de aangewezen acteur om zo'n onderkoelde vader te spelen.

Een film met een behoorlijk slechte reputatie dus ik was op het ergste voorbereid, maar wat blijkt? Helemaal niet zo zoet, en ook eigenlijk geen sprake van Bouquetreeksromantiek of gekunsteld melodrama. Vond het allemaal redelijk binnen de perken. De dialogen vond ik best te pruimen, Ali McGraw best een leuke chick, de romance geloofwaardig. En in tegenstelling tot wat ik had verwacht wordt de dodelijke ziekte niet in je gezicht gesmeten maar heel subtiel gebracht. Alleen dat bekende deuntje, daar word ik nou niet warm of koud van. De soundtrack keert zich uiteindelijk ook tegen de film want als iemand ironisch een chick flick na wil doen hoeft hij maar dat deuntje te fluiten en in slowmotion naar zijn vriendin te rennen en je denkt aan deze film. Maar zo'n scène zit helemaal niet in deze film. Overigens nog een heel klein rolletje van Tommy Lee Jones (in zijn jonge dagen kennelijk nog gewoon Tom Lee Jones genoemd).

Muziek is soms wat irritant (steeds hetzelfde deuntje)... Maar verder een mooie film.

Sfeertje is wel oké, verhaaltje niet heel bijzonder en die gozer staat als een houten krant te acteren. Mede daardoor gaat de centrale liefde nooit leven, ondanks dat het meisje het erg goed en fijn naturel doet. Ook het begin gaat wel erg snel allemaal, te snel om er als kijker in mee te kunnen gaan. Af en toe nog wel fraaie beelden. 2,0*.

Eigenlijk best een goede omschrijving. Een gigantische hit destijds en ik kan dat toch niet helemaal plaatsen. Ik vond het maar een matige film. Grootste issue zijn Macgraw en O'Neal die beiden weinig indruk maken in hun rollen. En erger nog: ze hebben ook weinig chemie met elkaar.

De klasseverschil-scenes hangen van de clichés aan elkaar en de film heeft evenveel diepte als een soap. Verder vond ik de film nergens een vloeiend geheel. Het bleef een verzameling anekdotes die soms te snel en soms te langzaam verteld werden.

Blijven over de seventies look, de muziek en New York en dat is niet genoeg.

Effectieve tranentrekker, lekker rechttoe rechtaan en wat mij betreft niet al te sentimenteel. Sfeervol in beeld gebracht ook, met inventief camerawerk en een slim gebruik van locaties in en rondom New York. Ryan O'Neal en Ali MacGraw vormen een aantrekkelijk koppel en er zijn sterke bijrollen, vooral van Ray Milland als de afstandelijke maar sympathieke vader van O'Neal. Let ook op het kleine rolletje van een hier nog piepjonge Tommy Lee Jones.