Meningen

Ik kan me niet voorstellen dat de aandachtsspanne van een kind 2 uur kan duren. Ook mijn aandachtsspanne werd behoorlijk op de proef gesteld, want wat een lang-dra-di-ge rommelfilm is dit. Oke, het is een amateurproduktie, met veel hulp van wat 'bekende' Nederlanders/acteurs, maar helaas moeten de makers/bedenkers en andere vriendjes en vriendinnetjes ook zelf rolletjes spelen, op een nogal abominabel niveau. Sjeempie!

Gemaakt door liefhebbers van het Sinterklaasfeest (volgens henzelf), maar dan wel enkel uit het oogpunt dat zij zelf maar lol hebben. Terugvallen op personages uit hun kinderseries moet het allemaal maar wat opfleuren (jaja, de kids van tegenwoordig kennen ongetwijfeld de Familie Oudenrijn?). Ik kan me werkelijk waar niet voorstellen dat een kind dit leuk vindt...

Sjeempie! [brrrrr]

Het Sinterklaasjournaal is verreweg het leukste Sinterklaasprogramma op onze vaderlandse televisie. Maar in de bios werkt het concept gewoon niet.

De makers hadden blijkbaar verwacht dat de ouders massaal met hun kinderen van 3-6 jaar naar de bios zouden gaan in de herfstvakantie. Echter, die kinderen zijn totaal niet bezig op dat moment met Sinterklaas. De net iets oudere kinderen kunnen wel door die zeepbel prikken, en zie daar het succes van die andere [doch vreselijkere] Sinterklaasfilm in de bioscoop.

Probleem van de film bestaat uit twee delen. 1) Sinterklaas moet nog aankomen in Nederland volgens de film, hij is er al lang (het tv-programma begon pas een week voor de aankomst, de film draaide reeds een maand); 2) Blijkbaar dachten de makers dat kinderen echt zouden geloven dat er een Piet bij hen in de bioscoopzaal zou zitten, en dat lossen ze op een nogal amateuristische [nou ja, belachelijke] wijze op. Door telkens te vermelden dat 'de kijkers in de bioscoopzaal zitten' zou ook een probleem kunnen leveren voor een succes op dvd.

Er is wel een grappig en spannend verhaal voor de allerkleinsten, en weer wordt het Vara-cabaretier-blik flink opengetrokken, en de grootsten onder ons zitten niet te kniezen omtrent de complete ongeloofwaardigheid van het verhaal. Maar het werkt niet. Dit zou meer werken als tv-special een week voor de aankomst. Het non-succes in de bioscoopzalen spreekt boekdelen.

Het Sinterklaasjournaal heeft alles in huis om wel een goede film af te leveren, maar maak dan een compleet plaatje, van vertrek uit Spanje tot 5 december. Daar zullen de allerkleinsten en hun ouders (en Sint-fans) vast en zeker van smullen.

Fris- en fruitigheid verzandt in gezapigheid.

The Sisterhood of the Traveling Pants is een prima tienermeiden-film, die lekker wegkijkt. Nou ja, alleen het eerste anderhalf uur. De jongedames acteren naar behoren, geloofwaardige karakters en acties. Natuurlijk zijn ze alle vier oh zo verschillend maar toch beste vriendinnen, weet je al hoe de 4 verschillende verhaaltjes (m.u.v. die van Libby, daar kom ik later nog op terug) zullen aflopen, maar, wat maakt het uit, het is nu eenmaal een tienermeiden-film, gelukkig zonder al te irritante personages, integendeel, karakters met inhoud. Ook wel eens fijn.

Het laatste half uur gaat het mis. Tranendallen overheersen (die van Tibby is geheel over de top), moraal-gezeik (wij zijn beste vriendinnen, en nu gaan we alle problemen oplossen, samen), irritaties namen de tot dan toe frisse film de overhand.

Het verhaal van Tibby was dan wel origineel, maar helaas mondt dit uit in totale onzinnigheid en maagkramp-gevoelens.

Blijkbaar denken de Tina- en Yes-meiden, de doelgroep van de film en boeken, daar geheel anders over. Hun goede recht natuurlijk.

Door het verschrikkelijke laatste half uur, kom ik niet verder dan 2,5*.

Dubbele gevoelens.

positief
Indrukwekkend en hoopvol portret van een Afrikaans land dat het recht van vrouwen en kinderen meer en meer erkent. Een hausse is daar bezig. De documentaire volgt 4 zaken. Een verkrachting van een 10-jarig meisje, de langdurige mishandeling van een 6-jarig meisje [de beste sequens als je mij vraagt], en twee zaken van moslim-vrouwen die gevlucht zijn voor huiselijk geweld en willen scheiden. Deze laatste zaken zorgden voor de eerste veroordeling van huiselijk geweld en scheiding in de Kameroense moslim-wereld.

negatief
Geheel vanuit het professionele perspectief. Zijn de wetten veranderd? Wat was er eerst voor rechtspraak voor de moslim-'communities'? Sinds wanneer bekleden de dames deze hoge posities? Oftewel, wat zijn de aanleidingen van deze positieve ommekeer / bewustwording in Kameroen? Essentiele informatie als men daadwerkelijk een goede documentaire wil maken dat als leidraad zou kunnen fungeren voor andere Afrikaanse landen. Nu komt het echt over als een documentaire puur gericht op de westerse markt, waar emoties overheersen ipv rationaliteit.

3 sterren, het had zo veel beter kunnen zijn, zeker qua positieve impact van een continent die worstelt met dit soort dilemma's [van gewoontes naar rechtspraak].

SFX: verbluffend, cool, goed, etcetera....

*kijkt nog een keer naar filmtitel + beschrijving*

Ja, dezelfde film, maar de special effects waren ongeloofwaardig, verschrikkelijk, slecht, rampzalig, etcetera.... Om maar te zwijgen van het stompzinnige verhaal (met als hoogtepunt "het liefdesverhaaltje"), de onoriginele karakters, en uitgemolken grappen.

Hoera, een halve ster, gefeliciteerd!

De cast redt deze film. Het script is verschrikkelijk doorzichtig, en richting het einde gaan de makers nog spelen met zwart-wit dingetjes, slow-motions en 'blurrig-heden'. Compleet onnodig, sfeer-dodend vind ik persoonlijk.

Maar goed, wat ik al zei, de cast redt de film. John Hurt blijft ondanks zijn rol als bedlegerige opa een genot om naar te kijken. Vooruit, 2 sterren. Ik geloofde het verder wel...

Tja, soms kom je in aanraking met films...

Ski Party bijvoorbeeld, uit de beruchte American International Pictures stal, oftewel, films voor de Amerikaanse jeugd.

Een rip-off van Some Like It Hot, maar dat mag de pret niet drukken. Natuurlijk zit de film boordevol oubollige grapjes, hilarische sixties muziek vol dansende meiden in bikini's en winterkleding, en een running gag met een man verkleed in een ijsbeerpak (he, die staat zelfs op de poster, haha).

Het moment van de film is natuurlijk wanneer het reddingsteam compleet met Sint-Bernard-honden tevoorschijn komt. 'Hey, ik ken jullie, jullie zijn James Brown and the Famous Flames!!!!' En opeens wordt het publiek getrakteerd op "I Feel Good"...

Wat een jolijt en wat een pret.

Ik verwachtte een drama pur sang, het is echter een tragi-komedie vol absurde humor.

Sebastian is een verwend joch, dat veel geld heeft (erfenissen) en niet hoeft te werken, een regelrechte snob. Zijn beste vriend Alex is een student, onzeker, en kijkt te veel op naar zijn voorbeeld Sebastian. Pia is een werkende vrouw (schooljuffrouw + garderobe-juffrouw in een vage club). En zwerver Kallmann, een aan lager wal geraakte dichter en alcohol-verslaafde. Wat krijgen we dan, jeuh, een ensemble-film. Die goed werkt door de bizarre humor en het personage Kallman. Maar die helaas door de aftiteling (!!!) totaal verneukt wordt. Tip, als de aftiteling begint, oren dicht en naar buiten rennen.

Kallmann is een personage dat je nooit van je leven zult vergeten. Paulus Manker verdient lof voor zijn rol als vloekende en tierende en mega-irritante en zuipende zwerver die 'het slachtoffer' wordt van de twee jongens. De bijrollen van Bambi en een groepje tuinkabouters mogen niet ongenoemd blijven.

Fris, niet al te zwaar op de maag (alhoewel augurken en drank niet goed samen gaan...) Een 3,5* waardering heb ik er wel voor over.

Sjongejonges, wat een allervriendelijkste 'discussie' weer...

Terug naar de film. Jackson als spreekbuis/pr-man van de film was een gans die gouden eieren legt. Her en der moest hij wel vertellen dat hij binnenkort te zien zou zijn in deze film, DE film van het jaar. Tja, hoe creeer je een mythe? Ach, dan zal het wel een ode / parodie zijn aan / op slechte b-films met 'monsterlijke wezens' en vreselijke special effects. Maar maak er dan ook een goede film van.

Snakes on a Plane is pulp van de bovenste plank. Fijne humor wordt te vaak afgewisseld met slechte humor, inclusief een (gaap) persiflage op Paris Hilton. En dat breekt de film op. De meter van de mix van voor ieder wat wils slaat de verkeerde kant op. Zeker als de film ook te lang duurt. En over de afzichtelijke special effects zal ik maar zwijgen.

De film dient puur voor entertainment, echter het lukt maar mondjesmaat. 2* zijn meer dan genoeg voor deze 'hype'.

Je kunt je afvragen waarom de film niet 'Le Frère Brontë' heet... Toch zo'n 60% van de film draait veelal om Branwell, zijn non-succes (i.t.t. z'n zussen) en z'n hartenleed.

Film die vooral opvalt door de cinematografie en donkere aankleding (zelfs de kleren zijn voornamelijk zwart), wat een bepaalde (reeds genoemde) afstandelijkheid en triestheid over zich uitroept. Ook opvallend zijn de dialogen (en die zijn er overigens niet veel in deze veelal zwijgzame film), die hoofdzakelijk corresponderen uit de boeken van de zussen. Helaas in het Frans, dus voor de non-fransozen verre van herkenbaar. Niet dat ik thuis ben in het werk van de Brontë-telgen, maar dat is toch wel een gemis. De remake-alert van een Engelstalige versie die in produktie is zie ik dan ook non-sceptisch tegemoet.

Is er leven na Mercano, el Marciano? Ja, maar dan wel in een post-apocalyptische wereld, als je dat al 'leven' kunt noemen. Hilarische en puberale nonsens boordevol gevloek en cartoon violence. Maar ook een abstracte toneelvoorstelling door mutanten; aardappels die tikkertje spelen; en natuurlijk een hervertelling van het Jezus/Messias-verhaal in 10 seconden, wat natuurlijk noodzakelijk is in een post-apocalyptische wereld... Culminerend in een uitermate bevreemdende finale met een mime-spelende Jason Voorhees look-a-like...??

Gisteravond was op het IFFR de wereldpremiere van deze (onbegrijpelijk door het Hubert Bals Fonds geproduceerde) animatiefilm gemaakt door een vijftal Argentijnen in Flash. Ik mag hopen dat deze versie nog wel opgepoetst wordt (hij is echt pas net af), aangezien er her en der opvallende foutjes te vinden zijn. Amateurisme ten top.

Maar ja, schijt, tranen in m'n ogen van het lachen bij deze film over 'het einde der mensheid'.

Ja, dat was hem! De hele film zat ik me al te vragen of hier niet een remake van was, want het kwam me allemaal wel erg bekend voor.

Toch vond ik I Soliti Ignoti een magere film. Niet w.b. het plot, dat uitstekend te noemen is, maar de o zo vervelende grapjes die zo plat waren als een dubbeltje irriteerden me mateloos. De humor was niet mijn humor, en de film zit vol met 'die' humor. Het feit dat ik de remake al kende, maakte de film op dat moment nog minder verteerbaar, spijtig. Toch weet de film te boeien door de sfeer, muziek, opbouw en de zwart-wit beelden van een achteraf-buurtje in Rome.

Beetje teleurgesteld, 3 sterren.

Arty farty misbaksel betreffende een dramatische vertelling over de ontmoeting tussen een moordende geesteszieke poppenkastspeler en een contactgestoorde jongevrouw (en haar zus) dat leidt tot gekke vlinders in de buik. De handelingen van onze twee protagonisten ontgaat ieder weldenkend persoon, waardoor het drama dat zich opdringt alleen maar onthaald kan worden met schouderophalend gedrag. Dat dit alles geheel in strijd is met de geijkte romantische vertellingen leidt bij velen blijkbaar tot een hoge waardering. Want oh oh oh, wat is dat toch bijzonder.

En dat gepaard met die duistere en naargeestige sfeer in de film waar een ieder vol lof over praat, die overigens maar met mondjesmaat valt te ontdekken. Gelukkig weet Grandrieux een paar leuke stilistische foefjes met geluid (of gebrek daaraan) op de kijker af te vuren om de film niet geheel te laten verzanden in een snore-fest van jewelste.

Jammer, de openingsscene met gillende kinderen bij de poppenkast beloofde veel goeds, maar dat werd niet doorgetrokken. De film is toch te narratief.

Veelal overtuigende film. Na afloop is het onvermijdelijk de film (tv-produktie!) te vergelijken met grote zus Hotel Rwanda. Sometimes in April weet op veel punten Hotel Rwanda te overtreffen, maar heeft helaas ook een aantal zwakke punten.

Sometimes in April is omvattender, bevat meer informatie, zowel tijdens als na de genocide. De film heeft geen grote/bekende acteurs, iets dat Hotel Rwanda parten speelde m.i. En Sometimes in April behandelt meerdere perspectieven (misdadigers, slachtoffers, Rwanda Tribunaal, USA om de belangrijkste op te sommen).

Hieraan verbonden zijn ook de minpunten. Omvattendheid betekent ook te weinig aandacht voor een aantal zaken. Het gacaca rechtssysteem bijvoorbeeld wordt tweemaal in beeld gebracht, maar veel kijkers (zonder veel relevante informatie gelezen te hebben over post-genocide Rwanda) zullen niet snappen wat er gebeurt.

Ook de omvattendheid door de grote hoeveelheid perspectieven is naast interessant en belangrijk, ook her en der zwakjes en zelfs irritant uitgewerkt. Beste uitgewerkt is de hele issue omtrent het Rwanda Tribunaal (alhoewel ze van mij hier meer aandacht aan hadden mogen geven). Zowel plus- als minpunten worden behandeld, en zowel de problemen die de verdediging, aanklager en getuigen ondervinden. [in verband hiermee is het dus jammer dat het gacaca systeem niet nader toegelicht werd, desnoods in een halve minuut]
Meest irritante was de billenkoek voor de VS. Het moet hier gezegd worden dat Sometimes in April een Amerikaanse tv-produktie (HBO) is. Europa kreeg al de terechte schandelijke billenkoek in Hotel Rwanda, maar Sometimes in April gaat een beetje over de top. Nieuws-items als de dood van Kurt Cobain, de ruzie tussen twee Amerikaanse kunstrijdstertjes en een nieuw home-run record zijn belangrijker dan de genocide. De hele overheid wordt te kakken gezet. Het wordt allemaal té banaal uitgewerkt. Het leidde bij mij tot hoongelach en irritaties ipv de spreekwoordelijke 'slap-in-the-face'.

Sometimes in April heeft een goed uitgewerkt scenario, waar de puzzelstukjes veelal goed op hun plaats vallen. Goed tv-drama dat wel meer aandacht mag verdienen. Wie het droog hield bij de scene dat Augustin het klaslokaal binnenstapt van zijn dochter bezaaid met rottende lijken mag het zeggen. Dit ging door merg en been.

Net als Hotel Rwanda een 3,75*, zo ook de weegschaal die de positieve kant opwijst voornamelijk door het onderwerp. Aanrader voor de geinteresseerden.

Sympathieke film inderdaad dat het thema homoseksualiteit erg goed weerspiegelt.

Maar ja, de gezapige humor lag me vaak niet, juist die humor was zeer cliché en uitermate vervelend.

Ware het niet dat zij het weer coverden van The Village People. Mijn tenen werden weer krom.

Jammer, had meer verwacht. Toch 3,5*.

Van mij mag je er over uitweiden. De thematiek + poezie: ik kon er niks mee, en dat is toch wel essentieel (pour moi) om mij te laten 'raken'. Keedus moet op 't laatst toch nog even een tekstje in beeld laten verschijnen om aandacht te schenken aan het leed dat de inwoners van Estland zijn aangedaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Want daar gaat het klaarblijkelijk over in dit schreeuwerig portret van een uiteengevallen Ests gezin in een rustieke omgeving. Leuk, zo'n tegenstelling, maar het werkte niet voor mij.

Een slaapwandeling werd een in slaap gesukkel. Mooie plaatjes, dat wel, jazeker. En gelukkig weet het laatste half uur dan toch nog te boeien. Geen essentieel meesterwerk mijns inziens.

Persoonlijk sta ik sceptisch tegenover de gehele 'business' omtrent verschijningen van heiligen en bloed huilende beeldjes en dat soort 'onzin'. Een alleraardigste kritiek wordt overigens gegeven in Fellini's La Dolce Vita. De meest bekende franchise is natuurlijk Lourdes (zelfs m'n moeder heeft een flesje in de vorm van de Heilige Maagd Maria met heilig water op de slaapkamer, al sinds m'n vroegste herinneringen, lijkt me niet echt meer heilend te werken bij tijden van nood, maar goed).

The Song of Bernadette flikt het om deze gebeurtenis geloofwaardig te maken. Ten eerste, door de uitermate sterke performance van Jennifer Jones. Ten tweede door het sterk geschreven script die belangrijke sceptische bijpersonages 180 graden laat draaien in hun gedachten. Met name de scene waarin de strenge zuster (vorige lerares van Bernadette) van gedachten verandert, prachtige ogen-acteerwerk.

De te veel aanwezige zoetigheid en 'grapjes' begonnen echter her en der te irriteren. De enigszins zware thematiek, met vele noodzakelijke en interessante zijweggetjes, was blijkbaar te veel van het goede voor het grote bioscooppubliek. Erg jammer. Geen volwaardige 4 sterren overigens.

Dat Laurel en Hardy een goed op elkaar ingespeeld komisch duo is staat buiten kijf. Helaas geven ze bijrollen aan mensen die niet kunnen acteren. In 'Sons of the Desert', een van de beste films van het duo volgens de kenners, staat Dorothy Christie (Mrs. Laurel) te spelen als een natte dweil, een wanprestatie van jewelste. Zij haalt het grappen-niveau flink omlaag door haar aanwezigheid.

Goed entertainment, maar geen grootse cinema. Chaplin en Keaton hebben een beter (en spectaculairder) oog voor cinema als je het mij vraagt. Ik kom niet verder dan 3,5* voor deze klassieker.

En de rest van de school waren alleen maar "nette", "niet-uit-het-oog-springende" pubers. Iedereen was zo gewoon, zelfs Arthur, behalve dan dat ie een strebertje was. Niet erg realistisch.

De enige uit-het-oog-springende 'vreemdelingen' waren een stelletje punkers zo'n 4 seconden. Sophie ziet ze en de volgende dag komt ze op school als 'gothic'...??? tja

Maar de invalshoek van pesten + beinvloeding (ik dacht meteen aan de film The Wave) was aardig; en spanning was er ook.

Aardig, maar niet memorabel. Maar de duur van de film is precies goed voor een schooluurtje.

Wat mij betreft is dit te missen als kiespijn. Vreselijk irritante doos met opmerkelijke gedragingen. Je zou wensen dat er daadwerkelijk iemand meteen een breinaald in haar had gestoken. Na dit geschreven te hebben, snap ik ook niet waarom ik hier nog 1,5* voor over had, in een te lieve bui geweest denk ik...

Film uit de beruchte American International Picture stal. En Roger Corman, een van de succesvolste regisseurs uit die stal, kennen we natuurlijk van Little Shop of Horrors. Cult dus.

Deze film heeft me zeer verrast. AIP is voornamelijk bekend om jaren 50 sci-fi en horror. Maar dit is een heerlijk drama, met een subliem spelende Susan Cabot. Wat een trut! Vreemd dat zij geen grote carriere heeft gekregen.

Sorstalanság (Fateless) kan naar mijn mening met gemak de concurrentie aan met de monsterhit-Holocaust-films Schindler's List en The Pianist. Het is jammer dat de distributeurs deze film zo genadeloos behandelen.

Legitiem argument zou kunnen zijn dat door die twee grote films, andere Holocaust-films overbodig zouden zijn, het 'nu-weten-we-het-wel'-argument. Toch weet Sorstalanság zich te onderscheiden.

Ten eerste, een onbekende cast (m.u.v. een piepklein rolletje van Daniel 'James Bond' Craig als Amerikaanse (!) soldaat). Dat maakt voor mij de karakters altijd authentieker, dat ik echt naar de karakters kijk ipv "en-nu-wil-ik-ook-een-Oscar" acteurs.

Ten tweede, de opbouw van de film. Het leven voor, tijdens en na een concentratiekamp...en dan in alle delen ruim uitgediept.

Ten derde, de stijl van de film. Stinissen noemde het reeds koud en koel in de negatieve zin van het woord, ik noem die bewoordingen in de positieve zin. Kleurloos, leeg, hopeloos, traag. Extra aangedikt door drie elementen die verweven zijn met elkaar: 1) Fragmentarische scenes. Veel scenes zijn kort, en zijn veelal niet verhalend, maar 'sfeervol'. 2) De prachtige score van niemand minder dan Ennio Morricone, die de korte sfeer-scenes een extraatje meegeven. De lange scene waar men lange tijd stil moet blijven staan in het kamp met een oude man in het midden die op en neer beweegt en zelfs met zijn armen een soort van dirigent-functie oplegt, voelt aan als modern ballet, surrealistisch. Opgemerkt dient te worden dat de filmmuziek niet altijd aanwezig is. Op veel momenten is het stil, wat de leegheid nog sterker aandikt. 3) Het moment dat de hoofdrolspeler geestelijk sterft. Scene na scene kijken zijn ogen recht in de camera. Dodelijke brok-in-de-keel-scenes. Aan het eind van de film geeft hij ook toe dat hij gestorven is in het concentratiekamp.

Ik hoop dat meer mensen deze filmhuis-film in de toekomst weten te vinden. De huidige 9 stemmen zijn veels te weinig. Aanrader en een dikke 4 sterren.

Alleraardigst korte film co-geproduceerd (en niet co-geregisseerd!!!) door Tom Tykwer, wat natuurlijk ook de reden is dat festivals (o.a. IFFR) het graag in hun programma's opnemen.

Soul Boy, een soort van Afrikaanse reactie op Slumdog Millionaire, is lekker fris. Cast en crew zijn amateurs, en dat viel her en der wel ontzettend op bij sommige cast-leden. Het wordt bij de aftiteling nog eens extra benadrukt, wat toch wel een zure smaak geeft.

Toch boeit de film het kleine uurtje lang, en dat heeft voornamelijk te maken met het leuke en vlotte script. Leuk project dat positief is uitgevallen.

Haha, hilarisch, aSMoDeuS. Mij stoorden een aantal dingen ook zo erg, dat ik ook tot deze nog lagere waardering kwam. Maar ik ben het compleet oneens met jouw beweegredenen.

Maar voordat ik me daarover verder uitlaat, wil ik eerst duidelijk maken dat deze docudrama toch hoog op mijn to-see lijstje stond. Blijkbaar waren mijn verwachtingen te hoog...of beter gezegd: zou ik gekozen hebben voor een andere aanpak. Op papier een zeer interessant thema waar veel mee gedaan kan worden onder de noemer 'sfeer'. En dat ontbrak.

Ik had totaal geen problemen met de stem van de verteller (Canvas zond de Engelstalige versie uit). Het enige sfeervolle (duister) wat de film te bieden had samen met verschillende verhalen die hij vertelt.

Maar dan, het audiovisuele aspect. Ook daar kun je sfeer mee creëren. Qua beeld was het een allegaartje. Fijn pixelig donkere beelden (ja!!!) tot en met veel te veel HD-cam beelden (getsie!!! sfeerdodend). Want juist die HD-cam beelden met veel in- en uit-zoom praktijken haalden mij steevast uit de film. Ik begon zelfs te vloeken. Vreselijk lelijk, en vaak waren de beelden (hoe associatief ze soms wel niet bedoeld waren) ook nog eens oninteressant.

En dan de muziek. Voorspelbaar? Nee, verre van. Als onze hoofdpersoon vertelt dat ie naar Bach luistert, doet de muziek haar intrede. Een of ander vaag Zwitsers pseudo-experimentele jazzgroep met een vadsige en zwetende zanger die Duitse keelklanken produceert (en dat zien we ook nog eens in close-up in HD-cam beelden lieve mensen, zeer associatief). En ze blijven maar terug komen.

In het laatste half uur gaat het opeens de goede kant op voor 10 minuten. Eindelijk wist de film me mee te voeren. Maar ja, opeens waren daar weer lelijk gefilmde HD-cam beelden van wuivende halmsprieten. Flikker toch op!

Ik had dit project toch anders aangepakt....

Lieve hemel, wat een wanprodukt is dit. Het meest opmerkelijke is nog wel dat dit daadwerkelijk in de Nederlandse bioscoopzalen heeft gedraaid???!!!

Tja, waar zal ik eens beginnen. Het meest opvallend zijn de special effects. En met opvallend bedoel ik dus ook opvallend. In de meest negatieve zin van het woord. Afgrijselijk. Alleen de acteurs komen niet uit de computer (alhoewel ik daar zo nu en dan toch ook mijn twijfels over had, dit kun je geen acteren noemen). Stompzinnig plot, de wezens zijn niks anders dan Wuzzles, en had ik al iets gezegd over foeilelijke special effects?

Brainless non-vermaak. Foei, wat een geknoei! Ja, zelfs mijn rijmsels kun je als hoogstaande literatuur bestempelen na het bekijken van dit - ja, wat is het eigenlijk??? De waardering spreekt voor zich: 0,5*

Leuke popcorn-documentaire, die het best valt te omschrijven als 'cheesy'. Niet alleen de oude filmpjes zijn über-cheesy, ook de sfeer van de documentaire zelf door ingestudeerde scenetjes, brakke jaren-70-animaties met verschuivende letters, en last but not least de orgel-intermezzo's van niemand minder dan Mambo Kurt. Nu en dan waan je je bij soft-erotische Tiroler-films.

Veel lol dus. Maar het probleem is dat je als kijker immuun wordt voor het cheesy-gehalte. Op een gegeven moment volgt maker Riahi een oude man, die nogal obsessief bezig is met het maken van amateur-films. Het lijkt er hier en daar op alsof Riahi deze oude meneer begint te stalken. De documentaire vervalt opeens in een waargebeurd cheesy drama, waardoor de aandachtsspanne mijnerzijde her en der verdween.

Leuk voor 70 minuten. Die honderd waren toch iets te veel van het goede.

Check de website voor een betere impressie incl. de tonen van Mambo Kurt. Ja, dat soort ge-popcorn gaat 100 minuten door.

HIlarisch, zo nu en dan. Satire, nee, alleszins, waarop dan?

Spalovač Mrtvol geeft een interessante en verontrustende kijk in de psyche van een seriemoordenaar (met necrofilische trekjes), maar ook op de holocaust. Het werkt daardoor shockerend ipv op de lachspieren. Het lachen verging mij wel naarmate de film richting het einde ging.

De Tsjechische poster

Ach, een film uit de American Heroes reeks, daar had ik 'goede' herinneringen aan...

Rotzooi van de bovenste plank, vol fout nationalistisch gepredik en ophemeling van het Amerikaanse defensie-systeem. Opmerkelijk dat een Brit, Scott Adkins, de film komt redden met behoorlijk snel vlieg-, klap-, stoot-, zweef- en vuurwerk. Hier zag ik de ironie wel van in.

De special effects van Spider-Man vond ik ook verre van geweldig, te vergelijken zelfs met Catwoman. Actieheldjes die al hupsend van muur tot muur springen, maar overduidelijk op die momenten uit de computer geperst zijn. En the Green Goblin was beschamend, de link naar de Power Rangers was reeds gemaakt.

Toch heeft Spider-Man iets. Een beetje Raimi humor, een redelijk goed plot, Kirsten Dunst natuurlijk, en plezier dat naar mijn mening van het scherm knalde. Deze positieve energie overwint met enig gemak de beschamende zaken.

Raimi kreeg meer ruimte voor Spider-Man 2 [3,5*], dat stukken beter en persoonlijker was dan dit deel [2,5*]. Ik zie het derde deel positief tegemoet komen.