Meningen

Heel andere film dan ik verwachtte, maar wel goed. Arabian nights gaat over de sociale gevolgen van de crisis en het Europese Trojka-beleid in Portugal. Vanuit een structuur van de vertellingen van duizend-en-een-nacht (incluis Oosterse prinses, hoewel de kadervertelling maar heel losjes aanwezig is), worden echte verhalen vertelt over echte Portugezen. Het is zo'n film waar eigenlijk niks normaal is, neem alleen al het begin waar de regisseur peinst over het project en vlucht voor zijn crew. De beelden zijn ook merkwaardig, het heeft een soort low-budget feel over zich maar dat werkt wonderwel, soms ondersteunt door de fraaie muziek. Deel 1 van de Arabian nights is van de meest ontregelende films die ik de afgelopen jaren gezien heb denk ik.

Zeer fijne prent, met thematiek die me aanspreekt en een onnadrukkelijk magisch-realisme zoals je niet vaak ziet in film. The Milagro Beanfield War is wel iets te gemakkelijk in z'n personageschetsen, vooral de rol van Ruby is tamelijk zwak, maar dat levert tegelijk de feelgood op. De sfeer is heel aangenaam, mede dankzij de prachtige setting en de mooie muziek. En ondertussen laat de film haarfijn de belangrijke mechanismen zien die het dagelijks leven in grote mate bepalen en vormgeven, met name in Latijns-Amerika (New-Mexico hoorde gewoon bij Mexico maar is veroverd door de VS). Het is net niet subtiel of onderscheidend genoeg voor vier sterren, maar zit er wel dicht tegen aan.

Ergerlijk clichématig in z'n personagetypering, veel te traag in z'n narratief en weinig overtuigend in z'n vormgeving, met daarboven op nog eens irriterend aanwezige muziek. Niks voor mij dit.

Mja, dit is dus wel een geregisseerd geheel. Sterker nog, Taylor Swift praat het soms zelf aan elkaar, het is heel duidelijk het verhaal zoals zij dat wil presenteren. Je ziet het ook aan de selectie van televisie-beelden die wordt ingevoegd: het blijft op die manier de film van een superster over zichzelf, maar het is niet een film die je onderdompelt in het Swift-universum van binnenuit.

Ik vond het allemaal erg voor de hand liggen, maar ik heb ook niet erg veel met deze artiest. Fijn dat ze zich uiteindelijk politiek durft uit te spreken (en wat er met die Dixie Chicks gebeurde is treurig) maar oke, niet echt uniek ofzo. Qua persoonlijkheid doet ze me ook niks, opvallend hoe weinig contact er is met fans, en dat gesprekje met die ene vriendin in een waanzinnig lelijke Efteling-keuken was bijna pijnlijk.

Het leukste is nog wat je te zien krijgt van het werken aan een song, soms alleen achter de piano maar vaak in een studio samen met een van haar producers. D'r laatste twee albums maakte ze samen met leden van The national, maar dat valt helaas buiten de scoop van deze film. Van de concertbeelden was ik minder onder de indruk, nogal generiek in z'n audiovisuele stijl en maar zelden klinkt een nummer wat uitvoeriger.

Goed, ik ben geen hater maar ook zeker geen liefhebber en af en toe bekroop me het gevoel van nepheid (als die vreselijke twitterfiguren die zich tegen haar keerden in de rel met Kanye West me de mogelijkheid niet hadden ontnomen dat volmondig te zeggen). Verder wens ik haar niets dan goeds, als het maar geen Grammy's voor beste album meer betreft, drie is echt wel genoeg.

Ai ai, een film die de plank subtiel maar toch desastreus mis slaat als je het mij vraagt. The Mission is de geschiedenis door de ogen van de winnaars (het Westen), waarin de Guarani nobele wilden zijn die als decorstukken figureren om de edelmoedigheid van enkele dappere blanken met hun vooruitstrevende waarden voor het voetlicht te brengen. De uitzondering wordt als regel gepresenteerd, terwijl het kolonialisme in Latijns-Amerika vijf eeuwen heeft gebracht van vreselijke onderdrukking en uitbuiting.

Daarmee wil ik niet zeggen dat het verhaal van The Mission onwaar is. De Jezuiten-missies vormen inderdaad een van de weinig lichtpuntjes in de geschiedenis van het Westerse imperialisme (in een heel klein stukje van Latijns-Amerika en met maar één van de vele lokale volken).
The Mission is daarom ook niet leugenachtig maar de toon is vals. Soms duidelijk, soms subtiel (Merk bijvoorbeeld op dat de blanke soldaten vlak voordat ze een weerloos dorp aan stukken schieten nog wel even moreel bezwaar maken, terwijl de meegekomen Indianen probleemloos aanleggen. Of dat de man die de missies opdoekt aan het einde nog wel even z'n geweten laat spreken. En andersom ook hoe paradijselijk en folkloristisch de Guarani worden afgebeeld als schattige stripfiguren, die maar al te graag het muziekinstrument van een man die hun territorium binnendringt willen repareren).

Daarnaast vind ik de film enorm sentimenteel. De muziek speelt hierin een rol: van zichzelf is het vaak wel mooi, maar in combinatie met de beelden wordt het soms regelrechte kitsch. Hoe De Niro bijvoorbeeld huillachend in de gemeenschap wordt opgenomen, daarvan springt het glazuur van je tanden.

Degenen die echt geinteresseerd zijn in de geschiedenis van dit continent kan ik alleen maar van harte aanraden om Eduardo Galeano's Kroniek van het vuur te lezen.

Een opeenstapeling van ongeloofwaardigheden gelardeerd met technologische onzin en diverse exotische locaties; veel clichématiger kan formulewerk niet worden. In het begin voelde ik me nog wel entertained, dat moet gezegd worden, maar geleidelijk aan zakte de interesse weg, ook omdat het veel en veel te lang duurt. Vooral in het laatste half uur worden de grenzen van het belachelijke ruimschoots overschreden: het gevecht om het koffertje in die autohal was wel zo ongeveer het dieptepunt (sowieso die hele badguy, waar slaat dat op, willen sterven om een kernoorlog te realiseren?).

Deel 1 had nog een bepaalde sfeer, dit is gewoon inspiratieloos stunts uitvoeren met Tom Cruise. Als Mission Impossible de vlaggendrager van de actiefilm moet voorstellen dan is het nog slechter gesteld met het genre dan ik dacht.

Erg zoetsappig allemaal. Niet alleen het verhaal maar ook de doodsaaie manier waarop het in beeld is gebracht en de soms lachwekkende muziek. Het thema seksualiteit wordt inderdaad (zie Queto) teveel doorgevoerd, waarschijnlijk om nog enige pit aan het geheel te geven. Overigens ben ik het wat de relatie tussen het jongetje en zijn moeder betreft volstrekt oneens met Queto Yurlunyur. Mijn antipathie ging juist uit naar de moeder die zo op zichzelf is gefixeerd dat ze geen enkele aandacht heeft voor haar omgeving.

Dit klinkt allemaal wat negatief maar toch is het best een aardig filmpje. Zoetsappig zei ik eerder. Misschien is lief een beter woord. 2,5*

Ja, prinsessenverhaaltjes, het is en blijft ongelofelijk saai natuurlijk. Maar wat Moana redt is de setting, dat van een afgelegen eilandvolk met een kleurtje, en de prachtige omgevingsbeelden. Die chick zelf is trouwens buitengewoon aantrekkelijk. Maar afijn, genoeg daarover. De liedjes, mijn hemel, ongelofelijk, dat dit gewoon nog kan enzo. Gezien in de bus en in het Spaans. En toch vond ik het wel oke.

De tweede film van Puiu die ik in korte tijd zie, en wat me het meest opvalt is dat hij vrijwel volledig binnen filmt. Daar waar voor veel mensen in de Westerse wereld zich ook het grootste deel van hun leven afspeelt. Deze stilistische keuze bepaalt heel sterk het gevoel van zijn films.

Daarnaast neemt hij uitgebreid de tijd, en hoewel je je altijd kan afvragen of het niet korter kan, vind ik dat niet eens zo'n interessante vraag. De lange speelduur geeft in zichzelf al een ander soort film dan wanneer je een soortgelijk verhaal in 90 minuten vertelt. Het eerste half uur moest ik weliswaar even inkomen (ook omdat de poster je hier inderdaad vakkundig op het verkeerde been zet), maar wanneer je je overgeeft aan het ritme van de film, inclusief repeterende elementen, dan is het eigenlijk nergens te lang.

Dan het verhaal. Het gesleep met een steeds zieker wordende man langs overbelaste ziekenhuizen heeft zeker komische elementen. Alleen al het gedrag van enkele artsen, heerlijk. Maar het onderliggende verhaal is toch vooral een drama. Ik moest een klein beetje denken aan As i lay dying (Faulkner) als het gaat om het gezeul en de eindeloze maar waarschijnlijk ook nutteloze queeste die hier wordt ondernomen.

Overigens leek de uiteindelijke diagnose met niet te kloppen met wat de CT-scan laat zien, maar wellicht heeft Puiu dat bewust gedaan. In elk geval bevat The death of Mr. Lazarescu wel het meest accurate neurologisch onderzoek dat ik ooit in fictie heb gezien, en juist dat realisme is essentieel in een dergelijke film. Ook was er voldoende nuance aanwezig door de groeiende betrokkenheid van de ambulance-verpleegkundige en het verplegend personeel (maar ook de artsen in het tweede en vierde ziekenhuis).

Goeie film dus van Puiu, die zich buigt over het echte leven maar zonder te blijven hangen in droog realisme. Sieranevada schat ik overigens wat hoger in.

Mogari no Mori draait inmiddels ook in Enschede. Op zich goed nieuws, maar de film viel me na het screenend doorlezen van de berichten hier wel een beetje tegen. Ik vond de film vooral erg wisselvallig. Er is een aantal prachtige momenten, dat zeker. Twee hoogtepunten vond ik bijvoorbeeld de spelachtervolging door het groen en de oversteekscene in het bos. Minstens zovaak doet Mogari no Mori de aandacht echter verslappen (het begin is maar matig, de wandeling door het bos duurt te lang) en de dansscene tegen het einde kwam op mij zo onecht over dat ik erna niet meer in de film kwam. Wat de film voor mij echt redt is de intrigerende relatie tussen de twee hoofdrolspelers. Dit redelijk originele uitgangspunt blijft over de gehele lengte boeien, ook als verhaal en visuele stijl even tekort schieten. Daarom toch een overwegend goede film.

Totdat ik Mommy gezien had, beschouwde ik het debuut J'ai tué ma mère als de beste film van Dolan. Niet voor niets lijken deze films binnen zijn oeuvre erg op elkaar (net zoals Tom a la ferme en Juste la fin de monde een koppeltje vormen).

Maar goed, Mommy gaat er dus overheen. Hoewel de film zelfs voor mijn smaak misschien wel iets te volgepakt zit met in-your-face emoties, zijn de personages zo overtuigend en is de stijl zo overweldigend dat ik daar gemakkelijk overheen kan stappen. Dolan laat zijn extravagante visuele stijl hier vloeiend en noodzakelijk aanvoelen zoals je dat maar zelden ziet; de vergelijking met Bertolucci kwam bij me op (niet in de laatste plaats door het kleurgebruik). Ook de prachtige filters in de dialogen maken dit een waar feest voor de ogen. Experimenten met het kader juich ik eigenlijk altijd toe en de brutaliteit waarmee dat hier wordt gedaan roept bewondering op.

Vervolgens moet zo'n vorm dan ook nog aangewend worden om scenes te creëren die aanspreken, liefst emotie opwekken. Daarvan barst het gelukkig in Mommy. Inderdaad zowat alle muziekmomenten ('Vivo per lei', verzin het maar), waarbij de dansscene op Celine Dion me het meeste deed. Maar ook in de interacties tussen de personages gebeurt ongelofelijk veel. Steve zelf is wat mij betreft niet zo boeiend, zijn moeder al een stuk meer (ook niet een type dat je nu veel treft in arthouse) maar het is vooral Kyla die de film op dit gebied laat excelleren. Bijvoorbeeld haar fysieke encounter met Steve geeft een inkijkje in een hele wereld die zich achter de film verborgen houdt en die ook grotendeels verscholen blijft. Wat is haar geheim? Dit soort doorkijkjes geven gelaagdheid en doen een karakter oneindig veel groter, dieper, complexer lijken dan wat in de film zelf aan bod komt. Ze blijft je dan ook bij als de film al afgelopen is. Zie daar de essentie van een goed personage voor mij.

Tamelijk briljante film dus. In tijden waarin series steeds meer in aanzien winnen, is Xavier Dolan een zegen voor de filmwereld. Zelfbewust stampt hij over alle middelmaat heen met zijn inmiddels al indrukwekkende oeuvre. Hopelijk trekt hij in de toekomst vooral de lijn van zijn moeder-zoon films door.

Geniale film, werkelijk geniaal. De prachtige gestileerdheid, de futuristische decors, de unieke sfeer. Er zijn vele speelse en hilarische situaties, vooral met de kinderen. Ontzettend goed bedacht. Neem alleen al dat Pluk van de Petteflat-achtige huis van M. Hulot, zoiets zie je nergens anders.

Desondanks is Mon Oncle soms wat aan de saaie kant en werd ik niet geraakt, alsof deze film ook niet ontkomt aan de klinische doodsheid die Tati in beeld brengt. Het blijft allemaal een beetje op afstand.

Heel bijzonder is nog de soundtrack van Mon Oncle. Er is totaal geen achtergrond geluid, vaak alleen twee of drie scherpe klanken (bijvoorbeeld het geklik van hakken) tegen een doodse stilte. Terwijl alle ruimtes van het huis met elkaar communiceren valt de menselijke dialoog soms weg: dan weer wordt het gesprek overstemt door ruis, dan weer blinkt het slechts uit in oppervlakkigheid. Volgens mij hoor je M. Hulot zelf zelfs maar twee keer wat zeggen in de hele film.

Mijn eindbeoordeling is een compromis tussen de genialiteit en de afstandelijkheid: 3,5*.

Een misser van formaat, deze Mononoke-Hime. Wat al wel is vaker het geval is bij Ghibli komt hier extreem naar voren; de film is rommelig, overladen en druk. Het lijkt vooral alsof de makers hinkten op zo'n zes gedachten. Maken we een sprookje? Of een serieus drama over maatschappelijke conflicten? Een eco-film misschien? Of kiezen we als thema toch liever voor mysticisme en spiritualiteit? Het gevolg is dat Mononoke-Hime geen van allen is. Het plot begint nog wel goed, maar steeds komen er nieuwe plotelementen bij die de oude verdringen, zodat van een lijn al snel geen sprake meer is. De karakters blijven vlak, en het lijkt er zelfs op dat men ook hier niet durfde te kiezen; iedereen heeft eigenlijk de beste bedoelingen en het conflict berust puur op misverstanden. Dat geeft onherroepelijk een zoet einde, maar op dat moment was de film al niet meer te redden. Muzikaal vond ik het eveneens wisselvallig en een beetje sentimenteel. Pluspunten zijn er gelukkig ook zeker. Het eerste half uur bijvoorbeeld, de witte wezentjes in het bos en sowieso de hele bosomgeving wel (Avatar-achtige dimensies). Maar die positieve aspecten kunnen niet verhinderen dat er een sterk negatief gevoel overheerst na deze film. Mononoke-Hime is een van de minste producties van Myazaki wat mij betreft.

Intens. Vooral door het geluid, hoewel de omgeving en de cinematografie er ook mogen zijn. Interessante groepsdynamische processen, waarin kleine misstappen grote gevolgen kunnen hebben. De ontsnapping van Rambo door die rivier is een geweldige scene, erg knap staaltje film. Aan het einde was ik bang voor een brute afslachting van dat gezin maar de manier waarop Landes het brengt val gelukkig mee. Verder gewoon heel sterk. Monos is een audiovisuele trip over leven op de rand van waanzin.

Moonlight maakt de belofte van de kritiek eigenlijk nooit waar. Alsof dit een heel bijzondere film zou zijn. Je kan hem goed vinden, maar los daarvan is het toch een conventioneel verhaal dat op een conventionele manier is vormgegeven.

Eerder op de dag zag ik Sieranevada, en het verschil tussen de natuurlijke dialogen die Puiu op het scherm brengt ten opzichte van wat Jenkins ons toont, waarbij je nooit kan vergeten dat het geschreven is (de "verkoop je drugs?"-scene, de "vergeef me zoon"-scene), is gewoonweg enorm.

Vind Moonlight daarmee een behoorlijk inwisselbare film. Goed hoor, met een voor deze thematiek verfrissende soundtrack (grotendeels zonder hip-hop) en aardige personages. Maar dit zal niet lang blijven hangen. Oscar mag wat mij betreft naar La la land.

Geweldig leuke film, echt een voltreffer. Direct vanaf de introductie heb je het gevoel in een uiterst creatieve, warme en grappige kijkdoos te zitten turen. Het kleurgebruik en de details zijn fascinerend, Moonrise Kingdom bevat een hoop toffe filmische trucjes (die man met de rode jas), de twee protagonisten zijn top en het sterrenensemble dat de bijpersonages invult heeft er zin in. Veel meer dan bij de meeste films van bijvoorbeeld Jeunet werd ik ook daadwerkelijk gegrepen door de film. Het liefdesverhaal is mooi en de sprookjesachtige ontwikkelingen zijn spannend. Daardoor krijgt de fantasie en het absurdisme een sterk kader dat de film bijeen houdt. Tegen het einde gaat Moonrise Kingdom iets over de top, maar schaden doet het dan al nauwelijks meer. Echt een van de leukste films die ik dit jaar heb gezien.

Terwijl het boek van Thomas Mann mij op alle punten meekrijgt haak ik volledig af bij deze verfilming van Visconti. Morte e Venezia is voor mij daarmee de grootste filmteleurstelling van dit jaar.

Om te beginnen houd ik al niet van Mahler, hoewel deze muziek goed past bij de sfeer van het verhaal. Daarnaast vond ik de cinematografie, onder andere door de vele zooms, matig. Een wiebelig shot van de San Marco in het begin is zelfs tenenkrommend. Verhaaltechnisch werkt Morte e Venezia helaas ook niet. Flash-backs zijn in film sowieso moeilijk in te passen maar hier wordt dat zo abrupt gedaan dat je duidelijk ziet hoe krampachtig Visconti bij het boek probeert te blijven. Het belangrijkste is echter nog dat ik me niet kon inleven in Aschenbach, terwijl het knappe van het verhaal van Mann juist is dat je tot een zeker begrip voor de hoofdpersoon komt, ook zonder dat je enig raakvlak met hem hebt. Pas dan worden zowel de verterende gevoelens voor een onbekende jongeman als de nabijheid van een mysterieuze ziekte een dubbele, eigenlijk onontkoombare bedreiging die je als toeschouwer wat doet.

Morte e Venezia slaagt daarin niet, of het moet zijn in de laatste tien minuten. Ik vond het verder een saaie, bloedeloze vertoning.

Geef mij maar het eerdere werk van Visconti. Zijn vroege zwart-wit films over gewone mensen vind ik vele malen echter en krachtiger dan dit soort portretten van de elite.

Goeie politiefilm, waarin de sfeer van de Zweedse misdaadthrillers een beetje wordt getroffen. Dat komt ook omdat Hoffman prima in de schoenen past van Martin Beck / Kurt Wallander (een licht Hollywood-sausje is soms wel te bespeuren, maar goed). Uitstekende rol. Verder is de film lange tijd slechts degelijk, met wel als pluspunt de fraaie kadrering die we van Corbijn gewend zijn, maar de ontknoping vond ik vrij spannend en de laatste uithaal van Hoffman brengt de film dan toch nog dat halve sterretje extra.

De eerste grote film die zich in z’n vormgeving zo doorgedreven concentreerde op een (vrouwelijke) hoofdpersoon, met een lopende camera die haar achtervolgt en omsluit, zodat de kijker er echt bovenop zit, is voor mij La vie d’Adele. Larrain deed het met Jackie ook, op een heel andere manier, bijna nog maniakaler. En nu is er de poging van Aronofsky die Jennifer Lawrence twee uur lang van dichtbij op de korrel neemt.

Vooral het eerste deel van de film werkt dit vrij goed, mede dankzij het fascinerende huis waar alles zich afspeelt en het moederlijke aura dat om Lawrence hangt (hier althans). Maar het probleem is dat de protagonist niet ingekleurd wordt, niet werkelijk menselijk is, zodat er weinig binding ontstaat. Dit heeft te maken met Aronofsky’s keuze om hier een allegorische vertelling van te maken, waarin de personages staan voor iets anders (het is allemaal vrij evident en ook al meermaals opgeschreven hier, maar de poëet is God de Vader, Lawrence speelt moeder aarde, de orthopeed is Adam en zijn vrouw staat voor Eva, en later komen ook hun kinderen Kain en Abel nog even op bezoek). Geen van de personages gedraagt zich psychologisch invoelbaar, juist omdat het grotere, achterliggende verhaal dit niet toelaat. En Aronofsky mist de subtiliteit om die twee zaken te kunnen combineren en vanuit een echt personage een dubbelzinnige, allegorische betekenis te laten ontstaan.

Halverwege begint het riedeltje opnieuw, maar dan met de hele mensheid. Verschillende vormen van menselijk samenzijn komen voorbij, dat is wel aardig gedaan, en vooral vond ik het een leuk detail dat de hoogste waarden (waarin een zwangere vrouw bescherming verdient) de kop opsteken in de uitbeelding van een oorlogssituatie. Maar goed, ondertussen vliegt Mother! steeds verder uit de bocht omdat Aronofsky het maar niet kan laten om van dik hout planken te zagen. Derhalve moet nog even expliciet worden uitgelegd dat de schepper nooit tevreden kan worden gesteld en altijd op zoek gaat naar iets anders, en volgt tenslotte een over-the-top scene waarin Bardem de liefde van Lawrence uit haar opdelft. Je moet er van houden, zullen we maar zeggen.

Mother! is in ieder geval een opvallende film (het uitroepteken dient waarschijnlijk om dat te onderstrepen?), bij vlagen ook wel duister en intens, maar vooral overdreven allegorisch, waarvan de zeggingskracht voor mij tegenvalt omdat het te weinig wortelt in een normaal, menselijk verhaal.

Dit krijg je dus met slecht schrijfwerk. Het probleem van Mother/Android zit niet in het budget, niet in het acteren, niet in de actie of de setting, het is gewoon pover schrijfwerk. Dit geldt zowel voor het verhaal als totaal, waar het constant ontbreekt aan interne consistentie, als voor de individuele momenten, vooral de dialogen. Casey Affleck liet met Light of my life al zien hoe het wel moet. In tegenstelling tot sommige anderen vond ik het niet saai, eerder nog wel een soort van onderhoudend en bepaalde momenten (zoals de truck van Arthur en het Android-martelhuis) zijn best tof. Maar het had allemaal veel beter kunnen en moeten zijn.

Voor het grootste deel heel erg mooi, alleen doet de film aan het einde eerder een stapje terug dan vooruit, en dat kost Mua He Chieu Thang Dung net de vier sterren.

Zoals ook al door anderen opgemerkt behoren de scenes omtrent de jongste zus, Lièn, en haar broer, tot het beste wat de film te bieden heeft. Mede ook door goed gekozen muziek. In de andere verhaallijnen kon ik de personages niet altijd uit elkaar houden, dus dat is direct een goede reden voor herziening. Wel vond ik de beelden rond de fotograaf op het meer erg mooi.

Sowieso aan mooie beelden geen gebrek in Mua He Chieu Thang Dung, waarbij vooral het kleurgebruik en de helderheid eruit springen. Opdringerig wordt het gelukkig nooit.

Ja, ik zat er helemaal in, maar hoopte op net dat beetje meer in het laatste deel van de film. Helaas lukt het Tran Anh Hung niet om na het ijzersterke middenstuk nog een overtreffend slot te creëren. Maar ik moet dit ooit herzien, dat is zeker.

La mujer sin cabeza, overigens geproduceerd door Pedro Almodovar en zijn broer, is een aparte film met een interessant uitgangspunt. Ik stoorde me echter nogal aan de toestand van hoofdpersoon Vero na het ongeval. Er van uitgaande dat er sprake was van geheugenverlies (daar leek het toch alleszins op) klopten de verschijnselen totaal niet met de medische conditie zoals die optreedt na een hoofdtrauma. Maar achteraf ben ik gaan twijfelen of Martel dit wel wilde uitbeelden, wellicht moet eerder gedacht worden aan een soort dissociatieve fugue. Nu is het niet het meest belangrijke om er een naam op te plakken, maar aangezien herinneren ook in allegorische zin een belangrijk thema is van de film, vind ik het wel enorm gemakzuchtig als de gebruikte voorstelling helemaal niet strookt met de werkelijkheid. Temeer omdat Vero met name in de eerste helft van de film min of meer apathisch door het beeld wandelt, is het belangrijk dat je haar toestand als kijker gelooft om compassie te kunnen voelen. Bij mij ontbrak het daaraan, en vermoedelijk is het daarom dat ik na het pakkende begin nooit volledig in de flow van de film raakte. Maar nogmaals, oninteressant is La mujer sin cabeza niet, de sobere stijl en het achterwege laten van muziek getuigen van lef, dus ik hoop nog wel eens een andere film van Martel te proberen.

Gezien voor de vierde keer, en net als meerdere van mijn bovenburen in dit topic dit keer op het witte doek. Tsja, ik kan nu gewoon niet meer om de volle mep heen. Mulholland Drive is gemaakt door een regisseur op de toppen van zijn kunnen in een project waarin alles op zijn plaats valt: narratief wordt het met elke kijkbeurt beter, de zwevende camera is geweldig, het kleurgebruik oogstrelend, de film kent enkele van de mooiste dissolves uit de filmgeschiedenis, Naomi Watts spat van het scherm, het geluid is top-notch evenals de score van Badalamenti en dan is er nog de fantastische opbouw en de resem aan goeie scenes, met als hoogtepunt die in club Silencio. Alles klopt. Meesterwerk.

De film begint niet zo sterk. Eigenlijk viel het gehele eerste uur mij tegen. De kaping wordt erg matig in beeld gebracht en het vervolg is een beetje een oppervlakkig gangster-verhaal.
Langzamerhand wordt de film interessanter. De personages beginnen te twijfelen en de thematiek van het Joods-Palestijnse conflict komt meer naar voren. De spanning stijgt wanneer de leden van het moordcommando zelf worden vermoord. De beelden van de kaping die door het verhaal worden gevlochten zijn indrukwekkend, de manier waarop (vrijscene) inderdaad wat minder geslaagd.
Politiek gezien vond ik het een vrij neutrale film met maar één boodschap: geweld is niet de oplossing.

3,5*

Het is me iets te gemakkelijk allemaal. Mustang heeft een hoog 'Thea Beckman'-gehalte, omdat alle mannen eigenlijk gewelddadige en op seks beluste schoften zijn (vooruit, op één na) terwijl de vrouwen harmonieus en vredig willen leven. Girls just want to have fun. Om de kijker hiervan goed te doordringen wordt er zelfs een heuse voetbalwedstrijd in de film gepropt waarbij er alleen vrouwen op de tribunes zitten. Uiteraard levert dit een groot feest op zonder relletjes. Waarom het tweede en derde meisje zich niet verzetten tegen hun gearrangeerde huwelijk begreep ik niet helemaal, aan pit toch geen gebrek. De sfeer van opsluiting is wel goed getroffen, de ontsnapping aan het einde bracht nog wat spanning en de muziek is fraai. Redelijk filmpje. (Van de metafoor-theorie hierboven geloof ik geen barst, daarvoor is de situatie in Turkije te gecompliceerd en de film te recht door zee.)

My blueberry nights is een heel herkenbare Wong Kar Wai-film. Thematiek, motieven (tram, roken, hakschoenen) en natuurlijk de visuele stijl met de uitbundige kleuren en de warm-gele belichting blijven in Amerikaanse setting gewoon behouden. Daarmee is dit meteen een bovengemiddelde film. Het verhaal en de dialogen bevatten trouwens ook genoeg aardige dingen. Aan de andere kant mist My blueberry nights iets echts bijzonders en heeft het zeker niet de magie van bijvoorbeeld In the mood for love. Daarbij vond ik de kadrering en beeldcompositie toch wel een stukje minder dan bij de samenwerking met Doyle en het kleurenpalet soms iets te breed. Als je dan in de aftiteling al die aziatische namen voorbij ziet rollen kan ik echter toch niet anders concluderen dat My blueberry nights niet alleen een boeiende maar ook geslaagde stap is in de carriere van Wong Kar Wai.

My life without me doet wat een film misschien wel precies hoort te doen; alles net wat mooier maken dan het in het echt is. Flink besuikerd realisme zeg maar. Dat levert voor mij een prachtig ontroerende film op die in alle redelijkheid inderdaad te gepolijst, onrealistisch en toch wat zoet is, maar ach, wat kan mij dat schelen? Scenes als die dans in de supermarkt en het verhaal over de Siamese tweeling kwamen echt vrij hard binnen. Tel daarbij de buitengewoon sympathiek overkomende Sarah Polley en de juiste muziekkeuze en ik ga voor de bijl. Opvallend trouwens dat die dansscene en bijvoorbeeld de korte flash-back bij de secretaresse in het ziekenhuis slechts eenmalig worden gebruikt, waarmee dus niet wordt geprobeerd de film een bepaalde stijl te geven. Het wordt gewoon gedaan omdat het werkt. Uitstekende keuze. Zo worden in de hele film over het algemeen de juiste keuzes gemaakt en is dit voor mij toch een klein pareltje. Ik kan niet onder vier sterren uit.