Meningen

De film mij al een eeuwigheid bekend maar nooit gekeken. Vooral vanwege Bowie maar ook Temple

als regisseur toch maar eens geprobeerd. Temple bekend om meerdere mij prima bevallen (Docu)films

waarin de muziek een grote rol speelt. Is bij Absolute Beginners niet anders. Wanneer de film

geweldig swingend begint en alles er bizonder verzorgd, fris en oogstrelend uitziet. Voor mij eigenlijk

gelijk het hoogtepunt van de film. Daarna toch ook mindere gedeeltes, maar zeker ook met terugkerende

fijne frivole momenten maar niet van het visuele niveau als in het begin al is die scene met de

reusachtige typemachine eentje die bij zal blijven. Bowie scoorde overigens nog een flinke hit met

Absolute Beginners.

Je kunt er niet onderuit dat deze film wel in aanmerking moet komen voor een B-status.

Tamelijk debiel allemaal. De voice over van Banderas klinkt irritant als schuurpapier,

en dan besluit hij halverwege de film in zijn rol ook nog eens geen woord meer over zijn

lippen te laten komen. Al is de reden ervan duidelijk: Woorden zeggen niets, gaf hij aan

het begin al aan in de film. Slechts vier woorden. Ik hou van jou. Ook reeds nogal een

giller! En nogal pretentieus een zogenaamde indeling. Deel 1, deel 2.... Met telkens als

indroductie een wijsgerige spreuk van de Romeinse keizer/filosoof Aurelius. De film wil

kennelijk intelligentie suggereren, getuige ook de tijdsprong toepassing naar het verleden

toe aan het begin van de film. Ook de wel erg vlotte metamorfose naar een effectieve

vechtersbaas doet je oren toch wel wapperen.

En toch vond ik dit ook weer niet echt een slechte film. Meerdere vechtsscenes zien er

best wel goed uit. Ook die in de ring trouwens, bij een Fight Club sfeertje. En heeft de

film, nog zo stupide, toch ook wel weer iets. Ook door de aanwezigheid van Banderas,

die het eigenlijk helemaal niet zo slecht doet. Net als meerdere grote namen kennelijk

verworden tot puur brood acteur, al zag ik hem enige tijd geleden toch ook weer schitteren

in Almodovar's Dolor Y Gloria. Ik hou het maar bij een twee en een halfje als waardering.

Bizonder aangenaam verrast door deze film. Valt gelijk met de deur in huis met een prachtige

scene waarin hoofdrolspeler Pitt gelijk even in actie moet. Met een gewiekste afwisseling van

actie en rustpunten met dialogen. Enkele scenes (Ook met dialogen) zijn fraai arty vormgegeven,

terwijl er af en toe ook creatief met gezeefde belichting wordt gespeeld. Ook met leuke, inventieve camera/montage momenten.

En een ingetogen Pitt acteert weer geweldig, bij een zoektocht naar zijn vader. Ook diens voice

over vond ik een pluspunt, waarmee inderdaad de vergelijking opdoemt met de film Apocalypse

Now, met Martin Sheen. Voor een aangenaam bespiegelende bijkomstigheid, en functioneel

bovendien want voor meer betrokkenheid bij de kijker. Daarbij zijn meerdere scenes in de ruimte

adembenemend mooi en sereen.

Dat er zijn die deze film saai noemen, vind ik ook onbegrijpelijk. Dat predikaat gaat dan meer op

voor Gravity, vind ik. Er zijn ontwikkelingen genoeg, en vooral visueel viel er voor mij erg veel te

beleven.

Visueel wordt er met de camera kunstzinnig behoorlijk op los gefreakt met dikwijls mooie resultaten,

maar nogal onsamenhangend wist de film mijn aandacht verder moeizaam vast te houden. Een

euvel wat ik wel vaker heb met de films van Godard van wie de eigenzinnige benadering bij zijn

films valt te prijzen, maar levert het bij mij dikwijls helaas een storend effect op.

Een film qua inhoud als vele andere maar die toch weer anders aanvoelt. De ontwikkelingen

komen aangenaam langzaam op gang en blijft tot aan het einde boeien door een knappe

opbouw van het verhaal en zeker ook dankzij het overtuigende acteerwerk van de drie

hoofdrolspelers. De stemming is over het algemeen ingehouden of zelfs enigszins onderkoeld

zij het op 't laatst een beetje broeierig wanneer het gedrag van de bedrogen echtgenote

nogal een verandering vertoont die vooral een geraffineerd psychologische wraakneming lijkt

te suggereren. Vond het zonder meer een genietbare en goede film zonder minpunten of

het zou de voice-over aan het slot van de film moeten zijn die een beetje in negatieve zin mij

verbaasde.

Afwijkende en stijlvolle zombiefilm met als eerste verrassing dat ondertussen het rouwproces

van de verschillende personages wordt behandelt. Dat levert ook enige ontroerende scenes

op. Ongebruikelijk, en knap hoe dit doorheen de zombiedreiging is verwerkt. Daarbij wordt

er ook nog eens goed geacteerd, wat in zombie (Horror)films nogal eens te wensen wil overlaten.

Verder wordt er dankbaar gebruik gemaakt van de omgeving met af en toe toch ook wel erg

fraaie shots/scenes, in de bossen maar vooral in de uitgestrekte open plekken waaronder

op het laatst zelfs bij een mistige atmosfeer met weinig zicht. Met ook meerdere tergend trage

maar ademloze scenes. Het is weer eens wat anders dan een rechttoe rechtaan zombiefilm,

al vloeit ook in deze film het bloed af en toe rijkelijk. De zombies op zich vond ik ook zeker

geslaagd, nog menselijk van uiterlijk en derhalve des te verraderlijker, en eenmaal rabiaat in

de aanval even angstaanjagend en bijtgraag als in andere films van het genre. Een andere

verrassing (Noviteit) waren de merkwaardige, mysterieuze rituelen van de zombies. Met

welhaast een religieuze ondertoon. De film valt ook gelijk, zonder uitleg, in huis. En laat de

je ook omtrent die rituelen lekker in het duister tasten.

En wat moest dat met die accordeon? Waarom die per se mee ? Kreeg uiteindelijk toch nog een

beetje onverwachte functie. Maar een leuk bijkomstig detail. En dan die merkwaardige, komische

noot van die soldaat die er een genoegen in schept om te laten schrikken, nog niet op de hoogte

van de zombies.

Met ook een verwijzing volgens mij naar Invasion of the Body Snatchers. De schreeuw van

een zombie bij herkenning van een niet-zombie, en gelijk de achtervolging. Voorts vond ik de

soundtrack voortreffelijk en bizonder effectief.

Heb ook zo'n beetje alles van dit duo gezien, incl. menige 'stomme' via een gedownload pakket waar

wel zo'n 50 films op stonden. Merkwaardig genoeg deze niet, die toch ook best wel vermakelijk is,

al doen vele grappen nogal aan als herhalingsoefeningen maar kon ik er toch weer hartelijk om

lachen.

Niet zo goed als het origineel onder regie van John Wayne nu met Billy Bob Thornton als Davy

Crocket. Visueel oogde het allemaal zeker niet onaardig, maar was ik vooral minder onder de

indruk van het acteerwerk in deze film.

Excuse me! Occupied!

Deze horrorkomedie heeft best zijn grappige momenten waarbij de leden van het 'team' dat

met een duivels plezier de filmpjes realiseert allen over the top verknipt zijn. Af en toe oogt

het goedkoop en schijnt de film met een laag budget te zijn gemaakt maar in zijn geheel ook

fris met flair. Veel onnozelheid natuurlijk maar wel lekker speels wanneer de film aan het slot

naar een drukke climax toewerkt. Voor mij was dit weer eens een geslaagde mix van horror

en komedie.

Haanstra betoont zich andermaal als een geweldig observator en biedt bij deze docu een

uitnemende staalkaart van de Nederlandse bevolking in de jaren zestig. Van mensen van

de grote stad en van het platteland, in verschillende seizoenen van het jaar. Vakkundig

gemaakte docu waarin uiteenlopende facetten van de Nederlandse volkscultuur de revue

passeren, en beslist voor de ouderen onder ons van nostalgische waarde. Met ook een

verrukkelijke voice over van Carmiggelt.

Uit de bajes en met goede voornemens heeft het hoofdpersonage Socrates al gauw zijn handen

vol om deze en gene met raad en daad bij te staan, te beginnen met de jonge Darryl. De rol

van de charismatische Fishburne is ijzersterk, met een kort lontje en duidelijk nog altijd met

een onconventionele benadering wanneer het gaat om het oplossen van problemen. De buurt

waar hij is teruggekeerd blijkt er niet beter op te zijn geworden en noopt hem, cool en collected,

tot ingrijpen. Met een prima sfeertekening van de buurt. De film heeft beslist een serieuze insteek,

maar doet ook stiekem aan leuke maar wrange en cynische gekkigheid. Zoals de scene bij de eetgelegenheid en wanneer er een rare discussie ontstaat tussen Fishburne en een opdringerig

gebekte klant. En met aldoor in de film een terugkerend element van Fishburne's tamelijk

komisch hardnekkige sollicitatie bij een supermarkt. Het levert allemaal per saldo een aangenaam wringende film op, indringend maar ook herhaaldelijk met een zekere luchtigheid. En heeft

de regisseur er een frisse balans mee weten te vinden.

Een wel swingende film waarin Tom Cruise andermaal, net als in de Mission Impossible reeks en

die van Jack Reacher, vanaf het begin duidelijk zijn draai heeft gevonden. Deze film, al verloopt

hij nog zo luchtig en soepel, heeft wel meer een serieuzere, politieke ondertoon die de vinger

wil leggen op het Irangate schandaal. Jammer ontbreken wel memorabele actiescenes, en kwam

de film bij mij over het algemeen toch ook vrij standaard over. Ik zag de vergelijking met The

Wolf Of Wall Street passeren en halverwege de film kwam ik ook wel scenes tegen die deze film

bij mij in herinnering riepen, maar is bij The Wolf Of Wall Street alles toch beduidend excessiever

en hilarischer.

Ja, de spanning is minder wanneer de afloop via de omschrijving al bekend is, maar wordt je

desalniettemin, ook in de finale aardig meegenomen dan vooral mede dankzij het goed gefilmde

duel. De hoofdrolspeler haalt voor een worstelaar overigens nogal acrobatische capriolen uit

nogal ongewoon volgens mij in die sport. Erg clichematige film ook, met een pestkop op school,

een obligaat liefje die de hoofdrolspeler wel ziet zitten en een gevreesde opponent en kampioen

met nare trekjes. Maar de film is doeltreffend genoeg voor een aangename zit. Vond de keuze

voor William Fichtner vrij apart als de coach maar hij doet het prima, evenals Jon Voight als de

aanvankelijk tegenstribbelende directeur die aldoor onheil vermoedt vanwege het aanwezige

racisme.

Film die zinspeelt op (Ontluikende) homoseksualiteit in een rooms-katholieke kostschool nota bene

ook nog eens met een zeker leeftijdsverschil. Het blijft overigens beperkt tot subtiele uitingen

van genegenheid, maar wanneer de 'relatie' aan het licht komt bij de leiding van de school levert

dat problemen op. De regels en opvattingen zijn er allicht streng, maar de leidinggevenden hier in

ieder geval niet wreedaardig en vrij mild met veeleer een bekommerende benadering. En vond ik

het eigenlijk wel een warme film, met een gedegen uitgewerkt verhaal, en toch nog een dramatische

afloop.

Bij dit genre, de combinatie horror/komedie, hoop je altijd een leuke, frivole en bizarre creativiteit

tegen te komen. Maar niks van dit al. Geen leuke invalshoeken, de humor uitermate flauw, slecht acteerwerk, en visueel is het ook armoede troef. Op die manier blijft er weinig over. En zit je

naar een uiterst saaie film te kijken.

Van Zuid-Koreaanse makelij. Van begin tot aan het eind geen moment van verveling. Met

een vrouwenkiller (een psychopaat nu reeds in de film van welhaast ikonisch formaat)

versus een ijskouwe wraaknemer. Met meerdere scenes met camera vernuft in beeld ge-

bracht. Hoe je van een kat en muis spel een geweldige, meeslepende film kunt maken.

Plattelandsdrama niet zonder humor. Ik moest in ieder geval geregeld lachen om de vader

van Angele; nukkig en koppig met ook een nogal botte 'argwanende' bejegening naar de

medemens. Fernandel is ook niet onaardig die ondanks een vrij serieuze rol af en toe toch

komisch is en min of meer een bindende factor in het verhaal. De film heeft ook een fijne

sfeer (De couleur locale speelt daar zeker ook in mee), met over het algemeen een luchtige

gemoedelijkheid zelfs ondanks de tamelijk bizarre gevolgen voor Angele wanneer ze zich

ontredderd weer aan het thuisfront komt melden. Mooie film die hier gemiddeld opvallend

laag wordt gewaardeerd. De regisseur ligt mij kennelijk ook want twee eerder gekeken

films van hem kon ik ook heel goed waarderen.

James Woods is bijna altijd goed die in deze film af en toe ook weer fel uit de hoek komt, maar de film

zelf steekt verder amper boven de middelmaat uit.

Het was Heydrich die zowel de bijnaam Het Blonde Beest als De Slager van Praag genoot.

Beiden Himmler en Heydrich waren natuurlijk ongenadige bruten tijdens het nazi-regime.

Er wordt ook wel gesproken van de 3 H's, wanneer het gaat om de belangrijkste verantwoordelijken omtrent de Jodenvervolging: Hitler, Himmler en Heydrich.

De combinatie van gruwelijke beelden en de briefwisselingen van Himmler maakt de docu

extra schokkend. De man kent blijkens de brieven kennelijk ook zoiets als genegenheid en

liefde, akelig in contrast met zijn verachtelijke denkwereld en zijn voorname rol bij de uitvoering

van de pogroms. Een nare maar belangwekkende docu als een wake up call in deze huidige

tijden van aan de winnende hand zijnde populisten: Hoe onfrisse geesten destijds een heel

volk naar hun hand wisten te zetten met al de afschuwelijke gevolgen van dien.

Veel mooie beelden van vooral door de mens gecreeerde landschappen die in vogelperspectief

op vele plekken van de aarde een totaal ander aanzien hebben gekregen. Maar ook bepaald

deprimerend, gelet op de destructieve grootschaligheid.

In het algemeen vrij klinisch lichtelijk artistiek geschoten film, maar is het juist dat visuele waarmee de

film voor mij aan punten wint.,

Verrukkelijk natuurlijk sowieso hoe in deze over het algemeen warme en bij vlagen best wel

grappige film het gezegde zo koppig als een ezel tot uitdrukking komt. Antoinette heeft veel

weg van een naieve spring in 't veld die volop gaat voor de liefde. Maar krijgt op den duur wel

haar twijfels omtrent haar grote liefde waarop dan ook al even naief boos op wordt gereageerd.

Het wordt allemaal tamelijk luchtig gebracht, en het predicaat komedie/avontuur lijkt mij

ook wel op zijn plaats, i.p.v. eventueel komedie/drama. Want enig drama wordt in de film

wijselijk vermeden. De fraaie aanwezige natuurlijke omgeving speelt ook een grote rol. Met

als even merkwaardige als mooie scene wanneer Antoinette (Verdwaald) ontwaakt in de

natuur, en zij zich even omringd weet door meerdere dieren. Heeft bijna iets sprookjesachtigs,

en geeft volgens mij des te meer aan dat de regisseur vooral wil aansturen op een zekere

ongedwongen puurheid. Met daarom ook een onbevangen Antoinette die voor de koppige ezel

Patrick op 't laatst zelfs even zoveel tederheid lijkt te voelen als voor haar geliefde. De film

balanceert per saldo ermee tussen komisch en aandoenlijk, met terdege een voorname rol van

de ezel Patrick. Met natuurlijk als vanouds de onvermijdelijke vraag hoe men dat weer voor

mekaar heeft gekregen. Want volgen dieren nu eenmaal niet als mensen de gewenste

instructies.

Al spreekt net als bij La Guerre Du Feu de film aardig tot de verbeelding om je mee te

kunnen verplaatsen in de oertijd sorteerde de film voor mij toch te weinig effect om

werkelijk geboeid te raken. Meerdere zonderlinge en onzinnige momenten gooien roet in

het eten met als rare uitschieter vrij absurd de plotse verschijning van een paard met

veulen als redder in nood om het hongerige kind te kunnen zogen. De suggestie lijkt

ook af en toe te worden gewekt dat de Neanderthaler minder bruut en gewelddadig was

dan de opkomende, intelligentere Homo Sapiens. Je zou eerder andersom verwachten.

Feit is wel dat de Homo Sapiens uiteindelijk de Neanderthaler heeft verdrongen, misschien

inderdaad door uitroeiing maar aannemelijker lijkt mij doordat de intelligentere Homo

Sapiens zich uiteindelijk gemakkelijker in stand heeft kunnen houden. Maar met geregeld

fraaie beelden om mee je in die periode te kunnen wanen. Hoogtepunt toch wel het gevecht

met de ijsbeer aan het begin van de film.

Afschuwelijk om aan te zien de verscheidene schokkende beelden, maar knap opgezet met

niet enkel aandacht voor de gruwel die de olifanten ten deel valt maar ook voor de intelligentie

van de dieren met een empatisch vermogen onder andere, terwijl er ook mensen aan het

woord komen die het goed voor hebben met de getraumatiseerde dieren. Een docu die

gemaakt moest (!) worden, om mee deze horreur onder de aandacht te brengen.

Met al die typetjes mogelijkheden zat zou je denken om er iets leuks van te maken maar als zo

vaak bij speelfilms die zijn afgeleid van een populaire t.v.-serie kwam de humor amper uit de verf

en wreekt zich ook al weer gauw de lengte van een film. Ervoer de film meer als gezellig dan

werkelijk komisch. Slap verhaal ook natuurlijk, vooral dat maakt voor mij dat de film niet aan een

voldoende komt.

Het gaat om een gems, zoals Devos uiteindelijk aangeeft. Wellicht had het dier uiteindelijk

wel zelf uit die kuil kunnen klauteren maar zij nam het zekere voor het onzekere, vanwege

de waarschijnlijk toch onoverbrugbare diepte.

Vond het een fijne film al deden de dialogen tussen het stel soms wat onwaarachtig en

geforceerd aan, van een geirriteerd gekissebis over niets maar wellicht met de veronderstelling

dat het een veel voorkomend verschijnsel is bij een stokkende relatie. Puur een komedie

kun je dit volgens mij niet noemen en eigenlijk veeleer drama met een luchtige toets. Maar

wist de film wel te amuseren waarvan het gedeelte van Devos in haar eentje in het bos het

boeiendst met aangename momenten in de omgeving van de natuur inspirerend voor

bezinnende inzichten. De film weet ook aardig haar draai te behouden, en zakt geen moment

in. En blijf je tot en met het verzoenende slot geinteresseerd de ontwikkelingen volgen.

Matige film bij een zwak script en dito acteerwerk van Perlman en Famke Janssen. Perlman

heb ik altijd al een beperkt acteur gevonden. Een opvallende verschijning maar met weinig

expressie en die in deze film ook weer tamelijk stoijcijns overkomt. Bij Janssen was mij

eerder bij de film Primal al de zichtbare face-lift opgevallen, en dat maakt het acteren er

niet gemakkelijker op bleek ook in deze film: Een strak getrokken poppengezicht waarmee

het geen sinecure is om gevoelens tot uitdrukking te brengen. In actiefilms is het eventueel

nog te doen, maar wanneer er drama bij aan te pas kun je al gauw rekenen op een fiasco.

Daarbij met een slome traagheid zonder boeiende momenten de film maar een saaie bedoening

is. Oudgediende Jacqueline Bisset lijkt ook niet al te gelukkig met haar rol en er met de haren

bijgesleept. Bar en boos is het allemaal nou ook weer niet, maar voor mij in ieder geval minder

dan de middelmaat.

Eenvoudige fantasiefilm die ofschoon nogal belegen en met een gebrekkige uitvoering van

meerdere scenes, mij best wist te vermaken met toch wel een aantrekkelijk sprookjesachtig

sfeertje en een leuk, pretentieloos verloop. Het speelse de overhand lijkt de film me vooral te

zijn gemaakt voor kinderen. De reus mag er trouwens wezen...

Het zit soms tegen de Rambo films aan, met vooral op 't laatst veel schietgevechten, maar gewoon

een fijne, frisse oorlogsfilm die nergens draalt met ook nog een bloeiende romance (Die zag je

al gauw aankomen), en zelfs wat kung fu, met een groeiende sympathie voor de bewoners. De

commando's o.l.v. Gibson krijgen redelijk de ruimte om hun personages enig onderscheid mee te

geven, terwijl de actiescenes goed in beeld waren gebracht. Gibson speelde een paar jaar voor deze

film in (De eerste) Mad Max, en speelt hier met een soepele vlotheid zoals we in de meeste

(doorsnee) films van hem gewend zijn. Een oorlogsfilm zonder urgentie natuurlijk, maar wel

onderhoudend en die mij met gemak meenam.

Krakkemikkig natuurlijk op alle fronten deze film zoals je kunt verwachten wanneer zo'n

film wordt gemaakt door amateuristische filmliefhebbers van het genre.

Vaak pakt dit ronduit teleurstellend uit, maar soms ook als niet onaardig en eigenlijk wel

vermakelijk. Zo'n film die ook wel iets aandoenlijks heeft vanwege de vermoede inzet

en ook het plezier van de makers van de film die bij al de beperkingen en gebreken,

zich uitleven op een horrorvariant.

Met roodhuidige wezentjes klein van formaat maar gezegend met een vol, bijtgraag gebit,

en die wat graag hun tanden in menselijk vlees zetten. Het groepje slachtoffers als te

verwachten met geen enkele uitdieping van de karakters, wordt als hapklare brokken voor

die agressieve ettertjes bij verscheidene aanvallen geleidelijk uitgedund. Geheel

voorspelbaar, en zonder enige vorm van originaliteit. Maar wel lekker pretentieloos.

Best wel fijn om deze eens mee genomen te hebben, en met weinig verwachtingen

niet echt een teleurstelling.