Meningen

Perfecte korte animatie waarbij in de mum van tijd het verhaal wordt verteld van een verliefde

jazzmuzikant die van het verdiende geld als straatmuzikant een ring kan kopen om zich mee

te verloven met zijn geliefde. Hij blijkt evenwel plaats te moeten maken voor een 'klerenkast',

en het gevolg is een depressie. Een uiteraard in het zwart uitgebeelde kwade genius die vanaf

dan constant in zijn aanwezigheid hem aldoor steeds verder de miserie in dwingt - al verzet

hij zich daar aanvankelijk tegen. Bij elke winst verder de ellende in groeit navenant zijn kwade

genius, en uiteindelijk zelfs tot een blobachtige verschijning. Pas wanneer hij, bij toeval, zijn

in het water gesmeten trompet terug vindt, weet hij zich te herpakken.

De animatie op zich is ook geweldig, met fijne trompetmuziek ook en een fijne timing bovendien.

Met veel leuke details, en ook een beetje humor. We zien zelfs even aan de bar waar behalve

de jazzmuzikant nog een andere verloren ziel zijn verdriet zit te verdrinken, twee van die

kwade geniussen even een high five doen. En zijn er zo wel meerdere leuke visuele grapjes

omtrent die zwarte, verderfelijke mormels.

Onderliggend toch dat blijven vastklampen aan die ring. Die bleef hem kennelijk dierbaar.

Als een kleinood van de hoop.

Bij de enkelen hier in mijn ogen een te lage waardering van stemmen. Ik vond het een subliem

filmpje, en dan ook nog van Nederlandse makelij.

Dat is toch het voordeel denk ik bij korte films. Al gauw zonder overbodigheden alles samengebald

tot een fraai en effectief geheel. Daarbij is het een kleine moeite zo'n filmpje gelijk nog een keer

in de herkijk te gooien om de schoonheid ervan nog eens extra tot je door te laten dringen. De

fraaie soberheid, het magische en de ontroering zie je veel later ook terug in La Tortue Rouge.

Het was voor mij vooral genieten van al die prachtige, frisse, heldere kleuren met ook niet zozeer

inventieve maar wel fraaie kunstjes met de camera maar wel verbazend hoe geweldig soms de

grote vertrekken in beeld gebracht. De drie actrices doen het ook uitstekend en ik zou ook niet

zo gauw kunnen kiezen welke nu de anderen weet te overtreffen. De rol van Colman is natuurlijk

het dankbaarst om mee uit de voeten te kunnen, maar ik vond Weisz en Stone niet onderdoen.

Alleen kon ik, ondanks het goede acteerwerk, maar niet echt in het verhaal van de film komen.

Alsof ik aldoor te zeer werd afgeleid door de betoverende schoonheid. En kreeg ik op het laatst

ook een beetje last van saaiheid, en duurde de film wat te lang. Kreeg ik zoiets van nu geloof ik

het wel.

De film werd op den duur toch wat eentonig. Een lichtelijk absurdisme af en toe, zoals in meerdere

films van de regisseur aanwezig en dan vooral hier gepresenteerd door de wispelturige koningin,

zorgt voor wat afwisseling. Een knap gemaakt kostuumdrama (Overigens ook niet bepaald mijn

genre), maar waarvan ik vermoed dat er mij weinig van zal bijblijven.

Reeds meermalen bij horrorfilms beproefde methode van opgesloten zijn in een kleine ruimte

en belaagd worden door gevaar van buiten, wordt hier uitermate goed uitgebuit. Met vooral

in het begin pittig montagewerk (Erg knap gedaan), en is de film, terdege tamelijk claustrofobisch,

aldoor ronduit hilarisch en af en toe ook zeer komisch, waarbij de ontwikkelingen zich in snel

tempo opvolgen. Ik vond dit topvermaak in het komische horrorgenre, en af en toe behoorlijk

smerig.

De vervolgen in afdalende lijn helaas beduidend minder.

Heb beiden Crawford en Chandler wel beter zien acteren bij ook een matig verhaaltje. De chemie

ontbrak tussen de twee vond ik, met een wel erg opdringerige Chandler ook. Het slot vond ik zelfs

lichtelijk tenenkrommend. Toch nog een nipt zesje.

De anime op zich vond ik povertjes, maar ofschoon nogal clichematig is het verder een sympathiek,

aandoenlijk, aangrijpend en amusant filmpje met af en toe leuke grappen.

Nog maar eens gekeken, op t.v., een feelgood tienerfilm die merkwaardig blijkbaar als een klassieker

wordt beschouwd want o.a. opgenomen in naslagwerken over films (Die je gezien zou moeten

hebben). Toch is het er een van dertien in een dozijn. Ludiek, met een vrij vlot tempo, maar zonder

echt geslaagde grappen. Eigenlijk zorgen vooral de scenes met de argwanende, boosaardige rector

voor de humor. Maar wel een plezante en sympathieke film, en blijft voor mij de 3.5 waardering gehandhaafd.

Wie deze film niet goed vindt is niet goed bij zijn hoofd. Niet serieus bedoeld hoor! Maar hij is

mijn favoriete numero 1. Een film die je sowieso meerdere keren moet hebben gezien, om

naar waarde in te kunnen schatten. Bij de eerste kijkbeurt duizelde het mij in ieder geval van

een onnavolgbaarheid. De onderliggende boodschap (Kritiek op de consumptiemaatschappij)

doet mij er eerlijk gezegd niet eens zozeer toe. De film munt op alle fronten voor mij uit:

Audio-visueel, een geweldig (Ingewikkeld) script, en natuurlijk het sublieme acteerwerk van

Pitt en Norton. Met een waanzinnige ontknoping die minstens een kwartier in beslag neemt.

De film oogstte aan het begin overigens bij menige fatsoensrakkers in de States kritiek, onder

andere vanwege vergezochte, vermeende fascistische elementen. En was in de bioscopen

financieel gezien ook een flop. De verkoop op de DVD-markt maakte de film alsnog populair.

Inmiddels is het een regelrechte klassieker.

Een ouwere Randolph Scott western. Nog in zwart/wit. In de V.S. was hij in de jaren vijftig

minstens zo populair als John Wayne. Een vrij matige acteur, altijd een beetje houterig,

maar toch heeft hij iets wat pas na het kijken van meerdere films van hem je waardering

voor zijn aanwezigheid doet groeien. Een onverstoorbare kalmte, en ook een karakteristieke,

herkenbare stem. Vond deze een van zijn mindere.

Het komt opvallend vaak voor bij mindere horrorfilms dat bij veel scenes je je wezenloos zit

te staren naar acties in het donker, zoals ook bij deze. De beelden overdag waren hier prima,

maar daar had je ook weinig aan, want dit was eenvoudigweg een slechte film zonder bijzondere

momenten al begon ie veelbelovend met het intro en de eerste kills. Ook de dialogen aan het

begin waren nog redelijk, maar al gauw verzandt de film bij veel (Kampvuur)dialoog met toch

matige acteurs die totaal oninteressante personages mogen vertolken, en sleept de film zich

schoorvoetend en bloedeloos naar een teleurstellend einde toe. Van een regisseur met toch

enkele geslaagde en bekende titels achter zijn naam. Maar dit was pas zijn tweede film die we

maar als een vingeroefening voor zijn latere, betere werk moeten beschouwen.

Geslaagde geestige komedie met Sean Connery die zich hier helemaal lijkt thuis te voelen en vooral

ook een verrukkelijke rol van Joanne Woodward als drukke fladder.

In tegenstelling tot tijdgenoot John Wayne die in diens westerns doorgaans een zelfverzekerde,

stoere cowboy van harde bolster blanke pit speelt, zijn de rollen van Stewart in de westerns

meestal complexer: Meer met een geweten, die een tussenweg moet zoeken tussen het goede

en het kwade. Komt in deze film ook expliciet naar voren. Prachtrol ook weer van Henry Fonda.

Goede western.

Een vingeroefening voor het latere werk van Edgar Wright? In die zin gaat de vergelijking op met

Bad Taste van Peter Jackson. Van een zich uitleven met heerlijke ongein, bij veel creativiteit.

Altijd smakelijk om te zien, hoe men probeert met beperkte middelen er iets van te maken, en

daar dan ook met veel humor in slaagt. Ik moest ook aan Monty Python denken, en dan met name

de film Monty Python and the Holy Grail. Meerdere foefjes (Dat met die paarden, maar ook

enkele ontregelende scenes) lijken regelrecht van die film te zijn overgenomen. Wat mij trouwens

ook opviel was de jeugdige cast in de film. De film is uiteraard (Alleen de filmtitel al) een parodie

op de Spaghetti westerns (Van Sergio Leone), met de hoofdrolspeler als een absurdistische

equivalent van Clint Eastwood. Vermakelijke kost, alleen al vanwege de schijnbaar opzettelijke

stunteligheid waarmee de regisseur evident een punt zet: Dit is zorgeloze low budget grol, en

niet meer dan dat...

Een rare komedie met toch ook een dramatische inslag. Quinn is weer even charismatisch

als altijd al is dit zeker niet een van zijn betere rollen. De film heeft zo zijn leuke momenten:

De trein-scene, de vlucht van Quinn op het ontembaar geachte wilde paard dat evenals

Flap c.s. ook wel een slok whisky lust, en de slotscene. De een na laatste film van Carol Reed,

vermakelijk maar nogal buiten te toon gelet op zijn eerdere, veelal serieuzere werk.

Dit is inderdaad slecht. Slecht (Of eigenlijk geen) verhaal, amateuristisch acteerwerk (Maar dan

ook bizonder domme dialogen in de maag gesplitst), en visueel oogde 't ook bar en boos van

een lelijkheid om koppijn van te krijgen. Toch nog een eentje, kennelijk in een toegeeflijke

stemming

De intentie van de regisseur was evident serieus, getuige de introductie van de meerdere

passagiers die later in de film verschalkt mogen worden. Helaas laten zowel het acteerwerk en

de regie nogal te wensen over en komt het allemaal vrij stupide over. Leuk gevonden is

misschien het gat in het gangpad (Overigens kennelijk breekbaar als crepe-papier), en valt het

al met al qua vermaak ook nog wel redelijk mee. De film laat hoe dan ook na een spanning op

te voeren. Een film van zombies die zich enkel afspeelt in een vliegtuig legt natuurlijk ook zo zijn

beperkingen op. Dat is wel even wat anders als bv. in The Evil Dead, met de bedreiging vooral

van buiten. Of in World War Z, met ook een scene in een vliegtuig maar dan slechts bijkomstig,

en dan bijzonder heftig en effectief in beeld gebracht. Maar dit is natuurlijk ook meer een

low-budget film. Die mij soms weleens aangenaam weten te verrassen. Dat deze film dus niet.

Ook zonder onderbreking/pauze, de 2-delige serie bij mij kennelijk gecomprimeerd tot een filmversie,

want i.p.v. die 180 minuten met een speelduur van zo'n 120 minuten.

De rol van Hauer is te verwaarlozen te noemen en ik vond hem hier ook matig acteren. Dat geldt

dito voor de rest van de cast.

Van de Nederlandse regisseur Jan Kounen, vandaar wellicht de aanwezigheid van Hauer. De films

van de Kounen willen doorgaans nogal rommelig wezen, en bij deze is dat al niet anders. Ook het

drukke camerawerk bij de actiescenes zie je hier terug, maar komen hier eigenlijk amateuristischer over

dan bij zijn eerdere werk. Met al die gebreken een nogal matige film helaas.

Heel lang geleden al eens gezien, en na de herkijk toch een half puntje er bij. Vooral mede te

danken aan de vele verbale grapjes, die mij toentertijd moeten zijn ontgaan. De vliegtuigscene

stond mij vooral nog bij. Maar het hoogtepunt zat voor mij al aan het begin, wanneer Hardy

vanwege liefdesverdriet er een eind aan wil maken middels verdrinking. Laurel: Are you sure

what you are doing? Have you been drowned before?

De onafscheidelijke soulmate Laurel moet, tot zijn schrik, natuurlijk mee. Hoe de Dikke daartoe

de Dunne weet te overreden, is ronduit ontroerend. Alleen, zoals bij de minkukels als altijd elke onderneming tot een mislukking was gedoemd, bleek ook de poging tot een plomp in de dieperik

geen sinecure. Na een idioot gefilosofeer over reincarnatie en het gezeul met een grote steen

die dienst moet doen als verdrinkingselement, is Hardy het gekeuvel nu wel zat: You are wasting

my time. Als dat geen zwartgallige humor is...

Verderop in de film valt er ook nog genoeg leuks en komisch te beleven.

Het geheugen blijkt trouwens soms rare dingen met je doen. In mijn herinnering nl. beiden

Laurel en Hardy terug als paard, en als zodanig met mekaar aan het praten. Dat bleek dus

toch net even anders te wezen.

Merkwaardig en toch wel een wonderlijke ervaring, is dat de film halverwege overschakelt

van stomme film naar geluidsfilm. Moet voor de acteurs ook apart zijn geweest. Met

een heel vroege rol van Milland die hier (Ook in het 'stomme' gedeelte) al verdraaid

goed speelt. De inhoudelijke omschrijving hier klopt trouwens niet. Milland's personage

wordt nl. niet verliefd op de dochter van de ontslagene maar op die van de man die na

decennia bekwaam bewezen diensten mag afzwaaien en die verantwoordelijk is voor het

ontslag van die ontevreden spoorarbeider. Het verhaal is vrij simpel met nogal een

toevalligheid natuurlijk, maar wel onderhoudend. De uiteindelijke treinscene vond ik voor

die tijd er vrij spectaculair uitzien.

Prima misdaadfilm van regisseur Richard Fleischer. Vond de ontmaskering van de seriemoordenaar

eveneens nogal gemakkelijk (Op goed geluk) tot stand gekomen, maar de film vermaakt wel van begin

tot eind, met een mooie afsluiting wanneer de dader op de hielen wordt gezeten.

Heftig, akelig en troosteloos drama met horrorelementen en een explosief slot waar de film

nauwkeurig naar toe werkt. Uitstekend acteerwerk van de acteurs die de 2 broers spelen.

Ofschoon de film geenszins de indruk wekt uit te zijn op effectbejag middels een overdaad

aan opzichtig geweld en bloederigheid kent de film wel zijn smerigheden of zelfs stuitende

perversiteiten, maar richt zich toch vooral op pijnlijk drama. Als film over een seriemoordenaar

ook afwijkend, want dat gegeven hier niet echt als brandpunt. De focus ligt vooral op het jongere,

kwetsbare broertje.

Bizonder aangenaam verrast door deze film over een enigszins dysfunctioneel gezin in een

boerendorp wanneer door een actie van de niet al te snuggere zoon het verhaal op scherp

wordt gezet. Met uitstekend camera/montagewerk af en toe, prachtige fotografie en ook een

geweldige, vrij aparte soundtrack. Het op zich vrij eenvoudige maar boeiende verhaal wordt

onderhoudend opgebouwd terwijl al de acteurs prima acteren. Daarbij heeft de film continu

een fijne (broeierige) sfeer, en een slotakkoord in petto waar ik kippenvel van kreeg.

Wat mij betreft bood deze film hoogstaande cinema. Des te verwonderlijker dat de film blijkens

het geringe aantal stemmen onder de radar is gebleven, wat wel mede te maken zal hebben met

het feit dat de betreffende regisseur althans op deze deze site slechts 1 film achter zijn naam

heeft staan. Vond het een unieke kijkervaring, zonder minpuntjes en zo goed als volmaakt.

Als kind bekend met Mister Ed, maar deze Francis (De pratende ezel) was mij onbekend. Vrij

gemakzuchtige humor weliswaar, maar al met al een fijne familiefilm wel, zonder dooie momenten.

De naam van de hoofdacteur mij onbekend, ofschoon diens verschijning mij bekend voorkwam. Vond

hem in ieder geval wel geschikt voor de rol.

Een van de laatste Hitchcock films, waarmee hij zich toch maar mooi even revancheert op

drie voorgaande, mindere films (Topaz, Torn Curtain en Marnie). Vooral de scene in de

vrachtwagen is memorabel. Met fijn acteerwerk van de Britse acteurs. Met ook smakelijke

humor wanneer de politie-inspecteur meerdere keren heeft te stellen met de niet te vreten kookkunsten van zijn vrouw.

Slechts enkele films gezien van de komisch acteur Red Skelton, die mij tijdens het kijken van deze

prent opeens een beetje aan de acteur Bob Hope deed denken. Eenzelfde soort van nervositeit

in zijn spel, dezelfde klunzigheid, dezelfde stupide gelaatsuitdrukkingen soms, en af en toe eveneens

met leuke verbale grappen.

Deze Fuller Brush Man vind ik zijn beste. Hij is in deze film bizonder levendig bezig en had er duidelijk

zin in. Leuk verhaal ook, van begin tot eind met veel schwung, en met veel geslaagde grappigheid.

Met ook meerdere uitmuntende (Slapstick) scenes. Met volgens mij op 't laatst ook overduidelijk

verwijzingen naar het werk van Buster Keaton. Meerdere malen hartelijk moeten lachen, dan vooral

om de gebezigde teksten van Skelton: "This gun is loaded". Skelton: "So is the kitchen".

Stiekem een bescheiden meesterwerkje, wat mij betreft.