Meningen

Prachtig filmisch miniatuur waarin uitsluitend het alledaagse leven van een jongen wordt gevolgd,

een eigengereide eenling. Ingetogen, kaal en zonder opsmuk, maar alles bizonder mooi in beeld

gebracht.

Er wordt ook amper een woord in gesproken, en al evenmin is er begeleidende muziek, wat zorgt

voor nog meer soberheid. Ademloos zitten kijken naar deze film met een speelduur van nog

geen uur. Een bescheiden meesterwerkje..

Het leek eerst wel of je naar een komische film zat te kijken met Kang-ho Song als driftkikker.

Ongeveer halverwege wordt de film meeslepender en serieuzer al blijft de film een zekere

luchtigheid met zich meedragen. Ook af en toe met een beroep op ontroerend drama inclusief

gevoelige muziek. Met spannende momenten wel, en tameljk indrukwekkend in beeld

gebrachte massascenes wanneer opstanden met bruut geweld worden neergeslagen.

Beide hoofdrolspelers doen het prima, waarbij een wederkerig wantrouwen (Vooral van de kant van

Song) uiteindelijk plaatsmaakt voor waardering.

Ik vond de wat merkwaardige mix van een lichtvoetige speelsheid, af en toe expliciet emotioneel

drama en een schrijnende grimmigheid, hier prima samengaan. Al moet ik toegeven dat het

wel een beetje ten koste ging van de geloofwaardigheid. Daar staat tegenover dat de onderdrukking

van het Zuid-Koreaanse regime niet minder overtuigend overkomt.

Goede thriller wel, met af en toe ook een beetje humor, overigens in deze film niet ingebracht

door William Powell (Bekend van meerdere films met humor), met ook nog als bekende naam

Shelley Winters.

Tarzan in deze film opgescheept met een select groepje, als een blok aan zijn been bij een

tocht door de jungle om een bandiet voor het gerecht te kunnen krijgen. Hindernissen

genoeg, en op de hielen gezeten door de vader en twee broers van de bandiet; regelrecht

schorem zoals aan het begin van de film reeds duidelijk wordt. De schurkenrollen voortreffelijk

gespeeld, vooral die de vader en die de arglistige Coy Banton vertolken. Vooral aan een

lafhartige snob en zijn vrouw tussen wie het duidelijk niet meer klikt, heeft Tarzan zijn handen

vol.

Een latere film over The Ape Man, en waarin uit een heel rauwer vaatje wordt getapt. En dat

beviel mij wel. Opvallend vond ik ook dat Tarzan in deze film weinig begrip kon opbrengen

voor de in zijn beleving laffe houding bij sommigen terwijl die toch hun logische redenen

hadden om niet hun medewerking te verleden. Een beetje een onredelijke Tarzan voor

wie kennelijk de voornaamste deugd dapperheid is. Een detail die in lijn ligt bij die rauwere

benadering van deze Tarzan film.

Maar wat een borstkas hier bij Gordon Scott (Zie ook de poster). Dan geef ik toch de voorkeur

aan het natuurlijkere lijf van Lex Barker en voorzeker Weismuller die voor mij de ideale Tarzan is.

Diens haardracht, waar enkele Moviegebruikers het hier ook al op hadden gemunt, zat mij ook

een beetje dwars. Dat zijn haar na bepaalde scenes gelijk weer keurig op zijn kop zat stoorde

mij evenwel dan weer geenszins. Mierenneukerij! Het is maar een (Tarzan) film, maar bovendat

was er volgens mij ook sprake van springende sceneovergang en wanneer er met gemak uren

tussen had kunnen zitten, genoeg om bijv. zijn haren te kunnen schoonspoelen en terug te

brengen in model. 't Wordt nu wel een beetje kappersgelul. Ik vond het een fijne avonturenfilm

en voor mij was dit een van de betere Tarzanfilms die mij aangenaam wist te verrassen met

een heel andere input dan bij de oudere Tarzanfilms.

Fijne slotscene ook, wanneer Tarzan afscheid neemt. Mission Accomplished, en begeeft hij zich

als een mysterieus en door de overgeblevenen bewonderend fenomeen, richting de vertrouwde,

dichtbegroeide rimboe: Zijn thuis!

Deze vandaag eens herkeken. Waarschijnlijk de grappigste Tarzanfilm, en een van mijn

favorieten. Het hoge grappigheidsgehalte ligt natuurlijk voor de hand, wanneer de

beschaafde wereld in New York wordt bezocht. De aap Cheetah mag nu meer dolle

streken uithalen dan ooit, en raar en komisch Tarzan uiteindelijk in keurig pak te zien

rondlopen en die kennismaakt met de vele moderniteiten waar hij af en toe ook grappig

op reageert. Zo reageert hij op een vrouwelijke zangstem via de autoradio met: Woman

is sick. Cry for a witch doctor. Het soepele klimwerk in bomen en het vliegwerk aan de lianen

is dankbaar vervangen onder andere met klauterwerk van gebouwen. De film heeft

eventueel een lichte verwijzing naar King Kong. Een ontvoering, omdat men geld ruikt bij een

winstgevende attractie voor het publiek. Ik vond het een bijzonder aangenaam levendige

Tarzanfilm. Komisch aan het begin van de film overigens ook de kunstjes die Boy de jonge

olifanten liet doen. Maar ook een tikkeltje schokkend: Opgegroeid in de jungle en dan toch

een soort van opgelegde nederigheid ook al deden de dieren het met kennelijk plezier. De

scene waarin Boy het opneemt tegen een leeuw mag er trouwens ook wezen.

Aangename western met gaandeweg vlotte ontwikkelingen waarmee de film prettig wegkijkt.

Scott als vanouds nogal houterig acterend, maar wanneer je meer films van hem gezien hebt

stoort dat amper: De man heeft toch altijd een zekere aanwezigheid waar je vertrouwd mee

geraakt. Niet memorabel misschien deze western, maar zeker de moeite van het kijken waard.

Deze derde van de Terminator reeks doet natuurlijk onder voor de twee voorgangers, maar vind ik toch best nog wel goed, zeker wanneer je het gebodene afzet tegen de actiefilms in het algemeen. Het

recept misschien nu een beetje uitgemolken, maar Kristanna Loken nu als androide toch weer een

leuke vondst, met ook weer fraai spectaculair uitgevoerde actiescenes.

Wel een gniffelen ja, omtrent die opmerking van de beste uit de reeks. Ieder zijn smaak zullen we

maar zeggen. Maar je ogen knipperen wel even van ongeloof.

Ik zag de film niet lang geleden weer eens op t.v., terwijl het misschien wel zo'n 10 jaren geleden

was dat ik de film voor het laatst zag. De film komt weliswaar heden wat gedateerd over, maar

was destijds volgens mij tamelijk vernieuwend of op z'n minst verrassend, en verdient ook terecht

de status van een klassieker. Het verrassingselement is er na meerdere kijkbeurten natuurlijk

wel vanaf, maar dat laat de klasse van deze film onverlet, die vooral uitmunt in een niet aflatend, meeslepend tempo met tal van beklijvende scenes. Het vervolg Terminator 2: Judgment Day was

natuurlijk ook geweldig, en uitbundiger met meer mogelijkheden voor speciale effecten, maar

miste daarmee ook de pionierende charme van The Terminator. The Terminator kijkt ook na

de zoveelste herkijkbeurt gewoonweg weg als een onverstoorbare, klinische actiefilm met een

geweldige Schwarzenegger als een maar niet te elimineren androide. Unieke film, die zowel

Arnie als de regisseur Cameron definitief op de kaart zette.

Aan expliciete gore geen gebrek, met als dader maar weer eens iemand in vermomming (Als

clown, wiens gebit schreeuwt om een consult bij de bekkentrekker), reeds meermalen beproefd

natuurlijk vanwege het griezelige effect maar ook omdat bij je als kijker de nieuwsgierigheid

wordt gewekt naar de werkelijke tronie van de sadistische maniak. Het verhaal flinterdun, maar

dit soort films neem je op voorhand met een dikke korrel zout. Vond de vormgeving op zijn minst

modaal. En het acteerwerk heb ik in dit soort B horrorfilms weleens slechter meegemaakt.

Gezien de slotscene hoeven we geen vervolg te verwachten, al weet je het bij dit soort films

maar nooit. Doodleuk negeren, of een onwaarschijnlijke herrijzenis, een wraakzuchtige en al

even van de pot gerukte broer, of anders eventueel dan maar een prequel.

Het middelste deel (Met het aapje), vond ik het beste. Vrij verrassend slot ook.

Leuk fantasierijk Star Trek-achtig scifi verhaaltje met prachtige decors alles fraai, vaalgekleurd.

Sterke misdaadfilm die verrukkelijk vlot en slim in mekaar steekt, met veel snedige dialogen en visueel

ook bizonder verzorgd. Deed me zelfs een beetje aan Hitchcock denken.

Je zou denken je wilt het als student wel laten om je aan zo'n examen te laten onderwerpen met als

risico het te bekopen met de dood: Dan maar geen studie...

Maar wel een redelijke film, simpel maar vermakend.

Na deze film speelde in hetzelfde jaar DiCaprio ook nog een glansrol in What's Eating Gilbert

Grape? Waarmee zijn acteervermogen nog maar eens bevestigd. In This Boy's Life speelt hij

ook geweldig, en ook De Niro voldoet geheel aan de verwachtingen af en toe tegen 't randje

van over the top die als hardvochtige stiefvader Dwight een ware plaaggeest is voor DiCaprio's

Toby, vooral gevoed door een kennelijke afschuw jegens de rijken (Toby zoon van een rijke

vader), en die Toby wel even op zal voeden naar zijn maatstaven. En dat gaat er soms, met

indrukwekkende rauw-realistische scenes, hard en explosief aan toe, bij een toenemende

radeloosheid bij Toby. Die had 't overigens gelijk al niet op die Dwight begrepen, en kwam

die ook bij mij dan reeds onsympathiek over, nogal zelfingenomen en manipulatief aardig. Ellen

Barkin als de moeder doet het zeker ook prima, maar haar spel overschaduwd door het

acteergeweld van De Niro en DiCaprio. Heftig drama, met af en toe lichtpuntjes zoals de

vriendschap die ontstaat tussen Toby en de jongen met wie hij eerder in de film nog een

robbertje vocht.

Knotsgekke film met een erg lange titel dito speelduur. Een variant op The Great Race, maar

dan met primitieve vliegtuigjes, gemotoriseerd weliswaar maar ik moest automatisch aan

de pioniers van de luchtvaart de gebroeders Wright denken. De lange speelduur wreekt zich

op den duur wel een beetje, vooral ook doordat lang niet al de grappen geslaagd zijn. Maar

al met al prettig kijkvermaak.

Weer een leuke Keaton die weer vele capriolen uithaalt. De steentijd vond ik het grappigst, maar

de andere twee hadden ook leuke vondsten om mee te lachen.

Nogal plichtmatig overkomende film met nogal een 'lui' verhaal ook. Ook het acteerwerk kwam

tamelijk plichtmatig en ook een beetje suf over, vooral dat van Mendelsohn maar die dan ook,

vooral in het begin van de film, nogal clichematige teksten in de mond krijgt gelegd. Je komt

nogal wat gebreken (Ook ongeloofwaardigheden) tegen, met als dieptepunt de scene aan

het einde van de film en de in feite dan weerloze dader aan een overdreven soort van executie

is overgeleverd. Puur filmisch schiet de film ook schrijnend tekort, ook een van die gebreken

in de film. Het oogt allemaal pover soms tegen het amateuristische aan.

Toch vond ik de film ook weer niet slecht. Want in zijn geheel toch ook weer enigszins

onderhoudend, of in ieder geval zonder storende verslapping. Met dat 'lui' doel ik overigens

op het nogal monotone, voortsukkelende karakter van de film met ook amper zorg voor

het visuele.

De film is in ieder geval nergens scherpzinnig, met uiteindelijk een wat oubollig en weinig

origineel resultaat.

De niet te beteugelen hond Togo die ongetwijfeld menig hart weet te stelen en uiteindelijk ook dat

van hoofdrolspeler Willem Dafoe. Met flashbacks, opdat het vrij eenvoudige verhaal niet al te

eenzijdig wordt. Visueel nogal kunstmatig wat een beetje ten koste gaat van natuurgetrouw

realisme, maar oogt het allemaal wel bizonder fraai, en kwam vooral de sneeuw toch ook weer

voelbaar binnen in de warme huiskamer, om 't koud van te krijgen.

Een sympathieke, hartverwarmende film, met spectaculaire scenes bij de oversteek van het

uitgestrekte water. En weer een goede rol van Dafoe.

Vond de remake met Peter Sellers als Topaze net wat leuker, simpelweg omdat Sellers

grappiger is, met daarbij ook nog een verrukkelijke rol van Herbert Lom. Waarschijnlijk

omdat dat een remake is lager gewaardeerd bij IMDb temeer nu blijkt dat die film

weinig toevoegt en het verhaal vrijwel exact hetzelfde is. Maar John Barrymore doet het

ook prima en is ook hier zijn personage aandoenlijk naief. Met een leuke rol ook voor

Myrna Loy.

Zag via IMDB dat Buchholz na deze film doorbrak in The Magnificent Seven. Het duurt even

vooraleer hij als Amerikaanse matroos op het schip terechtkomt tussen ruwe zeebonken en

met een meedogenloze kapitein met snode plannen. Het eerste deel zou je vriendelijk of

af en toe zelfs liefelijk kunnen noemen, maar eenmaal op het schip ruwer van toon. Bij mooi

zwart/wit, terwijl het acteerwerk (Zeker ook van Buchholz) zonder meer goed is. De film

laat aan het einde in het ongewisse hoe het met het met de matroos aflopen zal met een

mooi laatste shot. Aarzelde tussen een 3.5 en een 4.0 als waardering en is 't een voorzichtige

4.0 geworden.

Tegenvallend, en misschien de minste die ik van Boyle heb gezien. Vond hem nogal onsamenhangend

en rommelig, en kon maar niet echt in de film komen.

De uiteindelijk lawine was niet eens onaardig in beeld gebracht en ook gelijk het hoogtepunt

van de film.

Aangeboren argwaan bij sommige mensen is een van de slechtste eigenschappen, wordt

weleens gezegd. Al aan het begin van de film komt hoofdrolspeler Humphrey Bogart vrij

onsympathiek over. Neemt in het verloop van de film diens personage (vervuld van groeiende

argwaan - en hebzucht) gaandeweg steeds grilliger vormen aan. Heeft de film stiekem ook

een moraal: Hebzucht leidt uiteindelijk tot een dood spoor. Wat nog eens in extremis wordt

verbeeld in het slotakkoord. Eens niet de hard-boiled rol van Bogart, al heeft hij wel eens

vaker aangetoond zich ook best thuis te voelen in andere rollen (The African Queen, In A

Lonely Place). Me zeer wel bekomen avonturenfilm, met ook goed spel van zijn companen.

Vooral de eerste en ook meest sympathieke en de tweede film uit de reeks waren de beste. Daarna

meerdere vervolgen die ik heb gezien stukken minder. Dan is deze toch aardig beter, vooral dankzij

een redelijke vaart in de film. De rol van Richard Brake als leider van de jagers wel erg dik aangezet

maar was het acteerwerk over het algemeen redelijk tot goed. En deed de regisseur zijn best om er

een aantrekkelijke actiefilm van te maken. Met in ieder geval duidelijke verwijzing naar Predator.

Niet onaardig actie/horrorvertier, je komt ze slechter tegen in het genre. Het slot heeft veel weg van

een eerbetoon aan het Burt Gummer personage die gespeeld door Michael Gross in al de delen

present was.

Zonder duidelijke sprongen in de tijd kun je volgens mij wel spreken van een realtime film,

zoals het afgesproken uur ter beschikking van de prostituee volgens mij ook aardig letterlijk

overeenkomt met de duur van haar beschikbaarheid. Er is even een uitstapje met de auto

inclusief een soort van Meg Ryan scene, voor de rest speelt het zich uitsluitend af in een

enkele woning met nuttig camerawerk die beslist bevorderlijk is voor de sfeer. Met uitstekend

spel van alle drie de acteurs, en vond ik de rake dialogen zonder meer geestig. Middelpunt in

de film is duidelijk de prostituee, en doet de film je gissen of zij de twee halfbroers nu

uitsluitend aan het bespelen (en uitbuiten) is of niet. ( Ze is in ieder geval heel erg stipt

wanneer het om betaling gaat). Een kwestie die in het laatste kwartier ook aan de orde komt,

wanneer de film wat ongemakkelijker wordt.

Vond dat de karakters van de beide broers ook fijntjes werd uitgediept. Duidelijk twee

verschillende karakters en elkanders eigenschappen onderling ook onder vuur.

Voor mij was dit Kammerspiel van de bovenste plank, die mij constant wist te boeien met

veel subtiele en vaak komische wisselingen van stemming. Moest een beetje denken aan

Carnage van Polanski. De escortdame overigens aldoor blijkbaar in een vrolijke hum, maar

heeft de film nog een kort mistroostig eindshot, en wat suggestief eventueel een heel ander

licht op haar persoon en bestaan werpt. De film is dan ook niet enkel komisch, en heeft

ook een serieuze, psychologische en dramatische ondertoon.

Drukke film met aan het begin veel schietwerk, en de vechtscenes nogal povertjes. Die vechtscenes

worden in het verloop van de film almaar beter, maar wat wil je met bekende vechtmachines als

Tony Jaa, Iko Uwais, Scott Adkins en Michael Jai White. En pakt het, ondanks een gebrekkig verhaal,

toch nog positief uit.

Vond dit een erg fijne western, op een bepaalde manier fijngevoelig met vooral een uitstekende

McCrea, rechtgeaard, tamelijk stoicijns en plichtsgevoelig met een als alsmaar ingewikkeldere

taak om de eens door de indianen ontvoerde Stanwyck en haar Indiaanse zoontje per postkoets

naar haar eigenlijke echtgenoot te begeleiden. Those are the rules of iets in die trant kreeg de gevangengenomen stamleider van de indianen en de vader van het zoontje te horen. Jaja...

Ontsnapt vastberaden om zijn zoontje te bevrijden uit de handen van de blanken.

Met ook een leuke rol van de blonde jonge cowboy als medepassagier. Met het hart op de

goede plek. Tegengesteld een andere, rijke medepassagier, nadrukkelijk overtuigd van de

macht van het geld, zonder benul van eergevoel.

Eenmaal aangekomen bij Stanwyck's echtgenoot blijkt deze, volkomen verrast, weinig ingenomen

met de situatie. Wat uiteindelijk resulteert tot wat meer actie die daarvoor zo goed als afwezig

was. Want de film moet het vooral hebben van het verloop van het verhaal, en de gaandeweg

toenemende interactie tussen McCrea en Stanwyck.

Vond dit een vrij uitzonderlijke western, aangenaam uitgebalanceerd, en die algemeen vooral

aandoenlijk is.

Anime films uit Aziatische landen zijn doorgaans van uitmuntende perfectie maar daarmee ook

vaak vrij steriel. Dit filmpje wijkt hier totaal van af, en is van een wonderbaarlijke schoonheid.

Aandoenlijk en warm. En de inhoud leuk bedacht.

Vrij gezapige film waarin drama overheerst en de humor ver was te zoeken of kwam die bij mij

in ieder geval niet als zodanig over. Nog meer als in Monster werd er voor de rol door actrice

Theron de nodige kilootjes bij gegeten. Moedig, vooral wanneer je vooraf weet dat de inhoud

van de film op zich weinig bizonder is of in ieder geval minder dan bij Monster waar de inhoud

op voorhand meer aanlokt voor een groter publiek.

Theron acteert wel goed, en de groeiende wisselwerking tussen haar en Mackenzie Davis als

Tully is ook weinig op aan te merken. Toch lijdt de film aldoor aan een bloedeloosheid met

de verveling om de hoek. En komt de film alsmaar zonder overtuiging wankelend maar niet

uit de verf. Niet een mispeer, maar ook niet meer dan middelmatig.

Over drie dames (Twee jonge, en eentje op leeftijd), die tegelijk de gevangenis mogen

verlaten. En krijgen we uiteindelijk via dezen drie verhaallijnen, over hoe ze het er nu

vanaf zullen brengen.

Op de een of andere manier vond ik het allemaal buitengewoon intrigerend gebracht in

deze film.

De drie dames ook nogal verschillend. De dame op leeftijd ogenschijnlijk het meest

zorgeloos eigenlijk, genietend van haar vrijheid in gezelschap van haar hondje. Joan

Collins (Eigenlijk een beetje als in haar rol van Alexis in Dynasty) een manipulatieve

verleidster voor geldelijk gewin maar die uiteindelijk niet weer in de val van de verlokking

loopt. Met een doorslaggevende scene waarbij je zou kunnen stellen dat zij zichzelf heeft

overwonnen. Maar met dan ook een mogelijk huwelijk met eindelijk een aimabele man in

het verschiet.

Bij de andere jonge dame, ligt het allemaal wat complexer. Wordt toch weer ingepalmd

door de charmes van een man door wie zij bij een gezamenlijke act of crime er min of meer

was ingeluisd, en aan wie zij die gevangenisstraf te danken heeft. En niet op de hoogte

van zijn uiteindelijke intenties.

Met fijne beelden van de stad Londen, alsook ook een treffende sfeer van de kroeg die het

oudje Granny met haar hondje bezoekt. Maar de sfeer is sowieso aldoor goed getroffen, al

voorwaar aan het einde van de film. Bij de inbraak, en al helemaal de achtervolging van de

agenten buiten op hoogte bij gebouwen daar in Londen, op die inpalmende geliefde die een

doortrapte smiecht blijkt te zijn.

Niet dat de spanning aan het einde om te snijden was, maar spannend was het toch

zeker. Met ook nog eens een lichte opstapeling van emoties, waarbij alles heel natuurlijk

zonder nadruk op het sentimentele.

De film liet mij in positieve zin met enige verwondering achter. Want zelfs ondanks die

drie verhaallijnen, had de film een bijzonder soepel verloop. Wat wel mede te danken

zal zijn geweest aan het algemene acteerwerk, maar stellig ook aan de regie van de

regisseur.

Niet onaardig horrorfilmpje met af en toe ook een beetje humor alsook de nodige gebreken

en ongeloofwaardigheden. Een groepje jongelui (Tuig) terroriseert om onduidelijke reden een

familie die een woning komt betrekken. De film heeft niet onaardige ideeen in petto maar

speciaal wordt de film geen moment. De inbreng van het geteisem waarvan eentje nogal

gecharmeerd van de dochter van het gezin is, wordt uiteindelijk gecombineerd met wat

gespook in het huis garant voor het horrorgehalte en wanneer er ook bloed begint te vloeien.

Het acteerwerk is matig maar in ieder geval niet storend slecht. Zo komen de bendeleden

weinig overtuigend nogal als pipo's over. Het slot zou je een redelijke vondst kunnen noemen

maar ook een beetje vergezocht.

Idiote humor zoals alleen de Britten (En eventueel de Scandinaviers) het kunnen. Vlot gebracht

met algemeen goed acteerwerk waarbij geen enkele acteur er bovenuit springt door het nogal

vluchtige en soms ook wat chaotische karakter van de film. De film is eerst nog luchtig en

lichtvoetig maar na het ongelukje van de vader van de twee broers gaat het allengs een misdadige

en zelfs wrede kant op en is de dan nog schaarse humor nogal cynisch geworden. De film sluit

warempel nog visueel fraai af.

Een variant op een gegeven wat we al eens eerder hebben gezien, met Groundhog Day natuurlijk

als bekendste voorbeeld. Beknopt in niet meer dan een half uur, vond ik het hier noodzakelijkerwijze

in een snel tempo, gaaf en uitgekookt gedaan, met als meegenomen pluspunt de uiteindelijke

onvoorspelbaarheid. Het alsmaar radelozer wordende 'slachtoffer' en de akelige agent met een

evidente vooringenomenheid, ook voortreffelijk gespeeld. Het in de film besloten racistische

motief, nemen we maar voor lief. Al had ik, voor de verandering, misschien liever gezien dat de

regisseur stoutmoedig voor een omkering had gekozen: Een zwarte agent die een blanke onschuldige

oneigenlijk onder handen neemt. Een verrassende afslag van de bekende stereotypering. Had

volgens mij de film nog wat extra's gegeven.

.