Meningen

Handige toepassing van die splitscreen met overgangen naar archiefbeelden en weer terug naar

het verhaal, zodat je ook gelijk een algemene indruk van de nazi's krijgt voorwaar in 't licht van het

jaar wanneer de film is gemaakt een goede zet. Met vakkundig montagewerk en ook de camera doet

erg fraaie dingen. Met enkele scenes overigens waarin een malle commandant, die van de gekkigheid

kennelijk amper raad met zijn sadisme weet. Tamelijk hilarisch wat ook uit de koker van een

Tarantino had kunnen komen. Alleszins niet grappig bedoeld natuurlijk maar vooral om mee de

waanzin van het nazisme weer te geven. Krijg je hoe dan ook reeds in deze film een treffend beeld

van het gruwelijke lot van de Joden.

Crawford geknipt voor deze rol. Een actrice met immer een koele uitstraling die met gemak

angst, vertwijfeling en ook hardvochtige emotieloosheid kan verbeelden (Een warme, tedere

rol wil mij niet te binnen schieten), en die in deze film ook weer volmaakt weet te overtuigen

als een koelbloedige tante die doelbewust kiest voor een weg naar 'beter', met een armzalig

verleden achter de rug. En waarvoor zij gewiekst en rucksichtslos te werk gaat, met als

genadeloze logica dat je elke kans moet grijpen om hogerop te kunnen komen. En sleept

daarmee de rechtgeaarde boekhouder mee in een wereld die niet fris is. Allicht komen er

uiteindelijk complicaties en loopt het uit de hand. En komt er aan het einde ook enige actie

bij aan te pas.

Visueel is het vrij bescheiden maar valt er toch ook genoeg te genieten en oogt het in ieder

geval aldoor verzorgd met toch ook wel enige fraai geschoten scenes. Terwijl de dialogen

vaak trefzeker of soms zelfs messcherp zijn. De film herbergt volgens mij ook terdege iets

psychologisch. Want je zou bijna vergeten dat aan het begin van de film het personage van

Crawford een traumatische ervaring beleeft. En toch al ontevreden met haar echtgenoot

gaat gelijk het roer om...

Dit soort brute horrorfilms met weinig verhaal worden meestal (Zeker ook bij IMDB) gauw

laag gewaardeerd, wat ook opgaat voor deze film. Natuurlijk brengt de film niks nieuws onder

de zon maar dat geldt voor zovele films, of het nu om horrorfilms gaat of welk genre ook.

Het gaat om de uitvoering.

De film maakt toch knap gebruik van de beperkte setting (De film speelt zich grotendeels af

in een kleine ruimte), viel het acteerwerk mij ronduit mee, en boet de film geen moment in

aan een onaangename sfeer. Ook de weergegeven achtergrond en beweegreden van de

dader doet de film alleen maar goed. Het is zo'n horrorfilm (wanneer de maximale gore geen

reserve kent) die gemakkelijk wordt afgeserveerd als belachelijk en stupide. Ik heb ze in ieder

geval stukken onnozeler meegemaakt, en ervoer in ieder geval deze lekker brutale film als een

prima bevallen horrortrip.

Nogal trage film waarbij de spannende momenten echter juist effectief tot hun recht komen.

Komt bij dat de regisseur vrij sober toch best leuke dingen doet die af en toe zorgdragen

voor een duistere naargeestigheid. Een film die in ieder geval laat zien dat het weinig

explosief ook best kan zonder overdaad. De acteurs doen het naar behoren zonder werkelijk

op te vallen.

Na twijfelen tussen een 3.5 en een 4.0 toch maar een 4.0 als waardering. Echt schurken zou je de

vier 'daders' niet kunnen noemen al speelt Charles Durning min of meer als de leider van het

kwartet nogal een onverschrokken ploert (De 3 anderen huilebalken die het al gauw op hun

heupen krijgen). De film is meer een mysterieuze thriller dan een horrorfilm waarin amper bloed

wordt vergoten. In zekere scene zat ik op de obligate bloedspatten te wachten, maar nee, niets

daarvan en ik vond 't wel een pluspunt. Dit is niet een Fulci, Argento of Bava film, maar een film

waar het meer gaat om de spanning dan om de gore. Ook af en toe ontroerend i.v.m. met de

relatie tussen het meisje en de verstandelijke gehandicapte c.q. vogelverschrikker. Een sfeervolle

film waarbij de afrekeningen vakkundig zijn uitgevoerd.

Herkeken en vond deze film voor B garnituur eigenlijk best wel meevallen. Leuke ideetjes wel

met ook leuke uitvoering. Had best wel sfeer ook, alleen laat het acteerwerk te wensen over.

Maar eens een stokoude western, of zeg maar gerust een Indianenfilm want er komt geen cowboy

bij aan te pas. Met een traditioneel verhaal van 2 mannen die vallen voor een vrouw waarbij

de een goed en de ander een slecht van aard is. Uiteindelijk moeten de twee via een nogal belachelijke

test uitmaken wie er voor haar in aanmerking komt. Opvallend is het geringe aantal leden van beide

Indianenstammen, de Kiowa's en Comanches die in deze film optreden. Puur filmisch biedt de

film weinig bizonders, maar het verhaaltje op zich sprak mij wel aan, en is volgens mij ook vrij

zeldzaam, van romantiek bij de Indianen.

De intermezzo's aldoor van de countryzanger (Overigens met erg leuke teksten) riep bij mij

de herinnering op aan die bij There's Something About Mary, al zou het mij niet verbazen

dat de makers ervan die film nog nooit hebben gezien.

Duidelijk in een ander wereldje. Dit soort freewheelende, losbandige horrorkomedie kan

mij, mits goed uitgevoerd zoals bij deze, altijd wel vermaken.

Met een evident laag budget gemaakt werden tal van dit soort films een regelrechte miskleun,

ten onder bij een stoet van amateur acteurs, een stupide, rammelend script, en een luie,

prutsende regie.

Oke, hier geen topacteurs, het script loopt niet bepaald over van intelligentie en de regie

verdient in de verste verte niet het predikaat geniaal, maar is het al met al toch wel een

redelijk verzorgde, absurde en joyeuze trip geworden.

Western met als kopstukken Christoph Waltz en Willem Dafoe.

Er blijkt sprake van uiteenlopende belangen van uiteenlopende personen, met als

meest interessante die van beroepsgokker Dafoe met nog een appeltje te schillen

bij premiejager Waltz. Beiden worden afwisselend gevolgd met uiteindelijk twee

confrontaties waarvan de laatste aan het einde van de film.

De regisseur Walter Hill doet het dus eigenlijk met twee verhaallijnen die uiteindelijk

onvermijdelijk samenkomen. Onderweg in een vrij laag tempo maar wordt de

aandacht geregeld geprikkeld door bepaalde scenes met o.a. het 'zweepduel', en

worden de rollen ook prima vertolkt al vond ik die van zowel Dafoe als Waltz minder

overtuigend dan ik gehoopt had.

Ik kon met name in Dafoe ook maar niet een echte cowboy zien al had hij toch wel

weer die uitstraling zoals van hem gewend.

Aan het einde gaat de film nog aardig los die overigens zeker niet gespeend is van

enige bruutheid en hardheid af en toe.

Een gedegen western van de oude rot Hill die op zich vrij doorsnee overkomt maar

niettemin genoeg te bieden heeft voor de western liefhebber.

Wat mij trouwens opviel was vrijwel aldoor een nogal verschoten, vale belichting waar

ik dan weer niet zo vrolijk van werd. Opzettelijk? Dan is het oogmerk ermee mij

volledig ontgaan.

Had deze al eens eerder gezien op t.v., maar kon maar niet op de titel komen. Nietsvermoedend

wezen kijken, en het kwartje viel al gauw. Vond haar nu (nog) beter als bij mijn eerste kijkervaring.

Spannende film, en je leeft mee met de beleving van de verstekelingen. Naturel acteerwerk vooral

van de Afrikanen (Met ook Chiwetel Ejiofor - 12 Years a Slave) van de partij), maar ook van de

bemanningsleden o.l.v. de Britse acteur Sean Pertwee.

De (goede) muziek van de band mij wel bekend, en was ook wel enigszins op de hoogte van de

interesse voor het occulte van de zanger, maar niet dat hij hier zo ver in ging. Ook interessant te

vernemen hoe de gitarist aan zijn specifieke gitaargeluid kwam, met de karakteristieke brulstem

van Jaz Coleman karakteristiek voor de Killing Joke sound. Visueel is de docu af en toe ook erg

fraai.

Minimaal opgezette oorlogsfilm met de woestijn als lokatie. Het duel tussen de twee Amerikanen

met hun vliegtuig versus de Duitsers in een tank, was op zich wel amusant. Maar verder biedt de

film eigenlijk weinig door een gebrek aan interessante ontwikkelingen. Een beetje van de B-garnituur,

al viel het acteerwerk best wel mee. De nogal wraakzuchtige (bezeten) tankcommandant deed mij

enigermate denken aan die in de film The Beast Of War (1988), maar die film vond ik stukken beter.

Vond deze eerste uit de drie-delige reeks de beste. Bekendere namen van de punk worden

vermeden (Enkel The Germs kende ik wel, maar dan nog slechts van naam), en dat bleek

eigenlijk wel een goede keuze vind ik, want krijg je meer een realistisch beeld van de

'marginale' punkscene. De punk op zich destijds provocatief en met name de band Fear was

dat ook richting eigen publiek. Tijdens optredens van meerdere punkbands kom je ook

tamelijk heftige scenes tegen. Het kenmerkende nihilisme van de punk komt bij interviews

met bandleden ook duidelijk naar voren. Een inzichtelijke documentaire omtrent de

motieven en oorzaak en reden van deze stroming in de popmuziek.

Men moet zich niet laten misleiden door de poster, want het monster ziet er in de film bijlange

niet zo afschrikwekkend uit. Het acteerwerk viel reuze mee, en er wordt ook wat bedoelde

humor ingebracht. Kennelijk wilde men de film niet al te serieus nemen, wat ook niet meevalt

met dat tegenvallende, fletse monster in de vorm van een reuzenslang die in 1 hap zonder een

spatje bloed menig slachtoffer verorbert. Ondanks het kinderlijk eenvoudige verhaal ook, vond

ik de film toch wel redelijk, en geschikt voor enig vermaak.

Duidelijk meer drama dan komedie al is het personage van een uitstekende Woody Harrelson mal

en bij vlagen komisch maar wordt die gaandeweg met een toenemend drama gehalte uitgediept, en

is er op 't laatst zelfs sprake van enig sentiment in relatie tot de prostituee. De film krijgt ook wat

grimmiger trekjes. De beweegreden tot zijn acties ook tragisch natuurlijk. Met als leukigheid dat

Harrelson's personage niet de vermogens heeft van een superheld en dat middels wat creativiteit tracht

te compenseren. Maar op de lach werkt de film niet echt. Amusant dat wel, en lijkt de film stiekem

de talloze superhelden films een beetje op de hak te nemen.

De onvermijdelijke speciale effecten zoals wanneer wolkenkrabbers door vloedgolven worden

verzwolgen, zijn misschien een lachertje maar 't is dan ook een film van 1933, en heeft men

duidelijk hun best gedaan er iets van te maken. De vermelding science-fiction lijkt mij

twijfelachtig, want is het vooral een rampen en uiteindelijk dramafilm. Met een goed verhaal dat

door uiteenlopende ontwikkelingen en goed acteerwerk aantrekkelijk op de been wordt gehouden.

Vond die Claire overigens op het laatst beduidend minder sympathiek, maar een ommezwaai

die ook met wanhoop en teleurstelling had te maken, wat ook blijkt uit de slotscene, eigenlijk

dezelfde manier waarmee ze de vlucht nam voor de bruut die haar zich toe wilde eigenen, en

ook wel een leuk detail. Een alleraardigst en bekoorlijk filmpje wel.

De drukke cameravoering vooral aan het begin van de film, waar sommigen zich aan schijnen te storen,

misschien een beetje vermoeiend maar dragen wel bij aan een broeierige, realistische ervaring.

(Fraaie animatie aan het begin trouwens ook). De les reeds gelezen door zijn overste vanwege een

schietgrage actie bij een achtervolging, hetzelfde joch het heft in handen bij toegepaste wreedheden

(Met een racistische insteek), kwam bij mij met een vreemdsoortig gezag bij zijn collega's, nogal abrupt en ongeloofwaardig over. Maar leverde het wel indringende scenes op vooral ook omdat het acteerwerk

met name van de slachtoffers er wezen mocht. De rechtszaak daarna gaf mij een nogal afraffelende

indruk. Die had misschien evengoed achterwege kunnen blijven.

In mijn enthousiasme liet ik deze film lang geleden aan een kennis zien. Die vond het maar niks,

en noemde het met een vies gezicht een Disneyfilm. Ik had beter moeten weten want hij was

vooral een liefhebber van maffiafilms. Ik vond het een verrukkelijk filmpje, de tijger overigens

mijn favoriete dier numero uno en wonderbaarlijk hoe men het heeft klaargespeeld de

beide dieren te laten 'acteren', waarbij de herenigingsscene in de arena wat mij betreft een

van de aller ontroerendste bij dierenfilms mag worden genoemd. De film telt sowieso meerdere

aangrijpende scenes maar ook pijnlijke want ze gaat nu eenmaal over de uitbuiting van de

dieren en die volgens mij amper geschikt zijn voor kinderen en wanneer vooral wat dat betreft de benoeming Disneyfilm mank gaat. Met een mooi shot ook op 't laatst met de zonnestralen door

het gaatje van het ene oor van een van de tijgers zo staat mij bij. Nog maar eens een mooi kippenvelmoment.

Redelijke Frankenstein-achtige horror met hier wel een redelijk acterende Karloff van wiens

krukkige acteerwerk ik over het algemeen weinig gecharmeerd ben. Met een niet onaardig

getroffen sfeer met name bij de scenes wanneer de enigszins verwarde professor met zijn

experiment in de weer is.

Een aardige optelsom van komische situaties en dialogen maakt dit tot een

vermakelijke komedie met een tikkeltje drama op de achtergrond.

Wanneer de twee hoofdpersonen in de richting van een romance geleidelijk

nader tot elkaar komen, min of meer elkaars tegenpolen: Hij als een soort

van ongeleid driftig projectiel, zij vooral schuchter en naief.

Vooral de meerdere dialogen aan de dis in familiekring vond ik amusant,

maar de film heeft wel meer zo zijn komische en zelfs ook wel ontroerende

momenten.

In feite eigenlijk een romantische komedie, maar wel lekker een beetje anders

en in het geheel ook best wel onderhoudend zonder voorspelbaarheid en

zonder saaie momenten.

De races worden visueel toch wel knap weergegeven met zelfs beelden van de coureurs achter

het stuur. De ruzies en het vloekende bekvechten was vooral vermakelijk en kwamen bij mij

eerlijk gezegd eerder gespeeld dan werkelijk gemeend over. Met dreigementen van op de vuist

willen gaan, maar tot een werkelijk handgemeen kwam het ook nooit. Opvallend en aandoenlijk

is de saamhorige hechtheid van de gezinnen, gezamenlijk met het racen als een gedeelde passie.

En bizonder fanatiek, terwijl het in feite gaat om een sport in de marge. Vooral dat gegeven, bij

een geringe welstand, verleent deze docu sympathiek iets ontroerends.

Het visuele is nooit Frears zijn sterkste punt geweest, en dat blijkt ook bij deze film. Ejiofor doet

het prima, Tautou is geen slechte actrice maar ik heb dikwijls moeite met haar wat tuttige

presence, alsof bij voorbaat dat lieve snoetje enige diepgang in de weg staat. Vond haar in deze

film ook weinig overtuigend, waarbij haar emoties (weer) nogal gekunsteld aandeden. Maar het

ligt hier volgens mij ook aan de regisseur, die een nogal onevenwichtige en eigenlijk vrij eentonige

film voorschotelt, de acteerscenes van een flauwe terloopsheid, en is enige spanning ook ver te

zoeken. En passant stelt de regisseur halfslachtig de omstandigheden/misbruik van illegale

immigranten aan de kaak. De film drijft met dit alles aldoor op losse grond, en weet geen moment

werkelijk te boeien. Dankzij het acteerwerk van Ejiofor blijft de film nog een beetje overeind,

maar was hij voor mij hooguit middelmatig.

Actie/vechtscenes doen soms wat knullig aan nog eens bijgedragen door de gebruikelijke,

overdreven geluidseffecten. Maar dat mocht de pret niet drukken, want is dit een prima

western met een prima hoofdrol van Gemma. De wijze waarop hij aan het slot herkenning

van zijn persoon oproept, is trouwens een verrassend leuke vondst. En actie is er genoeg,

ook aan het einde van het verhaal uiteraard, terwijl de film ook best wel een lekker ruwe

westernsfeer heeft. De omschrijving hier op Moviemeter klopt trouwens volgens mij niet

helemaal. Lees eventueel de gespoilerde tekst bij Thunderball...

Lange poos geleden gezien op tv, maar ze staat mij nog levendig bij. Van een fragiele Beefheart,

en fraai visueel filmwerk door Corbijn. Beefheart een paar jaren geleden bezweken aan die

spierziekte. Een eigenzinnige muzikant, met een krassende stem herkenbaar uit duizenden.

Zijn 'beruchte' Trout Mask Replica kon ik maar niet doorheen komen en het schijnt dat hij

in de studio de muzikanten ermee soms ook tot wanhoop dreef want de te spelen partijen

uitermate gecompliceerd. Maar ander werk van hem kon ik hogelijk waarderen. Volgens mij

een belangwekkende docu van Corbijn, omdat Beefheart in die periode zelden of nooit meer

in de openbaarheid trad.

Altijd wel fijn, een aangekomen buitenstaander die in een dorp geheimzinnig met argusogen

wordt gevolgd en wiens aanwezigheid amper wordt getolereerd. Brits, dus garant voor prima

acteerwerk.

Film die met een heel simpel gegeven toch heel wat lekkers weet voor te schotelen. De

regisseur buit de situatie zo veel mogelijk uit waarbij de pijlen af en toe ook grof vooral op

bloederigheid zijn gericht. Een beetje spannend soms zelfs ook wel. Dat we niks komen

te weten omtrent de schutter bevalt mij wel, want blijft hij daarmee lekker mysterieus. Al

komen we aan het einde van de film wel min of meer te weten dat er in zijn beweegredenen

waarschijnlijk geen psychologische diepzinnigheid hoeft te worden gezocht.

Het acteerwerk vond ik redelijk, al waren de reacties en handelingen bij sommigen soms

wel onlogisch of ongeloofwaardig. Aan het slot zie je het eigenlijk wel aankomen, en zou je

het meisje wel willen waarschuwen. Maar de scene wel lekker gaaf, zoals veel in deze film.

De regisseur had al ervaring met het effectief in beeld brengen van het een en ander,

vooral in The Midnight Meat Train, en dat zie je duidelijk in deze film terug. Voor liefhebbers

van gore en de audio-visuele werking van inslaande kogels een aanrader. Zorgeloos vertier,

en zoals ik al zei soms ook best een beetje spannend.

Zonde dat het meisje op zo'n jonge leeftijd gestorven is, want ze acteerde prima in deze film.

Met enkel deze film achter haar naam.

De film beperkt zich grotendeels tot de locatie waar de jongen haar gevangen houdt, al biedt

het meisje amper weerstand en lijkt ze de ontvoering meer een uitdaging te vinden. Er ontstaat

ook een zekere vriendschap waarbij de twee aftastend elkanders zwakheden lijken te bespelen.

Boeiend werd het eigenlijk nooit, met te weinig ontwikkelingen.

Moet toch echt graven in mijn geheugen Bronson als gangster te hebben zien geacteerd. Kan er

niet zo gauw op komen. Hij zette overigens ook meermalen een goede rol als cowboy neer. Maar

natuurlijk ook vooral goed in politie films of als wraaknemer (Death Wish). Als indiaan vond ik hem

in deze Drum Beat ook weer charismatisch present.

Fijn filmpje wel dat zich op het platteland afspeelt.

Dat de boer zijn geld zou verkwisten aan de drank zag ik er overigens niet aan. Hij

potte veeleer zijn verdiende geld op, en was geenszins een verstokte drinker die

met geld smeet.

Ook de vermelding dat de jonge Dulcima medelijden met de boer zou hebben

kon ik er niet echt in terug vinden. Ze wilde er geld verdienen en bespeelde de

boer gewiekst met haar aantrekkelijke voorkomen.

De film heeft geregeld iets speels en lichtelijk komisch wanneer de (Veel oudere)

boer en het meisje het prima met elkaar kunnen vinden.

Daarbij heeft Dulcima wel een gefantaseerde liefde (Via een tijdschrift aangenomen

genaamd Albert), waarmee zij dus geregeld de boer (En diens jaloezie) bespeelt.

De film krijgt gaandeweg een wending wanneer Dulcima gecharmeerd raakt door

een jonge, knappe jachtopziener. En krijgt uiteindelijk drama de boventoon.

Het totaal onverwachte slot zag ik beslist niet aankomen, schrijnend en pijnlijk.

En een prima afsluiting.