The Daughter of Dawn (1920)

De oudste films die ik tot nu toe gezien had komen uit 1962 en de enige westerns die ik tot nu toe gezien had zijn Django Unchained, The Lone Ranger en A Million Ways to Die in th.... Het ontbreekt mij dus aan enig vergelijkingsmateriaal bij deze film.

Ik heb de film zonder tegenzin maar wel met enkele moeite uitgekeken. De stap van de jaren '60 terug naar de jaren '20 is een (te) grote stap om ineens te maken denk ik. Misschien kom ik hier nog op terug als ik meer ontdekt heb van de ''oudere'' cinema, maar voor nu een mager vijfje.

Hoe kom je er dan ook bij deze film te kijken? Het lijkt me logischer om eerst maar eens aan de jaren '50 te beginnen...

Puur uit interesse eigenlijk, voor hetzelfde geld was het me erg goed bevallen. Logisch is het inderdaad niet, maar dat hoeft wat mij betreft ook niet altijd.

Uiteraard goed om op zoek te gaan naar interessante oude filmpjes.Maar ik was vooral verbaasd dat je nooit ouder dan de 60s had gezien. Veel klassiekers uit de 50s, 40s en 30s zou ik namelijk eerder kijken. Zelf keek ik op hele jonge leeftijd al films uit de 30s

Ik weet niet of dit de meest geschikte introductie tot de silent cinema is, Night's Watch... Ik heb hem zelf niet gezien, maar ik stond er wel een beetje van te kijken dat uitgerekend een onbekendere titel als deze op Netflix verschijnt.

Hij is opgenomen in de lijst van het National Film Registry en dus cultureel significant verklaard door een groepje 'kenners', maar verder staat hij in geen enkele van de bekende toplijstjes van de zwijgende film. Geen gegarandeerd succes dus, voor zover zoiets bestaat.

Ik zou zelf eerder The Big Parade (1925), Safety Last! (1923), Sunrise: A Song of Two Humans (1927), Sherlock Jr. (1924), Metropolis (1927), The Gold Rush (1925) of The Thief of Bagdad (1924) aan hebben geraden als introductie.

Of beginnen met iets uit de vroege dagen van de talkie voordat je de overstap maakt. All Quiet on the Western Front (1930) of M (1931)

Okee mee eens. Ik heb me echter nog niet/nauwelijks verdiept in films uit die jaren, ik zag deze staan op Netflix en ben hem gewoon gaan kijken zonder verdere research of iets dergelijks. Puur uit interesse naar de film, maar hij blijkt dus niet zo representatief voor zijn tijd te zijn.

Maar ik denk dat ik het voorlopig beter bij films uit de jaren '60 '70 '80 kan houden, de stap naar de oudere cinema komt dan misschien vanzelf wel. Al ziet een film als Safety Last er toch wel aantrekkelijk uit, en ik moet eigenlijk ook echt eens een Chaplin zien.

Het zal je wellicht verrassen hoe cool die films nog kunnen zijn

But all in Good time... Ik vind veel silents overigens minder oubollig en tijdlozer dan veel films uit de sixties en seventies, maar wellicht hangt het er net vanaf welke bril je op hebt.

Wat deze film betreft, misschien moet ik hem er ook eens ingooien!

Gerestaureerd; Blu-ray review: http://www.dvdbeaver.com/film5/blu-ray_reviews_72/the_daughter_of_dawn_blu-ray.htm

Aardig eens gezien te hebben. Ik snap wel dat de film een zekere status heeft, want een film uit die tijd met indianen in de hoofdrol en überhaupt alleen indianen zal best uniek zijn geweest (en nog steeds). Film kijkt redelijk weg, maar heeft kwalitatief weinig te bieden. Magere fotografie op een enkele aardig shot na (de kano tussen de bomen) en het verhaal is verder een typisch gevecht om een vrouw, heel klassiek en universeel maar hier wordt er weinig extra's mee gedaan. En het blijft een stomme film, een heel andere manier van beleven die me lang niet altijd smaakt als het niets meer is dan gewoon een verteld verhaal. 2,0*.

Maar eens een stokoude western, of zeg maar gerust een Indianenfilm want er komt geen cowboy

bij aan te pas. Met een traditioneel verhaal van 2 mannen die vallen voor een vrouw waarbij

de een goed en de ander een slecht van aard is. Uiteindelijk moeten de twee via een nogal belachelijke

test uitmaken wie er voor haar in aanmerking komt. Opvallend is het geringe aantal leden van beide

Indianenstammen, de Kiowa's en Comanches die in deze film optreden. Puur filmisch biedt de

film weinig bizonders, maar het verhaaltje op zich sprak mij wel aan, en is volgens mij ook vrij

zeldzaam, van romantiek bij de Indianen.