Meningen

The Raid was een non-stop adrinalinerush en was succesvol genoeg om schrijver en regisseur Gareth Evans een vervolg te laten maken. Die blijkt helaas door hoogmoedswaanzin te zijn bevangen. Met een speelduur van 150 minuten duurt dit veel te lang, de gevechten zijn vaak eerder absurd dan indrukwekkend en Evans heeft zelfs een serieuze (doch mislukte) poging gedaan tot het schrijven van een verhaal en dialogen. Te weinig actie, te veel gezever dus. Gezien de kwaliteit van zijn voorganger is dit zonder meer een deceptie. Alleen het slotgevecht haalt het niveau van The Raid. Agent Rama [Iko Uwais] neemt het deze keer op tegen het misdaadsyndicaat dat verantwoordelijk is voor de dood van zijn broer.

In 1929 kapt houthandelaar George Pemberton [Bradley Cooper] zich een weg door The Smokey Mountains om ruimte te maken voor een spoorlijn, maar komt mogelijk in allerlei problemen wanneer blijkt dat het natuurgebied een beschermde status krijgt. George valt als een blok voor Serena [Jennifer Lawrence], een jonge vrouw met een wat schimmig verleden die hij meteen aanstelt als zijn rechterhand. Voeg aan de mix een plaatselijke bewoner [Ana Ularu] toe die beweert dat zijn zwanger is van Georges kind, een activist [Douglas Hodge] die er alles aan gelegen is om de houtkap te stoppen, en de plaatselijke sheriff [Toby Jones] die weinig opheeft met het grootsteedse kapitalisme, en je hebt alle ingrediënten voor een soapachtige film noir waarin vrijwel niemand vrijuit gaat maar waarin het gebrek aan subtiliteit redelijk wordt gecompenseerd door de sterke cast en de fraaie productie. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Ron Nash en een enorme flop.

Merkwaardige romantische thriller was een mooie excuus voor de cast om enige tijd te verblijven op een exotische locatie. Matthew McConaughey speelt Baker Dill, een visser op Plymouth Island, die geobsedeerd is met het vangen van een enorme vis en zijn nachten doorbrengt in de armen van Constance [Diane Lane in een zeer ondankbare rol]. Dill verdient wat bij door rijke toeristen mee te nemen op zijn boot 'Serenity'. Zijn nieuwste klant is een de arrogante en uiterst onvriendelijke Frank Zarlakas [Jason Clarke], wiens arme echtgenote [Anne Hathaway] een oude bekende van Dill is.

Een tot het belachelijke opgeblazen melodrama waarin vooral veel wordt gepraat over wat er moet gebeuren, maar waarin het wel erg lang duurt voor puntje bij paaltje komt. Tegen die tijd is het allang duidelijk dat het scenario een puinhoop is van onsamenhangende ideeën en hoewel de 'verrassende twist' in de finale daar een mogelijke verklaring voor geeft, kun je niet anders stellen dan dat de oorzaak ligt in het prutswerk van scenarist/regisseur Steven Knight die op beide fronten de plank volledig misslaat. Het valt niet mee om een slottwist te bedenken die het niveau van een toch al bedenkelijke film naar een nog lager plan weet te brengen, maar Knight slaagt met vlag en wimpel. Dat is overigens niet waarom deze film toch nog een half sterretje extra krijgt, die eer gaat uit naar Jess Hall die alles in ieder geval op fraaie wijze in beeld heeft weten te brengen.

Ernesta [Gelmine Glemzaite] heeft rust en afleiding nodig nadat haar echtgenoot [Lukas Markevicius] een loodzwaar MMA-toernooi heeft gewonnen. Samen met haar zus Juste [Agne Kaktaite] organiseert ze een weekendje in het vakantiehuis van de familie waar ze ook de verjaardag van Justes echtgenoot Tomas [Giedrius Kiela] kunnen vieren. Er gebeurt weinig en Bareisa verspilt veel tijd aan zinloze scènes: Ernesta die de kussens op de tuinstoelen zet, Tomas die de tuin snoeit, Juste die roerloos in bed naar haar dochter Urte [Olivija Eva Viliüné] zit te staren, een yoga-sessie en dergelijke. Ze vergroot de verwarring door het dramatische hoogtepunt twee keer te tonen met kleine wijzigingen en een ander resultaat. Vaag, frustrerend, maar vooral saai en nietszeggend.

Willis casht zijn cheque voor zijn kleine rolletje, maar het is treurig om te zien dat de ooit zo veelbelovende Ryan Phillippe zich genoodzaakt voelt om zich te laten strikken voor deze rommelige, onevenwichtige en matig gefilmde thriller waarin crimineel Sonny [50 Cent] op zoek gaat naar de man [Phillippe] die hem neerschoot om er zelf met de buit van een overval vandoor te gaan. Slap verhaal, slappe humor, slappe film.

Het waargebeurde verhaal van de Zuid-Koreaanse Go grootmeester Cho Hun-hyun [Lee Byung-hun] die in de jaren 60 de hegemonie van China wist te doorbreken en in de jaren 80 aanvankelijk alleen in Nam Gi-Cheol [Jo Woo-jin] een geduchte concurrent vindt. Dat verandert wanneer Cho stuit maakt met de 6-jarige Lee Chang-ho [Kim Kang-hoon] die hij aan een aantal testen onderwerpt voordat hij het “wonderkind” aanneemt als pupil. Uiteindelijk komen mentor en pupil tegenover elkaar te staan in een aantal wedstrijden die voor de fans een legendarische status aannamen. Net als bij films over bijvoorbeeld schaken, helpt het als je de basisregels kent, maar het is niet noodzakelijk. Vooral aan te raden voor mensen die in ieder geval bekend zijn met de voorgeschiedenis van ‘The God Of War’ en ‘Stone Buddha’.

Seven Chances duurt slechts 56 minuten en is – zoals zoveel van deze oude films – in zijn volledig te vinden op YouTube. Toch duurt het even voor de film op gang komt, omdat het iets te lang duurt om het simpele plot op te zetten: net wanneer zijn bedrijf op het punt van faillissement staat, ontvangt hij een bericht dat hij 7 miljoen dollar erft... als hij op de dag van zijn 27e verjaardag om 19:00 maar getrouwd is. En uiteraard krijgt hij dat bericht op de dag van zijn 27e verjaardag, dus, zoals de notaris zegt, er is nog genoeg tijd om een vrouw te vinden. Buster vindt eindelijk de moed om zijn grote liefde ten huwelijk te vragen, maar wanneer hij uitlegt waarom ze vandaag moeten trouwen doet hij dat op een dusdanige manier dat ze hem afwijst. En dus gaat Buster met zijn zakenpartner naar de Country Club in de hoop daar een geschikte vrouw te vinden [de Seven Chances uit de titel].

Het komt dus was langzaam op gang, maar vanaf het moment dat Buster Keaton elke vrouw die hij tegen het lijf loopt wanhopig ter plekke ten huwelijk vraagt, gaat de film los en geeft het steeds meer gas tot aan de beroemde finale waarin Keaton honderden figuranten regisseerde en uiteindelijk enkele van zijn meest memorabele stunts doet. De shots zijn zo goed uitgedacht, de stunts zo creatief uitgevoerd [dat de rotsen niet echt zijn maakt de finale er slechts iets minder gevaarlijk op] en het vakmanschap van Buster Keaton schittert hier in al zijn glorie. En het belangrijkste is natuurlijk dat dit allemaal vol op de lachspieren werkt en dat is wat de allerbeste komedies horen te doen.

Britse bijdrage aan het 'doomsday'-genre is één van de beste in zijn soort. Het verhaal betreft de briljante professor Willingdon [Barry Jones] die met lede ogen moet toezien hoe de regering zijn wetenschappelijke ontdekkingen gebruikt om aan te sturen op een potentiële kernoorlog die de wereld kan verwoesten. "It's better for a city to perish than the whole world", verzucht Willingdon en daarom besluit hij een nucleaire bom te plaatsen in het centrum van Londen. Hij stuurt de minister-president een waarschuwingsbrief waarin hij aankondigt dat de brief over zeven dagen (op zondag) om 12:00 tot ontploffing zal komen, zodat er genoeg tijd is om menselijke slachtoffers te voorkomen. Dat geeft de politie, geleid door superintendant Folland [André Morrell] echter wél tijd om de professor op te sporen en de bom tijdig onschadelijk te maken. Het is het begin van een race tegen de klok.

Het basisverhaal is niet bijster origineel, maar Barry Jones is briljant als de wanhopige professor. Wat deze thriller echter ver boven zijn soortgenoten uit tilt is het briljante scenario van Roy Boulting en Frank Harvey, die een enorme hoeveelheid (vaak piepkleine) gesproken rollen schreven die stuk voor stuk een waardevolle aanvulling zijn. De aandacht voor de impact op gewone burgers levert afwisselend schokkende, ontroerende en hilarische inzichten op. De commentaren van twee spoorwegmedewerkers die betrokken worden bij het onderzoek, de kritische burger die zich in een café uitspreekt vóór kernwapens, de vader des huizes die vlak voor zijn evacuatie de bloemen nog even water geeft, de huisdieren die op een centrale plaats zijn achtergelaten in de stad: het zijn momenten die je niet gauw vergeet. Olive Sloane schittert als een vrouw van middelbare leeftijd met een voorliefde voor hondjes, die de professor onderdak biedt in de hoop op een romance en Joan Hickson is even memorabel als een hospita die haar katten de vrije loop laat in de kamers die zij verhuurt. De cameo van een koppige kat is zo'n gouden momentje dat je niet kunt bedenken, maar het draagt bij aan de uiterst hoge amusementswaarde van deze afwisselend vermakelijke en zeer spannende thriller.

Aethelstan [Harry Gilby] is nog een tiener wanneer hij vader, Edward The Elder, in 924 opvolgt als koning van Wessex en Mercia. Hij wil een poging doen om de zeven koninkrijken waar de titel naar verwijst onder zijn gezag te krijgen. Daarbij vertrouwt hij meer op het advies van de opportunistische Ingilmundr [Laurie Davidson] dan op zijn voormalige mentor Uhtred [Alexander Dreymon] met als gevolg een conflict en een bloederige strijd. Hoogtepunt is een legendarische veldslag bij het slot Brunanburh, dat nog altijd een toeristische trekpleister is. Degelijke mix van historisch drama en actiefilm zonder pogingen om het wiel opnieuw uit te vinden.

Marty [Colin Farrell] wil een scenario schrijven voor een film met de titel ‘Seven Psychopaths’ en vraagt zijn goede vriend Billy [Sam Rockwell] om hulp. Die besluit op eigen houtje een advertentie te plaatsen waarin hij mensen oproept om psychopatenverhalen te delen. Het is een kwestie van tijd voor de eerste psychopaat zich meldt. En wat dan? Farrell is goed in de hoofdrol en er zijn fijne bijrollen voor Woody Harrelson en Christopher Walken, maar met een overdaad aan vermeende slimmigheidjes en ironische terzijdes doet McDonagh te hard zijn best om de lachers op zijn

Een jaar na haar verrassende comeback in Destry Rides Again, speelt La Marlène een vrijwel identieke rol als barzangers Bijou. Deze keer is Dietrich niet omringd door cowboys maar door matrozen en John Wayne mag zich deze keer door haar laten inpalmen. Dietrich zingt standards als "I Can't Give You Anything But Love" en natuurlijk "The Man's In The Navy" er er zijn de nodige knokpartijen waarbij Broderick Crawford zich mag uitleven als de plaatselijke Jerommeke. Oscar Homolka is uitstekend als de dienstdoende schurk en de vlotte regie van Tay Garnett en de chemie tussen Dietrich en Wayne doen de rest. Waarom het wiel opnieuw uitvinden als je een gouden formule succesvol weet te recyclen?

Een doorgewinterde spokenjager [Jeff Bridges] rekruteert Tom Ward [Ben Barnes], de ‘seventh son of the seventh son’, om met hem jacht te maken op de ontsnapte heks [Julianne Moore] die zijn vorige sidekick doodde. Tom valt voor de beeldschone Alice [Alicia Vikander] van wie niet zeker is waar haar loyaliteit in werkelijkheid ligt. Bodrov geeft de fantasie de vrije loop in deze vrolijke fantasy nonsens die prima te verteren is dankzij Bridges en Moore die dit niet al te serieus nemen en van de gelegenheid gebruik maken om eens lekker de remmen los te gooien.

Nadat zijn afdelingsleider [Thorbjørn Harr] een droom over David Bowie heeft gedeeld, vertelt een schoorsteenveger [Jan Gunnar Røise] dat hij seks heeft gehad met een mannelijke klant en dat hij dat direct aan zijn vrouw [Helle Vaagland] heeft verteld. Na dit statisch gefilmde gesprek volgt een aaneenschakeling van statisch gefilmde gesprekken binnen het eigen gezin over de implicaties van wat er is gebeurd. Je kunt bewondering hebben voor het feit dat volwassenen zo open met elkaar praten (en vooral luisteren), maar je kunt je ook ergeren aan het feit dat je 2 uur lang naar gefilmd toneel/pratende hoofden zit te kijken. De nietszeggende intermezzo’s zijn in ieder geval voorzien van muziek die niet zou misstaan in een zichzelf iets te serieus nemende softpornofilm.

Carrie [Sarah Jessica Parker], Charlotte [Kristin Davis], Samantha [Kim Cattrall] en Miranda [Miranda Hobbes] zijn in Connecticut voor het huwelijk van Stanford + Anthony en besluiten dat het de hoogste tijd is om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur. Ze reizen naar Abu Dhabi waar Samantha doet wat ze altijd doet en Carrie een oude vlam [John Corbett] ten het lijf loopt. Toeristische propaganda dat Abu Dabhi afbeelt als een paradijs voor ambitieuze, welgestelde vrouwen en vol zit met product placement. Een treurige afsluiting van een franchise die compleet lijkt te zijn vergeten wat de serie zo bijzonder maakte.

Eddie [Haley Joel Osment] werkt in een broodjeszaak in de hoop dat hij ooit een vaste baan kan vinden als docent. Hij is dan ook dolblij wanneer een school hem aanneemt, tot hij ontdekt dat hij is aangesteld om nablijvers op te vangen. Hij ontdekt al snel dat de jongeren in de groep geen enkele seksuele voorlichting hebben gehad terwijl een paar van hen wel op het punt staat om seksueel actief te worden. Daarom besluit hij de uren te gebruiken om zélf seksuele voorlichting te geven. Dat roept echter weerstand op bij een invloedrijke ouder. En er is nog een reden waarom Eddie niet de meest ideale persoon is om deze lessen te geven. Een goed scenario over een origineel onderwerp dat zich prima leent voor komedie, maar Feder kiest wat te vaak voor goedkope, uitgemolken grappen waardoor dit slechts sporadisch grappig is.

Jay [Jason Segel] en Annie [Cameron Diaz] zijn gelukkig getrouwd, maar hun seksleven is niet meer wat het was. Ze besluiten te experimenteren door ‘The Joy Of Love’ te verfilmen als sekstape. Maar oeps, door een stommiteit komt de video in handen van derden en belandt het zelfs op websites. Segel en Diaz zijn een innemend koppel en Rob Lowe heeft zijn momenten als Annies sexy, nerdy collega. Het scenario is helaas behoorlijk platvloers en zelden grappig.

Liz Vassey is de enige die dit oppervlakkige drama nog enigszins weet te redden. Zij is overtuigend in een inlevende rol als de moeder van tiener Dina, die zelfmoord heeft gepleegd als gevolg van een nimmer aflatende stroom van pesterijen als gevolg van een naïeve beslissing. Cyberbullying is een serieus thema en verdient absoluut aandacht, maar dit komt inhoudelijk en kwalitatief nog niet een beetje in de buurt van Disconnect. De karakteriseringen zijn vrij simplistisch en het resultaat is niet zozeer een moralistisch drama, maar een moordmysterie met een verrassende - maar niet bijzonder boeiende - ontknoping.

Nu voormalig adoptiekind Alan [Marlon Wayans] op het punt staat vader te worden, wil hij achterhalen wie zijn biologische ouders zijn. Met hulp van zijn vrouw [Bresha Webb] en schoonvader [Glynn Turman] vindt hij het adres van zijn moeder en ontmoet hij tweelingbroer Russell [Marlon Wayans]. Tijdens hun kennismaking ontdekt Alan dat ze deel uitmaken van een zesling en begint een road trip om hun andere vier familieleden (gespeeld door Wayans) te vinden. Als je Eddie Murphy’s The Klumps en Jandino Asporaats Bon Bini Holland geweldig vindt, dan kun je dit vast waarderen. Vol met het Wayans’ typerende bekkentrekkerij, maar geen totale ramp.

Het ongelofelijke waargebeurde van een zwerfhond die in 1917 de mascotte wordt van een Amerikaanse legereenheid die zich voorbereidt op de strijd aan het Europese front. Daar verricht hij een aantal heldhaftige daden waarmee hij vele levens redt en zelfs de rang van sergeant krijgt. Het verhaal leent zich uitstekend voor animatie. Stubby is aandoenlijk en Lenny gebruikt een feitelijke benadering van Stubby’s daden zonder zijn heldhaftigheid uit te melken. Een boeiend stukje Amerikaanse militaire geschiedenis met een ontroerende ontknoping, maar de vlakke animatie beperkt de emotionele impact.

De 14-jarige Surinaamse Rotterdammer Shabu heeft zich de toorn van geliefde oma op zijn hals gehaald nadat hij in een joyride in diens auto heeft beschadigd en een flinke boete heeft bezorgd. Gedurende een hete zomer moet hij van zijn familie allerlei klusjes doen om de schuld van 1200 Euro af te betalen en verzint hij allerlei plannetjes om geld te verdienen, waaronder een ‘fissa’ voor de bewoners van zijn wijk ‘Peperklip’. Formeel aangemerkt als een documentaire, maar het camerawerk en de montage maken duidelijk dat een groot deel dan wel is gedramatiseerd, dan wel gereconstrueerd. Shabu blijkt ondanks zijn tekortkomingen een charismatische rondleider in een stadswijk waar de bewoners elkaar kennen, in de gaten houden en veelal respecteren. Vooral de levensgesprekken met iets oudere buurtgenoten en met volwassen familieleden maken indruk.

Ex-junkie en alcoholist Michael Holloway [Balthazar Getty] lijkt zijn leven weer op de rails te hebben: hij heeft een liefhebbende echtgenote [Rebecca Gayheart], staat op het punt vader te worden en werkt 's avonds bij het benzinestation van Roland Montague [Brad Dourif]. Het is bepaald geen topbaan, maar op Michael heeft structuur nodig en levert zo bovendien een financiële bijdrage aan zijn aanstaande gezinsleven. Op een avond ontmoet hij de mysterieuze, maar zeer innemende Stuart [Peter Weller], die Michael verleid hem te vergezellen op een nachtelijke odyssee door de schaduwwereld van Los Angeles. Maar kan Michael de verleidingen die Stuart aan hem voorlegt wel weerstaan?

Geen film voor mensen met een zwakke maag, zoals de cover eigenlijk al duidelijk maakt. Er is bovendien flink wat extreem geweld, maar Peter Weller domineert de film met een meesterlijke vertolking die de onheilspellende sfeer van de film versterkt en je als kijker dezelfde vraag doet stellen als Michael: is Stuart een Duivel, een Engel, of een megalomane man? Het lijkt soms wellicht dat regisseur Isaac H Eaton wat teveel zwelgt in de misère, maar het maakt deze thriller tot een unieke visuele en geestelijke ervaring die je nog lang zal bijblijven.

Vliegenier en werktuigbouwkundige Maude Garrett [Chloë Grace Moretz] sluit zich op het laatste moment aan bij de bemanning van een B-17 met verzegelde bagage die ze met haar leven moet beschermen. Wegens gebrek aan ruimte moet ze plaatsnemen in de schutterskoepel onder het vliegende fort en de bescherming van haar bagage overlaten aan Walter Quaid [Taylor John Smith]. Het is nacht, het weer is onstuimig en er is een wereldoorlog gaande, dus Japanse vliegtuigen vormen ook een gevaar. Maar het grootste gevaar openbaart zich in het begin slechts als de “schaduw in de wolk” en Maude doet wat ze kan om haar seksistische, minachtende mannelijke bemanning ervan te overtuigen dat ze in gevaar zijn. Bovendien is ze door een mechanisch probleem vast komen te zitten in de schutterskoepel. Een goedkoop gemaakte, dwaze variant op George Millers Nightmare At 20,000 Feet uit Twilight Zone: The Movie (1983) met een overtuigende Moretz, die er ondanks de beperkte fysieke en visuele mogelijkheden van haar rol in slaagt om de aandacht vast te houden. De slotconfrontatie is een aangenaam staaltje camp.

Hitchcock filmde zowaar het grootste deel van deze suspensethriller op locatie in een "typisch Amerikaans dorp" en verzamelde een perfecte cast voor de hoofdrollen. Teresa Wright is ultieme All American Girl Charlie die zich maar verveelt en dolblij is dat haar favoriete oom (en haar moeders oogappeltje) Charlie [Joseph Cotton] aankondigt enige tijd bij hun door te brengen. Wij weten dan al dat oom Charlie een moordenaar is die het heeft gemunt op weduwes en de spanning stijgt wanneer eerst Charlies zusje [Edna May Wonacott] begint door te krijgen dat haar oom niet geheel te vertrouwen is. De situatie wordt nog meer gespannen wanneer Emma [Patricia Collinge] aankondigt dat het gezin is uitgekozen voor een reportage over een 'typisch Amerikaans gezin'. Schetst een vlijmscherp beeld van een gewoon Amerikaans gezin met goed uitgewerkte karakters, een aangename dosis zwartgallige humor en een uitstekende Cotton als de afwisselend charmante en sinistere oom. Hitchcock beschouwde dit als zijn beste film.

Bespottelijke reli-horror waarin predikant Mason Harpere [Mark O’Brien] oog in oog komt te staan met zijn overleden strenggelovige vader Angus [Shaun Johnston] die zijn zoon opgezadeld heeft met een handjevol jeugdtrauma’s. Mason vermoedt dat de duivel verantwoordelijk is voor de wederopstanding van zijn vader en besluit een exorcisme te doen. Dat leidt tot een conflict met de religieuze gemeenschap waar zijn vader van uitmaakte. Zij denken juist dat Angus vervult is van de Heilige Geest. Bij vlagen zo slecht dat het leuk is. Verder is dit uiterst vervelend.

De vroege westerns van Buck Jones blinken niet uit qua tempo en acteerprestaties. Het acteerwerk is veelal houterig en de dialogen zijn geforceerd traag uitgesproken. Een deel van de cast lijkt zich nog niet comfortabel te voelen met een microfoon in de buurt. Het verhaal is niet onaardig en de paar actiescènes in deze korte western zijn acceptabel, maar deze film is symptomatisch voor de krampachtige wijze waarop Hollywood zich probeerde aan te passen aan de geluidsfilm.

Drie generaties Shaft slaan de handen ineen in deze iets te luchtige, maar acceptabele update van de blackploitationklassieker uit 1971 en de reboot uit 2000. JJ Shaft [Jess T. Usher] werkt op de afdeling cybersecurity van de FBI wanneer een goede vriend onder verdachte omstandigheden om het leven komt. Volgens de officiële lezing zou het gaan om een overdosis heroïne, maar uit het autopsierapport concludeert JJ dat er sprake is van moord. Ten einde raad zoekt hij hulp bij zijn vader John Shaft [Samuel L. Jackson] met wie hij al jaren geen contact meer heeft. Ook John Shaft Sr [Richard Roundtree] levert zijn bijdrage aan een film die wat tegenvalt als misdaadfilm en vooral drijft op het niet onaanzienlijke charisma van Jackson en Roundtree. Usher houdt zich bovendien prima staande, maar wie niet bekend is met de voorgaande films uit de Shaft-franchise zal hier de lol waarschijnlijk minder van inzien.

James Cagney is de ster in deze film die zich afspeelt in de jaren '20, waarin Ierland is verscheurd door de Paasrevolte van 1916: de genadeloze manier waarop de Britten de aanstichters van die mislukte revolutie bestrafte heeft kwaad bloed gezet. Professor Lenihan [James Cagney] is één van de kopstukken van de IRA die geen enkel middel schuwt om de Britten/Protestanten te verjagen van hun eiland zodat Ierland weer kan worden herenigd. Kerry O'Shea [Don Murray] is een Amerikaan van Ierse afkomst en student in Lenihans klas die door een samenloop van omstandigheden langzaam maar zeker zelf betrokken raakt bij de strijd tussen de IRA en de Britten. Maar Lenihans rechtlijnigheid maakt het moeilijk om loyaal te blijven aan zijn mentor.

In de hoofdrol is de wat kleurloze Murray de zwakke schakel in de cast die verder bijzonder sterk is bezet. Cagney domineert de film maar krijgt uitstekend tegenspel van Glynis Johns in een sexy rol die fans van Mary Poppins ten zeerste zal verbazen. Michael Redgrave is slim gecast als The General, één van de sleutelfiguren bij de IRA die meer ziet in een diplomatieke oplossing. Met een sterkere hoofdrolspeler had dit een uitstekende film kunnen zijn, maar voor fans van Cagney en Johns is hun vakwerk reden genoeg om deze film te bekijken.

Dit roept herinneringen op aan de beide 'Open Water'-films. Net als die films lijdt The Shallows aan het feit dat het hier gaan om een flinterdun plot dat eigenlijk veel beter past in een format van hooguit 45 minuten. Er is een vrij lange aanloop, er zijn pogingen om wat karakterisering aan te brengen om de dramatiek te verhogen [de contacten met zuslief en vaderlief, het feit dat mama dood is] die eigenlijk alleen maar bedoeld lijken te zijn als tijdvulling. De film draait immers om de confrontatie met een haai. Inderdaad, 40 jaar nadat Jaws de reputatie van de haai onherstelbare schade aanbracht, met een drastische afname van de wereldwijde haaienpopulatie en nimmer aflatende pogingen van dierenbeschermers en -wetenschappers om die reputatie weer wat te repareren, is hier dan een film die haaien als angstaanjagende mensendoders neerzet.

Tot zover mijn preek.

Als thriller is deze film geslaagd: Blake Lively als Nancy draagt de film met verve, de cinematografie is van bijzonder hoog niveau en het scenario heeft zeker een aantal goede ideeën. Het maakt op effectieve wijze gebruik van het feit dat Nancy geneeskunde heeft gestudeerd, van het feit dat één van de collega-surfers aan het begin van de film een camera-helm heeft en de aanwezigheid van het ronddrijvende karkas van een walvis verhoogt de spanning behoorlijk. Aanvankelijk doet The Shallows meer denken aan Blue Crush, dat feitelijk een excuus was om aantrekkelijke, schaars geklede jonge dames en heren in slow-motion over en door de golven te zien scheren, maar het camerawerk is ook bijzonder effectief in de opbouw van de spanning. De eerste confrontatie tussen Nancy en de haai is overtuigend in beeld gebracht en de onderwater-beelden zijn vaak van grote schoonheid. Voeg daar nog een uitstekend sound-design aan toe en je moet concluderen dat de makers het best mogelijke resultaat hebben behaald.

Prachtig gefilmd op locatie in Tibet en subtiel geacteerd, maar verschrikkelijk traag romantisch drama over Pema [Thinley Lhamo] die verdacht wordt van ontrouw wanneer ze ontdekt dat ze zwanger is op het moment dat echtgenoot Tashi [Tenzing Dalha] op een langdurige handelsreis is. Kwade tongen beweren dat Ram Sir [Karma Shakya] de vader zou zijn, maar Tashi’s broer [Sonan Topden] neemt haar in bescherming. Waarom dit 150 minuten moet duren, is mij een raadsel.

Tegenvallende reünie van McQueen en Fassbender over de op het eerste gezicht succesvolle Brandon [Michael Fassbender], die dol is op porno en losse seksavonturen. Volgens McQueen en coscenarist Abi Morgan is dat voldoende reden om de schaamte en zelfhaat van de hoofdpersoon te verklaren, dan wel te rechtvaardigen. Veel naakt en gesimuleerde seks in een poging je te shockeren en bij wat meer Puriteinse geesten heeft dat mogelijk effect. Eerlijk gezegd zie ik niet in waarom Brandon zich moet schamen, of het moet zijn voor zijn uitermate aanhankelijke zus [Carey Mulligan], die onuitgenodigd langskomt en zorgt voor een stevige portie melodrama. Goed geacteerd, maar mede vanwege McQueen kille regie riep dit bij mij weinig emotie op. Ja, verveling, zo nu en dan.