Meningen

Omdat orang-oetans zich voornamelijk bevinden in bomen in regenwouden, was het lange tijd haast onmogelijk om hen te filmen. Met behulp van microcamera’s en drones is Cordy erin geslaagd de gedragingen te volgen van drie generaties vrouwen uit een familie orang-oetans. Attenborough verleent zoals altijd gravitas aan het verhaal, maar de montage en het commentaar duiden op een behoorlijke mate van dramatisering, waardoor er te twijfelen valt aan hoe waarheidsgetrouw dat verhaal is.

Terry Donahue en Pat Henschel werden verliefd zonder te weten dat homoseksualiteit bestond en hielden de ware aard van hun relatie meer dan 65 jaar geheim voor de buitenwereld. Des te opmerkelijker, omdat Terry Donahue behoorde tot de eerste lichting professionele vrouwelijke honkballers en dus enige faam had verworven. Nu het einde voor hen nadert, is het tijd om uit de kast te komen. Deze documentaire onthult de gevolgen voor de relatie met familieleden en de veranderingen die de openheid van zaken met zich meebrengt. Het is ook een portret van een tijdsgeest die nog altijd diepgeworteld is in de VS en van de dilemma’s van ouder worden met je geliefde.

Omdat projectontwikkelaars het culturele hart van Providence, Rhode Island verwoesten, besluit een kwartet kunstenaars onder leiding van Michael Townsend een loze ruimte in de in 1999 opgeleverde Province Place Mall in te richten als kunstatelier en eventuele verblijfplaats. Hoe ze daar vier jaar onopgemerkt konden werken, is slechts een aspect van deze boeiende documentaire. Het toont namelijk ook de voorgeschiedenis van deze kunstenaars en de impact die ze met hun kunstuitingen hebben. Tevens een aardig inkijkje in wat het betekent om te leven voor de kunst en om van je leven een groot kunstwerk te maken, zonder pretentieus te worden. Een sterk pleidooi voor de ondersteuning van kunst in al zijn vormen.

Prachtig vormgegeven animatiefilm leverde een Oscarnominatie voor beste animatiefilm. Vooral in de tweede helft is dit verhaal, over de jonge aspirant-monnik Brendan die zich vrijwillig meldt voor een zoektocht naar magische ingrediënten waarmee hij een 'master-illuminator' kan helpen diens boek af te maken, een lust voor het oog. De verwijzingen naar de Ierse geschiedenis en de Keltische cultuur worden onderstreept door een fraaie score met het hypnotiserende en kippenvel bezorgende 'Aisling Song', dat gebaseerd is op een Ierse gedicht uit de 9e eeuw. Het is jammer dat het verhaal wat oppervlakkig is uitgewerkt waardoor het inhoudelijk niet kan tippen aan de vorm.

Anthony Quinn geeft één van zijn meest memorabele vertolkingen in deze oorlogskomedie die draait om de pogingen van een Italiaans dorpje dat, nadat Mussolini is afgezet, probeert te voorkomen dat de zich terugtrekkende Nazi's hun volledige wijnvoorraad opeist. Quinn speelt de rol van Bambolini, een dronkaard die in beschonken toestand de watertoren beklimt en weigert eruit te komen. Wanneer zijn dorpsbewoners erop blijven aandringen blijkt dat Bambolini het eigenlijk niet aandurft, waarop de dorpelingen zijn naam scanderen om hem op te jutten. Wanneer de vergadering van de fascistische gemeenteraad dit hoort, denken ze dat Bambolini weleens de ideale nieuwe burgemeester kan zijn. Aldus geschiedde, ook al is Bambolini totaal onbekwaam en ongeschikt voor zijn functie... totdat hem te ore komt dat de wijnvoorraad in gevaar is. Met behulp van zijn even doortastende als veeleisende echtgenote Rosa [Anna Magnini] bedenkt hij een plan om de Duitsers, onder leiding van Von Prum [Hardy Krüger], om de tuin te leiden. Maar wil dat slagen moet hij net zo sluw zijn als de vijand én ervoor zorgen dat het hele dorp meewerkt.

Quinn krijgt alle ruimte om gestalte te geven aan zijn flamboyante karakter, maar het is een beheerste vertolking waarmee hij precies de juiste toon aanslaat. Magnini is eveneens subliem als de andere helft van wat in essentie een double-act is bestaande uit de bazige vrouw en de levenslustige man. Krügers onderkoelde spel helpt daarbij en het resultaat is een uiterst vermakelijke en regelmatig hilarische kat-en-muis-komedie.

Avonturenfilm uit de B-categorie met een onsympathieke 'held' in de vorm van Harry Steele [Charlton Heston], die er op uit is een verloren gewaand heilig religieus object uit de Inca-cultuur van de Peruviaanse afstammelingen te stelen. Robert Young speelt een meer integere archeoloog en Nicola Maurey mag zich op bedenkelijke wijze laten inpakken door onze 'held'. Er zijn enkele muzikale intermezzo's bestaande uit traditionele muziek die ik nauwelijks kon aanhoren en bovendien vooral bedoeld leek als opvulling. Gelukkig is daar de altijd betrouwbare Thomas Mitchell als Harry's concurrent. Wanneer Mitchell in beeld verschijnt is dit het bekijken waard, maar hij alleen kan dit avonturengevalletje niet redden.

Harry Frigg [Paul Newman] baalt ervan dat hij maar geen promotie krijgt, maar dat heeft hij vooral aan zichzelf te danken. Hij is zeer weerbarstig ten opzicht van zijn meerderen en is voor zijn gedrag meerdere keren vastgezet. Bovendien is het hem meerdere keren gelukt om ongezien te ontsnappen, ook al was dat nooit van lange duur. Wanneer vijf geallieerde generaals vast komen te zitten in een Duits gevangeniskamp vreest de legerleiding dat ze nooit zullen ontsnappen omdat ze nooit de leiding over een dergelijke operatie zullen kunnen afstaan. Ze besluiten Harry Frigg daarom (tijdelijk) te promoveren tot een 2-sterren-generaal en hem vast te zetten in hetzelfde kamp. Frigg kan daardoor de leiding nemen en een ontsnappingsplan opzetten, maar hij ziet het tevens als een kans om zijn gram te halen.

Newman bewijst prima uit de voeten te kunnen in een komische rol en is de belangrijkste reden om deze oorlogskomedie te zien. De vijf generaals leveren degelijk werk af en zorgen voor enkele amusante momenten, ook al hebben ze niet zo heel veel te doen. Het scenario beschikt over voldoende inventiviteit om de aandacht vast te houden, maar ondanks haar uiterlijke schoonheid weet de Joegoslavische Sylva Koscina niet te overtuigen, vooral vanwege haar accent dat het gevoel versterkt dat ze zich niet volledig bewust is van wat ze precies zegt.

Veertigplusser Miranda Wells [Katie Holmes] is vijf jaar weduwe en doet haar best om haar kinderen Missy [Sarah Hoffmeister], Greg [Aidan Pierce Brennan] en Bess [Chloe Lee] te onderhouden. Schulden, een huis vol mankementen en een naderende orkaan geven helaas weinig hoop op een goede toekomst. Miranda’s baas Tucker [Jerry O’Connell] heeft een oogje op haar en biedt een mogelijke uitkomst, maar dan veroorzaakt Miranda een aanrijding met Bray [Josh Lucas]. Ook omdat Miranda daar vooral zelf schade aan overhoudt, biedt Bray aan haar een handje te helpen. Het verdere verloop kun je wel raden, ook al blijkt al snel dat Bray toch al onderweg was naar Miranda om haar iets belangrijks te vertellen. Gebaseerd op Rhonda Byrnes zelfhulpboek ‘The Secret’ en wat gemakzuchtig in het oplossen van problemen (vooral die van de kinderen), om nog maar te zwijgen van de boodschap dat een levenspartner en een flinke zak geld je problemen kunnen oplossen. Maar Holmes en Lucas zijn erg goed en maken dit tot aimabel, onschuldig tijdverdrijf.

De Shanidargrot in Irak, de grotten nabij het Franse Bruniquel en het grottencomplex Gorham op Gibraltar leverden nieuwe inzichten op over het leven van de Neanderthalers. De bevindingen zijn zonder meer interessant en de vakkundigheid van de geïnterviewden staat buiten kijf. Het grote probleem is dat veel wetenschappers (waaronder de Nederlandse tweelingbroers Adrie en Alfons Kennis) met zo’n zwaar accent spreken, dat het lastig is om ze serieus te nemen. Als anglofiel ben ik daar mogelijk gevoeliger voor dan de meesten, maar commentator Sir Patrick Stewart klinkt alsof hij ernstig ziek is en/of op zijn laatste benen loopt!

De Roemeense Maja [Noomi Rapace] is na WOII geëmigreerd naar de VS en getrouwd met Lewis [Chris Messina] die een praktijk heeft in New York. Op een dag meent ze in een toevallige voorbijganger [Joel Kinnaman] de man te herkennen die vijftien jaar geleden betrokken was bij de slachtpartij waarbij Maja's familie is omgekomen en die ze zelf door puur geluk wist te overleven. Ze besluit deze man, die door het leven gaat als Thomas, te ontvoeren en vast te houden in de kelder van haar eigen huis in de hoop een bekentenis af te dwingen. Thomas ontkent echter in alle toonaarden en Lewis twijfelt steeds meer aan de schuld van deze ogenschijnlijk ongevaarlijke man.

Rapace en Kinnaman zijn uitstekend als het getraumatiseerde slachtoffer en de man waarover elk nieuwe beetje informatie net zo goed bewijs voor als tegen Maja's beschuldiging zou kunnen zijn. Het scenario rekt helaas de grenzen van de geloofwaardigheid teveel op en blijft jammer genoeg steken in een oppervlakkig spelletje 'is hij het of is hij het niet' met een gemakzuchtig einde.

Eduardo ‘Eddie’ Deacon [Antonio Banderas] is een oorlogsveteraan die na een jaar te hebben geworsteld met zijn demonen een baantje aangeboden krijgt als nachtbeveiliger van een winkelcentrum in een stadje dat een centrum is voor drugscriminaliteit. Tijdens zijn eerste nacht laat hij de doodsbange Jamie [Katherine de la Rocha] binnen. Even later verschijnt Charlie [Ben Kingsley] die beweert dat Jamie zijn dochter is en dat het gaat om een ruzie waarbij de emoties wat hoog zijn opgelopen. Eddie doorziet deze leugen en weigert Charlie binnen te laten. Al gauw ontdekt hij dat Charlie een levensgevaarlijke crimineel is die er alles aan gelegen is om Jamie uit de weg te ruimen. Eddie probeert met hulp van zijn volstrekt onervaren collega’s de belegering door Charlies handlangers te overleven. Banderas en Kingsley geven deze popcornthriller de nodige glans en scenarist Tony Mosher en John Sullivan maken op slim manier gebruik van de overige beveiligers voor humor en extra spanning.

“I look back on my life and it’s 95% running around trying to raise money to make movies and 5% actually making them. It’s no way to live.” Alec Baldwin, een acteur met een indrukwekkende en veelzijdige CV, gaat samen met regisseur/scenarist James Toback naar Cannes en een cameracrew naar het filmfestival van Cannes, de plaats waar je financiers voor filmprojecten kunt vinden. Ze proberen hun idee voor een film over een liefdesdriehoek in het door oorlog verscheurd Irak, met Alec Baldwin en een flinke dosis seks als gegarandeerde ingrediënten te verkopen.

De informele sfeer tijdens gesprekken met producenten, acteurs en regisseurs dragen bij aan een openhartigheid die een traditionele documentaire nooit had kunnen bereiken. De onthullingen over de 'bankability' van bijvoorbeeld de beoogde tegenspeelster Neve Campbell, maar ook van Alec Baldwin zelf ("da's een TV-acteur") zijn confronterend, maar maken wel duidelijk dat het budget afhangt van de namen die aan het project zijn verbonden. Oude rotten als Martin Scorcese, Roman Polanski en Bernardo Bertolucci spreken over hoe de filmindustrie zich gedurende hun carrière heeft ontwikkeld. Maar let ook op de bijdrages van James Caan en Ryan Gosling, die spreken over hun eigen worstelingen in de filmwereld. Het camerawerk laat soms wat te wensen over, maar dit is een must voor cinefielen en voor een ieder die wil weten wat het filmfestival van Cannes nog meer heeft te bieden.

De herleving van nationalisme en totalitarisme in Europa biedt volop inspiratie voor filmmakers. Deze documentaire toont hoe de populistische Poolse politiek partij PiS haar probeert een einde te maken aan de scheiding van de machten. Dat doen ze onder anderen door de leden van de rechterlijke macht zwart te maken en eindeloos te beschuldigen van fraude en corruptie. De rechters in deze film laten zich niet zo gemakkelijk intimideren en proberen op inventieve wijze de burgers te overtuigen van hun integriteit en de geloofwaardigheid van de wetgevende macht, ook al lijkt het een strijd die ze op de lange termijn onmogelijk lijken te kunnen winnen. Deze Poolse strijders voor onafhankelijke rechtspraak staan symbool voor rechters over de hele wereld wiens onafhankelijkheid en geloofwaardigheid wordt aangetast door populisten die het liefst op eigen houtje de wet bepalen.

Nadat de Space Shuttle Deliverance is geëxplodeerd staat het vast dat wereld over 21 dagen vergaat. Terwijl de wereld om hem heen overgaat tot een orgie van seks, drank en drugs, is Dodge [Steve Carrell] doodongelukkig over het feit dat zijn vrouw hem heeft verlaten en doet hij een poging een einde te maken aan zijn leven.Maar uiteindelijk belandt hij in zijn auto met buurvrouw Penny [Keira Knightley], die ook kampt met liefdesverdriet. Dodge neemt Penny mee in zijn poging om zijn jeugdliefde nog één keer te zien in deze pre-apocalyptische roadmovie met losse ideeën die bijeen worden gehouden door de twee hoofdrolspelers. Carrell en Knightley zijn uitstekend en hebben een prettige chemie dat de kreukels in het scenario redelijk weet glad te strijken.

Docent Engels Will Gerard [Nicolas Cage] is in het ziekenhuis nadat zijn vrouw [January Jones] is verkracht en mishandeld wanneer Simon [Guy Pearce] hem een vreemd aanbod doet. Hij af te rekenen met de dader [Alex Van] op voorwaarde Will ergens in de toekomst een soortgelijke gunst verleent. Will gaat akkoord, de dader wordt vermoord en zes maanden later komt Simon genoegdoening eisen. Will gaat schoorvoetend akkoord, maar noch voor hem noch voor Simon loopt het naar wens. En dus begint een smerig spel waarin Nicolas moet proberen uit handen te blijven van Simon en de politie ervan te overtuigen dat hij het slachtoffer is van een sinistere samenzwering. Een niet onaardig verhaal en de aanwezigheid van de altijd betrouwbare Pearce maken dit tot een van de betere thrillers die Cage aan de loop band maakte.

Neil Simon schreef het scenario voor deze moderne screwball comedy en het is duidelijk dat hij zijn pappenheimers kent. Chevy Chase is Nicholas Gardenia, een schrijver die door bankovervallers wordt gedwongen zelf een bankoverval te plegen en daarbij door een bewakingscamera wordt gefotografeerd. Hij slaat uiteraard op de vlucht en zoekt hulp bij zijn ex-vrouw Glenda Parks [Goldie Hawn], ook al omdat zij een briljante advocate is. Glenda is nu echter getrouwd met Ira [Charles Grodin] die - joe raadt het al - de openbare aanklager is.

Het verhaal leent zich perfect voor een grote hoeveelheid komische situaties en Simon vult zijn scenario met grappige dialogen en scherpe one-liners. Het genre is op het lijf geschreven Goldie Hawn die zich hier openbaart als een moderne Carole Lombard en hoewel Charles Grodin een Razzie-nominatie kreeg (als slechtste acteur) is hij perfect gecast als haar kleurloze echtgenote. Het feit dat zwarte acteurs vooral zijn gecast als niet al te snuggere kruimeldieven is een smet, ook al was dat anno 1980 niet uitzonderlijk. Chevy Chase is echter bepaald geen Cary Grant en mist het charisma dat nodig was om te zorgen voor een werkelijk memorabele film. Maar Hawn is geweldig.

Lotte [Paula Schindler] is een vrije geest die leeft in het verstikkend traditionele Duitsland rond de tijd van de Franse Revolutie. Ursula [Clara Schwinning] werkt als serveerster in een dorpje in voormalig Oost-Duitsland waar reisinfluencer Neda [Maral Keshavarz] filmpjes opneemt voor haar sociale mediakanalen. De paden van Ursula en Neda kruisen elkaar eerst terloops, tot het lot ze samenbrengt en uiteindelijk ook met de ‘Phantom’ uit de titel. De verhalen van deze drie vrouwen worden verbonden door de locatie, maar ook door o.a. kersen, een poedel, hondenpoep en het eten van stenen. Begint intrigerend, maar de symboliek is hol en van een verhaal is amper sprake.

TV-journalist Tjitske [een innemende Elise Schaap] wil dolgraag eens een documentaire maken in plaats van een reportage. De verharding van het publieke debat en het feit dat een groot deel van de bevolking zich niet gehoord voelt, brengt haar op een idee om een portret te maken van Bob [Loek Peters], een beveiliger die met beide voeten in de samenleving zal staan. Het gedrag en de uitspraken van Bob in het eerste deel van deze Telefilm doen vermoeden dat scenarist Bert Bouma zich aanvankelijk had later inspireren door de faux-documentaires van Christopher Guest (Best in Show, Waiting for Guffman), maar halverwege neemt deze tot dan toe zeer geslaagde komedie een radicale en weinig geloofwaardige wending waardoor het verzandt in slecht te verteren clichés uit het romkom-genre.

Na vele jaren hard werken, de 23-jarige Selena Quintanilla met haar band Los Dinos Mexico en grote delen van de VS voor zich gewonnen met een aanstekelijke mix van Tejano en Cumbia. Op 31 maart werd ze doodgeschoten door de voorzitter van haar fanclub. Dit eenzijdige portret maakt een directe vergelijking met The Jacksons: vader leidde de band met strakke hand; ieder gezinslid kreeg een rol toebedeeld en de jongste van het stel (Selena) werd het gezicht van de groep. Lofzang van Selena’s nabestaanden is zeker niet objectief te noemen, ook al gebruikt Castro een schat aan archiefbeelden om Selena’s charismatische persoonlijkheid te bewijzen. Vooral interessant is hoe Selena Y Los Dios zich muzikaal ontwikkelde en geleidelijk de weg naar het grote succes vond. Selena stond aan de basis van carrière van Jennifer Lopez, die internationaal doorbrak door de titelrol te spelen in Selena (1997).

Wanneer niemand minder dan Andy Samberg (die zichzelf speelt) hem $ 1 miljoen biedt om blindelings mee te doen aan een spel, grijpt Tommy [Jake Johnson] deze kans om zijn saaie leven wat kleur te geven. De spelregels? 30 dagen lang wordt hij door verborgen camera’s gevolgd, terwijl huurmoordenaars hem proberen op te sporen en te liquideren. Liquidatie mag alleen als er geen getuigen zijn. Daarom huurt Tommy een dakloze man [Biff Wiff] in als vast gezelschap. Maar dan ontmoet hij Maddy [Anna Kendrick], een andere kandidaat die een dag eerder is begonnen aan het spel. Er is een onderliggende boodschap over het belang van menselijk gezelschap in een steeds digitaler wordende wereld, maar de absurditeit van het spelformat en de lage (geslaagde) grappendichtheid beperken de amusementswaarde.

In de nacht van 4 op 5 september 2014 schoot een politieagent de 16-jarige Davide Bifolco dood. Davide was samen met wat vrienden in paniek op de vlucht geslagen omdat de politie hem (onterecht) aanzag voor een misdadiger. Het pistool zou afgegaan zijn omdat de agent in kwestie struikelde. Ferrente wilde een film maken over de nasleep van deze tragedie in de wijk Rione Traiano in Napels waar Davide vandaan kwam maar merkte dat daar weinig behoefte is aan pottenkijker. Daarom organiseerde hij een soort auditie voor jongeren uit de wijk die hun leven mochten documenteren met behulp van selfies. Alessandro Antonelli en Pietro Orlando waren persoonlijke vrienden van Davide en zij bieden een glimp in hun dagelijkse leven. Het is zonder meer een interessant idee maar de beelden van deze onervaren filmmakers zijn inhoudelijk erg afwisselend qua inhoud. Als Ferrente de helft van het gebruikte materiaal had weggelaten was dit een prima korte film geweest. Nu is het eindresultaat vaak aan de saaie kant.

Reconstructie van de gebeurtenissen die resulteerden in de legendarische mars van Selma naar Alabama waarmee de SCLC onder leiding van Martin Luther King de SNCC ondersteunde in hun langdurige strijd om de sabotage van het stemrecht voor zwarte Amerikanen in de zuidelijke staten tot een einde te brengen. Hoewel King [David Oyelowo] de centrale persoon is in dit verhaal, ziet scenarist Paul Webb erop toe dat de aandacht voor een belangrijk deel uitgaat naar de vele andere activisten die een sleutelrol speelden, waaronder Annie Lee Cooper [Oprah Winfrey], Jimmie Lee Jackson [LaKeith Stanfield], die slachtoffer werden van politieagent, maar ook Hosea Willams [Wendell Pieerce] en John Lewis [Stephen James], die de eerste mars leidden en de blanke predikant James Reeb [Jeremy Strong] en zijn vrouw Marie [Elizabeth Diane Wells]. Oyelowoh schittert als King en geeft perfect gestalte aan de tekortkomingen en onzekerheden die duidelijk maken dat King geen mythe was, maar een mens. Perfect gecast tot in de kleinste rol met een bijzondere vermelding voor Henry G. Sanders als Cager Lee, die op 84-jarige leeftijd als eerste man in zijn familie de stem mocht uitbrengen.

Wanneer Louis Napoleon in 1852 een einde maakt aan de Tweede Franse Republiek, laat hij in een klein Frans dorpje de volledige mannelijke bevolking oppakken in de hoop daarmee een tegenrevolutie direct de kop in te drukken. Het is derhalve aan de vrouwen om de werkzaamheden op het land over te nemen totdat hun mannen terug komen. Naar mate de twijfel over het lot van hun mannen groeit neemt het verlangen naar een man toe. De vrouwen spreken af dat ze de eerste de beste man zullen "delen", zodat hij kan "zaaien" (vandaar de titel) en zij genot en eventueel kinderen kunnen oogsten. Die man komt (sic!), doet zijn ding, maar wie denkt dat zich een Shakespeariaanse mix van jaloezie, verlangen, list en bedrog ontvouwt wacht een enorme teleurstelling. Gebaseerd op een waar verhaal, maar ondanks het intrigerende basisgegeven blijkt dat verhaal volstrekt oninteressant.

Zonderlinge mix van slapstick, romantische komedie en horror over muizig werkpaard Linda [Rachel McAdams], die de haar beloofde promotie aan haar neus ziet voorbijgaan ten faveure van de arrogante Bradley [Dylan O’Brien]. Op weg naar een belangrijke presentatie stort het vliegtuig neer en belandt het tweetal op een onbewoond eiland. Linda’s kennis van overlevingstechnieken betekent dat zij nu de touwtjes in handen heeft. The battle of the sexes die volgt, wordt verpest door het overdreven acteerwerk, onverwachte (en weinig effectieve) extreme geweldsuitbarstingen en idiote plotwendingen. Raimi verwijst meerdere keren expliciet naar zijn debuutfilm The Evil Dead. Een beetje sneu.

Het is zeker even wennen aan het begin van deze natuurdocumentaire zonder muziek en voice-over, maar met lange (soms statische) takes waarin aanvankelijk niet zo gek veel gebeurt. Maar die lange, ononderbroken shots maken dit juist uniek en tonen een glimpje uit het leven van diverse bewoners van 'The Ancient Woods' zonder dat voor de kijker te interpreteren. Het eindresultaat is de meest fascinerende natuurdocumentaire die ik ooit heb gezien en - mede dankzij het prachtige geluid - ééntje die je als kijker hypnotiseert en aan het einde doet verlangen naar meer.

Stephanie [Rebel Wilson] deed alles voor de populariteit op school, tot ze door een ‘ongeluk’ in coma raakt. Twintig jaar later ontwaakt ze alsof er niets is gebeurd en gaat ze verder waar ze gebleven was. Maar haar vrienden en klasgenoten van toen zijn nu volwassen en de schoolcultuur is drastisch gewijzigd. Heeft uiteindelijk een positieve boodschap over jezelf zijn, maar daarvoor steekt het vooral de draak met woke. Hersenloos vermaak mikt op de laagste gemene deler.

Voortreffelijke documentaire over de legendarische F1-coureur Ayrton Senna, die drie wereldtitels won voordat hij op 1 mei 1994 om het leven kwam bij de GP van San Marino op het Imola Circuit. Insiders van toen kijken terug op hun ervaring met Senna, maar deze documentaire bestaat uitsluitend uit archiefbeelden die meer onthullen dan ik had gedacht. Rode draad is de concurrentie tussen de pure racer Senna en “The Professor” Alain Prost, die soms liever koos voor een veilige derde plaats dan voor een alles of niets-poging om de race alsnog te winnen. Maar het Instituto Ayrton Senna, dat deze documentaire produceerde, vooral te doen om de aandacht voor het belang van (en het gebrek aan) veiligheid voor de coureurs. Bevat dan ook beelden die behoorlijk schokkend kunnen zijn, waaronder onvermijdelijk de crash die Senna fataal werd.

Een dag uit het leven van Max [Jean-Pierre Bacry], de organisator van grote bruiloften en partijen. Hij heeft een 'geheime' affaire met één Josane [Suzanne Clément] die het beu is te wachten tot Max zijn vrouw verlaat en opzichtig flirt met een veel jongere collega. Max' assistent Adèle [Eye Haidara] heeft door haar opvliegende karakter veelvuldig ruzie, vooral met Etienne/James [Gilles Lellouche], de bandleider die net zo koppig is als zijzelf. Tot overmaat van ramp blijkt de bruidegom een zelfingenomen controlfreak te zijn... kortom, het wordt een hele klus om deze dag überhaupt door te komen en Max doet er alles aan om de schade te beperken.

Olivier Nakache en Eric Toledano schreven en regisseerden dit luchtige komische drama en maken goed gebruik van de locatie, een chic kasteel. Het meest bijzondere is dat ze erin slagen om alle karakters een volwaardig aandeel te geven in het verhaal, zonder in karikatuur te vervallen. Bacri torent boven alles en iedereen uit in de cruciale hoofdrol en houdt uiteindelijk zowel de bruiloft als de film op voortreffelijke wijze bij elkaar. Dit is natuurlijk meer een modern sprookje dan een docudrama, dus houdt rekening met verrassende/bizarre twists en een happy end, maar dat zal je er niet van weerhouden de filmzaal met een glimlach te verlaten. Pretentieloos vermaak en daarmee een aanrader voor een luchtig avondje uit.

Voor drie zussen en hun moeder dreigt armoede nadat hun steenrijke vader is overleden. Een verre tante [Fiona Shaw] werpt zich op als koppelmaker om erop toe te zien dat de zussen (financieel) goed terechtkomen. Diana Reids bewerking van Jane Austens literaire klassieker mist de vaak bijtende ironische humor en verzandt in oubollig melodrama. Veel erger nog: het episodische script hobbelt van incident naar incident, vaak aangezwengeld door iemand die het laatste nieuws met de familie deelt. Gestructureerd als een soap en net zo oppervlakkig, verbleekt dit ook visueel naast Emma Thompson en Ang Lees meesterlijke bewerking uit 1995.

Met Jim Broadbent in de hoofdrol en Charlotte Rampling en Emily Mortimer in cruciale bijrollen verwacht je haast automatisch dat het met het acteerwerk wel snor zit. En de cast voldoet wat dat betreft gelukkig aan de verwachtingen, al vind ik de gelijkenis tussen Billy Howle [als de jonge Tony Webster] en Eddie Redmayne opvallend en een beetje afleidend.

Uitstekend geacteerd met een aantal sterke momenten, vooral in de gesprekken die de oude Tony Webster [Jim Broadbent] heeft met zijn ex-vrouw [Harriet Walter, ook uitstekend] en zijn dochter Susie [Michelle Dockery]. De film draait om een dagboek dat door de moeder van zijn oude vriendin Veronica [Charlotte Rampling] aan hem is nagelaten, maar dat hij maar niet onder ogen krijgt omdat Veronica weigert hem dat dagboek te geven. De brief en de gedachten aan een dagboek brengen de nodige herinneringen naar boven en in flashback kijken we terug op de complexe relatie tussen Tony en Susie, waarbij Tony's schoolvrienden en Susies familie een belangrijke rol spelen.

Het probleem van de film is dat het plot een wat te hoog GTST-gehalte heeft [of ATWT, wat u wilt] en daardoor niet alleen wat te ingewikkeld blijkt te zijn. De 'onthulling' aan het einde kon ik niet vatten en miste daardoor dramatisch impact. Dat is dan ook het grote manco aan deze film, want het scenario kabbelt een beetje voort van de ene gebeurtenis naar de andere, waarbij er aan de meest dramatische momenten geen enkele dramatische opbouw te pas komt. Je zou dat kunnen verklaren omdat de flashback is verteld vanuit het perspectief van Tony en dat hij na al die jaren vrij nuchter terug kan kijken op die momenten, maar dat maakt de film wat kil en afstandelijk en bij lange na niet zo meeslepend als hij had kunnen en moeten zijn.