Le Semeur (2017)

Ziet er verdomd goed uit voor een debuut.

Maar ze heeft het kunstje als assistant director af kunnen kijken bij Jean-François Richet en Michael Haneke, als ik haar IMDb zo bekijk.

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat is opgetekend door een vrouw in 1852 dat op haar wens pas 100 jaar later, dus in 1952, is gepubliceerd. Dat zal ermee te maken hebben dat het verhaal ietwat pikant is – zeker voor de 19de eeuw – maar het verhaal had beter binnen de familie kunnen blijven want voor mensen buiten de eigen familie is dit stukje familiegeschiedenis gewoonweg niet echt interessant.

Gelet op de premisse van de film had het verhaal misschien wel leuk en interessant gemaakt kunnen worden – een beetje een soort Casanovaverhaal – maar dat doet de film niet: er is weinig geestigs, hilarisch, spannends, avontuurlijks of dramatisch te beleven in de film. De film vertelt simpelweg het stukje familiegeschiedenis en richt zich daarbij op de liefdesgeschiedenis tussen de maagd Violette en de vreemde man die het dorp binnenloopt. De film is dus bovenal romantisch. Daarbij lijkt het verhaal wel typisch vanuit het vrouwelijk perspectief verteld waarbij vrouwen lijken te geloven dat het ook voor een man een straf moet zijn om seks met alle vrouwen te hebben (zoals het een straf is voor een vrouw om seks met alle mannen te moeten hebben) maar ik denk dat de gemiddelde man dat stiekem helemaal geen straf vindt (ik geloof dat dat de biologie is die de man nu eenmaal tegengestelde belangen heeft gegeven dan de vrouw, maar vrouwen geloven doorgaans dat deze opvatting seksistisch is).

Al met al is het een saaie en trage film waarin weinig is te beleven en vooral is gevuld met oninteressante werkzaamheden op het platteland van de 19de eeuw en oninteressante gesprekjes. Dat de film ook wel een paar mooie, idyllische plaatjes van het platteland biedt kan de film niet redden, al heeft de saaiheid en het idyllische platteland ook wel iets rustgevends zodat de film nu ook weer niet heel erg irriteerde.

Sinds 13 juni in de bioscoop (Arti Film)

Wanneer Louis Napoleon in 1852 een einde maakt aan de Tweede Franse Republiek, laat hij in een klein Frans dorpje de volledige mannelijke bevolking oppakken in de hoop daarmee een tegenrevolutie direct de kop in te drukken. Het is derhalve aan de vrouwen om de werkzaamheden op het land over te nemen totdat hun mannen terug komen. Naar mate de twijfel over het lot van hun mannen groeit neemt het verlangen naar een man toe. De vrouwen spreken af dat ze de eerste de beste man zullen "delen", zodat hij kan "zaaien" (vandaar de titel) en zij genot en eventueel kinderen kunnen oogsten. Die man komt (sic!), doet zijn ding, maar wie denkt dat zich een Shakespeariaanse mix van jaloezie, verlangen, list en bedrog ontvouwt wacht een enorme teleurstelling. Gebaseerd op een waar verhaal, maar ondanks het intrigerende basisgegeven blijkt dat verhaal volstrekt oninteressant.

Deze viel mij niet tegen. Erg mooie beelden, een verhaal dat mij genoeg boeide, dat ik goed vind gespeeld en dat mij niet te lang duurde. Ik ben niet weggeblazen, maar ook niet teleurgesteld. Een 7. 3,5*

Kataklopkataklopkataklop bambam. De aanstormende paarden en het binnenvallen in de woning.

Na het ritme en de dynamiek van de fraaie opening daalt er een rust neer, die de film niet meer zal verlaten.

Maar het doet meteen al vermoeden dat Francen tot veel in staat is.

Deze in aanleg nogal bizarre vertelling biedt aardig wat kansen om de fout in te gaan, maar de 'romantiek' zit vooral in de magnifieke fotografie, die soms haast te mooi is om waar te zijn. Francen weet als geen ander het licht het werk te laten doen, zowel binnen (waar in ieder geval de indruk gewekt wordt dat er alleen 'natuurlijk' licht aan te pas komt) als buiten: het in zichzelf al adembenemende landschap.

Tezamen met het ingetogen, nuchtere realisme in het ontvouwen van de handeling resulteert dit in een schitterende evocatie van mens, cultuur en natuur, een authentiek aandoend, echt negentiende-eeuws verhaal.

Le Semeur roept bij mij, om uiteenlopende redenen, associaties op met films als Coppola's The Beguiled, Die Wand, en ook Days of Heaven, en Un Lac. Maar dit is toch vooral een film met een eigen toon en sfeer, waarvan de klasse afdruipt.

Een veelbelovend debuut, zoals dat heet.

Prachtig en realistisch verhaal over echte liefde in een prachtig landschap, Pauline Burlet schittert als de introverte, en prachtige Violette en tilt de, als een schilderij gefotografeerde film, naar een hoog niveau. Inderdaad adembenemend.

Schilderachtige beelden in mooie kleuren van het leven op het Franse platteland in de 19e eeuw. Het liefdesverhaal is romantisch en bijzonder. Prima spel ook van de cast. Echt meeslepend werd het voor mij niet.

Dit Frans waargebeurde drama eens bekeken en het was niet mis. Niet zo'n snel tempo, maar vervelen deed het eigenlijk niet. Prima cast en verder zag het er prima uit.

Het was wel eens het bekijken waard, maar één keertje is wel voldoende.

Bitterzoet drama over een vrouwengemeenschap, die het in het midden van 19e eeuw van de ene op andere dag moet stellen zonder mannen. Dat leidt uiteindelijk tot de opmerkelijke onderlinge afspraak dat de vrouwen de eerste man, die in het dorp aankomt, samen zullen delen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, zo blijkt al gauw.
Een mooie film met een verhaal dat is opgetekend door een tijdgenoot. Het gedegen acteerwerk en de fraaie cinematografie maken dit tot een visueel genot. Sommige beelden van het oogsten doen sterk denken aan schilderijen van Vincent van Gogh c.s.