Meningen

Romantisch drama valt uiteen in drie delen. Het begint op de laatste dag van 1999 met een vrolijke, energieke groepsdans op Go West in de uitvoering van The Pet Shop Boys . De leider van de dansgroep is de charismatische Shen Tao [Tao Zhao] en die zit met een probleem: twee mannen dingen naar haar genegenheid. Liangzi [Ying Dong Liang] is een mijnwerker die symbool staat voor het traditionele China en Zhang Jiansheng [Yi Zhang] is een ambitieuze kapitalist. Ze maakt een keuze en de gevolgen van die keuze worden duidelijk in de tweede episode die zich afspeelt in 2014 en zich richt op de moeizame relatie tussen Shen Tao en haar tienerzoon Dollar [Zijian Dong] die zijn moeder bezoekt. Voor de derde episode, die zich afspeelt in 2025, verplaatst het verhaal zich naar Australië en die verandering van locatie verzwakt de samenhang. De uitstekend acterende Zhao komt hierin bovendien op een zijspoor te staan waardoor deze moderne parabel uitgaat als een nachtkaars.

Marvel introduceert de eerste Aziatische actieheld aan het filmpubliek in deze redelijke, maar zeker niet geheel geslaagde SF-actiefilm met wat teveel uiteenzetting, een overdaad een komedie en derhalve te weinig actie. Gelukkig bestaan de actiescènes uit een geslaagde mix van CGI en nauwkeurig gechoreografeerde vechtscènes waarin Hong Kong-actielegendes Tony Leung en Michelle Yeoh laten zien dat ze nog steeds meester zijn in de martial arts. Het verhaal betreft de in de VS opgegroeide Shaun [Simu Liu] die met zijn vriendin Katy [Awkwafina] probeert te voorkomen dat Shauns vader [Tony Leung] de krachten van de tien ringen uit de titel inzet voor de welbekende wereldheerschappij. Behoort zeker niet tot de beste Marvelfilms, maar er is voldoende ruimte voor verbetering om het inmiddels aangekondigde vervolg te rechtvaardigen. Benedict Wong heeft een cameo als Wong, bekend uit Doctor Strange.

'The Creature From The Black Lagoon' komt terecht in een laboratorium, waar de sinistere FBI-agent Richard Strickland het wezen om onduidelijke redenen martelt. Maar wanneer schoonmaakster Elisa [Sally Hawkins] het wezen ziet ontstaat er een band tussen de twee die haar doet besluiten het wezen te bevrijden, tijdelijk onderdak te geven en uiteindelijk via de kanalen te laten terugkeren naar zijn plaats van herkomst.

Guillermo Del Toro levert opnieuw een technische fenomenale film af, met fraaie make-up, prachtige sets en een sfeervolle muzikale score. Sally Hawkins is prima in de hoofdrol en Michael Shannon zet weer een memorabele schurk neer, maar de sterkste momenten zijn voor Octavia Spencer - als Elisa's spraakzame collega - en Richard Jenkins als Giles, Elisa's eenzame, beste vriend. Maar de film slingert ongemakkelijk tussen sentimentele romantiek en thriller met horror-elementen waardoor het laatste half uur behoorlijk tegenvalt. De keuze om de soundtrack te vullen met een overdaad aan sentimentele luisterliedjes helpt ook niet.

Mandy [Rhianne Barreto] ziet zich geconfronteerd met een video van haar die is gemaakt ze, door een combinatie van drank en drugs, zich niet bewust was van wat er gebeurde. Onder druk van haar ouders doet ze aangifte, maar mede door schuldgevoelens over haar eigen aandeel in het incident, begint ze steeds meer te twijfelen of ze deze weg wel had moeten inslaan. Bianco vervalt nooit in de geijkte stereotypes van dader en slachtoffer en Barreto is sterk in de hoofdrol, maar heel spannend wil het niet echt worden.

Sara [Sara Paxton] nodigt zes vrienden uit voor een weekendje in een riant vakantiehuis op een eilandje in Louisiana Gulf Lake. Een rondje waterskiën blijkt het startschot voor een bloedbad aangericht door haaien die er nog nooit zijn gesignaleerd. Zouden Sara’s verbitterde jeugdvriend [Chris Carmack] en die Redneck [Joshua Leonard] daar iets mee te maken kunnen hebben? De waterskistunts mogen er zijn, verder is dit ongeïnspireerde tienerbagger.

De fotogenieke, Hawaiiaanse mariene bioloog Ocean Ramsey maakte gebruik van haar uiterlijk en het vakwerk van onderwaterfilmer Juan Oliphant om het negatieve imago van de haai (en met name de grote witte haai) te bestrijden. Ze ontwikkelde een bijzondere band met Roxy en leerde naar eigen zeggen “de taal van de haaien” te spreken. Aan de hand van schitterende beelden ontdekken we een onderbelichte kan van een van de meest gevreesde zeedieren. Een pleidooi voor de bescherming van de haai, ook omdat die cruciaal is voor het in stand houden van de voedselketen die cruciaal is voor het voortbestaan van de oceaan. En dus die van de mensheid.

Een goede reden om deze film te zien is:

A de stijlvolle manier waarop de romantische scènes zijn gefilmd;

B het meeslepende verhaal;

C de grote hoeveelheid enerverende actiescènes;

D de kwaliteit van de innovatieve special effects;

E Niet van toepassing

SyFy en Asylum zijn verantwoordelijk voor deze stupide, lawaaiige horrorfilm waarin haaien in grote getale in een tornado belanden en neerstorten in Los Angeles. Ian Ziering, de blonde krullenbol uit Beverly Hills 90210, speelt de surfer die naast zijn familie o.a. kinderen en bejaarden redt. Lijkt zichzelf aanvankelijk veel te serieus te nemen en de speciale effects zijn benedenmaats. Heeft een paar aardige momenten, waaronder het lot van een complotdenker en de finale waarin Fin [Ziering] een haai te lijf gaat met een kettingzaag. Kreeg maar liefst 5 sequels en een stortvloed (!) aan melige monsterfilms te beginnen met Sharknado 2: The Second One.

Na hun angstaanjagende avontuur in Los Angeles in Sharknado hebben Fin [Ian Ziering] en April [Tara Reid] besloten hun relatie een nieuwe kans te geven. Maar hun verblijf in New York loopt uit op een ramp wanneer ze opnieuw worden overvallen door een sharknado en Fin het als zijn plicht beschouwd om zoveel mogelijk burgers te redden en een einde te maken aan de sharknado. Sharknado nam zichzelf iets te serieus, maar deze sequel doet teveel zijn best om grappig te zijn. Ziering schmiert er flink op los en er is een overdaad aan cameo’s van mensen die vooral in New York bekend zijn. Vervolg: Sharknado 3: Oh Hell No!

Fin [Ian Ziering] is in Washington om zowel de Medal of Freedom als een lidmaatschap van De Orde van Gouden Kettingzaag in ontvangst te nemen wanneer een sharknado ontstaat die dreigt de hele oostkust in puin te leggen. Om de wereld te redden moet Fin deze keer gaan waar slechts een handjevol mensen hem is voorgegaan. Ferrante en scenarist Levin vinden deze keer de juiste balans tussen actie en komedie en het aantal cameo’s is deze keer gelukkig beperkt. Met Bo Derek en David Hasselhoff als Fins ouders is de cultstatus verzekert en dat maakt dit tot acceptabel hersenloos vermaak, ook al zijn de special effects er absoluut niet op vooruit gegaan.

Vijf jaar zijn verstreken sinds de laatste sharknado en Fin [Ian Ziering] heeft zich aan zijn belofte gehouden om zijn tijd te besteden aan zijn familie, al is dat zonder April [Tara Reid], van wie wordt aangenomen dat ze dood is. Het bedrijf Astro-X heeft de wereld beschermt tegen nieuwe sharknado’s, maar het weer laat zich de natuurwetten niet voorschrijven en dus is Las Vegas deze keer de sjaak. Hasselhoff keert terug als Fins vader en Gary Busey neemt de rol op zich van Aprils vader, een warrige wetenschapper die mogelijk de sleutel heeft tot de ultieme vernietiging van de sharknado. Het uitmelken is begonnen en dus herkauwen de makers eerder gebruikte grappen en vallen ze terug op de slappe formule van cameo’s van beroemdheden en vermeende beroemdheden in een krampachtige poging om het leuk te houden. Erbarmelijke special effects, maar dat zou geen verrassing mogen zijn. Wel een grappige titel. Vervolg: Sharknado 5: Global Swarming.

Na Los Angeles, New York, Washington en Las Vegas is het nu de beurt aan meerdere wereldsteden buiten de VS om ten prooi te vallen aan een sharknado. Op verzoek van de Britse Prime Minister reist Fin [Ian Ziering] met April [Tara Reid] en zoon Gil [Billy Barratt] naar London voor een adviserende rol bij een bijeenkomst van NATO. Nova [Cassandra Scerbo] doet een archeologische ontdekking bij Stonehenge die mogelijk een definitief kan maken aan de sharknado’s en zijn roept Fins hulp in. Maar hun vondst veroorzaakt een sharknado die de bevolking van Londen dreigt te decimeren. Scotty Mullen vervangt Thunder Levin als scenarist en volgt qua verhaal de simpele formule van de vier voorgangers uit de Sharknado-serie, maar voegt daar in ieder geval wat verse (en geslaagde) ideeën aan toe, waaronder persiflages van Mission Impossible, Raiders of the Lost Ark en Network en een vortex waardoor onze helden worden getransporteerd van de ene wereldstad naar de andere. De sterk verbeterde special effects maken dit tot de beste uit de volstrekt krankzinnige, maar bij vlagen vermakelijke Sharknado-serie. Öok de cameo’s zijn leuker, inclusief die in het waanzinnige coda dat ons voorbereid op het laatste deel: Last Sharknado: It’s About Time.

Nathan Sanders [Eric Roberts] heeft namens Blue Water Corporation een mutatie van een haai en een octopus gemaakt dat moet dienen als superwapen. Hoewel het nog in de experimentele fase wil zijn leidinggevende [Peter Nelson] direct gebruik maken van deze technologie. En natuurlijk, er gaat iets mis waardoor de Sharktopus niet langer te beheersen is en de kust onveilig maakt. Oud-werknemer Andy Flynn [Kerem Bürsin] en Nathans dochter Nicole [Sara Malakul Lane], die een sleutelrol speelde bij de ontwikkeling van de Sharktopus, krijgen opdracht het losgeslagen monster te stoppen zonder het te vernietigen. Onzinnige, kolderieke horrorfilm met slechte special effects en flauwe grappen. Ideaal hersenloos vermaak voor een slaperige zaterdagavond dus! Geniet van de hilarische Mariachi muziek en drie hoeraatjes voor The Puerto Vallarta Dancers!

Josh [Ben Foster] en Rachel [Cobie Smulders] nemen met hun zoontje Max [William Kosovic] hun intrek in een huis dat uitkijkt op een scherpe bocht waar nogal veel ernstige ongelukken plaatsvinden. In het begin is de belangrijkste zorg dat Max hier zo weinig van meekrijgt een geen trauma oploopt, maar al snel blijkt dat de gebeurtenissen vooral een impact hebben op Josh en zijn gedrag zo beïnvloeden dat Rachel voor een moeilijke keuze komt te staan. Foster levert opnieuw een sterk staaltje af in wat gevoelsmatig de verwachting wekt een slowburner te zijn, maar uitgaat als een nachtkaars en een gevoel van frustratie en een gemiste kans teweeg brengt.

Sharpay Evans [Ashley Tisdale] uit High School Musical krijgt op basis van een promovideo een casting call voor een toneelstuk op Broadway. Haar vader [Robert Curtis Brown] huurt voor één maand een penthouse in New York en haar moeder [Jessica Tuck] roept via een studievriendin de hulp van Peyton [Austin Butler] in om een oogje in het zeil te houden. Uiteraard krijgt ze de nodige tegenslagen te verwerken in aanloop naar het positieve einde in dit vrolijke, onschuldige niemendalletje. Hondenliefhebbers opgelet: joe krijgt waar voor joe geld! Bradley Steven Perry is grappig als Sharpays aartsrivaal.

Tom [Justice Smith] is eigenaar van een boekenwinkeltje en heeft de hoop op de ware opgegeven. Dan verschijnt Sandra [Briana Middleton] in zijn leven. Zij lijkt een perfecte match, totdat Tom ontdekt dat Sandra’s broer in levensgevaar verkeert omdat hij een schuld van 350.000 dollar heeft opgelopen bij onguur volk. Wat er vervolgens gebeurt zien we vanuit het perspectief van de direct betrokkenen, maar ook van Madelin [Julianna Moore], die een belangrijke spil blijkt te zijn in het verhaal. Begint interessant en zet je meerdere keren op het verkeerde been. In dit geval is dat geen aanbeveling en bij de laatste plottwist heb je het wel gehad met het plot. Slim kan ook irritant zijn, zo blijkt wel weer.

Etero [Eka Chavleishvili], de eigenaar van een drogisterij in een dorp in Georgië, laat zich op haar 48e ontmaagden door leverancier Murman [Temiko Chichinadze] en dat geeft haar een alternatief perspectief op het leven. Van een verhaal is verder geen sprake en dus vult Naveriani de tijd met weinig opmerkelijke bespiegelingen op het leven. Door het magere verhaal begint dit al snel te vervelen. En ik betwijfel ten zeerste of de ontknoping de verrassing oplevert die Naveriani in gedachten had.

Chris Decker [Cameron Monaghan] heeft een fortuin verdiend met de verkoop van zijn Internetbedrijf, maar dat kost hem wel zijn huwelijk met Jamie [Sasha Luss]. De zogenaamd mensenschuwe Chris trekt zich als een kluizenaar terug in een miljonairsvilla, maar tijdens een nachtelijke boodschappenronde ontmoet hij Sky [Lilly Krug]. Een paar ongeloofwaardige smoezen later komt het tot seks. Pas wanneer Sky’s voormalige kamergenoot Lisa [Ash Santons] dood in haar kamer wordt aangetroffen, beginnen de alarmbellen te rinkelen. Te laat natuurlijk. Malkovich speelt de moteleigenaar die net zo dom is als de hoofdpersonages in deze stupide erotische thriller. Wanneer Frank Grillo verschijnt is vanzelfsprekend het dieptepunt bereikt.

Om de dagelijkse sleur te doorbreken sussen Shaun en zijn vrienden de boer in slaap. Het resultaat is echter anarchie op de boerderij en wanneer de boer in het ziekenhuis beland, slaan Shaun en Bitzer de hond de handen ineen in een poging hem te bevrijden zodat hij de orde op hun geliefde Mossy Bottom Farm kan herstellen. Een eenvoudig verhaal, maar vol vindingrijke twists en met een aantal hilarische sequenties. Het bezoek van de schapen aan een restaurant is een hoogtepunt, evenals de scène waarin Blitzer wordt aangezien voor een chirurg. Zo is dit een vlotte, vaak bijzonder grappige animatiefilm die goed te volgen is voor alle leeftijden en daarmee absoluut een ideale familiefilm is.

Uitstekende animatiefilm waarin Shaun The Sheep en zijn vrienden zich ontfermen over een ruimtewezen dat is neergestort in de buurt van een fastfoodrestaurant. De verschijning van een ruimtewezen is overigens niet ongemerkt voorbijgegaan en resulteert in een hoop toerisme. De boer denkt daar een slaatje uit te kunnen slaan en bouwt zijn land om tot een pretpark: Farmageddon. Ondertussen moeten Shaun en zijn vrienden bedenken hoe ze hun nieuwe vriend weer kunnen herenigen met zijn ouders. Daarvoor moeten ze namelijk Bitzer steeds te slim af zijn.

Vrolijke familiefilm vol briljante visuele grappen en humor die de aangename, vriendelijke (en nimmer vernederende) humor die de vorige film en de serie zo kenmerkten. Dat zou eigenlijk geen verrassing kunnen zijn, maar scenaristen Mark Burton en Jon Brown weten daar constant een originele, grappige invulling aan te geven. Ultiem pretentieloos vermaak voor jong en oud.

Bedenker Nick Park wordt node gemist in deze uiterst teleurstellende Kerstspecial waarin weinig overblijft van de charmante, onschuldige humor van de serie en de eerdere films. Shaun [Justin Fletcher] en Timmy [Justin Fletcher] dringen het huis van de boer [John Sparkes] binnen om diens cadeaus te stelen en in hun eigen sokken te stoppen en worden daarbij bijna betrapt. De boer gaat rond als Kerstman en neemt per ongeluk Timmy, die verstopt zit in een cadeauverpakking, mee. Shaun en zijn vrienden moeten Timmy dus redden van zijn nieuwe eigenaar. Nick Park, kom terug! Alsjeblieft!

Het duurt even voordat Shazam zijn intrede doet en dat is maar goed ook. Hoewel het verhaal van Billy Batson [Asher Angel] een tiener die keer op keer wegloopt bij pleegouders omdat hij (tevergeefs) denkt zijn moeder, die hij als peuter kwijtraakte tijdens een kermis, terug te kunnen vinden, nimmer afwijkt van veelvuldig betreden paden, is dat wel een stuk interessanter dan het kinderachtige gedoe dat we krijgen wanneer Billy Batson zich kan transformeren in Shazam [Zachary Levi]. Hoewel Shazam op papier een volwassen versie van Billy is, speelt Levi de superheld alsof het een kleuter is. Veel bekkentrekkerij, flauwe grappen zijn dan aan de orde van de dag. Dat weerhoudt Mark Strong er overigens niet van om zijn rol als de überschurk volstrekt serieus te benaderen. Regisseur David F. Sandberg maakt het nog erger met enkele behoorlijk angstaanjagende scènes die eveneens uit een totaal andere film lijken te komen. Het resultaat is een puinhoop van een film met een paar amusante momenten, maar zonder samenhang. En ja, halverwege de aftiteling is er nog een opzet voor een eventuele sequel. Zelfs in dat opzicht is Shazam helaas niet origineel.

Hoewel Billy Batson [Asher Angel] bijna 18 jaar oud is, kraamt zijn alter ego Shazam [Zachary Levi] kinderachtige 80s-taal uit en gedraagt hij zich nog altijd als een kleuter. Schijnbaar zijn er mensen die daar bulderend van over de vloer gaan rollen, maar het wekt bij mij alleen maar ergernis op. Helen Mirren en Lucy Liu se[e;em de twee godendochters die naar Aarde zijn gekomen om de staf (die Shazam in Shazam! had gebroken) te herstellen en de magie van die staf voor hun eigen doeleinden te gebruiken. Philadelphia mag zich scharen in het twijfelachtige rijtje van steden die grotendeels in puin worden gelegd ten behoeve van een Marvel-franchise. Mirren en Liu zijn goed gekozen, maar ook zij verdrinken uiteindelijk de overdaad aan special effects. En wat is het nut van drie finales?

Regisseur Leander de Cordova houdt het mysterie over het uiterlijk van de wonderschone Alyesha - She Who Must Be Obeyed - lange tijd geheim. Betty Blythe versterkt het mysterie met een fraai staaltje pantomime in deze verfilming van de populaire avonturenroman van de in 1925 gestorven H. Rider Haggard, die zelf de soms wat pompeuze tussentitels schreef. De film bevat ook een paar aardige actiescènes, maar het gestileerde, overdreven acteerwerk in melodramatische scènes wekt regelmatig onbedoeld op de lachspieren. Het onevenwichtige tempo maakt dit uiteindelijk toch een ietwat zware zit.

Een aan depressies lijdende operacomponist Steven Lauddem [Peter Dinklage] met writer’s block, leert in een bar sleepbootkapitein Katrina [Marisa Tomei] tegen. Ondanks haar onthulling dat ze is veroordeeld wegens stalken, heeft Steven een kortstondige affaire. Katrina’s persoonlijke verhaal inspireert hem tot het schrijven een nieuwe opera. Stevens echtgenoot (voorheen zijn psycholoog) Patricia [Anne Hathaway] ontdekt dat haar 18-jarige zoon [Evan Ellison] een relatie heeft met Tereza [Harlow Jane], de minderjarige dochter van haar huishoudhulp Magdalena [Joanna Kulig]. Miller gaat uit van het principe dat het leven zich zelden voltrekt volgens plan en haar scenario zit dan ook vol wendingen die, net als het leven zelf, soms totaal onverwacht zijn. Sommige zullen dat bestempelen als ongeloofwaardig, maar dan kan het zijn dat je verwachtingen over het leven sterk zijn beïnvloed door Hollywoodconventies. Dit is hoe dan ook een verademing en geeft vooral Tomei en Brian d’Arcy James (als Tereza’s stiefvader) de kans om te schitteren.

Niemand lijkt precies te weten in welke categorie dit valt, maar dat is in dit geval geen aanbeveling. Na een nachtmerrie (of iets degelijks) is Amy [Kate Lyn Sheil] er zeker van dat ze morgen zal sterven. Dit bespreekt ze met haar zus Jane [Jane Adams], die kort daarna óók gelooft dat ze nog maar één dag te leven heeft. Zij deelt dat weer met iemand anders die hetzelfde begint te geloven en dat is het zo’n beetje. Er is geen verklaring voor deze vorm van besmetting en (spoiler alert) het leidt uiteindelijk allemaal tot niets. Het lijkt een excuus voor wat visuele hoogstandjes en niet meer dan dat. Leuk voor een korte film misschien, maar veel te karig voor een avondvullende speelfilm. Maar op het spel van Sheil en Adams valt desondanks niks aan te merken.

Zinloze vrouwelijke variant van cultfilm He Never Died waarin vampier Lacey [Olunike Adeliyi] te maken krijgt met een goksyndicaat dat haar 'kwaliteiten' wil gebruiken voor een variant op Russian Roulette. Heeft enkele licht vermakelijke momenten maar een gebrek aan karakterisering en nieuwe ideeën breekt Cumming al gauw op. In feite is dit een clichématige B-actiefilm met een vleugje horror. Helaas zijn ook de special effects inferieur.

Megan Twohey [Carey Mulligan] en Jodi Kantor [Zoe Kazan] waren de onderzoeksjournalisten die zich namens de New York Times storten op het onderzoek naar structureel, grootschalig grensoverschrijdend gedrag van Hollywoodproducer Harvey Weinstein. Deze reconstructie van de directe aanleiding tot de #MeToo-beweging roept onvermijdelijk vergelijkingen op met All The President’s Men en kan daar op geen enkel front aan tippen. Waar Woodward en Bernstein het Watergateschandaal onderzochten in groezelige, afgelegen cafés en verlaten, duistere parkeergarages, doen Twohey en Kantor hun interviews in sfeervol verlichte Grand Cafes en restaurants en ook de redactieruimte mist de claustrofobische sfeer die All The President’s Men zo memorabel maakte. Mulligan en Kazan zijn echter uitstekend en Ashley Judd, zowel een prominent slachtoffer als bestrijder Weinstein, verdient grote lof voor haar besluit om haar verhaal te vertellen voor de filmcamera. Gwyneth Paltrow is te horen tijdens een telefoongesprek in deze nog altijd bewonderenswaardige journalistenfilm.

Isabella [Imogen Poots] verdient wat bij als escort in afwachting van haar doorbraak als actrice. Een van haar cliënten is Arnold [Owen Wilson], die haar $ 30.000 aanbiedt op voorwaarde dat ze stopt met haar werk als escort. Maar Arnold houdt er flink wat dames op na en dat leidt tot verwarring en misverstanden die zijn geïnspireerd door de romantische komedies van Ernst Lubitsch, Howard Hawks, Billy Wilder en Woody Allen. Dit mist de verfijning van Lubitsch, het tempo van Haws, de scherpe dialogen van Billy Wilder en de levensechte personages van Woody Allen. Desondanks is dit zeker niet onaardig.

Kirk [Jay Baruchel] heeft een negatief zelfbeeld dat versterkt wordt wanneer zijn vriendin [Lindsay Sloane] het uitmaakt. Hij kan dan ook niet geloven dat de beeldschone Molly [Alice Eve] interesse in hem heeft. Ondanks zijn onzekerheid bloeit een romance op, totdat familie en vrienden zich ermee bemoeien en twijfel zaaien over de oprechtheid van wat een liefdesrelatie lijkt te zijn. Het scenario van Sean Anders en John Morris werkt beide hoofdpersonages uit en voorkomt bovendien dat de belangrijkste bijrollen karikaturen zijn. T.J. Miller is beter dan ooit als Kirks ogenschijnlijk zelfverzekerde beste vriend in deze aangename uiterst underdogkomedie.