Meningen

Je moet het werk van Buster Keaton goed kennen om dit inventieve, eerbiedige eerbetoon aan de grootmeester van de zwijgende komedie volledig te kunnen waarderen. Seunke doet zowel qua uiterlijk als mimiek een overtuigende imitatie van Keatons sociaal onhandige filmpersoonlijkheid als Pim, een verlegen acteur die de rol speelt van bezinepomphouder Pim in een slapstickkomedie waarin zijn karakter Boy verliefd wordt op de dochter van een concurrerende benzinepomphouder, gespeeld door acteerveteraan Gert [Kees van Kooten]. Terwijl de regisseur [Peer Mascini] het hoofd moet bieden aan technische onvolkomenheden, zijn veeleisende producer [Tom Jansen] en Gerts ego en constante beschuldiging van jatwerk (de film zit tjokvol visuele grappen uit het werk van Buster Keaton), valt Pim ook in werkelijkheid voor zijn tegenspeelster Chloe [Monique Smets]. Origineel en vaak bijzonder grappig.

Kort nadat ze getuige is van een zelfmoord op een treinstation, laat Setsuko [Shinobu Terajima], een in zichzelf gekeerde, anonieme kantoorwerker, zich overhalen door haar nichtje Mika [Shioli Kutsuna] overhalen om een omgangscursus Engels te volgen bij John [Josh Hartnett]. Dat is het startsein voor een serie gebeurtenissen die ertoe leiden dat Setsuko met haar zus [Kaho Minami] af te reizen naar de Verenigde Staten.

Terajima en Minami zijn prima en volstrekt geloofwaardig als de kibbelende zussen en de film heeft een aantal aardige komische momenten, maar het scenario van regisseur Atsuko Hirayanagi de belofte van de leuke premisse niet na weet te komen. In plaats daarvan is de film vooral dramatische gezien erg vlak en valt het ondanks de aantrekkelijke cast toch wat tegen.

Geen John Denver deze keer, maar de (terecht) godvergeten Louanne als eenzaam meisje dat een ontmoeting heeft met God [George Burns] die haar de opdracht geeft een reclameslogan te bedenken voor God. Ze weet de hulp van de kinderen uit de buurt en op haar school in te roepen, maar haar 'Think God'-campagne doet, niet geheel verrassend, velen twijfelen aan haar geestelijke gezondheid. En natuurlijk slaan haar gescheiden ouders [Suzanne Pleshette, David Birney] de handen ineen om voor hun dochter te zorgen. Burns slaapwandelt door zijn banale rol heen en dus valt er weinig te lachen, al is de oppervlakkigheid van het verhaal daar mede debet aan. Geen verschrikking, maar wel absolute verspilling van waardevolle tijd en zeker geen reclame voor God.

Moeders krijgen een hart onder de riem gestoken in dit komisch drama met Pfeiffer als het hoofd van een gezin dat haar onvoldoende waardeert, vooral rondom Kerst. Dat blijkt wel wanneer haar familie vertrekt naar een speciale aangelegenheid die ze had geregeld … zonder haar! Komisch bedoelde verwikkelingen zorgen uiteindelijk voor nieuwe inzichten in deze vergezochte kerstfilm, waarin vooral Pfeiffer te hard haar best doet om de lachers op haar hand te krijgen.

De 12-jarige Renko [Tomoko Tabata] moet leren leven met het feit dat haar ouders niet langer meer samen willen zijn. Vader Kenichi [Kiichi Nakai] is een man zonder ambities, die het leven neemt zoals het is, moeder Nazuna [Junko Sakurada] werkt zo veel dat ze haar dochter weinig aandacht kan geven. Nazuna stelt zelfs een soort samenlevingscontract op voor haar en Renko, maar dat ziet Renko niet zitten. Ze gaat zich steeds grilliger gedragen, deels in de vergeefse hoop dat ze haar ouders weer bij elkaar kan brengen. Tragikomisch portret van een tiener tijdens een traumatische periode in haar leven is geslaagd als komedie, maar rammelt wanneer het een serieuze toon begint aan te slaan. Het laatste half uur is daarentegen schitterend, ook dankzij het camerawerk van Toyomichi Kurita dat vooral in de 4K-restauratie uitstekend tot zijn recht komt. Het Filmfestival van Venetië bekroonde de 4K-restauratie met een speciale prijs.

Zwartkomisch drama over een advocaat [Giannis Drakopoulos] die verzot is op medelijden en daarom behoefte heeft aan redenen om medelijden op te wekken. Een aardig basisgegeven, maar Makridis en co-scenarist Efthymis Filippou zijn vrij snel door de ideeën heen en vallen te vaak in de herhaling zonder dat het verhaal enige vooruitgang boekt. Goed spel van Drakopoulos helpt, evenals het onderkoelde, volstrekt serieuze acteren van de rest van de cast.

Geen rip-off, maar een spin-off. De aanzienlijk minder getalenteerde broer van Sean Connery speelt de titelrol (zichzelf dus) en Bondacteurs Bernard Lee en Lois Maxwell moeten de geloofwaardigheid van deze film vergroten. Helaas blijkt geen van de vier scenaristen ook maar enigszins kaas te hebben gegeten van het spionagegenre en is de enige amusementswaarde van deze film te vinden in een aantal campy sets vol schaars geklede, jonge vrouwen en een te nadrukkelijk aanwezige score die op het randje van plagiaat balanceert... en niet alleen van de Bondfilms. Maar verder is dit abominabel.

De 12-jarige Jamie [Mae van de Loo] is net met tegenzin naar een doveninternaat verhuisd wanneer ze hoort dat haar vader [Arjan Bouwmeester], moeder [Bente Jonker] en zus [Josephine Koning] onderweg zijn naar Parijs omdat Jamies (eveneens dove) oma [Petra Karlas] ernstig letsel heeft opgelopen als gevolg van een val. Jamie weet niet wat te doen, maar haar nieuwe klasgenoot Imane [Douae Zine El Abidine] haalt haar over om samen per trein naar Parijs te reizen. De reis verloopt niet volgens plan en de meisjes moeten zichzelf te redden in een onbekende omgeving. Van Kilsdonk filmt de film voornamelijk vanuit Jamies perspectief , dus zonder geluid en muziek. Imane heeft een cochleair implantaat waarmee ze wat makkelijk kan communiceren en dat speelt ook een rol in de relatie tussen Jamie en Imane. De titel slaat op een liedje van de punkband The Ear Wurms met wie de Jamie en Imane (in één van de hoogtepunten uit deze volwassen film voor de jeugd) ondanks hun beperking leren samen te genieten van muziek. Van Kilsdonk slaagt er opnieuw in om haar jeugdige cast volkomen naturel te laten acteren. Een heerlijke familiefilm.

Okja is een supervarken met de omvang van een nijlpaard en is één van de 26 proefdieren waarmee Lucy Mirando [Tilda Swinton] hoopt het tekort aan voedsel op de wereld op te lossen. Okja is 10 jaar verzorgd door de familie van Mija [Seo-hyun Ahn] maar nu komt Johnny Wilcox [Jake Gyllenhaal] hem/haar in beslag nemen. Mija besluit Okja te volgen naar New York en met de hulp van een onconventionele groep dierenactivisten wil ze voorkomen dat Okja worden geslacht. Joon Ho laat zich niet beperken tot een bepaald genre en combineert Disney-achtige schattigheid met fabelachtige aktiescenes, een aangenaam gevoel voor vaak zwarte humor en gebruikt dat om een hoop maatschappelijke problemen aan te kaarten, zonder ooit zwaar op de hand te worden. Gyllenhaal speelt één van zijn beste rollen (en dat wil wat zeggen), maar dit is boven alles zeer onderhoudend, ondanks het ietwat teleurstellende conventionele einde.

Tillman maakt goed gebruik van archiefbeelden in deze reconstructie van de grootste binnenlandse terroristische aanslag in de VS die plaatsvond op 19 april 1995 en waarbij 168 mensen om het leven kwamen. Door een combinatie van geluk en gedegen forensisch onderzoek werden daders Timothy McVeigh en Terry Nichols snel opgespoord en veroordeeld. De nasleep van de aanslag is opmerkelijk en fascinerend, maar Tillman heeft ook oog voor het perspectief van overlevenden, nabestaanden en hulpverleners die duidelijk maken hoe deze gebeurtenis hun levens voorgoed veranderde. Het enige wat ontbreekt, is een gedegen verklaring voor de verspreiding van het (ongefundeerde) nieuws dat het zou gaan om mannen uit het Midden-Oosten.

Prisca [Vicky Krieps], Guy [Gael García Bernal] en hun kinderen Trent [Nolan River] en Maddox [Alexa Swinton] kijken uit naar hun verblijf in een resort waar ze met open armen worden ontvangen. Ze besluiten in te gaan op een tip en bezoeken aan prachtig strand waar ze kennis maken met een aantal andere vakantiegangers. Al gauw blijkt dat er iets vreemd is met dit strand in deze Twilight Zone-achtige thriller gebaseerd op de graphic novel Sandcastle. Een schoolvoorbeeld van een basisidee dat prima werkt op papier maar niet in film en hoewel Shyamalan zijn best doet om met allerlei onconventionele camerabewegingen de spanning erin te houden, overtuigt dit geen moment.

In zijn regiedebuut verwerkt Burr de thema’s die vertrouwd zijn bij zijn fans. Jack [Bill Burr] is op zijn 46e pas vader geworden en ondervindt nu hoe groot de generatiekloof is met de millennials. Hij verkoopt het bedrijf dat hij met zijn vrienden Connor Brody [Bobby Cannavale] en Mike [Bokeem Woodbine] om meer tijd te hebben voor het vaderschap, maar Jack schuift zijn minachting voor de nieuwe manier van werken en voor het moderne onderwijs niet onder stoelen of tafels. De personages zijn voornamelijk karikaturen en een gemakkelijk doelwit voor Burrs conservatieve retoriek. Fans zijn beter af bij een liveshow, ook al vanwege het geforceerde happy end.

Andy [Charlize Theron] is niet langer onsterfelijk, maar geeft nog wel leiding aan een groep huurlingen bij het beschermen van de mensheid. De ‘oude garde’ wordt bedreigd door een formidabele schurk [Uma Thurman] die (letterlijk) een oude bekende [Veronica Ngo] opvist die nog een appeltje te schillen heeft met Andy. Hebben hun sporen ruimschoots verdient als acteurs én actiesterren en hun slotconfronatie is zeker niet verkeerd. Karakteracteurs als Matthias Schoenaerts, Marwan Kenzari en Chiwetel Ejiofor zijn gelukkig ook weer van de partij. Jammer dat er tussen de uitstekende actiescènes zoveel wordt gekeuveld over van alles en nog wat.

Onsterfelijke huurlingen en een megalomane wetenschapper die hun geheim wil ontrafelen voor eigen gewin. Een hoop bloederige schermutselingen volgens het boekje in een B-thriller met een A-cast en een bijbehorend budget. Een hoop nonsens, maar Theron lijkt in de voetsporen van Van Damme te willen treden en Schoenaerts verleent een extra scheut waardigheid, maar zonder die twee was dit een godvergeten pulpfilmpje voor de late dinsdagavond op RTL7 geweest.

Een oude kluizenaar [Stephen Lang] wordt wakker in verwarring en zoekt koortsachtig naar Rascal, zijn enige gezelschap. In plaats daarvan klopt een jonge man [Marc Senter] aan. De twee brengen enige tijd met door met elkaar in deze toneelmatige thriller waarvan je de verrassende ontknoping al ruim van tevoren aan kunt zien komen. En dat ontneemt veel van het kijkplezier. Lang is goed, Senter matig.

Robert Redford neemt - naar eigen zeggen - afscheid van het witte doek in een rol die uitstekend aansluit op het imago dat hij gedurende een carrière van bijna 60 jaar wist op te bouwen. Ook als tachtiger weet Redford zijn jongensachtige charme effectief te gebruiken in zijn rol als Forrest Tucker, een bankovervaller die zijn slachtoffers altijd 'als een heer' behandelde en keer op keer uit de gevangenis wist te ontsnappen. Na één van zijn overvallen ontmoet hij weduwe Jewel [Sissy Spacek], die óók valt voor Tuckers charmes en aanvankelijk niet gelooft dat hij een overvaller is. Tussen de twee ontstaat een innige vriendschap die erop lijkt te wijzen dat The Old Man zijn pistool aan de wilgen zal hangen, zodat hij zijn laatste jaren in alle rust kan doorbrengen. Maar Forrest is niet het huiselijke type, bovendien is detective John Hunt [Casey Affleck] vastbesloten Forrest opnieuw achter slot en grendel te krijgen.

Hoewel dit luchtige misdaaddrama is gepresenteerd als een Redford-vehikel, drijft deze film niet uitsluitend op diens charisma. Spacek en Affleck tonen waarom ze tot de beste karakteracteurs van hun generatie behoren en zorgen voor een emotionele diepgang die dit tot een waardige zwanenzang voor één van de filmiconen van zijn generatie maken. Veteranen Tom Waits en Danny Glover komen ook even opdraven in piepkleine rolletjes.

De bewoners van een in verval geraakt voormalig mijnwerkersdorp in het noordoosten van Engeland zijn boos over de komst van Syrische vluchtelingen. Laura [Claire Rodgerson] is een van de weinigen die zich inzet om de vluchtelingen te helpen en ze krijgt hulp van Tommy Joe “TJ” Ballantyne [Dave Turner], de eigenaar van de plaatselijke pub ‘The Old Oak’ die de voorgeschiedenis van het dorp beter kent dan wie ook. Hij helpt vluchteling Yara [Ebla Mari] wanneer een dronken jongeman [Neil Leiper] bij aankomst haar fototoestel beschadigt. Laura, Yara en TJ doen een poging om de solidariteit in de gemeenschap aan te wakkeren door de zaal achter de pub te gebruiken voor een gezamenlijke maaltijd onder het motto “when you eat together, you stick together.” Maar de vaste klanten van ‘The Old Oak’ laten merken dat ze dat maar niks vinden. Daardoor raakt TJ verscheurd tussen zijn idealisme en de economische realiteit – zonder klanten geen pub. Loach toont voor de zoveelste keer een meester te zijn in het neerzetten van authentieke, gewone mensen en de oorzaken van hun gedrag en de omstandigheden waaronder ze moeten zien te overleven. Turner is geweldig in de hoofdrol.

Ella [Melika Foroutan] gaat met haar zoon [Otto Emil Koch] en tienerdochter [Bianca Nawrath] naar een feest ter gelegenheid van het huwelijk van haar zus [Maxime Kazis] met Malick [Richard Manualpillai]. Helaas is Ella’s ex-man [Stephan Luca] ook uitgenodigd. De voormalige echtelieden zijn bovendien tot elkaar veroordeeld wanneer blijkt dat de hoge leeftijd van de plaatselijke bevolking een sinistere achtergrond heeft. Fetscher doet een poging tot satire over leeftijdsdiscriminatie, maar de moraal is twijfelachtig en gaat bovendien ten koste van de spanning in deze middelmatige horror.

Op weg om een verstopte buit op te halen, neemt een ontsnapte moordenaar [Noah Le Gros] wraak voor de dood van zijn vader. Hij vermoordt de echtgenote [Kerry Knuppe] van Colton Briggs [Nicolas Cage], die zijn brave leventje als winkeleigenaar achter zich laat en terugvalt op zijn oude gewoontes om wraak te nemen. Hij neemt zijn dochter [Ryana Kiera Armstrong] mee. Marshall Jarrett [Nick Searchy] probeert verder bloedvergieten te voorkomen. Oude wijn in nieuwe zakken is niet eens zo onaardig geschreven, maar wordt vooral verpest door de slecht geregisseerde en gemonteerde ontknoping.

De in Mexico geboren Amerikaanse journalist Cristina [Brigitte Kali Canales] keert terug naar haar ouderlijk huis in Veracruz. Ze wordt ontvoerd en onderworpen aan een duivelsuitdrijving, omdat haar nicht [Andrea Cortés] gelooft dat ze bezeten is door een demon. Standaard horror doet geen moeite om een verhaal te verzinnen, maar is dankzij degelijke montage, effectieve make-up en overtuigend gekrijs niet de slechtste in zijn soort.

Tiener Olga [Anasstasiia Budiashkina] maakt deel uit van de Oerkraïense turnploeg, totdat zij en haar moeder Catherine [Stéphanie Chuat] van de weg worden gereden door onbekenden. Ze komen er weliswaar zonder al teveel kleerscheuren vanaf, maar Catherine realiseert zich meteen dat zij door haar werk als journalistiek en haar kritische houding jegens de regering het leven van haar dochter in gevaar heeft gebracht. Daarom stuurt zij Olga naar Zwitserland waar ze terecht komt bij een gastgezin. Als ze zich laat naturaliseren heeft ze een goede kans om namens Zwitserland te turnen op het hoogste niveau, maar Olga merkt aan haar sporadische contacten met haar moeder en haar beste vriendin (en eveneens topturnster) Steffi [Caterina Barloggio] hoe groot de afstand tussen haar en haar geboorteland is geworden. Zeer goed geacteerd en subliem gemonteerd met uiterst overtuigende en fraai gefilmde turnscènes. Maar het scenario schippert wat ongemakkelijk tussen sportdrama en politiek drama waardoor het vooral op dat laatste gebied onvoldoende uit de verf komt. Technisch fantastisch, inhoudelijk en dramatisch wat aan de vlakke kant.

Een documentaire over het leven en het werk van een neuroloog? Mede vanwege de complexe materie klinkt dat nou niet bepaald aanlokkelijk voor een breed publiek. Maar door zijn werk en de boeken die hij daarover schreef is de in 2015 overleden Oliver Sacks nog steeds één van de belangrijkste redenen waarom jongeren neuroloog willen worden. Deze documentaire maakt veelvuldig gebruik van beeldmateriaal en audio-opnamen van Sacks in zijn laatste levensjaar. Het feit dat zijn baanbrekende autobiografische boek Awakenings uit 1973 pas in 1990 de erkenning kreeg die het verdiende (dankzij de succesvolle verfilming met Robin Williams en Robert De Niro), geeft aan dat het succes en respect deze innemende, eigenzinnige persoonlijkheid bepaald niet is komen aanwaaien. Een prachtig, relevant document over een bijzonder inspirerend mens.

Jackie Coogan, die door zijn glansrol in Chaplins The Kid (1921) een wereldster werd, is de titelrol in het beroemde Dickensverhaal op het lijf geschreven. Deze eerste lange speelfilmversie van Oliver Twist is een verzorgde productie getuige de sets en de kostuums. Jackie Coogan stelt absoluut niet teleur en de klassieke momenten zijn in het algemeen goed uitgewerkt. Maar hoewel de keuze voor Lon Chaney in de rol van Fagin op papier een schot in de roos zou moeten zijn, komt zijn rol nauwelijks uit de verf omdat het scenario hem onvoldoende ruimte geeft om Fagin neer te zetten als de kleurrijke persoon die we kennen uit latere versies. Zeker de moeite waard, maar de versies uit 1948 en 1968 zijn nog beter.

In het 13e arrondissement, ook bekend als ‘Les Olympiades’, begint Émilie [Lucie Zhang] aan een kortstondige, seksuele affaire met Camille [Makita Samba]. Camille ontmoet vervolgens Nora [Noémie Merlant] en begint met haar relatie die gecompliceerd wordt wanneer Émilie ontdekt dat ze verliefd is op Camille. Nora’s leven neemt aan onaangename wending wanneer jonge man in een nachtclub haar verwart met webcamgirl Amber Sweet [Jehnny Beth] en ze besluit zelf contact met Amber op te nemen. Hoewel het in stijlvol zwart/wit is gefilmd gaat het over weinig meer dan over seks en de scheidslijn tussen fysiek verlangen en een liefdevolle relatie.

Tijdens een staatsbezoek van de Zuid-Koreaanse Minister-president [Keong Sim] wordt The White House doelwit van een terroristische aanslag waarbij zowel de president [Aaron Eckhart] als zijn vicepresident [Phil Austin] gegijzeld worden door de Noord-Koreaanse Yeonsong Kang [Rick Yune] in hun eigen veiligheidsbunker. Speaker of the House Trumbull [Morgan Freeman] neemt het presidentschap waar en de situatie lijkt hopeloos. Maar toevallig is voormalig beveiliger van de president (en favoriet van diens zoontje) Mike Banning [Gerard Butler] ter plekke om al het terroristengespuis een kopje kleiner te maken. Een hoop spektakel en melodramatische gedoe, inclusief een heldhaftige minister van Defensie [Ruth McMillan], maar vooral ontzettend stompzinnige propaganda dat onvermijdelijk eindigt met een trots wapperende Amerikaanse vlag. Gevolgd door London Has Fallen (2016) en Angel Has Fallen (2019).

Het is een beetje jammer dat het openingsshot van deze meditatieve film herinneringen oproept aan "Birdemic: Shock and Terror". Temeer daar de special effects in het visuele en emotionele hoogtepunt van de film - afgebeeld op de filmposter - wél indruk maken. Er is geen verhaal, slechts een verteller die de meeste scènes afsluit of inleidt met de woorden: "Ik zag...", gevolgd door een beschrijving van wat we zagen of te zien krijgen. Regisseur Roy Andersson besteedde veel aandacht aan beeldcompositie, waarbij elk element tot in detail lijkt te zijn uitgedacht, en het consequente gebruik van pastelkleuren in combinatie met het (bewust) langzame tempo waarin actie en interactie zich voltrekken tonen aan dat Andersson het visuele aspect van de filmkunst begrijpt. De inhoudelijke samenhang is echter ver te zoeken, waardoor "About Endlessness"ondanks de beperkte speelduur soms zo eindeloos lijkt te zijn als de titel suggereert.

Hoewel theoreticus Frantz Fanon in 1961 op 36-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van leukemie, is zijn boek 'De Verworpenen Der Aarde' één van de meest controversiële en één van de beroemdste werken over de toekomst van De Derde Wereld. Regisseur Olsson gebruikt de jaren '60 dan ook als startpunt voor de documentaire waarin hij aan de hand van unieke, fascinerende archiefbeelden de ontwikkelingen in de jaren '60, '70 en '80 toont in onder andere Rhodesië, Zimbabwe en Burkina Faso. Net als Fanons boek werpt 'Concerning Violence' een nieuw licht op de problematiek van het Afrikaanse continent en de rol die geweld daar al jaren in speelt. De beelden zijn immer boeiend, vaak confronterend en soms ronduit schokkend - het beeld van een vrouw en haar baby bij wie respectievelijk een arm en een been is afgehakt is onvergetelijk. Het interview uit 1987 met Blaise Compaoré, de toenmalige president van Burkina Faso klinkt hoopvol, maar van zeer korte duur. Een ijzersterke introductie in de recente geschiedenis van een aantal minder in het oog springende Afrikaanse landen en een open uitnodiging om Fanons boek zelf te gaan lezen.

Palestijns thrillerdrama over Omar, een jonge man [Adam Bakri] die regelmatig over de Israëlische Westoeverbarrière klimt om zijn geliefde Nadia [Leem Lubany] te bezoeken en met een vrienden Amjad [Samer Bisharat] en Tarik [Eyad Hourani] plannen te bespreken in hun strijd voor de vrijheid. Nadat ze samen een plan om een Israëlische soldaat te doden weten uit te voeren, wordt Omar als enige opgepakt. De meedogenloze agent Rami [Waleed Zuaiter] weet hem door middel van marteling over te halen om informant te worden, maar Omar vermoedt dat er al een informant in zijn omgeving was en is vastbesloten die persoon te ontmaskeren. Maar wie kan hij nog vertrouwen? En is hij zelf nog wel te vertrouwen?

Regisseur Hany Abu-Assad (Paradise Now (2005), Het 14e Kippetje (1998) (!)) is tevens verantwoordelijk voor het intelligent geschreven scenario dat de verdeel- en heersstrategie van de Israëlische bezetters blootlegt. Technisch goed gemaakt, prima geacteerd en behoorlijk spannend.

De 66-jarige weduwnaar “Ome Cor” Kalkman zit in een diep dal. Het contact met zijn dochter [Floortje Van Waardenberg] is verwaterd, zijn huisbaas [Pierre Bokma] zet hem op straat wegens een huurachterstand, hij verliest zijn laatste centen aan een oplichter [Frank Lammers] en de openbaar aanklager [Plien van Bennekom] vervolgt hem wegens uitkeringsfraude. Cor zwerft door Rotterdam op zoek naar iemand die hem een beetje geld kan geven om de dag door te komen, maar krijgt de ene na de andere tegenslag te verwerken. Vele topacteurs en bekende Nederlanders hebben bijrolletjes en er zijn cameo’s van bekende Rotterdammers in een scenario dat het moet hebben van Van Waardenberg. Die neemt zijn rol gelukkig serieus en schetst een uiteindelijk ontroerend portret van een eenvoudige, vriendelijk man die slachtoffer is geworden van zijn naïviteit en krampachtig vasthoudt aan wat nog rest van zijn waardigheid. Kreeg (helaas) een vervolg: Opa Cor.

De 12-jarige Anna [Sara Takatsuki] kampt met een depressie die onder anderen verband houdt met het feit dat haar biologische moeder haar heeft laten adopteren. Haar pleegmoeder [Nanako Matsushima] besluit Anna een tijdje te laten logeren bij haar zus [Toshie Negishi] die in een rustige omgeving woont die rijk is aan natuur. Anna ontdekt een huis aan de rand van een moeras. Daar ontmoet ze leeftijdsgenoot Marnie [Kasumi Arimura] die zowel qua uiterlijk als persoonlijkheid Anna’s tegenpool is. Desondanks raken ze bevriend, maar wie let op Anna’s ogen ziet meteen dat er iets bijzonders aan de hand is met Marnie en het huis aan het moeras. Ondanks de serieuze benadering van Anna’s jeugddepressie is dit goed toegankelijk voor jonge kijkers, zeker ook door de goed uitgewerkte en innemende personages en het fantasierijke verhaal. Tot aan de ontknoping is de animatie wel wat aan de sobere kant.