Meningen

Tijdens een vakantie in een piepklein Italiaans bergdorpje in 1984 raakt de 11-jarige Pietro [Lupo Barbiero] bevriend met Bruno [Cristiano Sassella], het enige kind dat nog in het dorp woont. Pietro en zijn ouders [Elena Lietti, Filippo Timi] keren verschillende keren terug, maar daarna verliezen de jongens elkaar uit het oog. Pietro [Luca Marinelli] is 31 wanneer zijn vader overlijdt en daarna besluit hij terug te keren naar het bergdorpje om de droom van zijn vader te verwezenlijken: het bouwen van een huis in deze bergachtige omgeving. Bruno [Alessandro Borghi] blijkt er nog steeds te wonen. Pietro en Bruno besluiten samen het huis te bouwen en beloven plechtig dat ze elkaar hier ieder jaar zullen ontmoeten. Vervolgens ontdekken we hoe de levens van de twee mannen zich voltrekken en hoe dat hun vriendschap beïnvloedt. Mooie plaatjes met een hoop existentieel geleuter over de betekenis van vriendschap en de relatie met vader. Pure navelstaarderij waarbij ik mijn best moet doen om niet in slaap te vallen. Zoals wel vaker het geval is bij een film die in de prijzen gevallen is in Cannes: Van Groeningen en Vandermeersch deelden de juryprijs met Jerzy Skolimowski voor zijn film EO.

Wanneer hun jongste zoon Roland [Leo Alkemade] op zijn 40e verjaardag sterft aan een hartaanval, komen vader Fer [Gene Bervoets] en moeder Fransje [Beppie Melissen] voor het eerst in lange tijd weer na elkaar. Ze zijn al vele jaren gescheiden en hebben beiden een ander gevonden, maar, zoals de titel als doet vermoeden, oude liefde roest niet en de terugkerende gevoelens tussen deze twee zestigers (die wel erg gemakkelijk hun geliefden weten te misleiden) zorgen voor veel verwarring tussen Fer en Fransje, zeker wanneer hun kleindochter lucht krijgt van de hernieuwde relatie.
Het scenario van Peer Wittenbols heeft zo z'n zwakheden, waaronder de weinig geslaagde comic relief in de vorm van Roland zus Hilde [Eva van der Gucht], het stereotiepe dikkertje met borderline-syndroom. Carly Wijs en Aus Greidanus zijn opgezadeld met onvoldoende uitgewerkte, ietwat ondankbare rollen als de huidige partners van Fer en Fransje. Gene Bervoets vertolking is bovendien wat gemanierd. Maar Halina Reijn is prima als de oudste zus en Melissens spel is naturel en authentiek. De onvermijdelijke slotconfrontatie laat het sterkste moment van de film aan de subtiel spelende Hadewych Minis als Rolands weduwe. Al met al heeft 'Oude Liefde' meer positieve punten dan zwakheden en hoef je deze niet links te laten liggen.

Nadat Debbie [Shelley Hennig] onverwacht een einde aan haar leven heeft gemaakt, komt haar beste vriendin [Olivia Cooke] op het idee om met vier andere vrienden en kennissen contact te leggen met Debbie via een ouijabord. Volstrekt belachelijke horrorfilm gebaseerd op een idee dat simpelweg niet werkt op film. Een hoop willekeurige jumpscares en een sneu bijrolletje voor Lin Shaye later heeft iedereen de horrorcliché-bingokaart wel vol. Maar aan deze bingo zou ik niet beginnen. Het vervolg Ouija: Origin Of Evil is een stuk beter

Sinds de mysterieuze dood van haar echtgenoot [Neil Green] zoekt de paranoïde Molly Price [Elissa Dowling] een plek waar ze met haar tienerdochters Avery [Holland Havarah Elizabeth] en Penelope [Sanea Loutsis] veilig kan verblijven. Bij een tuinverkoop tikt Penelope een ouija op de kop die ze besluit te gebruiken om contact op te nemen met de geest van haar vader. Loopt natuurlijk niet goed af. Het scenario is geen totale ramp, Hawkins regie en het acteerwerk is dat wel. Zo slecht dat het bij vlagen leuk is.

Prequel op Ouija speelt zich af in 1967 en draait om moeder Alice Zander [Elizabeth Reaser] en haar dochter Lina [Annalise Basso] en Doris [Lulu Wilson] die haar helpen bij haar oplichtingspraktijk als spiritueel medium. Nadat de meisjes met behulp van een ouija-bord contact hebben gelegd met hun overleden vader maakt Doris een transformatie door die erop wijst dat zijn werkelijk contact heeft met het dodenrijk. Neemt de tijd om de personages en de omstandigheden neer te zetten en is goed geacteerd (vooral door Wilson), maar verzandt in de finale jammer genoeg in bombastische nonsens. In ieder geval is het een stuk beter dan de formulematige, belabberde voorganger.

Marianne Winckler [Juliette Binoche] keert na ruim 20 jaar terug op de arbeidsmarkt, op zoek naar een baan in de schoonmaak. Na wat rondzwervingen tussen werkgevers krijgt ze een aanstelling op veerboot Ouistreham. Het is keihard werken maar Marianne ervaart ook de solidariteit tussen de collega’s en bouwt met enkele collega’s een vriendschap op. Maar Marianne verbergt een geheim waarvan de onthulling een einde kan maken aan de vriendschappen die ze heeft gesloten. Binoche cijfert zichzelf vakkundig weg ten faveure van de ondersteunende cast en Carrère versterkt de authenticiteit met een ‘fly-on-the-wall’ benadering. Uitstekend gemaakt en boeiend, maar dramatisch wel wat aan de vlakke kant. Gebaseerd op een essay van Florence Aubenas.

Deze documentaire toont enerzijds welke trukendoos managers van politieke campagnes inzetten om de massa te manipuleren, maar ook wat de gevolgen kunnen zijn wanneer het electoraat zich beseft dat het is gemanipuleerd en voorgelogen. De centrale kandidaat in de Boliviaanse presidentsverkiezingen van 2002 is Gonzalez Sánchez de Lozada, die van 1993 tot 1997 ook al president was en het beschadigde vertrouwen van veel van zijn toenmalige kiezers moet zien te herstellen. Lozada's grootste concurrenten zijn de gladde, welbespraakte Manfred Reyes Villa en de 'populist' Evo Morales die zich sterk maakt voor de jarenlang uitgebuite minderheden. Deze documentaire was de inspiratie voor een gelijknamige speelfilm uit 2015 met Sandra Bullock in de rol die James Carville in deze documentaire speelt. Het is de moeite om die twee in tandem te kijken, want deze documentaire toont vooral het effect van de campagne op het politieke debat, terwijl de speelfilm profiteert van scherpere karakteriseringen. Want hoewel James Carville zeer open is over zijn manier van werken, zijn de andere campagnemedewerkers wat kleurloos.

De documentaire waarop deze film is gebaseerd moet ik nog zien, maar Sandra Bullock - in een rol die oorspronkelijk bedoeld was voor George Clooney - zet een prima prestatie neer als Jane, de campagnestrateeg van de Bolivianse oud-president Castillo [Joaquim de Almeida] die voor de schier onmogelijke taak staat ervoor te zorgen dat de stijve, weinig charismatische Castillo de enorm achterstand in de peilingen op favoriet Rivera [Louis Arcella]. Jane is bepaald niet onder de indruk van de manier waarop de campagne tot nu toe wordt geleid door Ben [Anhony Mackie] en wanneer ze ontdekt dat Rivera topstrateeg en haar aartsrivaal, de even geniale als ervaren Pat Candy [Billy Boy Thornton] heeft aangetrokken, weet ze dat ze uit een heel ander vaatje zal moeten tappen.

Meer een komisch drama dan een satire en dat is maar goed ook. De satirische elementen betreffen vooral het feit dat politici geen enkel middel schuwen om het hart van de kiezer te winnen, dus daar valt weinig nieuws uit op te maken. Het plezier in deze film komt vooral voort uit Bullocks sterke vertolking, het goede ondersteunende werk van vooral Thornton, Mackie en Arcella en een aantal originele en buitengewoon grappige momenten. Janes speech voor het campagneteam is een hoogtepunt, evenals een wilde busrace. Gebaseerd op ware gebeurtenissen, al roept deze campagne ongetwijfeld vergelijkingen op met een andere vrije recente verkiezing met een verrassende uitkomst!

In 2015 publiceerde Esquire Magazine het artikel ‘The Friend’ van Matt Teague en won daarmee The National Magazine Award. Het vertelt het verhaal van Matt [Casey Affleck], zijn echtgenote Nicole [Dakota Johnson] en hun dochters Molly [Isabella Kai] en Evie [Violet McGraw]. Wanneer Nicole een ernstige vorm van kanker blijkt te hebben zorgt dat over een periode van jaren voor verschillende spanningen in het gezin. De rots in de branding is familievriend Dane [Jason Segel] die ook nog een worstelt met zijn eigen onzekerheden en demonen. Hartverscheurend, maar ook uiterst inspirerend drama lijkt op papier een ziekte-van-de-week-film, maar geeft een opvallende genuanceerd beeld van een kwetsbare familie en van het belang van steun van je naaste omgeving, zonder ooit in simplistische oplossingen of vals sentiment te vervallen. Zakdoeken zijn een must. Een pluim ook voor Cherry Jones als de nuchtere stervensbegeleider.

Ware woensdagavondfilm met Ally Sheedy (de excentriekeling uit The Breakfast Club (1985)) en Eric Stolz (Mask (1985) als respectievelijk en volhardende detective en een aanklager die onderzoek doen naar de vermeende groepsverkrachting door spelers van het honkbalteam van Glen Ridge High in Glen Ridge, New Jersey in 1989. Het onderzoek verloopt zeer moeizaam omdat het slachtoffer in kwestie een geestelijk gehandicapt meisje [Heather Matarazzo] is dat zo verlangt naar vriendschap dat ze enerzijds niemand wil kwetsen, anderzijds bereid is alles te zeggen en te doen om die 'vriendschap' te verkrijgen of te behouden. Dat leidt tot verwarrende, tegenstrijdige verklaringen die het haast onmogelijk maken om te bewijzen wat er precies is gebeurd. Bovendien houden zowel de school als de ouders van de beschuldigden de jongens daardoor de hand boven het hoofd.

Sheedy en Stolz geven routinematige vertolkingen en de regie van Guy Ferland, die later o.a. series als Homeland en The Walking Dead zou regisseren, is ook al weinig inspirerend. Dat zorgt ervoor dat dit drama, gebaseerd op ware feiten, vastgeroest is in middelmatigheid. Alleen de fraaie, oprechte vertolking van Heather Matarazzo in de complexe rol van het slachtoffer maakt dit de moeite enigszins waard.

Nadat hij acht maanden heeft gezeten omdat hij wiet verkocht aan een politieagent [Bob Stephenson], keert goedgelovige goedzak Ned [Paul Rudd] terug naar zijn vriendin Janet [Kathryn Hahn] om te ontdekken dat zij ondertussen een relatie heeft gekregen met de niet al te snuggere Billy [T.J. Miller]. Ned zoekt eerst onderdak bij zijn moeder [Shirley Knight] maar voelt zich daar verstikt en vraag vervolgens hulp aan zus Liz [Emily Mortimer] omdat die gezegd had de deur altijd voor hem open stond. Ondanks gesputter van haar echtgenoot [Steve Coogan] laat zij haar broer niet in de kou staan, maar zijn aanwezigheid veroorzaakt chaos in haar relatie en later ook in de relatie van zijn andere twee zussen Natalie [Zooey Deschanel] en Miranda [Elizabeth Banks]. De rol van de goedbedoelende, naïeve Ned is Rudd op het lijf geschreven en hij speelt zijn rol zonder ironie waardoor hij ondanks zijn geblunder altijd de sympathie van de kijker behoudt. Mortimer, Deschanel en Banks zijn volstrekt geloofwaardig als de zussen die ‘hun idiote broer’ soms wel een draai om de oren willen geven, al is het maar omdat ze daarmee hun eigen fouten in zijn schoenen kunnen schuiven. Een superieure cast brengt het amusante scenario van Evgenia Peretz en David Schisgall op puike wijze tot leven.

Tijdens een vakantie in Marokko raken universiteitsprofessor Perry [Ewan McGregor] en zijn echtgenote Gail [Naomie Harris] betrokken bij spionage wanneer de charismatische Dina [Stellan Skarsgård] Perry vraagt om als tussenpersoon te fungeren voor MI6. Dina zou uit de gratie zijn gevallen bij de Russische maffia en vraagt bescherming in ruil voor informatie over witwaspraktijken en omkoping van Britse politici. Zozo bewerking van de gelijknamige roman van John Le Caffé had wel wat meer actie kunnen gebruiken, maar profiteert van Skarsgärds kleurrijke vertolking.

Pozdorovkin komt met een briljant gemonteerde compilatie van beelden die afkomstig zijn van nationale en internationale Russische tv-zenders en YouTube-kanalen die onomstotelijk bewijzen dat Rusland niet alleen op schaamteloze wijze de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2016 trachtte te beïnvloedden, maar dat ze niet schroomden om openlijk de eer op te eisen voor Trumps verkiezingswinst. “De volgende keer kiest Putin zelf President uit”, zegt een Russische nieuwsanchor. Pozdorovkin verzuimt bovendien niet duidelijk te maken dat alle Russische televisiestations onder direct toezicht van de regering staan en dat daar voor objectiviteit geen ruimte is. Afwisselend stuitend en ongemakkelijk hilarisch, maar boven alles een perfecte lesje in mediamanipulatie die een les is voor iedereen.

Standaard herfstromance waarin Louis Waters [Robert Redford] aanvankelijk geschokt is wanneer buurvrouw Addie Moore [Jane Fonda] hem plotseling vraagt of hij het bed met haar wil delen. Niet voor seks, maar om het gevoel van eenzaamheid te bestrijden. Wanneer hij daar op ingaat is hij mikpunt van spot van zijn koffiedrinkclubje, maar moet hij zich ook staande houden tegenover Addies zoon Gene [Matthias Schoenaerts], een verbitterde alcoholist, en werpt hij zich op als een vaderfiguur voor Addies kleinzoon [Iain Armitage]. Niks nieuws onder de zon, maar de combinatie Jane Fonda en Robert Redford is onweerstaanbaar.

Timide houthandelaar Michel [Franck Dubosc] vindt letterlijk een beer op de weg. Zijn poging om het dier te ontwijken botst hij op een onhandig geparkeerde auto en komen de bestuurder [Anne-Lise Heimburger] en haar passagier [Jeremy Senelier] om het leven. Michel ontdekt een tas met € 2 miljoen, neemt dat mee en roept de hulp van zijn echtgenote Cathy [Laure Calamy] in om zijn sporen uit te wissen. Het helpt niet dat politiemajoor Roland [Benoît Poelvoorde] niet alleen het onderzoek leidt, maar ook een familievriend is die later die dag langskomt om een kerstboom te halen. De onderkoelde humor roept aangename herinneringen op aan Hitchcocks The Trouble With Harry en Dubosc heeft in Calamy en Poelvoorde geniale tegenspelers gevonden. Het plot zit goed in elkaar en de manier waarop Michel en Cathy de situatie onbedoeld de situatie alleen maar ingewikkelder maken, is vaak hilarisch.

Homoseksualiteit is een groot taboe in de Arabische wereld dus in zekere zin is dit zeker een gewaagd romantisch drama. Bovendien betreft dit de relatie tussen een Palestijnse student [Nicholas Jacob] en een Israëlische advocaat [Michael Aloni]. Het relaas van hun opbloeiende liefde is wat tam voor een Europees en neemt wat teveel tijd in beslag. Het wordt een stuk interessanter wanneer de relatie uitlekt en één van de mannen op de vlucht moet slaan. Dat thrillerelement is een stuk interessanter.

Na haar lezing over zwarte gaten in een observatorium komt Jennifer Rockwell [Mamie Gummer] om het leven. Er lijkt sprake te zijn van moord en daarom gaat detective Mike Hoolihan [Patricia Clarkson] op onderzoek uit. De eerste aanwijzingen doen haar denken aan een oude, nooit opgeloste zaak van de ‘Caliber ’38 Killer’. Terwijl Mike betrokkenen en verdachten verhoort moet ze in het reine komen met enkele demonen uit haar verleden. Prachtige cinematografie van Conrad W. Hall en Clarkson maakt indruk. De indrukwekkende cast (met verder o.a. Toby Jones, Jacki Weaver en James Caan) klinkt aanlokkelijk, maar het pretentieuze scenario doet je snel vergeten waar het eigenlijk over gaat.

Amateurisme is troef in deze routinematige misdaadthriller, die zelfs naar de lage maatstaven van recente films met Bruce Willis extreem slecht is. Een fotojournalist [Jaime King] is aan de wandel in een natuurgebied in Georgia om de as van haar vader uit te strooien. Bij toeval is ze getuige van de liquidatie van een drugsdealer [Oliver Trevena] door een hulpsheriff [Lala Kent] die prompt de achtervolging inzet en zich meldt bij haar opdrachtgever, de plaatselijke sheriff en kandidaat-burgemeester Hank Rivers [Michael Sirow]. Die stuurt zijn broer [Tyler Jon Olson] om het volstrekt belachelijke plot te voorzien van een broodnodige scheut stompzinnigheid. Willis speelt een recent gepensioneerde agent die drie weken geleden zijn vrouw heeft verloren en daar toevallig ook aan het wandelen is. Slechter kan haast niet.

Door een spastische verlamming is Melody Brooks [Phoebe-Rae Taylor] lichamelijk beperkt en kan ze niet spreken. Ze heeft het beste naar haar zin in de speciale klas van mevrouw Billups [Sharron Matthews], maar haar vader [Luke Kirby] beseft dat Melody meer in huis heeft. Dankzij Dr. Katherine Ray [Courtney Taylor] krijgt Melody de kans om een tijdje mee te draaien in een ‘reguliere’ 6e klas. Bovendien schaffen haar ouders een communicatiemiddel aan waarmee ze zich eindelijk ook letterlijk verstaanbaar kan maken. Volwassenwordingsdrama schetst een realistisch beeld van de relatie tussen ouders en een kind met een beperking dat snakt naar meer zelfstandigheid. Taylor is perfect in de hoofdrol en Judith Light (Who’s The Boss) is amusant als de levenslustige buurvrouw. De eerste helft is amusant en ontroerend, maar zodra het scenario zich richt op een scholierenwedstrijd is het gedaan met de originaliteit.

Diane Kruger won in 2017 nog een Gouden Palm voor haar rol in In The Fade, dus het kan zijn dat je jezelf een paar keer in de ogen moet wrijven bij het zien van deze afgezaagde, stijlloze en slecht geacteerde poging tot film noir. Kruger speelt de getrouwde veertiger die de net uit de gevangenis ontslagen Connor [Ray Nicholson] verleidt. Wanneer zij begint te klagen over haar gewelddadige echtgenoot [Victor Slezak] en Connor zijn sleutels kwijt is na een vrijpartij in de natuur, weet vrijwel iedere kijker al hoe laat het is. Goedkoop ogende prul. Azaria speelt Connors reclasseringsambtenaar, mocht je dat nog iets interesseren.

Sarah [Julia Stiles] verhuist met haar echtgenoot Paul [Scott Speedman] en hun dochter Hannah [Pixie Davies] naar Santa Clara in Colombia om aan de slag te gaan als bedrijfsleider in de papierfabriek van haar vader [Stephen Rae]. Blijkbaar heeft niemand ze verteld over het jaarlijkse Festival dos Niños Santos waarin de massamoord van kinderen uit Santa Clara door de Spaanse Conquistadors herdenkt. En natuurlijk geloven plaatselijke bewoners dat de geesten van die kinderen nog steeds rondwaren om wraak te nemen. Je kunt vast wel raden wat er verder gebeurt in deze verspilling van talent dat het vooral moet hebben van schimmen in de duisternis, muzikale schrikeffecten en oeverloos gegil. Sfeervol, maar zelden spanend en nog minder angstaanjagend.

Vreemde mix van misdaad, komedie en romantiek met John Garfield als Harold Goff, een afperser die schippers dwingt hem beschermingsgeld te betalen. Wanneer hij de aantrekkelijke en naar avontuur hunkerende Stella [Ida Lupino] ontmoet, is hij zich er niet van bewust dat zij de dochter is van één van zijn slachtoffers. Dat slachtoffer is Jonah Goodwin [Thomas Mitchell] die al jaren met zijn boezemvriend Olaf [John Qualen] vist in de haven. Uiteraard bedenken de twee oude vrienden een plan om de relatie te verbreken en van hun afperser af te komen.

Mitchell en Qualen zorgen voor een komische noot die niet prettig mixt met het serieuze acteerwerk van John Garfield en Ida Lupino, die sowieso niet bekend staat als komische acteurs. Niet zo vreemd dat dit niet meer is dan een film met aardige momenten die echter veelal uit twee verschillende films lijken te komen. Gezien de op papier sterke cast een teleurstellende werkje onder de regie van de meestal zo betrouwbare Anatole Litvak.

Russell Blaze [Christian Bale] heeft een gewelddadig verleden en een strafblad wegens een dodelijk aanrijding onder invloed. Zijn jongere broer Rodney Jr. [Casey Affleck] is een getraumatiseerde oorlogsveteraan die het geld dat hij heeft geleend van John Petty [William Eafoe] niet kan terugbetalen. Om zijn schuld te vereffenen doet Rodney mee aan illegale gevechten waarvan de uitslag vooraf is bepaald. Petty heeft zelf een schuld uitstaan bij de beruchte Harlan DeGroat [Woody Harrelson]. Middelmatig misdaaddrama wordt gered door de sterke cast, met alleskunner Harrelson als uitblinker. Deprimerend en gewelddadig.

Happy Madison Productions doet wat het inmiddels al bijna 25 jaar doet: formulematige komedies afleveren die niet te veel vragen van het publiek en van de acteurs. Het scenario is een variant op Meet The Parents waarbij de schoonouders criminelen zijn, dus schrijver Ben Zazove en Evan Turner hadden weinig moeite om deze meligheid op papier te zetten. Nina Dobrev en Michael Rooker komen er bekaaid af als de toekomstige bruid en de agent die een serie bankroven onderzoekt. Strikt routinematig werkje waar de niet al te veeleisende publiek de tijd best mee kan doden. Zoals verwacht.

Wat heeft Oscarwinnaar Mark Rylance in vredesnaam te zoeken in dit statische, praatzieke misdaaddrama over een kleermaker die werk doet voor een misdaadsyndicaat en geen vragen stelt zolang hij maar betaalt krijgt? In ieder geval voorkomt hij met zijn charismatische vertolking dat dit een volledige mislukking is, want van de zwakke ondersteunende cast moeten we het bepaald niet hebben. Het draait allemaal om de vraag wie de verrader is en het antwoord daarop is bepaald geen verrassing. Dit werkt wellicht beter op het toneel maar als film is het volstrekt ongeschikt.

Het levensverhaal van de Schotse Robert The Bruce (1274-1329), bevat de nodige hiaten, vooral met betrekking tot zijn veranderende houding tegenover de Britten. Dat hij een bloedige strijd voerde tegen de toekomstige Edward II staat vast en dit historische epos mixt indrukwekkende, bloederige scènes op het slagveld met een romantisch beeld van Robert The Bruce [Chris Pine]. Daarbij hoort ook een romance met Margaret [Rebecca Robin], de koningin van Engeland. Loopt over van testosteron, maar is goed gemaakt en onderhoudend.

Een Amerikaanse eenheid in Afghanistan probeert een voorpost aan het front in Afghanistan met hand en tand te verdedigen. Gebaseerd op een ware gebeurtenissen zoals die zijn opgetekend in een boek van Jake Tapper en de epiloog is een eerbetoon aan de geportretteerde soldaten. Jammer dat ze er als personage behoorlijk karig vanaf komen in het banale scenario van Paul Tamasy en Eric Johnson. Ondanks enkele grote namen in de cast ontstijgt dit nooit het niveau van een B-actiefilm.

Op een afgelegen treinstation ergens tijdens de zeventiger jaren van de 19e eeuw wachten drie mannen op de trein. Een oplichter [Edward G Robinson] vertelt dat hij gehoord heeft dat de Mexicaanse bandiet Juan Carrasco [Paul Newman] is veroordeeld voor de overval op een echtpaar waarvan hij de man [Laurence Harvey] zou hebben vermoord en de vrouw [Claire Bloom] zou hebben verkracht. Het toeval wil dat de twee andere mannen, een predikant [William Shatner] en een goudzoeker [Howard Da Silva] getuige waren bij dat proces. De mannen besluiten de zaak te bespreken, maar al gauw blijkt dat de verschillende getuigenissen (die we in flashback zien) elkaar op cruciale punten tegenspreken. Wat is er nou werkelijk gebeurd?

Na de enorm succesvolle remake van Akira Kurosawa's 'The Seven Samurai' besloot Hollywood zich te wagen aan Rashômon (1950). Op het scenario valt dan ook weinig aan te merken en met een cast waar je 'u' tegen zegt is dit de moeite van het bekijken waard. Maar onder de regie zijn de vertolkingen onevenwichtig. Newman, Bloom en Harvey zetten vaak wilde vertolkingen neer en regisseur Ritt haalt onnodig veel visuele trucs uit de kast die alleen maar afleiden van het drama. DaSilva en Robinson zetten goede rollen neer, maar deze versie van het klassieke verhaal onderstreept alleen maar hoe goed de echte Rashomon was.

Komisch drama speelt zich grotendeels af in de homogemeenschap van New York voordat de Aids-epidemie om zich heen zou grijpen. Centraal staat de vriendschap tussen Robin Turner [Craig Russell, die zelf in 1990 zou sterven aan de gevolgen van Aids], een even onzekere als getalenteerde imitator van vrouwelijke filmsterren, en Liza Connors [Hollis McLaren], een schizofrene vrouw die met medicijnen probeert grip te krijgen op haar verschillende persoonlijkheden. "In jouw situatie moet je absoluut niet zwanger worden!", zo krijgt ze meerdere keren te horen. Maar Liza raakt toch zwanger en wanneer Robins sublieme imitaties leiden tot een MC-rol bij een club in New York, besluiten de twee vrienden samen te gaan wonen in de hoop dat ze samen een nieuw leven kunnen opbouwen voor hunzelf en voor de aanstaande baby.

Een warm komisch drama over een bijzondere vriendschap, geschreven met scherpe humor en die luchtige benadering van controversiële thema's draagt bij aan de unieke identiteit van deze film. Maar deze film blijft vooral bij vanwege Russells briljante imitaties van vrijwel alle grote iconen van de gayscene, waaronder Marlène Dietrich, Judy Garland, Bette Davis en Ethel Merman. Bepaal zelf welke imitatie(s) je het beste vindt, ik was het meest onder de indruk van Tallulah Bankhead, Barbara Streisand en de onvermijdelijke Mae West. Het spreekt voor zich dat je deze film minder zult waarderen als je niet bekend met het origineel. Online kun je fragmenten vinden van Craig Russels eigen show waarin hij zijn grote klasse als imitator laat zien.

Saoirse Ronan gaat waar velen haar voorgingen in de hoop eindelijk die felbegeerde Oscar binnen te slepen met een portret van een alcoholicus tijdens verschillende fases uit haar leven. Er zijn een paar scènes die zich afspelen tijdens Rona’s jeugd (met Freya Evans als Rona) op het Schotse eiland Papay, maar het scenario springt vooral heen en weer tussen drie andere fases. De tienerjaren waarin Rona [Saoirse Ronan] zich afzet tegen haar ouders door te zuipen en te feesten, de periode waarin ze van haar alcoholisme probeert af te komen en tenslotte die waarin ze vanuit Londen terugkeert naar Papay om in het reine te komen met haar verleden. Ronan mag afwisselend dronken, teruggetrokken en euforische zijn en ons verblijden met poëtische wijsheden en een verhaaltje over een mythologisch zeehondje. Het is allemaal best aardig gedaan, maar ik heb werkelijk niets origineels kunnen ontdekken.