Meningen

Omdat de meeste nazi-kopstukken aan een rechtszaak of een vonnis ontsnapten door zelfmoord te plegen, heeft de Israëlische minister-president David Ben-Gurion [Simon Russell Beale] zijn hoop gevestigd op de jacht op Adolf Eichmann, de man die een sleutelrol speelde in het organiseren van de Shoah. Peter Malkin [Oscar Isaac] is ervan overtuigd dat de Argentijnse Ricardo Klement [Ben Kingsley] in werkelijkheid Adolf Eichmann is en doet verwoede pogingen hem te ontmaskeren. De Joodse Sylvia [Haley Lu Richardson] valt ondertussen voor Klements zoon [Joe Alwyn] en komt voor een onaangename verrassing te staan. De sterke cast maakt deze gedegen, maar weinig opmerkelijke versie van een vaak verteld verhaal redelijk uit te zitten.

Na twee erbarmelijke zelfverklaarde misdaadkomedies (The Man from U.N.C.L.E., The Gentlemen) een matige remake (Cash Truck) hervindt Guy Ritchie eindelijk zijn vorm dankzij beter uitgewerkte personages en de aanwezigheid van Aubrey Plaza. Na de roof van een harddrive met uiterst waardevolle informatie uit een zwaarbeveiligde bank geeft Norman [Eddie Marsan] aan Nathan Jasmine [Cary Elwes] opdracht om een team samen te stellen dat de drive moet zien te achterhalen. Hij kiest voor vechtersbaas Orson Fortune [Jason Statham], computerwiz Sarah Fidel [Aubrey Plaza] en wapenexpert JJ Davies [Bugzy Malone]. Het spoor leidt al snel naar wapenhandelaar en multimiljardair Greg Simmonds [Hugh Grant]. Om diens vertrouwen te winnen maakt het team gebruikt van actiester Danny Francesco [Josh Hartnett], van wie Simmonds een grote fan is. Grant is even charmant als sinister als Simmonds en het scenario lijkt op maar geschreven voor Plaza, die zich als een vis in het water lijkt te voelen. Het is nog steeds meligheid troef en de film duurt veel te lang, maar er valt meer dan genoeg te genieten.

De invasie van Sicilië was een sleutelmoment en keerpunt in het verloop van de Tweede Wereldoorlog. Maar om de aanval op de Italiaanse zuidgrens succesvol te laten verlopen moesten de Geallieerden een manier vinden om de Duitsers om de tuin te leiden zodat ze een groot deel van hun militaire krijgsmacht uit Sicilië zouden terugtrekken. Ewan Montague [Colin Firth] en Charles Cholmondeley [Matthew Macfadyen] bedenken in opdracht van Churchill [Simon Russell Beale] een complexe operatie waarmee ze uiteindelijk Hitler ervan moeten overtuigen dat de Geallieerde landing niet in Sicilië plaats zal vinden, maar in Griekenland. Ze beroepen zich onder anderen op hun kennis van de spionageromans van John Buchan en krijgen waardevolle hulp van Luitenant Jean Leslie [Kelly Macdonald]. Spionage was zelden zo vermakelijk als in deze reconstructie van een operatie die de levens redden van tienduizenden militairen en burgers. Veel hangt namelijk af van een niet bestaande spion en daarvoor is het noodzakelijk dat die een levensverhaal krijgt en dat die de kleding en voorwerpen bij zich draagt die daarbij aansluiten. Geïntrigeerd? Een extra goede reden om dit onderhoudende oorlogsdrama te bekijken.

In haar eerste rol na de laatste drie Star Wars-films bewijst Ridley definitief één van de grote talenten van haar generatie te zijn. Zij kruipt in de huid van Ophelia, de grote liefde van Prince Hamlet [George MacKay] dat de meeste mensen vooral kennen uit het geliefde toneelstuk van Shakespeare. Deze bewerking van de roman van Lisa Kelin begint wanneer Hamlets vader [Nathaniel Parker] nog leeft en richt zich vooral op de vrouwen. Ophelia maakt als kind indruk bij koningin Gertrude [Naomi Watts] die haar prompt onder haar hoede neemt als toekomstige hofdame. Spoiler-alert: Ophelia gaat niet dood. Kennis van Hamlet is zeker een pré, maar ook niet-ingewijden kunnen genieten van het sterke spel van Ridley en Watts en van Clive Owen als Hamlets sluwe oom Claudius.

Geen cinematografische hoogstandjes, maar subliem acteerwerk en extreem authentieke situaties en dialogen in de meest aangrijpende Nederlandse film ooit. Het is een hoogtepunt uit het indrukwekkende oeuvre van ‘Het Werkteater’, oorspronkelijk een groep van 12 mensen dat gebruik maakte van een subsidieregeling die ingesteld was door toenmalig Minister van Cultuur Marga Klompé. Het doel was om zoveel mogelijk te breken met de theaterwetten, waarbij het vooral duidelijk was wat de initiatiefnemers niet wilden: geen regisseurs, geen uitgeschreven dialogen, geen vaste rolverdeling. Het betekende dat getrainde acteurs alles wat ze geleerd hadden overboord mochten en moesten gooien. Shireen Stroker, Peter Faber en Gerard Thoolen behoorden tot de initiatiefnemers, later sloten onder anderen Joop Admiraal en Frank Groothof zich aan bij Het Werkteater.

“Opname” vertelt het verhaal van meneer De Waal [Helmert Woudenberg], de eigenaar van een tuinbouwbedrijf, die voor wat onderzoekjes naar het ziekenhuis moet. Hij maakt zich nauwelijks zorgen en is behoorlijk verrast als zijn behandelend arts Dr. Hageman [Hans Man in ’t Veld] hem mededeelt dat hij een paar daagjes ‘ter observatie’ in het ziekenhuis moet blijven. De Waal maakt zich aanvankelijk druk om zijn bedrijf, maar zijn zorgen nemen langzaam maar zeker toe wanneer de dokter hem weken laat blijven voor talloze onderzoeken, zonder ook maar enige duidelijkheid te geven over wat er aan de hand is. Bovendien dreigt hij het huwelijk van zijn zoon te missen. Wanneer hij verhuist naar een kamer met de jonge terminale kankerpatiënt Frank [Frank Groothof], beseft meneer De Waal zich dat hij zelf ook ernstig ziek is... maar de dokter blijft om de hete brij heendraaien.

“Opname” [internationaal bekend als “In For Treatment”] is het resultaat van een ander uniek onderdeel van de aanpak van ‘Het Werkteater’. De acteurs voerden het stuk meerdere keren op voor verpleegkundigen, dokters, artsen, patiënten en andere ervaringsdeskundigen, veelal in ziekenhuizen of zorginstellingen. Ze gingen na afloop in gesprek met hun publiek met als doel hun spel steeds meer te laten aansluiten op de realiteit. Deze unieke aanpak resulteerde uiteindelijk in deze ultra-realistische film over een bijzonder gevoelig onderwerp en zal ongetwijfeld grote emotie oproepen bij een ieder die direct met kanker te maken heeft gehad. “Opname” bezorgt mij regelmatig een brok in de keel, vooral wanneer meneer De Waal per ongeluk de nachtzuster belt, wanneer hij eindelijk zijn arts confronteert en de scène waarin Frank het meisje waarop hij smoorverliefd is [Daria Mohr] op bezoek krijgt. Het zijn stuk voor stuk uiterst pijnlijke scènes die je niet onberoerd zullen blijven.

Maar wie denkt dat dit een tranendal is, heeft het mis. Dr. Hageman blijkt ook een mens te zijn en de film heeft een hoopvol einde die veel zegt over de weerbaarheid van mensen onder de moeilijkste omstandigheden en deden mij vooral huilen van het lachen. Het acteerwerk is subliem, maar het past niet om de individuele acteurs daarvoor de krediet te geven. Woudenberg, Man in ’t Veld en Groothof schitteren in de hoofdrollen, maar gezien de werkwijze van ‘Het Werkteater’ zou ’t reuze interessant zijn geweest om een alternatieve versie te hebben waarin alle acteurs een andere rol spelen. Vast staat in ieder geval dat de kwaliteit van “Opname” het resultaat is van een unieke samenwerking tussen idealistische acteurs en het publiek dat de spelers van ‘Het Werkteater’ na elke voorstelling voorzag van opbouwende kritiek. Dit is het ultieme bewijs dat het loslaten van de regels van theater kan zorgen voor iets van een unieke, niet te evenaren schoonheid wat je je leven lang niet zult vergeten.

110 minuten eindeloos geouwehoer over quantumfysica, afgewisseld met geouwehoer in hoorzittingen, niet alleen van Robert Oppenheimer [Cillian Murphy], maar ook van senator Lewis Strauss [Robert Downey Jr.], een van de vele mensen die Oppenheimer na de ontwikkeling van de atoombom in een negatief daglicht heeft willen stellen. Een doodsaaie parade van sterren en has-beens, tot het moment waar het om gaat: de test en Oppenheimers besef van de gevolgen van 'zijn' ontdekking. 20 indrukwekkende minuten later zijn we opgezadeld met nog eens 50 minuten oeverloos gekwek. De onophoudelijk (en onophoudelijk irritante) score van Hans Zimmer maakt dit uitermate geschikt voor marteling door middel van slaaponthouding.

Ongecompliceerd biografisch en historisch drama over de pogingen van maatschappelijk werker Margaret Humphreys [Emily Watson] die begin jaren ’80 ontdekt dat de Britse regering jaren geleden onder valse voorwendselen kinderen liet onderbrengen in opvanghuizen in andere landen in het Britse Gemenebest. Deze kinderen wisten vaak niets over hun familie en groeiden veelal op onder verschrikkelijke omstandigheden waar velen van hen slachtoffer waren van slavernij en/of seksueel misbruik. Humphreys openlijk kritiek op de regering levert heftige emotionele reacties op waardoor haar onderzoek en haar werk steeds zwaarder wordt. De titel verwijst naar de luchtige beloftes waarmee de kinderen werden gerustgesteld. Watson is uitstekend in de hoofdrol, maar Loach zorgt ervoor dat het lot van de slachtoffers altijd centraal blijft staan.

FBI-agent Terry Husk [Jude Law] reist in 1983 af naar Coeur d’Alene in Idaho om onderzoek te doen naar een serie overvallen. Hij vermoedt dat die verband houden met Richard Butler [Victor Slezak], de leider van een plaatselijke kerkgemeenschap die banden heeft met de Ku Klux Klan. Sheriff Loftlin [Philip Granger] voelt er weinig voor om goede vrede te verstoren en daarom is Terry vooral aangewezen op de hulp van de jonge, onervaren hulpsheriff Jamie Bowen [Tye Sheridan]. Het resulteert in een klopjacht op ‘The Order’, een terreurorganisatie onder leiding van Bob Mathews [Nicholas Hoult] dat is geïnspireerd door het boek ‘The Turner Diaries’ van William Luther Pierce, de voormalige leider van een witte nationalistische beweging. Nicholas Hoult boezemt weinig angst in

Ondanks een interventie van haar collega en goede vriendin Rose [Tamala Jones], weigert Sharon Stevens [Hilary Swank] te erkennen dat ze een drankprobleem heeft. Wanneer Sharon hoort dat de 5-jarige Michelle Schmitt [Emily Mitchell] lijdt aan dezelfde leveraandoening waaraan Michelles moeder [Amy Acker] is overleden, stort ze zich vol opgave op een persoonlijke missie om vader Ed [Alan Ritchson] uit de schulden te halen en ervoor te zorgen dat Michelle over de middelen beschikt zodat ze op tijd in een ziekenhuis kan zijn zodra er een lever beschikbaar is. Omschreven als een religieus drama, maar dit verhaal (gebaseerd op ware gebeurtenissen uit 1993 en 1994) richt zich vooral op gemeenschapszin en het belang van orgaandonatie. Het scenario van Meg Tilly en Kelly Fremon Craig geeft vooral Swank en Ritchson complexe, uitdagende rollen waar ze hun tanden in kunnen bijten. Mitchell is precies ontwapenend genoeg als de zieke dochter in deze hartverwarmende tranentrekker.

Neeson toont eindelijk weer eens hoe goed hij kan acteren, al helpt het natuurlijk dat hij tegenspel krijgt van de fantastische Lesley Manville in dit scherp geobserveerde, zonder opsmuk vertelde en bijzonder ontroerende portret van een echtpaar van middelbare leeftijd dat te maken krijgt met onzekerheid, angst, verdriet, maar ook met onvoorwaardelijke liefde wanneer zij borstkanker blijkt te hebben. Met name door verlichtende humor proberen Joan en Tom zich sterk te houden voor elkaar, maar in de momenten die ze voor zichzelf hebben komen hun ware emoties naar boven. Ook fraai werk van David Wilmot en Amit Shah als respectievelijk een terminale patiënt en diens levenspartner met wie Joan en Tom een deel van het verwerkingsproces doorlopen.

Meer een familiedrama met griezelelementen dan een horrorfilm. Dat is nooit een gemakkelijke mix, maar regisseur J.A. Bayona weet het vrij doorzichtige plot voldoende sfeer te geven om je als kijker bij de les te houden. Het is vrij snel duidelijk dat de zorgen die moeder Laura [Belén Rueda] zich maakt over het ongewone gedrag van haar zoontje Simón [Roger Príncep] te maken hebben met haar persoonlijke verleden in het voormalige weeshuis waar zij opgroeide en waar ze met haar echtgenoot Carlos [Fernando Cayo] naar is teruggekeerd. Het prachtige camerawerk van Oscar Faura en uitstekend acteerwerk van Rueda maken dit psychologische drama de moeite waard, ook zonder echte horror.

Toen de moord op George Floyd de Amerikaanse gemoederen nog bezighield, verscheen het boek ‘Caste: The Origins Of Our Discontent’ van Isabel Wilkerson. Het werd een bestseller. Deze vrije interpretatie van de totstandkoming van dat boek toont hoe Isabel [Aujanue Ellis-Taylor] tot haar toch niet al te opmerkelijke conclusie kwam dat de Holocaust, het Hindoestaanse kastenstelsel en de institutionele discriminatie van zwarte mensen in de VS nauw met elkaar verweven zijn. Twee woorden: Nietschze, Übermensch? Het boek was een bestseller, maar dat lijkt vooral te duiden op de enorme gebrekkige historische kennis van de lezers. DuVernays verfilming is in feite een buitengewoon lange bloemlezing uit dat boek waar ze wat beelden bij heeft gefilmd. Het relaas van de samenwerking tussen twee zwarte en twee witte studenten tijdens een opmerkelijk onderzoek naar racisme in Mississippi is veel interessanter dan deze veel te lange spreekbeurt.

Wanneer haar hospita [Clotilde Mollet] onverwachts het huurcontract opzegt, neemt Stéphane [Laure Calamy] contact heb met Serge Dumontet [Jacques Weber], haar biologische vader die ze nooit heeft gekend. Die verwelkomt haar met open armen, maar vooral diens dochter is argwanend. Wat volgt zou niet misstaan in een thriller, maar Marniers klungelige regie voorkomt enige spanningsopbouw waardoor dit meer een opeenvolging van zonderlinge gebeurtenissen is. En wanneer blijkt dat niet alles is wat het lijkt, volgen de verrassende wendingen in een toenemende mate van belachelijkheid. Calamy blijkt totaal ongeschikt voor haar rol en het ‘slimme’ plot is eerder irritant. De reddende engel is Suzanne Clément als het onberekenbare liefje. Waarom ze die niet de hoofdrol hebben gegeven is me een raadsel.

Tijdens een nachtelijke black-out komt angsthaas Orion [Jacob Tremblay] ook in oog te staan met “Dark” [Paul Walter Hauser] en dat blijkt nog niet zo’n slechte gast te zijn. Dark is het beu dat iedereen zo bang voor hem is en besluit Orion mee te nemen op een wonderlijke reis waarin Orion leert om te gaan met zijn angsten. Het verhaal is een samenraapsel van ideeën die al (beter) waren uitgewerkt in Monsters, Inc. en Inside Out, maar daar zullen de jongere kijkers niet wakker van liggen.

In de tweede helft van deze documentaire suggereert één van de interviewden dat Jimmy Ellis, alias 'Orion', wellicht een (buitenechtelijke(?)) zoon van Vernon Presley zou kunnen zijn. Qua uiterlijk lijkt Ellis inderdaad sprekend op de vader van The King, maar zijn zangstem is exact gelijk aan die van Elvis! Jimmy Ellis was een ambitieuze zanger die keer op keer werd afgewezen door platenmaatschappijen omdat zijn prachtige zangstem teveel leek op die van Elvis. Een paar jaren na de vroegtijdige dood van Elvis suggereert Jimmy's promotor dat hij voortaan publiekelijk verschijnt met een masker en via een uitgekiende marketingstrategie (inclusief een controversiële albumhoes) gingen steeds meer mensen geloven dat Orion de reïncarnatie van Elvis was! Het resultaat was een vluchtige, maar succesvolle carrière waar Orion duidelijk gemengde gevoelens over had. Een fascinerend relaas over een (bij mij) onbekend fenomeen dat inzicht geeft in de muziekindustrie van die tijd, maar je ook doet afvragen hoe het Jimmy Ellis was vergaan als Elvis niet was ontdekt... of als Ellis 15 jaar ouder was geweest! Alle belangrijke spelers in het Ellis' leven komen aan het woord, behalve (afgezien van enkele archiefeopnames, en dat is begrijpelijk) hijzelf . Het is de vraag hoe verstokte Elvis-fans reageren op dit verhaal, maar ik daag ze uit om deze documentaire te aanschouwen.

Takuya [Takumi Kitamura], Mamorua [Yûta Hayashi] en Kisara [Mizuki Yamashita] zijn betrokken bij identiteitsfraude. Takuya biedt Mamorua een weg uit de criminaliteit door hem een nieuwe identiteit te geven. Ongelukkige timing zorgt ervoor dat zowel Takuya als Kisara verdacht worden van inbraak bij een machtige gangster [Gôichi Mine]. Die stuurt een handlanger [Kazuya Tanabe] om zich op hen te wreken. Ayano speelt de chauffeur die de verminkte Takuya naar een “speciaal ziekenhuis” moet vervoeren en gewetenswroeging krijgt. Lange, maar meeslepende en bij vlagen schokkende misdaadthriller.

“The Antichrist is with us!”

Esther [Isabelle Fuhrman] is een 30-jarige, levensgevaarlijke psychiatrische patiënt met een groeistoornis, waardoor ze zich met gemak kan voordoen als een onschuldig 10-jarig meisje. Nadat ze is ontsnapt uit de psychiatrische instelling in Estland, doet ze zich voor als Leena, de al jaren vermiste dochter van de welgestelde Amerikaanse familie Albright. Moeder Tricia [Julia Stiles], vader Allen [Rossif Sutherland] en broef Gunnar [Matthew Finlan] lijken er allemaal iets te gemakkelijk in te trappen, maar wie het weet vol te houden wacht een verrassende plotwending die de tweede helft in ieder geval een stuk aangenamer maakt om naar te kijken, ook al tart het nog altijd de wetten der logica. Een aardige, maar niet geheel geslaagde variant op Damien: The Omen II.

Ex-agent Oscar Shaw [Michael Jai White] kent de corrupte mores van het plaatselijke politiecorps en maakte er zelfs deel van uit. Die kennis komt van pas wanneer detectives Ross [Rich Paul] en Perez [Cecile Cubló] onderzoek doen naar de moord op Oscars broer Ray [Tyrese Gibson]. Oscar beseft snel dat hij zich in het onderzoek moet mengen om de daders tot de (gerechtelijke) orde te roepen. White is charismatisch in de titelrol, maar het verhaal is allerminst origineel en de overige personages zijn in veel gevallen slechts karikaturen.

Lawaaiige, vervelende sciencefictionthriller over een groep huurlingen dat ontwaakt op een voor hen onbekende plaats waar het wemelt van buitenaardse monsters. Waar zijn ze beland en wat is er gebeurd? Karikaturen alom in een slecht gemonteerde actiefilm vol machogedrag en eindeloos heen-en-weer geschiet waarbij je nauwelijks kunt zien wat er precies gebeurd. Linda Hamilton komt bovendien pas na een uurtje opduiken voor een bescheiden bijdrage, dus daar hoef je het ook niet voor te doen.

Het slepende conflict tussen Israël en Palestina is er ééntje waarin beide partijen evenveel gelijk lijken te hebben. Begin jaren '90 besloot de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Moshe Sharett twee Israëlische geleerden de opdracht te geven om in het uiterste geheim gesprekken aan te gaan met vertegenwoordigers van Palestina, ook al was dat bij wet verboden. Deze documentaire reconstrueert de voorbereiding op en het verloop van de gesprekken die zouden leiden tot een verdrag dat een enorme stap richting permanente vrede had moeten zijn. Maar zodra Minister-President Yitzhak Rabin en PLO-voorzitter Yasser Arafat publiekelijk toenadering tot elkaar zoeken, neemt de kritiek binnen hun eigen achterban enorm toe en is het de vraag of hun handtekeningen op het verdrag überhaupt iets waard zijn.

Alle nog levende direct betrokkenen komen uitgebreid aan het woord en hun relaas maakt deze documentaire een even hartstochtelijk als geloofwaardig pleidooi voor diplomatie: hoewel de mannen lijnrecht tegenover elkaar als onderhandelaars, beginnen ze door de gesprekken hun 'vijanden' te zien als mensen van vlees en bloed, iets wat zelfs tot levenslange vriendschappen leidt. Maar "The Oslo Diaries" maakt ook duidelijk hoe één man jaren van vredesonderhandelingen met drie kogels volledig om zeep wist te helpen, alsmede de controversiële rol van de huidige Israëlische Minister-President Benyamin Netanyahu. Een uitstekend startpunt voor een ieder die zich wil verdiepen in een conflict dat al decennia lang een sleutelrol speelt in de internationale politiek.

Na een jarenlange verslaving aan heroïne en aanverwante artikelen is Anders [Anders Danielsen Lie] inmiddels 8 maanden sober. Maar tijdens een lotgenotenbijeenkomst blijkt dat hij worstelt met het vormgeven van een toekomst. Het is 31 augustus en hij heeft een sollicitatiegesprek in Oslo. Hij maakt van de gelegenheid gebruik om zijn oude vriend Thomas [Hans Olav Brenner] op te zoeken in de hoop dat hij daar houvast kan vinden. Goed geacteerd, maar deprimerend drama waarvan de ontknoping aan het begin al vast laat te staan. Het constante gebrek aan hoop op vooruitgang maakt dit een pijnlijke, weinig aangename zit.

Op een snikhete dag in juli vraagt Zuzka [Dominika Morávková] of Micha [Milan Ondrik] hun 2-jarige dochter naar de dagopvang kan brengen voor hij naar het werk gaat. Het belooft qua werk sowieso een stressvolle dag te worden, maar de dag wordt wreed onderbroken door een tragedie waarvoor Micha gerechtelijk wordt vervolgd. Nvotová neemt de tijd om de dagelijkse gang van zaken en de onderlinge verstandhouding in het gezin voor de tragedie te schetsen. Wat volgt is een aaneenschakeling van scènes waarin Micha en Zuzka hun emoties de vrije loop laten. Nvotová gebruikt geluid en dynamisch camerawerk om die emoties te versterken. Knap gedaan allemaal, maar ook gekunsteld en niet erg geloofwaardig. Vanwege het gebrek aan een verhaallijn had Nvotová dit beter terug kunnen brengen tot hooguit 30 minuten.

Allen [Will Ferrell] en Terry [Mark Wahlberg] zijn bureaudetectives die behoren tot het team achter agenten Highsmith [Samuel L. Jackson] en Danson [Dwayne Johnson]. Wanneer Highsmith en Danson omkomen tijdens een spectaculaire achtervolging grijpen Allen en Terry de kans om zich op te werpen als de nieuwe volkshelden door de dood van hun collega’s te onderzoeken. Daarbij krijgen ze stevige concurrentie van Martin [Rob Riggle] en Fosse [Damon Wayans Jr.]. Wahlberg en Ferrell vormen een prima komische duo en er zijn genoeg vermakelijke momenten, maar McKay (die samen met Chris Henchy ook verantwoordelijk was voor het scenario) laat zijn cast zo overdreven acteren dat dit minstens zo vaak de plank mis slaat. Eva Mendes is amusant als Ferrells echtgenote, Anne Heche heeft een cameo als de CEO van Lendl Global en één van de betere grappen is de keuze voor legendarische gangsta-rapper Ice-T als verteller.

Sommige mensen noemen dit een horrorfilm, maar helaas is horror hier slechts een belofte die nooit wordt ingelost. Nachtmerrieachtige beelden en hysterische rituelen zijn er meer dan genoeg en de titel doet vermoeden dat er een rituele slachting aan zit te komen. Tja, wat kan ik ervan zeggen. Helemaal onjuist is die conclusie niet, maar dan komt de aftiteling.

Het verhaal over een liefdesdriehoek is vrij typerend voor het melodrama-genre begin jaren '30. Maar deze vroege geluidsfilm valt in positieve zin op vanwege de dynamische regie van William A. Wellman en de scherpe montage waardoor de film - in tegenstelling tot de meeste tijdgenoten - nooit verveelt. Let bijvoorbeeld op de introductie van James Cagney (in zijn 3e rol, nog voor zijn doorbraak) die een gesprek met zijn collega heeft bovenop een rijdende trein, gezien de beperkte technische middelen uitstekend gedaan. Cagney toont later in de film zijn danskwaliteiten tijdens een dansavond in één van de andere momenten uit de film. Withers, Astor en Toomey zijn OK in de hoofdrollen, maar moderne filmliefhebbers zullen meer aandacht hebben voor Cagney, maar ook voor Joan Blondell (als de blonde, pittige Marie) voor wie dit eveneens een mooie showcase was.

Hoewel Bob Weir als gitarist en liedjesschrijver een sleutelrol had in het cultsucces van ‘The Grateful Dead’ kwam hij door een samenloop van omstandigheden in de schaduw te staan van mede-oprichter Jerry Garcia. Weir, die in 2015 nog steeds veelvuldig op het podium staat, kijkt met bandleden, crewleden en familie terug op zijn periode met ‘The Grateful Dead’ en zijn unieke muzikale en persoonlijke relatie met Garcia. Een prima inleiding voor diegenen die nog niet weten waarom ‘The Grateful Dead’ zo lang zo’n trouwe fanbase had en waarom hun concerten – vooral in de beginjaren – unieke evenementen waren. Maar het is ook een portret van een muzikant die niet de erkenning heeft gekregen voor zijn muzikale invloed. En daar overigens helemaal niet mee zit.

Olympische zwemmer Diane Nyad beëindigde haar carrière in 1978 na een mislukte poging om als eerste mens van Cuba naar Florida te zwemmen zonder haaienkooi. Dertig jaar later besluit Diane alsnog te proberen haar lang gekoesterde droom waar te maken. Hoewel ze nu 58 jaar oud is en 30 jaar lang niet heeft gezwommen, stort ze zich met hart en ziel op haar missie, met als steun, toeverlaat en strenge coach haar partner Bonnie Stoll. Nyad en Stoll spreken openlijk over de traumatische ervaringen die voor een belangrijk deel Dianes volharding en pijntolerantie verklaren. De aandacht gaat vooral uit naar de tegenslagen en Wheeler toont ook de emotionele gevolgen daarvan voor Stoll en het team dat Diana steunt tijdens het traject. Een indringend, ontroerend en spannend portret van een persoon voor wie je niet anders dan grote bewondering en een vrachtlading aan respect moet hebben. Dit verhaal werd 10 jaar later op succesvolle wijze verfilmd als Nyad, met Annette Bening als Diane en Jodie Foster als Bonnie.

Susan Sarandon doet haar best om er nog wat van te maken en director of photography Fred J. Koenekamp (die een Oscar had gewonnen won voor Patton (1970)) komt zo nu en dan met fraai camerawerk. Dat is weliswaar voldoende voor een half sterretje extra, maar de film is verder één grote verschrikking. Het verhaal voltrekt zich gedurende WO II, maar heeft daar nauwelijks iets mee te maken. Een boeketreeksboekje verfilmt als een quasi-epos dat meer dan 2,5 uur zijn stinkende best doet om je in slaap te sussen. Sterker nog: mijn oogjes vielen al dicht tijdens de openingsscène, waarin de volstrekt oninteressante Marie-France Pisier haar gebrek aan talent tentoonspreidt en regisseur Charles Jarrott nietszeggende shots tot aan het ondraaglijke rekt. Ik ben maar wat klusjes gaan doen, zodat ik de rest van de film slechts met een half oog hoefde te bekijken. Dat scheelde in ieder geval voldoende om de film in zijn volledigheid af te spelen. Wie de uitdaging aan wil gaan om deze 165 minuten te doorstaan heeft mijn zegen, maar zeg niet dat ik je niet heb gewaarschuwd.

Wanneer Carly [Cameron Diaz] haar grote liefde Mark [Nikolaj Coster-Waldau] besluit te verrassen met een bezoekje bij hem thuis, ontdekt ze dat hij getrouwd is! Met een smoes knijpt ze er tussenuit, maar kort na haar thuiskomst staat opeens Marks echtgenote Kate [Leslie Mann] voor de deur en die wil van geen wijken weten. Hoewel ze elkaar aanvankelijk amper kunnen uitstaan, groeit er toch een soort van vriendschap en nadat ze ontdekken dat Mark er nog een vriendin [Kate Upton] op na houdt, besluiten de dames wraak te nemen.

Er zit één enorm gat in het plot [hint: de afstand tussen Connecticut en New York City is 125 kilometer], maar je waardering van deze film hangt vooral af van je tolerantie voor Leslie Mann, die Kate aanvankelijk neerziet als een breekbare, huilerige zeurpiet. Sommigen zullen haar hilarisch vinden, ik vond haar onuitstaanbaar. Wanneer de dames besluiten te handelen in plaats van te jengelen, blijkt deze film toch over een aantal grappige momenten te beschikken, vooral door de chemie tussen de 3 hoofdrolspelers, waarbij fotomodel Kate Upton zich aardig staande weet te houden. Vooral een damesfilm, maar Kate Upton is ook voor mannen het bekijken waard!

Degelijke variant op een beproefd recept met Bassett, Arquette en Huffman als bevriende moeders die gepikeerd zijn omdat hun zoons hen op Moederdag niet de aandacht geven waar ze op hoopten. Ze besluiten orde op zaken te stellen en leren waardevolle lessen over hun veranderde rol als moeder en krijgen een nieuw perspectief op hun jarenlange vriendschap. Niets nieuws onder de zon, maar het plezierige spel van de hoofdrolspelers (die het getuige de aftiteling naar hun zin hebben gehad) maakt dit tot acceptabel kijkvoer