Meningen

In 1938 reisde de toen 29-jarige bankier [Johnny Flynn] naar Praag om een Britse vluchtelingenorganisatie te helpen die zich inzette voor de evacuatie van politieke tegenstanders van de Nazi’s, die op elk moment Tsjechoslowakije binnen konden vallen. Nicholas trok zich vooral het lot van de op straat rondzwervende kinderen, maar het programma van de Kindertransport is alleen toegankelijk voor Joodse kinderen uit Duitsland en het als bezette Oostenrijk. De opzet van een soortgelijk programma vanuit Praag lijkt een onmogelijke taak, maar dat weerhoudt Nicholas er niet van om alles in het werk te stellen om zoveel mogelijk kinderen een veilig (tijdelijk) onderkomen te geven in Engeland. In 1987 worstelt de hoogbejaarde Nicholas Winton [Anthony Hopkins] nog altijd met zijn oorlogsverleden, vooral omdat hij niet weet wat er is geworden van de kinderen. De ontknoping – een bezoek aan een uitzending van het televisieprogramma ‘That’s Life’ – is een legendarisch moment uit de Britse televisiegeschiedenis en krijgt een extra emotionele lading doordat het publiek bestaat uit echte nakomelingen van de kinderen die Nicholas wist te redden. Verder is dit een degelijk gemaakt en gespeelde film waarbij Hawes soms wat te nadrukkelijk gebruikt maakt van stijlmiddelen om emotie op te wekken.

Een niet al te aansprekende titel voor een documentaire die veel weg heeft van een low-budget-versie van een aflevering van The Last Dance. Grotendeels een promo voor Nike en Air Jordan waarin Yemi Bamiro uit de doeken doet hoe het nietige Nike door middel van een uitgekiende marketingstrategie erin slaagde om binnen een paar jaar Converse en Adidas, de ongenaakbaar geachte marktleiders op het gebied van sportschoenen, van de troon te stoten. Michael Jordan was de spil van een campagne waardoor 'zijn' Air Jordan al 35 jaar de meest gewilde sportschoen ter wereld is.

Bamiro maakt volop gebruik van promomateriaal en trakteert de kijker uiteraard op een grote hoeveelheid spectaculaire dunks van Michael Jordan. Met de weinig interessante gesprekken met verzamelaars over hun enorme collectie aan Air Jordan-materiaal komt deze lofzang echter op zeer brute wijze op zijn einde. Bamiro bedacht blijkbaar op het laatste moment dat het wel handig zou zijn om de actualiteit van 'Black Lives Matter' er met de haren bij te slepen. Daartoe spreekt hij met de nabestaanden van de 22-jarige Joshua Woods die in 2012 werd vermoord vanwege zijn Air Jordans. Bamiro is duidelijk meer geïnteresseerd in de Air Jordans dan in Joshua zelf. De suggestie dat Michael Jordan medeverantwoordelijk is voor het feit dat (veelal zwarte) jongeren elkaar vermoorden voor de Air Jordans, is ronduit belachelijk. Ondertussen vraag je je af waarom er geen woord wordt gerept over de link tussen Nike en kinderslavernij.

Het eerste album dat Nick Cave maakte nadat zijn 15-jarige zoon Arthur onder invloed van LSD om het leven kwam door een val van een rots was “Skeleton Tree”, één van de meest bewierookte albums uit zijn uitgebreide discografie. Cave viel hiervoor terug op minimalistische arrangementen met unieke soundscapes en beladen, poëtische teksten. Zwaar op de hand dus en Dominik versterkt dat gevoel door de muzikale opnames te filmen in stemmig zwart-wit, onder anderen met een in cirkels om Cave draaiende camera en stroboscoopeffecten. Pogingen om het met Cave te hebben over de dood van zijn zoon verzanden in vage bespiegelingen die sommigen zullen intrigeren, anderen zullen afstoten. Typisch een documentaire waarvoor je in de juiste stemming moet zijn. Of een fan van Nick Cave & The Bad Seeds.

De titel verwijst naar de nacht van 25 op 26 februari 1964 toen bokser Cassius Clay [Eli Goree] zijn eerste wereldtitel won door Sonny Liston te verslaan in Miami. Dit fictieve verhaal brengt hem samen met drie andere invloedrijke zwarte generatiegenoten: activist Malcolm X [Kingsley Ben-Adir], American Football-legende (en beginnend acteur) Jim Brown [Aldis Hodge] en soulzanger Sam Cooke [Leslie Odom Jr.]. In een hotelkamer bekritiseren de mannen elkaars rol in de strijd voor gelijke rechten, gelijke behandeling en gelijkwaardigheid van zwarte Amerikanen. Kemp Powers bewerkte zijn eigen toneelstuk dat een interessant perspectief biedt op de betekenis van deze mannen – of wat hun betekenis had kunnen zijn. Maar noch Powers noch King slaagt erin te ontsnappen aan de toneelgebonden restricties van het origineel.

Jake Harris [Scott Adkins] leid een eenheid van Navy SEALS naar een geheim gevangeniskamp waar verdachten van IS-terreur vastzitten. Ze moeten CIA-analist Zoe Anderson [Ashley] begeleiden tijdens het transport van terreurverdachte Amin Mansur [Waleed Elgadi] naar Washington DC. Wat een routinemissie moet zijn, loopt uit op een bloedbad wanneer een groep huurlingen onder leiding van Hakim Charef [Jess Liaudin] het eiland bestormt om Amin de mond te snoeren. Een simpel basisverhaal en Nunn maakt het de cast en cinematograaf Jonathan Iles bepaald niet makkelijk door de actie in een bijna ononderbroken shot te filmen en het resultaat mag er zijn, ook door het uitstekende stuntwerk en een plot dat aanzienlijk beter in elkaar zit dan je op basis van het verhaal en B-cast zou verwachten. Het mist de epische opzet van 1917, maar het komt heel aardig in de buurt van de Indonesische klassieker The Raid. Dit mag je dus gerust een buitengewoon aangename verrassing noemen.

Van 16 oktober 1971 tot februari 1973 woonden John Lennon en Yoko Ono in een eenvoudig appartement aan 105 Banks Street in Greenwich Village in New York. In augustus 1972 organiseerden ze het One To One benefietconcert voor de ernstig verwaarloosde geestelijk gehandicapte kinderen in Willowcreek State School. Deze documentaire is een collage van het voortreffelijke optreden van John Lennon en Yoko Ono (ook qua beeld en geluid) en televisiebeelden van het echtpaar dat in die periode onder invloed van met name Jerry Rubin erg activistisch werd, evenals bekende en minder bekende nieuwsfeiten uit die periode, opnames van telefoongesprekken en korte fragmenten uit allerlei televisieprogramma’s waar John en Yoko (die televisie beschouwden als een venster op de wereld) indertijd naar keken en plaatst de publieke en muzikale optredens van Lennon en Ono zo binnen de context van een roerige tijd die nogal wat overeenkomsten vertoont met het heden. In elk opzicht subliem.

Er valt nauwelijks een touw vast te knopen aan deze tijdverspillende thriller. Freddy [Colson Baker] is de hysterische junkie die één of andere klus moet doen en vanuit een bus contact zoekt met Christine [Meagan Holder], een verpleegster op de afdeling Eerste Hulp die telefoontjes beantwoordt terwijl ze zwaargewonde patiënten naar de spoedafdeling rijdt. Freddy is gewond geraakt en deze film volgt hem tijdens een serie telefoongesprekken en interacties met andere mensen in de bus. Kevin Bacon heeft een paar scènes als Freddy’s vader, een zuiplap die net voorwaardelijk uit de gevangenis is gekomen. Pas tegen het einde ontstaat er enig idee over het hoe en waarom, maar de kans is vrij groot dat je tegen die tijd al bent afgehaakt.

Kate [Clémence Poésy] is 18 weken zwanger wanneer zij en haar partner Justin [Stephen Campbell Moore] kennis maken met hun onderburen Jon [David Morrisey] ene Theresa [Laura Birn], die zelf 21 weken zwanger is. Een gezellig onderonsje loopt op tragische wijze uit de hand en vanaf dat moment begint Kate zich steeds meer zorgen te maken over haar zwangerschap. Het muzikale motiefje en de setting doen meteen denken aan Rosemary’s Baby, dat overduidelijk de belangrijkste inspiratiebron was voor deze sfeervolle, maar redelijk voorspelbare psychologische thriller. Goed spel van Poésy en Birn helpt.

Joseph Wambaugh was zo ontevreden met de oorspronkelijke verfilming van zijn boek The Choirboys, dat hij via een kort geding zijn naam van de credits liet verwijderen en besloot dat boek zelf te bewerken tot een scenario dat onder de regie van Harold Becker dit grimmige, goed geacteerde maar niet helemaal geslaagde thrillerdrama opleverde. Het zorgvuldig opgebouwde scenario laat ons in het eerste half uur kennis maken met de criminelen (waaronder een indrukwekkende James Woods) die na een overval worden aangehouden door twee agenten [John Savage en Ted Danson] en ze besluiten kidnappen, met tragische gevolgen. Daarna krijgen we inzicht in hoe één van hen de brutale executie van de ander probeert te verwerken, alsmede hoe het brein achter de misdaad alle juridische trucs uit de kast trekt om zijn eigen proces tot in den treure te vertragen en de schuld af te schuiven. Het eerste deel van deze onderhoudende film is ijzersterk, maar hoewel het tweede deel een interessante, ongebruikelijke invalshoek kiest, lukt het Becker niet om de dramatische spanning van de eerste 45 minuten te handhaven of zelfs maar te benaderen. Al met al is dit een prima film, maar je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat er iets meer in had gezeten met een meer ervaren regisseur.

De 'Tom' uit het prachtige liedje van Simon & Garfunkel waarna deze film is vernoemd, is een verwijzing naar Art Garfunkel met wie Paul Simon oorspronkelijk optrad als het duo 'Tom & Jerry'. In dit niet al te verrassende, maar onderhoudende romantische drama gaat het om Thomas Webb [Callum Turner], een aspirerend schrijver in New York met een fragiele moeder [Cynthia Nixon] en een afstandelijke vader [Pierce Brosnan] wiens relatie met Mimi [Kiersey Clemons] op niets lijkt uit te lopen. Thomas' ontmoeting met zijn nieuwe buurman W.F. [Jeff Bridges] en de ontdekking dat zijn vader een affaire heeft met de aantrekkelijke Johanna [Kate Beckinsale] zetten zijn leven behoorlijk op de kop.

Turner is wat flets in de hoofdrol, maar Bridges is ideaal gecast in een rol die hem op het lijf geschreven lijkt te zijn (en die hij al meerdere keren heeft gespeeld). Het is echter Pierce Brosnan die het meest opvalt in zijn beste dramatische vertolking sinds zijn Bond-dagen. Het is jammer dat het verhaal vrij voorspelbaar is, maar de score van Rob Simonsen is prachtig en versterkt de romantiek in deze onderhoudende 'slice-of-life'.

Er komt wat licht in het leven van de depressieve undergroundmuzikant Adam [Tom Hiddleston] door zijn hereniging met zijn grote liefde Eve [Tilda Swinton] met wie hij al (bijzonder) lang getrouw is. De twee delen een bijzonder geheim met (toch geen familie van?) Christopher Marlowe [John Hurt]. Ian [Anton Yelchin] is Adams vriend die wat bijzondere zaken voor hem regelt en Mia Wasikowska een familielid dat onverwachts binnen komt vallen in deze typische onconventionele, droogkomische film van Jarmusch en een perfecte cast die precies de juiste toon aanslaat. Verwacht geen expliciete humor, maar er valt meer dan genoeg te gniffelen.

Op papier is dit een dertien-in-een-dozijn-ware-woensdagavondfilm die Amerikaanse TV-zenders aan de lopende band produceerden in de jaren '90. De opgeklopte romantiek in deze lofzang op een team van elite-brandweerlui uit Arizona dat zich inzet om bosbranden te bestrijden, is één van de vele clichés die de middelmatigheid van het script onderstrepen. Bijzonder spannend of spectaculair is het ook niet echt, maar het is de ijzersterke en voorbeeldig spelende cast die de film weten te redden van de middelmaat. Miles Teller (als een junkie die besluit zijn leven te beteren wanneer hij vader is geworden) en Josh Brolin (als de ervaren leider van het brandweerteam) zijn de centrale personages in deze film en zijn krijgen uitstekende steun van Jeff Bridges, die ook qua uiterlijk overtuigd als Brolins broer) en Jennifer Connolly als Brolins ongeruste echtgenote, maar het materiaal doet geen recht aan het talent dat zij hier tentoonspreiden.

Hoewel dit romantische drama goed is geregisseerd en Laia Costa een voortreffelijke rol neerzet, is het relaas van twee ietwat egocentrische geliefden die uit alle macht proberen een kind te krijgen een veel te lange zit. Toegegeven, ik ben een scepticus op het gebied van liefde en Jake en [Josh O'Connor] en Elena [Laia Costa] bevestigen al mijn ideeën over onzin van een moderne relatie, maar het verhaal heeft hoe dan ook amper genoeg inhoud voor een film van 90 minuten, laat staan van bijna twee uur!

Ex-militair met een strafblad [Adria Arjona] en haar buurmannen [Reginald VelJohnson, Eric Wareheim] raken onbedoeld betrokken bij een experiment van een waanzinnige wetenschapper [Dan Stevens] om van drie beruchte, dode soldaten meedogenloze moordmachines te maken. Leuk om oudgedienden VelJohnson (Die Hard) en Michael Biehn (The Terminator) weer eens aan het werk te zien in deze absurde, maar aangenaam campy SF-horror met een bloederige finale. Met het verstand op nul behoorlijk te pruimen.

Verfilming van de gelijknamige bestseller van Heleen van Rooyen over de 36-jarige moeder en echtgenote Julia [Isa Hoes] die zich opgesloten voelt in haar huwelijk en in een opwelling besluit haar gezien te verlaten en op adem te komen in Portugal. Een toevallige ontmoeting met een gladde makelaar [Rik Mayall] resulteert in een riante villa die ze enige tijd kan gebruiken. Via haar Vlaamse buurvrouw [Ellen Schoeters] komt ze op een strandfeestje waar ze gigolo Romeo [Edwin Jonker] ontmoet en tot wie ze zich meteen aangetrokken voelt. En dus trekt ze letterlijke en figuurlijk de stoute schoenen aan. Een soms wat knullig gefilmd romantisch drama met een karikaturale rol voor Kees Boot als de veeleisende echtgenoot. Hoes en Jonker zijn goed gecast en in zijn laatste rol voor zijn dood in 2014 laat Mayall zien dat hij ook met de handrem erop zeer vermakelijk kan zijn. Goed werk ook van Matthijs van de Sande Bakhuyzen die in flashbacks te zien is als Julia’s jong gestorven broer Jimmy.

Yolanda was een alleenstaande veertiger met een kantoorbaan en een appartement toen ze reageerde op een oproep om een Kerstwens te sturen naar Amerikaanse gevangenen. Ze kwam in contact met Billy Tracy, die behoorlijk wat op zijn kerfstok heeft. Yolanda en een stemacteur lezen fragmenten uit de brieven voor die Yolanda en Billy elkaar over een periode van jaren schreven terwijl Lindemans Yolanda filmt tijdens haar dagelijkse routine. Al snel ontstaat er een Latrelatie, een plan om elkaar te ontmoeten en zelfs een verloving. Maar gedurende correspondentie gaat Billy meerdere keren over de schreef in de gevangenis waardoor zijn oorspronkelijke straf (2 maal levenslang + 30 jaar) wordt verlengd en uiteindelijk zelfs omgezet wordt in de doodstraf. Openhartig, maar vrij eenduidig qua stijl en niet bijster verrassend.

Aardige, maar niet meesterlijke animatiefilm volgt netjes de vertrouwde, populaire formule van Disney/Pixar, maar kampt met een grote mate van déjà vu. Tom Holland en Chris Pratt leveren prima stemacteerwerk af als twee elvenbroers, die een magische manier ontdekken waardoor ze hun overleden vader nog één keer zouden kunnen zien. Ian [Holland] is de timide jongere broer die zijn vader nooit gekend heeft en Barley [Pratt] is de enthousiaste, luidruchtige ouder broer die tenminste nog een paar herinneringen heeft aan zijn vader. Hun magische missie is een raamwerk voor allerlei magische gebeurtenissen en ontmoetingen met amusante figuren in de magische wereld waarin zij wonen. Kortom: een warrige verzameling losse ideeën, maar de centrale boodschap over het belang van familie is integer uitgewerkt en leidt ondanks de verhaaltechnische tekortkomingen van deze film toch tot een ontroerend slotakkoord.

Een serie niet onaardige stripteaseacts rondom de afgetrainde, maar niet van acteertalent overlopende Jim Bakkum als een voormalige booreilandwerker die terugkeert naar zijn oude woonplaats en zijn oude baantje bij het bouwbedrijf van zijn boezemvriend Bas [Martijn Fischer] terugkrijgt. In één van de vele toevalligheden en stompzinnigheden dat wat moet doorgaan voor een scenario biedt, krijgt hij een aanbod om een optreden te doen als stripper. Eerste half uur is nog wel te pruimen, maar daarna werpt het afschuwelijk slechte scenario je de ene na de andere tenenkrommende wending voor de voeten waardoor ik me veelvuldig achter de oren krabde en dacht: “Waar zit ik naar te kijken?” En na afloop bleef een andere vraag onbeantwoord: wat bezielt een mens überhaupt om dit uit te zitten?

De mannen van bouwbedrijf ‘Onze Jongens’ zijn allang gestopt als strippers, maar omdat het telefoonnummer niet is veranderd, belanden de huidige werknemers onverwacht op een vrijgezellenfeest. Ze maken er het beste van en David [Thijs Boermans] ziet kans om snel uit zijn geldproblemen te komen. Hij overtuigt zijn collega’s om bij te klussen als strippers, maar beseft niet dat ook een stripper toestemming moet krijgen voor hij iemand een striptease geeft. Het begin is (bewust) seksistisch, al denk ik dat de doelgroep de verwijzing naar ‘De Glazenwasser’ (1984-1985) uit Pisa over het hoofd zal gaan. Even lijkt het erop dat Nijenhuis en zijn coscenaristen het thema grensoverschrijdend gedrag serieus nemen, maar dat gaat rap overboord ten faveure van gespierde mannelijke bovenlijven en hitsige jonge vrouwen in abominabel belichte en slecht gemonteerde dansscènes. Sneu, gedateerd en slecht geacteerd bovendien.

Jorrit is het papa zijn van zijn onuitstaanbaar irritante 13-jarige Thijs [Juvat Westendorp] spuugzat, dus wanneer het ventje aankondigt dat hij liever bij zijn moeder [Sanne Vogel] woont ziet Jorrit zijn kans schoon om samen met zijn beste vriend Bas [Martijn Fischer] naar Miami te gaan om daar een stripclub te beginnen. Een zeer armoedige rip off van Magic Mike met een naakte en paaldansende Van de Wijdeven om de naar de bioscoop meegesleurde heterovriendjes te paaien. In de spaarzame momenten waarop Van de Wijdeven de kans krijgt om iets van haar acteertalent te tonen zet ze Jim Bakkum compleet voor schut. Met andere woorden: Bakkum kan er niks van en dus probeert Nijenhuis het zinkende schip te redden door hem maar zo vaak mogelijk zijn kleren uit te laten trekken. En ja, Bakkum is zelfs in de blote kont te zien! Joepie! Nog slechter dan Onze Jongens. En dat is een bijzondere prestatie.

Documentaire over het leven in de Belgische natuur bevat schitterende beelden en gedurende vier seizoenen bevat vanaf het begin schitterende beelden. Begint met fotogenieke beestjes als eekhoorns, vosjes en zwijntjes met betuttelend commentaar. Na het matige eerste half uur gaat de aandacht gelukkig meer uit naar bijzondere diersoorten en tonen de regisseurs de dwarsverbanden waarmee de natuur zichzelf in stand houdt.

Na een romance met Kuroda [Mike McFarland], een kruising tussen man en wolf, blijkt Hanna [Colleen Clinkenbeard] achter met twee kinderen die transformeren in een wolf wanneer ze emotioneel worden. Dochter Yuki [Jad Saxton] lukt het haar emoties onder bedwang te houden maar haar jongere broertje Ame [Micas Solusod] voelt zich prettiger als hij als wolf door het leven kan gaan. Dat zorgt voor onenigheid binnen het gezin. Een interessant, fantasievol basisgegeven dat in het eerste uur goed is uitgewerkt en memorabele momenten oplevert, maar in het laatste half uur een meer conventionele, melodramatische kant opgaat waarin veel van de originaliteit van het verhaal verloren gaat. De originele Japanse versie bevat de stemmen van onder meer Aoi Miyazaki, Haru Kuroki en Yukito Nishii.

Kort nadat student Rechten Koen [Tobias Nierop] zichzelf en vriendin Sophie [Sallie Harmsen] uit een penibele situatie heeft weten te redden door zich voor te doen als de neef van de gevreesde crimineel Henk de Koning [Hans Kesting], komt Oom Henk “even een bakkie doen”. Henk heeft namelijk een vindingrijk iemand als Koen nodig om de locatie te achterhalen van een nooit opgespoorde buit van 12 miljoen Euro. Daarvoor moet Koen zich aanmelden als vrijwilliger in het verzorgingshuis waar Henks voormalig partner Sjon [Bert Luppes] doet alsof hij ernstig dement is. De operatie wordt gecompliceerder wanneer ook een corrupte rechercheur [Hajo Bruins] en een bankier [Theo Pont] Koen benaderen met hetzelfde verzoek! Goed geschreven misdaadkomedie met een glansrol voor Kesting en uitstekend werk van Luppes, maar het geheel wordt bijna om zeep geholpen door de miscaste Nierop, wiens acteerstijl en komische timing hopeloos is.

Het is 1943 en in een bezet dorpje in Zuid-Limburg gaat het leven gewoon voor boezemvrienden Tuur [Maas Bronkhuyzen] en Lambert [Joes Brauers], ook als is Lamberts vader [Stefan de Walle] een collaborateur en zit zijn broer Roeland [Beau Schneider] bij Jeugdstorm. Tuur en Lambert spelen samen in de grot, schieten met een katapult naar de voorbijkomende stenentreinen en vinden de bombardementen vooral spannend. Daar komt verandering door twee ontwikkelingen: de komst van nieuwe klasgenoot Maartje [Pippa Allen] en het rondwaren van een gerucht dat het dorp een spil is in de verzetsbeweging. Prima verfilming van het gelijknamige jeugdboek van Jaques Vriens schetst een treffend beeld van een Nederlands dorp tijdens de bezetting en hoe kinderen destijds leefden. Het neemt jeugdige kijkers mee in de ontwikkeling van de hoofdpersonen, die geleidelijk de werkelijkheid achter de façade onder ogen moeten zien. Dennis Bots kan het zo nu en het drama te overdrijven, maar hij houdt zich gelukkig behoorlijk in. Een waardevolle jeugdfilm die zowel onderhoudend als leerzaam is.

Veel expliciet bloedvergieten in een exploitatiefilm over een jonge soldaat die zich opwerkt in het Nederlandse leger dat gestationeerd is in Indonesië. Het warrige script springt regelmatig vooruit naar de periode kort na de terugkeer van hoofdpersoon Johan de Vries [Martijn Lakemeier] zonder ook maar één keer iets zinnigs toe te voegen, ook al is het fraai gefilmd en verdient de score een duimpje omhoog. Karikaturale personages en teveel zwakke acteerprestaties (vooral Kenzari is een aanfluiting) bevestigen dat Taihuttu zich duidelijk meer liet inspireren door Missing In Action dan door - om maar een voorbeeld te noemen - Saving Private Ryan. Ideetje voor een vervolg: DutchBatman Forever?

Johan [Egbert Jan Weeber] is zijn geboorteplaats Volendam ontvlucht omdat hij zich schuldig voelt over de ernstige brandwonden die zijn beste vriend Chris [Mike Weerts] opliep tijdens de beruchte cafébrand die op nieuwjaarsnacht 2000/2001 uitbrak in Café De Hemel. Johans stabiele leven met zijn verloofde Sara [Viktoria Winge] in Noorwegen komt op zijn kop te staan wanneer zijn moeder [Ellen Pieters] zijn hulp inroept nadat zijn vader en zijn broer zijn opgepakt wegens drugshandel. Zijn terugkeer naar Volendam dwingt Johan om zijn verleden onder ogen te komen. Goed spel van Weeber en de fraaie locaties kunnen het magere verhaal niet verhullen en het is niet zo moeilijk te voorspellen hoe dit gaat eindigen.

Cor [Martin Van Waardenberg] uit Ome Cor heeft zijn leven aardig op de rails dankzij zijn goede band met dochter Carola [Floortje Van Waardenberg] en zijn 9-jarige kleinzoon Coen [Lenny Van Waardenberg]. Hij brengt Coen naar het voetbalveld en verliest hem uit het oog, waardoor Coen enige tijd spoorloos is. Het loopt met een sisser af, maar na een flinke ruzie verzint Cor een plan waarmee hij kan verkassen naar Paramaribo en daar zijn laatste levensjaren kan slijten. Loopt uiteraard niet als gepland. In Ome Cor ontdekten we geleidelijk de tragische voorgeschiedenis van de hoofdpersoon en was hij grotendeels een slachtoffer van zijn omstandigheden. In dit onbezonnen vervolg heeft hij alle problemen volledig aan zichzelf te danken en is er nauwelijks reden om sympathie voor hem te voelen. De grappig bedoelde scènes in een kliniek voor mensen met gedragsproblemen zijn niet de enige smakeloze momenten in deze overbodige sequel. In bijrollen verschijnt een nieuwe vrachtlading topacteurs en BN’ers.

Wanneer de eerste berichten over Covid Nederland bereiken staat Jacob [Victor Löw] onverwacht op de stoep bij zijn moeder [Leny Breederveld] met als doel haar te beschermen. Zus Magda [Monic Hendrickx], een verpleegkundige in een verzorgingshuis, maakt zich zorgen omdat Jacob zich in 1999 al eens helemaal verloor in de 2K-paniek. En Jacobs goed bedoelingen ten spijt, lijkt hij langzaam maar zeker zijn grip op de realiteit te verliezen en raakt hij in de ban van Internetpersoonlijkheid Breck [William Sutton]. Een intelligente studie naar de correlatie tussen eenzaamheid en samenzweringstheorieën die tegen het einde van over de schreef gaat, maar zonder meer goed is geacteerd, vooral door Breederveld.

De CIA vermoedt dat NASA is geïnfiltreerd door een spion die cruciale informatie doorspeelt aan de Russen. Om die te ontmaskeren doen drie CIA-agenten zich voor als studenten die een documentaire over het Apollo-programma. Tot hun verbijstering benadert NASA hun om mee te werken aan een Plan B, voor het geval de aanstaande missie naar de maan mislukt. Vermakelijk zolang Matt, Owen en Andrew zich verwonderen over hun aanstaande opdracht en de pracht en praal van het Apolloprogramma. Zodra het zich begint te richten op Plan B is het scenario wat gemakzuchtig en richt het zich meer op de technische aspecten van een samenzwering dan op de personages en is het aanzienlijk minder interessant en amusant.

WOII-thriller draait om een race tegen de klok waarmee voorkomen moet worden dat de Duitsers met hun vliegende bommen de oorlog in hun voordeel zullen weten te beslissen. Het bombarderen van de lanceerbasis biedt onvoldoende garantie voor succes en daarom besluit het geallieerde commando ervoor om infiltranten in te zetten die de boel moeten opblazen. Begint indrukwekkend met een reconstructie van de levensgevaarlijke testen van de V-bom en eindigt met een serie van de meest indrukwekkende explosies die ooit op film zijn vastgelegd. Het middendeel bestaat uit veelvuldig overleg tussen militaire leiders en gezapige dramatische scènes, zo nu en dan afgewisseld met heroïsche daden van zelfopoffering.