Meningen

Violaspeler Isabel [Isabel Hagen] speelt in een strijkerskwartet met haar beste vriendin Christina [Ling Ling Huang], maar woont nog altijd bij haar ouders en probeert haar eigen weg te vinden. Op een feest ontmoet ze Carl [Frederick Weller] , een getrouwde man die haar inhuurt om les te geven aan zijn dochter Rachel [Haven Stashenko]. Portret van een jonge vrouw op zoek naar richting in haar leven is duidelijk geïnspireerd door Frances Ha en heeft op papier aardige momenten. Het overgrote deel van de cast probeert te nadrukkelijk grappig te zijn, waardoor dit veel authenticiteit verliest. Hagen geeft weinig emotionele diepgang aan haar personage en er Huang en Dylan Baker (als Isabels vader) slaan de spijker wél op zijn kop.

Luchtig komisch drama met Lionel Barrymore als Julian Nurthrup, een norse grootvader die kort na de dood van zijn echtgenote [Beulah Bondi] zelf bezoek krijgt van de dood in de vorm van Mr Brink [Cedric Hardwicke]. Mede omdat Julian zich zorgen maakt over de toekomst van het weeskind Pud [Bobs Watson] waar hij jarenlang voor zorgde. Daarom verzint hij een list waardoor Mr Brink in de boom komt te zitten... en zo lang die daar blijft zitten kan niemand sterven!

Een niet altijd even succesvolle combinatie van (zwarte) komedie en familiedrama dat profiteert van de immer betrouwbare Barrymore, de klassiek getrainde Hardwicke in een beheerste vertolking en bijrollen van de charmante Una Merkel en de altijd vermakelijke Harry Travers. Dankzij hun verzandt deze film nooit in hol sentiment, ook al komt het zo nu en dan aardig in de buurt.

Edward [Billy Howle] is een excentrieke historicus en Florence [Saoirse Ronan] een ambitieuze violiste anno 1962, vlak voor de Swinging Sixties en de bijbehorende seksuele revolutie. Hoewel ze erg verschillen van karakter moeite hebben met elkaars tekortkomingen, zijn Edward en Florence ervan overtuigd dat ze voor elkaar gemaakt zijn. Florence blijkt bovendien heel goed om te kunnen gaan met Edwards moeder [Anne-Marie Duff], een labiele kunstenares. Wanneer Edwards vader [Adrian Scarborough] duidelijk maakt dat de familie beter af is als Edward met Florence trouwt, lijkt niets een gelukkige toekomst in de weg te staan. Maar tijdens de huwelijksreis ontdekt het pasgetrouwde stel dat het pad der liefde niet over rozen gaat.

Het gebrek aan chemie tussen de twee hoofdrolspelers en de matige karakteriseringen maken het moeilijk om sympathie voor hen op te brengen. Bovendien is er veel aandacht voor de huwelijksnacht, waarbij je je afvraagt waar die twee zich in godsnaam zo druk om maken. Natuurlijk, de conservatieve seksuele moraal is een belangrijk motief in het verhaal, maar de aanloop naar 'de daad' levert noch dramatische, noch komische momenten op, al moet ik daarbij zeggen dat ik me vaak afvroeg of een bepaalde zinsnede überhaupt een poging tot humor was. Een luchtig, maar nietszeggend niemendalletje.

Aurora [Joana Santos] is naar het Verenigd Koninkrijk gekomen in de hoop op een beter leven, maar zit vast in een afstompend baantje als orderpicker in een distributiecentrum. Ze kan de rekeningen die ze deelt met haar huisgenoten bovendien amper betalen. Een sollicitatie voor een baan in de zorg geeft enige hoop, maar in de dagen die vooraf gaan aan haar sollicitatiegesprek kampt Aurora met de financiële en mentale druk. Stemmig, ultrarealistisch portret van een jonge immigrant die door een gebrek aan waardering en een gevoel aan eigenwaarde haar grip op de weinige sociale contacten die ze op het werk en daarbuiten heeft, verliest. Er is een hoopvolle, ontroerende ontknoping, maar het had een stuk compacter gekund.

Zoveelste variant op Intouchables waarin een nukkige verpleegkundige [Pierre Lottin] met tegenzin een cliënt [Hélène Vincent] met uitgezaaide borstkanker naar Zwitserland brengt om euthanasie te krijgen. Haar zoon [David Ayal] en kleindochter [Juliette Gasquet] zijn ook van de voorbij, maar die denken dat ze papieren moeten tekenen om een erfenis te verkrijgen en weten dus van niks. De acteurs maken er maar het beste van en alle ingrediënten voor de formule van de roadmovie kun je netjes afvinken. Een beetje originaliteit was wel welkom geweest.

Plannen om een oliepijplijn aan te leggen die minstens 10.000 banen zal opleveren, worden gedwarsboomd door de bewoners van de Standing Rock Indian Reservation. De aanleg is niet alleen in strijd met een verdrag, maar dreigt ook het plaatselijke drinkwater te bederven. Een redacteur [Frances Fisher] van de Hollywood Daily benadert freelancejournalist Daniel McKinney [William Mapother], een oorlogsveteraan en Republikein, om verslag te doen. Met hulp van contactpersoon Elliot [David Arquette] denkt de krant dat Daniels verslag zich zal opstellen achter de olie-industrie. Daniel laat zich in het begin makkelijk beïnvloeden, tot hij activist Mika [Kerry Knuppe] leert kennen. Via haar komt hij bovendien in contact met andere mensen die het opnemen voor de plaatselijke bevolking en dat beïnvloedt zijn mening en onvermijdelijk de inhoud van zijn artikelen. Eenzijdige reconstructie van een bittere strijd tegen de olie-industrie met een aantal direct betrokkenen in de cast (waaronder Knuppe). Joshua en Rebecca Tickell besteden wijselijk meer aandacht aan de plaatselijke bevolking dan aan de politieke machinaties en Mapothers nuchtere vertolking houdt deze film met een maatschappelijke boodschap met beide benen op de grond.

In de veel geprezen documentaire RBG maakten we kennis met de échte Ruth Bader Ginsburg, het enige vrouwelijke lid van het Hooggerechtshof in de VS, die naam maakte als de vrouw die verantwoordelijk was voor het begin van het einde van wetgeving die discriminatie op grond van geslacht rechtvaardigde. Ginsburg verschijnt nog even aan het einde van deze biografie die zich richt op een rechtszaak die ze aanspande namens Charles Moritz [Chris Mulkey, vooral bekend uit Twin Peaks], een ongehuwde man die de zorg voor zijn moeder op zich nam en daarvoor een verpleegster huurde. Moritz dacht die loonkosten af te kunnen trekken van zijn belastbaar inkomen, maar het Federale Gerechtshof veroordeelde hem, uitsluitend omdat hij een man was.

De uitkomst van de rechtszaak is van tevoren al duidelijk en scenarist , tevens neefje van Gainsburg, Daniel Stiepleman richt zich dan ook op twee basiselementen: de zoektocht naar een passende juridische invalshoek en de sleutelrol die haar echtgenoot (en advocaat gespecialiseerd in belastingwetgeving ) Martin [Armie Hammer] en haar eigenzinnige dochter [Cailee Spainey].

Het is al lastig genoeg om vrij complexe juridische procedures op een begrijpelijke en onderhoudende manier te vertalen naar het witte doek, maar onder de regie van Mimi Leder slaagt "On The Basis Of Sex" daar uitstekend in. Jones en Hammer zijn uitstekend in de hoofdrollen. Kathy Bates is perfect als Dorothy Kenyon, één van de vrouwen die Gainsburg voorging in de strijd tegen discriminatie op basis van geslacht. Een voorbeeldig gemaakte biografie over een cruciaal moment in de moderne geschiedenis van de Verenigde Staten.

Venus en Serena Williams verschijnt alleen in de archiefbeelden waarvan McClave gebruik maakt om (de titel ten spijt) de geschiedenis te schetsen van de familie Williams. Want hoewel vader Richard (ook) in deze documentaire de meeste aandacht krijgt, wordt de sleutelrol van moeder Oracene Price (die ook ontbreekt) duidelijk benadrukt. De meerwaarde vergeleken met de Oscarwinnende biopic King Richard is het gebruik van archiefbeelden om een beeld te schetsen van de opmerkelijke wisselwerking tussen de familie en de media. Bovendien is er beduidend meer aandacht voor Richards jeugd en de invloed die dat had op zijn rol als vader, als coach en als mediapersoonlijkheid. Het verhaal blijft inspirerend, maar McClave herinnert je vooral aan het institutionele racisme dat in de VS nog altijd welig tiert.

Ondanks de beperkte lengte is deze western wat aan de langdradige kant, ook voor 'die tijd'. De eerste 4 (!) minuten bestaat uit het voorstellen van de acteurs die van achter een gordijn op een podium stappen, drie keer naar het publiek - de kijker - buigen en vervolgens als bij toverslag veranderen in het karakter dat ze spelen. De enige uitzondering is hoofdrolspeler William S. Hart, één van de absolute iconen van het westerngenre die hier een overvaller speelt die besluit op het rechte pad te gaan wanneer blijkt dat de vrouw op wie hij een oogje heeft meer interesse blijkt te hebben in de plaatselijke pastoor. Uiteraard lopen er wat schimmige figuren rond en er is een flink knokpartij in de plaatselijke saloon, maar Reginald Barker toont geen enkele visuele inventiviteit en daardoor is alles statisch in beeld gebracht, wat het gevoel dat alles zich in een slakkengangetje voltrekt alleen maar versterkt. Het is overigens wel gauw duidelijk waarom William S. Hart grote populariteit genoot.

Dat de Filippijnse president Duterte zich graag vergelijkt met Adolf Hitler en zijn strijd tegen drugsgebruikers met de Shoah is al schokkend an sich. Deze schokkende, verrassend openhartige documentaire bewijst dat Duterte niet overdreef toen hij zei dat hij de drugsgebruikers het liefst zou willen afslachten. Jones en Sarbil beginnen hun documentaire echter op wat een keerpunt zou moeten zijn. Jedar Modequillo wordt aangesteld als hoofd van de politie in Caloocan om orde op zaken te stellen nu het vertrouwen bij het publiek is afgenomen door de betrokkenheid van de politie bij een flink aantal liquidaties van drugsgebruikers. De makers spreken met Modequillo, maar ook met Will Cabrales, leider van de Special Operations Unit, en Captain Octavio Deimos, de SWAT Unit Leader, die een opmerkelijke uitspraak doet. Ook is er aandacht voor bendeleden, waaronder de zoon van een taxibestuurder die op klaarlichte dag werd geliquideerd omdat hij op de gevreesde “Drugs Watch List” stond. Uitermate verontrustend, juist vanwege de openhartigheid waarmee de bestrijders van drugsgebruik spreken over hun meedogenloze aanpak van wat een grotendeels sociaal-economisch probleem is.

Deze documentaire richt zich vooral op Drew Dixon, één van de ongeveer 20 vrouwen die de zwarte muziekproducent Russell Simmons heeft beschuldigd van seksuele intimidatie. Begin jaren '90 werkte Drew Dixon zich op tot één van de meest succesvolle bestuurders in de muziekwereld. Ze brak door als producent van de legendarische hiphopcompilatie "The Show" en dacht dat wereld aan haar voeten lag. Totdat haar baas Russel Simmons zich opeens aan haar vergreep en haar hele wereld geleidelijk in duigen viel. In deze documentaire vertelt Dixon wat ze heeft meegemaakt, waarom ze zich meer dan 20 jaar niet daarover durfde uit te spreken en de impact die haar onthulling heeft op haarzelf en op haar privéleven.

Uiteraard speelt #MeToo een rol in het verhaal, maar niet op de manier die je zou denken. In een tijd waarin de racistische bejegening van fysiek sterke, zwarte mannen als George Floyd centraal staat in #BlackLivesMatter, wordt het meer dan ooit als hoogverraad beschouwd wanneer een zwarte vrouw een gerespecteerde, succesvolle zwarte man beschuldigt van seksueel geweld. Dat maakt de drempel voor Dixon, en voor de vrouwen die zich kort voor en na haar uitspreken over Russell Simmons, om hun verhaal te vertellen aanzienlijk moeilijker dan voor blanke vrouwen. Dixons openheid is bewonderenswaardig en deze problematiek verdient absoluut meer aandacht, maar denk niet dat er een gemakkelijke oplossing is. Een radiodebat tussen mannelijke kennissen of ex-collega's van Simmons biedt in ieder geval een greintje hoop.

Danny Kayes veelzijdigheid als acteur, zanger, komiek en danser komt volledig tot zijn recht in deze luchtige muzikale komedie gebaseerd op een idee dat al eens was gebruikt in Folies-Bergère (1936) en That Night in Rio (1941). Kaye speelt Jack Martin, een acteur in een entertainmentshow aan De Rivièra die ontdekt dat de beroemde piloot Henri Duran [opnieuw Kaye] als twee druppels water op hem lijkt. Tijdens een optreden ter ere van Henri besluit Jack hem te imiteren en die imitatie is zo geslaagd dat Jack kort daarna wordt benaderd om tijdelijk Henri's plaats in te nemen tijdens een feest, zodat Henri wat broodnodige rust kan nemen. Uiteraard levert dat de nodige complicaties op, zeker wanneer Henri aangezien wordt voor Jack en de voordelen daarvan ontdekt. Het verhaal levert niet veel verrassingen op, maar Kaye is in topvorm en profiteert van een soundtrack met liedjes die op maat geschreven lijken te zijn, waarbij het komische 'Popo The Puppet' en het sensuele 'Ballin' The Jack' tot de hoogtepunten behoren. Pretentieloos vermaak, maar wat geeft het?!

Jack Kerouacs autobiografische roman over een rondreis door de VS van een groep jongeren aan het eind van de jaren 40 was een sleutelwerk van zijn tijd, maar laat zich moeilijk vertalen naar het grote scherm. Sal Paradise [Sam Riley] begint zijn avontuur met zijn vriend Carlo Marx [Tom Sturridge] die hem introduceert aan Dean Moriarty [Garrett Hedlund] en zijn 16-jarige vriendin Marylou [Kristen Stewart]. Samen reizen ze van stad tot stad, vaak zonder geld op zaak, waar ze zich onderdompelen in seks, drugs en jazz. Veel van hetzelfde dus en we krijgen weinig inzicht in de drijfveren van de hoofdpersonen. Met sterk locatiewerk en het gebruik van muziek uit die tijd (op de radio of live) slaagt hij er redelijk in een deel van de tegencultuur van de tijd neer te zetten en er is een boeiende sequentie met Viggo Mortensen en Amy Adams als twee buitengewoon excentrieke figuren, maar dit is te onsamenhangend om de aandacht vast te houden.

Sofia Copolla biedt Bill Murray opnieuw een scenario dat hem op het lijf lijkt geschreven en hij geeft op briljante gestalte aan Felix, een steenrijke zakenman die overal connecties heeft, altijd de aandacht opeist, strooit met wazige wereldwijsheden en met zijn charme altijd zijn zin lijkt te krijgen. Wat op papier een arrogante blaasgalg lijkt wordt in handen van Murray echter een innemend charmeur. Maar het is de chemie tussen Murray en Rashida Jones die dit niet al te diepgravende komische drama voorziet van een hart.

Jones speelt de rol van de 39-jarige Laura die de de weg wat kwijt lijkt te zijn geraakt in haar leven. Ze is getrouwd met Dean [Marlon Wayans] die druk bezig is met het opbouwen van zijn eigen bedrijf en daardoor vaak langere tijd van huis is. Laura schikt zich aanvankelijk in haar rol als moeder en verzorger van haar dochter Maya [Liyanna Muscat] en Theo [afwisselend gespeeld door tweelingzusjes Alexandra Mary en Anna Chanel Reimer], maar ze vindt weinig voldoening in die routine. Ze kampt met een writer's block waardoor haar plan om een boek te schrijven totaal niet van de grond komt en steeds vaker denkt ze aanwijzingen te hebben dat Dean een buitenechtelijke affaire heeft. Wanneer haar vader Felix [Murray] onverwacht op bezoek komt spreekt Laura voorzichtig haar verdenkingen uit. Felix ziet maar één oplossing: samen op onderzoek uitgaan.

Murray steelt de film maar Jones houdt zich uitstekend staande en schikt zich in een rol die veel minder in het oogt springt maar even zoveel lof verdient. Murrays scènes met de kinderen zijn ontwapenend en het is een verademing om Marlon Wayans weer eens te zien excelleren in een serieuze rol. Het verhaal heeft weinig om het lijf maar de uitgekiende balans tussen komedie en drama en het prachtige samenspel van Murray en Jones zijn meer dan voldoende compensatie.

Alice [Myriem Akheddiou] is prikkelbaar en bloednerveus in de aanloop naar een hoorzitting bij een jeugdrechter [Natali Broods]. Haar ex-man [Laurent Capelluto] eist een omgangsregeling met zijn dochter [Adèle Pinckaers] en zijn zoontje [Ulysse Goffin], die echter hebben aangegeven dat ze geen contact willen met hun vader. Volgens Alice zijn daar gegronde redenen voor, maar haar ex-man beweert dat ze haar kinderen manipuleert. Het overgrote deel bestaat uit een exacte verbale reconstructie van de zitting, waarbij Devillers en Dufeys de camera’s vooral richten op de ouders. Wat voor conclusies je ook trekt uit hun mimiek (daarover valt te twisten), binnen een paar minuten weet je dat wel. Het is dan ook een raadsel waarom de makers kozen voor deze monotone, statische visuele stijl. Knap geacteerd, maar nooit overtuigend.

Escapisme van het dwaze soort krijgt een flinke boost door de aanwezigheid van Cary Grant, die bijzonder charismatisch is als Jerry flynn, een theaterman die op zwart zaad zit en uit bijgeloof zijn laatste cent over zijn schouder weggooit in de hoop dat het hem geluk zal brengen. Laat die cent nu toevallig in handen komen van Pinky [Ted Donaldson], een goudeerlijk jongetje dat probeert geld te verdienen met een kijkdoos met daarin... een dansende rups! Jerry gelooft dat dit de doorbraak is die hij nodig heeft, maar Pinky is niet van plan zijn geliefde rups te verkopen. Dus rest Jerry niets dan te onderhandelen met weeskind Pinky's oudere zus [Janet Blair] voordat hij kan proberen zijn collega's en vooral de pers te overtuigen van de waarde van zijn nieuwste attractie.

Een simpel, luchtig verhaaltje zonder opsmuk geregisseerd en heel behoorlijk geacteerd. Geen pretentie, geen hoogvlieger, maar wel acceptabel kijkvoer dat ongetwijfeld een welkome afleiding was tijdens het oorlogsjaar waarin het verscheen.

Briljant geregisseerde nostalgie met (alweer) een foutloze vertolking van Leonardo DiCaprio en Brad Pitt in topvorm. DiCaprio speelt de rol van Rick Dalton, de ster van een populaire westernserie uit de jaren '50 die anno 1969 vooral gastrolletjes als schurk in pilots voor nieuwe series speelt. Cliff Booth [Pitt] is al geruime tijd Ricks stuntman en omdat Rick niet meer zelf mag rijden betaalt hij Cliff om zijn chauffeur, klusjesman en rechterhand te zijn. Wanneer de flamboyante producer Marvin Schwarz (zonder -t!) [Al Pacino] Rick een rol biedt in een spaghettiwestern krijgt zijn carrière een nieuwe impuls. Daltons buren zijn Roman Polanski [Rafal Zawierucha] en Sharon Tate [Margot Robbie] en wanneer Cliff flirt met één van de meisjes [Margaret Qualley] van de Manson-Family lijkt het niet zo moeilijk te voorspellen hoe het gaat aflopen.

"Once Upon A Time... in Hollywood" is vooral een smörgåsbord van losse ideetjes en cameo's (Michael Madsen, Kurt Russell, Bruce Dern en de in maart overleden Luke Perry om er maar een paar te noemen), maar Tarantino's kennis van en liefde voor de wereld die hij hier neerzet is voelbaar in elke frame. Het resulteert bovendien in een paar onvergetelijke shots, waaronder één van de meest indrukwekkende tracking shots van een man te paard. Dit is meer een reconstructie van een tijdperk dan een film, maar wel ééntje met een paar twists (Mike Mohs scène als Bruce Lee is een hoogtepunt), waarvan de extreem gewelddadige finale waarschijnlijk de meeste stof tot napraten geeft.

Aardige, maar vrij oppervlakkige en eenzijdige documentaire over Robbie Robertson en hoe hij terugkijkt op de geschiedenis van The Band. Afgezien van een paar aardige anekdotes is er weinig nieuws onder de zon voor de liefhebbers en de fans, maar voor wie minder bekend is met deze invloedrijke groep muzikanten is dit een prima startpunt. Roher maakt prima gebruik van concertbeelden (o.a. uit The Last Waltz van Martin Scorcese, één van de uitvoerende producenten) en van fotocollages om de dynamiek tussen de muzikanten te visualiseren.

Weinig waarachtig jeugddrama over Elvie [Ylse Ringeling], die met haar verstandelijk beperkte moeder Emma [Rifka Lodeizen] in een stacaravan op de boscamping van haar opa [Johan Leysen] woont. Opa houdt altijd een oogje in het zeil, tot hij door een ongeluk op krukken moet lopen. Dan is Elvie steeds meer op haarzelf aangewezen. Daardoor wordt de relatie met haar moeder steeds slechter. Het verhaal speelt zich af tijdens de zomer, zodat Elvie altijd buiten kan spelen. Je vraagt je af hoe ze het in de wintermaanden heeft uitgehouden. Geen woord over Elvies vader overigens en Sijbesma’s zwaarmoedige regie is geen compensatie voor Ringeling houterige acteerwerk en Lodeizens gemanierde spel. Leysen en Joy Wielkens (als de begripvolle moeder van twee kinderen met wie Elvis bevriend raakt) hebben de beste momenten.

47-jarige gescheiden vader Cibor [Kay Greidanus] leert Masha [Kim van Kooten] kennen tijdens een uitje met dochters Sofie [Hanna Obbeek] en Fleur [Lizzy van Vleuten]. Hun vriendschap bloeit uit tot een romance, maar net wanneer de dochters een beetje beginnen te wennen aan het feit dat hun vader een nieuwe liefde heeft, blijkt Cibor ernstig ziek te zijn. Overmand door verdriet probeert Masha te doen wat ze kan, maar ze worstelt met de vraag hoe ze Sofie en Fleur moet helpen, ook al omdat hun moeder [Lies Visschedijk] een nog belangrijkere rol gaat spelen. Standaard ziekte-van-de-weekverhaal is goed te verteren door prima acteursregie en een genuanceerd beeld van een rouwproces, met momenten die authentiek overkomen. Frank Lammers heeft een sympathieke bijrol als Masha’s nuchtere, maar meelevende broer.

Een stelletje yuppen koopt een boerderij met een lap grond in Abcoude, verkondigt dat ze de grond zo weinig mogelijk willen aantasten en bedekken de grond vervolgens met karton om het gras af te laten sterven! In de twee jaar die volgen doen ze een bescheiden variant op het superieure The Biggest Little Farm en zien we hoe hun moestuintje uitgroeit tot een stuk grond waarop ze op natuurlijke wijze voldoende voedsel kunnen telen om van te leven. Tussendoor reizen we naar verschillende plekken waar mensen een manier hebben gevonden om de beschikbare grond op effectieve wijze te gebruiken om de leefbaarheid te verbeteren. De titel suggereert dat het vooral gaat om de miljarden micro-organismen die ‘onder het maaiveld’ leven, maar daarover komen we niets nieuws te weten. Vele organismes passeren in rap tempo de revue in de vorm van een plaatje en de afmeting, want Verkerk verruilde diepgang voor visuele hoogstandjes voorzien van een soms ronduit irritante score. De onderliggende boodschap is goed en het segment over een boer die een land op natuurlijk wijze liet uitgroeien tot een bos is ronduit hoopvol.

Betreft de versie van 100 minuten, zoals uitgezonden op CanVas.

Het Nederlandse schip Van Imhoff zonk in 1942 na een Japans bombardement en de officiële lezing luidde dat kapitein Herman Hoeksema de Duitse gevangenen aan boord alle gelegenheid had gegeven om het schip levend te verlaten, maar dat ze daar simpelweg geen gebruik van wilden maken. Thomas Heidt is de achterkleinzoon van Dr Karl Heidt, één van de 68 Duitse gevangenen die de scheepsramp wonder boven wonder wist te overleven, en hij stelt vraagtekens bij de officiële lezing. Zijn zoektocht naar de waarheid brengt hem in contact met Anouk Hoeksema, de kleindochter van de kapitein, en met Dirk Verkerk, een regisseur die in 1964 voor de VARA onderzoek deed naar de Van Imhoff maar wiens reportage nooit werd uitgezonden. Door het onderzoek en de bevindingen te benaderen vanuit verschillende, zeer persoonlijke perspectieven, maken Schaap en De Koe duidelijk hoe lastig het is om de handelswijze van Hoeksema en de pogingen om de waarheid verborgen te houden in perspectief te plaatsen. Groot minpunt is het gebruik van weinig overtuigende en overbodige historische reconstructies.

Er gebeurt niet zo gek veel in dit kolfje naar de hand van Neil Jordan. Het verhaal is gefilmd op locatie in Ierland en geeft Colin Farrell een sympathieke rol als Syracuse, een visser met een drankverleden die zorgt voor zijn zieke dochter Annie [Alison Barry] en op een dag een mysterieuze vrouw uit het water vist. Aangezien ze lijdt aan geheugenverlies [Alicja Bachleda] besluit Syracuse haar tijdelijk in huis te nemen. Haar aanwezigheid lijkt hem geluk te brengen, zeker wanneer ze begint te zingen tijdens de visvangst. Maar Syracuse komt ook voor enkele tegenslagen te staan.

Neil Jordan voelt zich als een vis in het water in de omgeving van Roancarrig en brengt de omgeving op prachtige wijze in beeld. Misschien is dat ook wel de oorzaak voor het wat meanderende verhaal dat maar langzaam op gang komt en eigenlijk weinig dramatische momenten heeft. Net als het water bij Roancarrig kabbelt deze film gestaag door naar zijn ontknoping, maar Jordan verkiest daarbij te vaak visuele schoonheid boven interessante inhoud.

Een voormalige revolutionair en wapenexpert [Leonardo DiCaprio] en zijn 16-jarige dochter [Chase Infiniti] leven al 15 jaar onder een aangenomen identiteit (Bob en Willa Anderson) wanneer kolonel Lockjaw [een opgepompte Sean Penn] hen opspoort. Willa wordt opgepakt, Bob weet te ontsnappen en zoekt contact met zijn revolutionaire vrienden van weleer. Ondertussen ontstaan er bij de autoriteiten twijfels over Lockjaws werkwijze en motieven. Anderson smeet een hoop losse, slecht uitgewerkte ideeën op een hoop met als gevolg een rommelige, verwarrende zwarte komedie met een ernstig overacterende DiCaprio die op een verkeerde wijze op de zenuwen werkt. Benicio Del Toro steekt met kop en schouders boven iedereen uit als de sensei die Bob “twee keer op één dag” het leven redt. Hij is het enige lichtpuntje in dit bizarre misbaksel.

Biografie van Paul Potts, een verkoper in een telefoonwinkel wiens grote liefde voor zang en opera hem een mikpunt van spot maakten tijdens zijn jeugd, maar hem (uiteindelijk) wel leidde naar de winst in het eerste seizoen van Britain's Got Talent. Het einde van de film staat dus meteen vast, maar met de sympathieke James Corden in de hoofdrol geeft deze reconstructie van Pauls leven tot dat grote keerpunt in zijn leven is dit de moeite van bekijken waard. Het scheelt dat veteranen als Julie Walters en Colm Meany (als Pauls ouders) vakwerk neerzetten. Regisseur weet de clichés uit het scenario bovendien knap te verhullen waardoor je het gebrek aan verrassingen makkelijk kunt vergeven... of vergeten.

Na hun afstuderen op 15 juli 1988 hebben Emma [Anne Hathaway] en Dexter [Jim Sturgess] een onenightstand die resulteert tot een levenslange vriendschap. In 100 minuten zijn we getuigen van de ontmoetingen en contacten die ze ieder jaar 15 juli hebben en ontdekken we hoe zij zich hebben ontwikkeld en wat dat betekent voor hun relatie. Een prima gegeven voor een boek waarin je alle ruimte hebt om iedere 15e juli zo uitgebreid te behandelen als je wil, maar 20 jaar persoonlijke geschiedenis terugbrengen tot 20 scènes van gemiddeld 5 minuten werkt niet in een film. Hathaway en Sturgess krijgen amper de gelegenheid om hun personages te voorzien van diepgang in dit gekunstelde romantische drama waarin we nauwelijks inzicht krijgen in de motivatie van de hoofdpersonen, laat staan dat we inzicht krijgen in de aard van hun relatie.

Peter Bogdanovich was in de jaren ’70 één van de meest geliefde filmmakers en – kenners ter wereld. Hij interviewde zo’n beetje alle grote filmmakers (waaronder Ford, Fuller, Hawks, Hitchcock en Welles) en heeft met The Last Picture Show, Paper Moon en Saint Jack enkele van de meest memorabele films uit de het decennium op zijn naam staan. Deze documentaire richt zich op een keerpunt in zijn leven en zijn carrière: de opnames van They All Laughed en zijn affaire met Dorothy Stratten, de voormalige Playmate die een bijrol speelde en kort na afloop van de opnames vermoord werd door haar jaloerse echtgenoot. Toonaangevende filmmakers als Quentin Tarantino, Wes Anderson en Noah Baumbach spreken over hun bewondering voor Bogdanovich en They All Laughed en zowel crewleden als naaste familie komen aan het woord over de tragedie die als een schaduw blijft hangen boven deze ‘Lost American Film’ en de verdere carrière van Bogdanovich.

Spurlock volgt Harry, Liam, Zayn, Niall en Louis tijdens hun wereldtour van 2013 waarin de jongens tussen de optredens door ook nog werken aan hun derde studioalbum. Hordes gillende meisjes en in scène gezette grappen bestendigen het imago van One Direction als popsterren die ook gewoon ondeugende tieners zijn. De gespeelde spontaniteit gaat snel vervelen, maar de individuele gesprekken met de jongens leveren interessante uitspraken op die (vooral na Liams tragische dood) profetisch blijken te zijn. Uiteraard zullen de fans van toen dit meer kunnen waarderen. Was in de bioscoop ook te zien in 3D.

Regie: Charlie McDowell

Op advies van hun relatietherapeut [Ted Danson] nemen Sophie [Elisabeth Moss] en Ethan [Mark Duplass] een korte vakantie in een bungalow dat, aldus de therapeut, al veel relaties heeft gered. Al snel komen Sophie en Ethan tot de ontdekking dat ze niet alleen zijn. Sophie vindt in het gasthuis een dubbelganger van Ethan, maar Ethan treft daar juist een vrouw aan die sprekend op Sophie lijkt. Wat ziet hier achter en wat betekent dit voor hun relatie? Een film die volledig past in de traditie van The Twilight Zone, met een boodschap over het onhaalbare ideaal van de perfecte wederhelft. Intrigerende mysterie met perfect spel van Moss en Duplass.

De Aarde kent 5 miljoen dierensoorten die elk overleven op hun eigen manier. Daniel Craig introduceert deze prachtig gefilmde natuurdocumentaire (van de specialisten van BBC Earth) als “een verhaal van hoop en triomf dat ons allemaal verbindt.” Het taalgebruik is simpel genoeg voor jonge kijkers, maar nooit neerbuigend. Aan de hand van fotogenieke diersoorten als de gorilla’s, dolfijnen en rugbulten en fascinerende dieren als de lammergier, de komodovaraan en de olifantspitsmuis, neemt deze film ons mee in een reis rond de wereld die de overeenkomsten tussen alle dieren (dus ook de mens) tonen. Zeer goed geschreven en voorzien van een schitterende score door George Fenton.