Once Were Brothers: Robbie Robertson and The Band (2019)

Vanaf 20 augustus in de bioscoop (Periscoop Film)

Prachtig stukje muziekgeschiedenis.

Klinkt interessant! Ik vrees wel een beetje voor een eenzijdige kijk aangezien Robertson wel vaker de neiging heeft om alles naar zich toe te trekken. The Band was juist zo indrukwekkend omdat het allemaal degelijke muzikanten waren die allemaal hun eigen inbreng hadden en elkander zo naar een hoger niveau tilden. Aangezien ook praktisch iedereen van de groep ondertussen al gestorven is, is er niet veel ruimte om een weerwoord te bieden.

Dat is nu juist wat er hier naar voren komt.

Prima documentaire over The Band. Ikzelf heb nooit alle verafgoding van deze band kunnen begrijpen (hetzelfde geldt overigens voor de verafgoding van Bob Dylan die The Band als zijn begeleidingsband beroemd maakte), maar deze documentaire wist zelfs mij te boeien omdat het verhaal van de band goed wordt verteld, mede door de meeslepende vertelwijze van Robbie Robertson, de ster van de band. De titel verwijst naar het feit dat de band – ondanks dat Robbie de man met de visie was en uiteindelijk de anderen hem niet konden volgen – meer was dan de som der delen en dus echt een band was. Daarbij was vooral de band tussen Robbie en Levon hecht, maar leren we dat die band een tragische ontwikkeling krijgt en het einde van de band inleidt. Opmerkelijk trouwens dat grondleggers van de muziekstijl die we nu Americana noemen zoals The Band en Neil Young uit Canada komen…

Was gisteravond op TV. Was niet aangekondigd hier. Geweldig. Vertelt veel wat ik nog niet wist. Kan een thema avondje inluiden: wat drugs al niet kapot maakt.

Aardige, maar vrij oppervlakkige en eenzijdige documentaire over Robbie Robertson en hoe hij terugkijkt op de geschiedenis van The Band. Afgezien van een paar aardige anekdotes is er weinig nieuws onder de zon voor de liefhebbers en de fans, maar voor wie minder bekend is met deze invloedrijke groep muzikanten is dit een prima startpunt. Roher maakt prima gebruik van concertbeelden (o.a. uit The Last Waltz van Martin Scorcese, één van de uitvoerende producenten) en van fotocollages om de dynamiek tussen de muzikanten te visualiseren.

"What a strange way to make a buck(!)"

Interessant voor mij, wist hier niet veel van. Wat lijkt Robbie Robertson op Robert Palmer, dat was het eerste wat ik dacht. Verder is het jammer dat het zo'n beetje ophoudt na 'The Last Waltz'; ik had nog wel iets meer willen weten hoe het Robbie en de anderen verging dan alleen één of twee regeltjes op het einde.

Maar het ontstaan van de 1e plaat incl. het hele Woodstock gebeuren, de gang van Robbie naar Malibu of de tour(s) met Bob is allemaal erg interessant. Een bijzondere band met een bedenkelijk einde. Het kan nog maar weer es verkeren.

Heb de debuutplaat ook maar even opgezet. 'The Weight' is mij uit 'The Big Lebowski' altijd al in zeer positieve zin bijgebleven, wat een fantastisch nummer. -edit- dat was kennelijk 'The Man in Me' van vriend Bob...

-edit- en dan moet ik maar op wiki lezen dat de band na 'The Last Waltz' 'gewoon' verder ging, zonder Robbie. En dat bv. Richard Manuel dus zelfmoord pleegde. En dat Robbie later alle rechten opkocht, behalve van Levon Helm - die hem indertijd ook echt beschuldigde van het stelen van songwriting credits, en dat het dus niet alleen om arrangeren zou draaien... Ontspannen kijkt de 76-jarige Robbie Robertson terug op zijn leven en dat van The Band (synopsis)... Hm.

Haha, moet hier nog steeds om lachen.