Woodstock (2019)

Zeer mooie documentaire waar vele bewindsmensen uit deze tijd, 50 jaar na datum, nog veel uit kunnen leren.

De documentaire toont een beetje het ontstaan en het idee achter het festival, maar ook hoe alles, door de massale opkomst van de fans, uit de hand begint te lopen.

Maar hulp komt dan uit onverwachte hoek, zoals het leger en de lokale bevolking.

Uiteraard speelt de muziek ook een belangrijke rol, maar je krijgt hier, logisch, alleen maar fragmenten te zien. Daarvoor kijk je beter de film over het festival.

Eén leuk dingetje ben ik hier toch ook te weten gekomen, dat Richie Havens het nummer Freedom ter plaatste heeft verzonnen, en het uiteindelijk een grote hit is geworden.

Warm aanbevolen deze documentaire voor elke muziekliefhebber en voor vele domme politici die na al die jaren nog niks hebben geleerd !!!

Regels, geen regels! Toch alweer een tijdje geleden zag ik 'n documentaire over 'n gevaarlijk kruispunt. Er werden allerlei opties opgeworpen om de situatie veiliger te maken, maar de keuze viel uiteindelijk op 'n revolutionair voorstel. De kruising werd volledig op de schop gedaan en omgetoverd naar 'n groot verkeersplein, zonder borden: zonder regels. Doordat voetgangers, fietsers, en snelverkeer dwars doorelkaar bewogen, moest de mens wel een beroep doen op zijn eigen verstand. Het aantal ongelukken nam drastisch af.

Wellicht 'n vreemde inleiding om bij Woodstock uit te komen, maar de rode draad is toch dat de mens zonder regels, zonder gezagsdragers, zonder bemoeienis zich uitstekend redt. Deze documentaire over Woodstock laat met name zien dat in de chaos orde ontstaat. En bovenal dat het begrip vertrouwen een jammerlijk anachronisme is. Wie de hemel op aarde wenst te zien, moet zeker naar Woodstock kijken. Men zou er bijna religieuze elementen aan toe kunnen wijzen; iets met veel te weinig brood en vis, wat neerkomt op delen wat er toevalligerwijs aangeboden wordt.

Trouwens, die toespraak van de landeigenaar (boer, zoals ie zichzelf noemde) was als afsluiting om in te lijsten.

Afijn, een schitterend tijdbeeld "van dat komt nooit meer, nooit meer terug," waaruit vooral blijkt dat de mens zichzelf in de vaart der volkeren volkomen is voorbij gelopen.