Ordinary Love (2019)

Wat moet ik hier van zeggen?

Dat kanker een rotziekte is, dat mijn ma borstkanker heeft gehad, er gelukkig op tijd bij was. Mijn peetje 54j oud botkanker had minder geluk.

Kan u zeggen nog dat mijn ma 5 jaar lang heeft afgezien, door de chemo maar ook de dagelijkse medicatie moest die iedere dag overgeven, kon ze moeilijk slapen, zat ze constant met het zuur en stel u dat maar eens voor: dan nog iedere dag naar Brussel gaan werken, vroeg opstaan, dan nog eens in Gent weer overstappen, trein weer te laat , veel te laat thuis komen en dan nog eens kon ze het niet laten om met het huishouden en de kinderen bezig te zijn. Alleen een sterke vrouw kan zoiets.

De film zelf : het gaat over kanker enzo maar ik vond het wat slapjes allemaal.

Zoiets en zeker iemand als mezelf zou deze film me volledig moeten meeslepen en toch gebeurde dat niet echt. Het was teveel ééntonig tempo ook.

Realistisch ogende, integere film over die vreselijke ziekte, en een ouder, sympathiek stel welk de zaken redelijk op een rij lijkt te hebben, die hierdoor word getroffen. Mooie kwetsbare rol van Manville vooral, maar film had toch wat meer kleur en emotie moeten hebben om langer in ons geheugen te blijven. Zeker als verderop in de vertelling blijkt dat dit stel in een eerdere fase ook al een kind heeft verloren, vraag je je als kijker af hoe men toch zo relatief rustig en gereserveerd al dit onheil kan ondergaan. Boodschap van het regie duo lijkt, ook gezien de titel, dat echte liefde de basis vormt om ook deze naargeestigheid een plaats te kunnen geven, iets wat voor de meeste mensen toch een iets te simpele voorstelling van zaken zal zijn. Pleit wel voor de makers dat ze die moraal gelukkig niet door de strot van de kijker willen duwen, de subtiliteit overheerst, maar zoiets als het Nederlandse Komt een Vrouw bij de Dokter over hetzelfde onderwerp was met al zijn minder keurige personages emotioneel toch heftiger, en maakte derhalve ook meer indruk.

Goeie film over een echtpaar waarvan de vrouw te horen krijgt dat ze borstkanker heeft. Misschien wat eentonig, maar wel mooi. De frustratie en de onmacht die gepaard gaan met het ziekteproces komen goed naar voren. Ook de dynamiek van het koppel op leeftijd werkt goed. Niet in de laatste plaats door de uitstekende casting van Lesley Manville en Liam Neeson die hun rollen ingetogen neerzetten.

Mooie warme kleine productie.

Neeson toont eindelijk weer eens hoe goed hij kan acteren, al helpt het natuurlijk dat hij tegenspel krijgt van de fantastische Lesley Manville in dit scherp geobserveerde, zonder opsmuk vertelde en bijzonder ontroerende portret van een echtpaar van middelbare leeftijd dat te maken krijgt met onzekerheid, angst, verdriet, maar ook met onvoorwaardelijke liefde wanneer zij borstkanker blijkt te hebben. Met name door verlichtende humor proberen Joan en Tom zich sterk te houden voor elkaar, maar in de momenten die ze voor zichzelf hebben komen hun ware emoties naar boven. Ook fraai werk van David Wilmot en Amit Shah als respectievelijk een terminale patiënt en diens levenspartner met wie Joan en Tom een deel van het verwerkingsproces doorlopen.

Best oké. Zeker het eerste uur is erg fijn. Mooi hoe die relatie en het leven van Neeson en Manville wordt getoond. Twee mensen die af en toe woorden kunnen hebben maar duidelijk van elkaar houden. Er heerst ook echt een goede chemie tussen hen. In het slot komen er helaas wat kleine zijplotjes bij die de aandacht weghalen van dat centrale koppel en dat maakt de film gewoon wat minder boeiend, iets te veel gemaakt komt het over. Als geheel zeker een dikke voldoende maar een uur lang zat er nog een beduidend hogere score in. 3,5*.