Meningen

De setting bevalt. Een boomrijk kerkhof met crypten, praalgraven en levende doden. Met de spookachtige sfeer zit het wel goed. De score sluit goed aan. Dreigende klanken onder sfeervolle beelden.

Het verhaal is op zich ook nog wel ok want bestaat uit intrigerende sinistere gebeurtenissen die worden doorspekt met in beginsel wat bescheiden en ingetogen humor. Best leuk.

Terwijl het verhaal na verloop van tijd wat slepend en vermoeiend wordt, gaat het met de humor de andere kant op. Die schiet volledig door. Veel humor is visueel en is gebaseerd op de sfx. Die zien er niet overtuigend uit, waardoor de humor al snel een uitbundige en slapstickachtige vorm aaneemt, die slecht werkt binnen het tamme verhaaltje en vooral niet past binnen de sfeervolle omlijsting van de film. Die duistere sfeer vraagt toch echt om een meer sobere vorm van humor. Of misschien (achteraf beschouwd): geen humor.

Het acteerwerk is gruwelijk slecht. Nog een reden waarom de komedie niet werkt. Een paar rare gebeurtenissen en wat bloederig gooi- en smijtwerk helpen helaas niet om de slechte acteerprestaties te verhullen. Het acteerwerk heeft een behoorlijk aandeel in de neerwaartse spiraal waarin de film terecht komt.

De slotscènes zijn dan wel weer aardig en het laatste shot heeft ongetwijfeld een verdiepende symbolische betekenis, maar aan overpeinzingen daaromtrent had ik geen behoefte meer. Ik was er wel klaar mee.

De film begint met het intrigerende beeld van een piano die hangende aan twee touwen door de lucht zweeft. Een groepje passanten of bewoners volgt het spektakel met intense aandacht. In hun midden een dame van in de vijftig die de eigenaresse is van de piano. Ze begeleidt elke precaire manoeuvre met welhaast wellustig gekreun. In een volgend moment ziet de kijker de vrouw wild heen en weer lopen in het appartement dat haar nieuwe woning is. Het appartement is nog niet ingericht en bevindt zich in een chaotische staat die past bij de onstuimige indruk die de vrouw maakt. Het duurt even maar ze vindt haar piano, neemt erachter plaats en begint energiek te spelen.

Een fijn begin van de film. Ik ben geboeid. Wat zal nog volgen en zal dat even boeiend zijn, vraag ik mij af.

In elk geval maakt Chantal Akerman die de regisseur en coauteur is van de film, meteen duidelijk dat we hier te maken hebben met een komedie. Dat genre ligt me goed. Snel daarna blijkt het om een komedie te gaan die teert op hectiek, slapstick, overspannen dialogen en een snelle opeenvolging van gebeurtenissen. Dat type komedie ligt me minder. Heel snel daarna kreeg ik de bijna onbeheersbare neiging om de film te verlaten. Om weg te komen uit de heisa. Weg te komen van al die druk pratende en gesticulerende personages. Weg te komen van de vrolijke pianomuziek die door bijna elke bezoeker in het appartement ten gehore wordt gebracht. Het is veel. Ik kan het hebben, als er maar iets tegenover staat. Humor bijvoorbeeld. Die ontbreekt echter grotendeels.

De film is niet grappig. De hectiek is niet grappig. De overspannen dialogen zijn niet grappig. De oorzaak is volgens mij gelegen in een volgepropt script en in de regie van Akerman. De film ontbeert ruimte en rust. Het hyperventileert maar door. Op die manier krijgt de humor nauwelijks een kans om door te breken. De film laat de kijker geen ruimte om zich als het ware in het verhaal, te nestelen. En hoe verder in de film, hoe vervelender en leger al het hectische gedoe aanvoelt. Komedie is een vakgebied dat Akerman niet goed beheerst, vermoed ik. Komedie staat of valt grotendeels met timing. De timing in Demain on Déménage is te gehaast en te ongecontroleerd om effectief te zijn. Ik heb amper gelachen.

De film brengt niet enkel ellende. Het setdesign is leuk. Het acteerwerk is goed. Sylvie Testud is een goede actrice en heeft volgens mij komische potentie. Die laat ze af en toe zien. Heel af en toe komen humoristische momentjes wel goed door. Heel af en toe is het waarlijk grappig wat er te zien is. Ik schrijf het toe aan het talent van Testud. Niet aan het talent van Akerman.

In de loop der Jaren heb ik hier en daar wel eens wat Poolse films voorbij zien komen. En de Poolse films die ik gezien heb, stellen niet vaak teleur. Melancholiek, somber, tragisch, niet bepaald speels en soms met zwarte humor. De films roepen veel pessimistische emotie op. Dan heb ik het trouwens wel over films uit het post-communistische tijdperk. De vreugde over de vrijheid en de onbeperkte mogelijkheden die het kapitalisme verschafte na 1989 zie je in die films niet vaak terug. Die dingen vielen waarschijnlijk toch wat tegen.

Net als deze film. Met deze horror lukte het gevoelsmatig niet zo goed. De film als geheel genereert weinig gevoel. Op onderdelen gebeurt het gelukkig af en toe wel. Dan is de film eventjes duister en diepzinnig en ontstaat er een gevoel van beklemming. Op die momenten wordt het onderhuidse horrorgevoel even aangeraakt. Dat gevoel is vluchtig. De film slaagt er goed in om elke poging tot intense inleving abrupt te onderbreken met een hoop lawaai en gedoe op een trouwfeest. Een reeks scènes vol chaotisch rumoer die als een soort tweede film naast de horrorsequenties meeloopt en de film op die manier voorziet van een overbodige verkwikkende laag .

Die "tweede film" speelt zich af op een dorpsbruiloft. Heel Pools ontaardt de bruiloft in een zuipfestijn van grote orde. Harde vrolijke muziek en stompzinnig gelal en gebral worden op luide toon over de kijker uitgestort. Met dat deel van de film had ik weinig band.

Het uitbundige deel staat te haaks op de horrorsequenties die juist heel ingetogen, kalm en indringend het horrorgevoel oproepen. De abrupte switches tussen de vrolijkheid en roerigheid van de bruiloft en de sfeer en duisternis van de horror (gevat in heerlijk gloomy beeldmateriaal dat soms neigt naar surrealisme) werkte afknappend.

Net op weg om geroerd ingekapseld te worden door de beklemming van een demonische bezetenheid, wordt de inleving ruw afgekapt door de boertige leut van de feestende massa. Het zijn twee absolute uitersten. Extatische massale uitgelatenheid versus stemmig vormgegeven individuele vervoering. Bezetenheid komt blijkbaar in diverse stadia voor, lijkt de film te willen zeggen. Ik vond de afstand tussen beide vormen te groot en miste de brug tussen beide. Beperk je tot één vorm of maak de mix vloeiender, zou ik willen zeggen.

Een film met een typische jaren 70 inslag en aankleding. Heel herkenbaar in films uit dat tijdperk die met een futuristische blik de kijker vermaken. Een blik die nu een achterhaalde indruk achterlaat. Koud, onpersoonlijk en metaalachtig is de indruk die men in die jaren voor de toekomst in gedachten had. Grappig wel.

Desondanks is die visie altijd weer goed voor een optisch feestje. We zien gigantische computers die met reusachtige floppy disks gevoederd worden. En beeldschermen die met metaalachtige stem tot ons spreken. De zeer opvallende bewakingscamera's zijn alomtegenwoordig. En natuurlijk is er een heel klinisch aandoend woonhuis waaruit alle gezelligheid is verbannen. De jaren 70 esthetiek schetst geen toekomstbeeld dat veel vriendelijkheid en warmte uitstraalt.

In het kille woonhuis speelt het gros van de handelingen zich af. De ongezellige inrichting van het huis reflecteert op perfecte wijze de ongezellige gebeurtenissen die zich voordoen als een megacomputer toegang tot het huis krijgt en de vrouw des huizes terroriseert.

Het thema van de machine die de macht grijpt, is in zekere zin nog steeds actueel. Uiteraard is de manier waarop dat in deze film uit 1977 gebeurt ietwat gedateerd. Toch weet de film een zeer beklemmende sfeer op te bouwen. De spanning wordt consequent stevig aangehaald en het spanningsniveau blijft de gehele film hoog.

Het camerawerk is rustig en bedachtzaam. De camera glijdt heerlijk mee in de beklemming die de geterroriseerde Julie Christie (in een goeie rol) ervaart. En dat gebeurt allemaal zonder dat er een druppeltje bloed vloeit en het gebeurt zonder spectaculaire actiescènes. De spanning ontstaat deels door de angsten en andere emoties die vrijkomen als de vrijheid om zelfstandig te handelen ernstig wordt ingeperkt. Een andere oorzaak voor de spanning is gelegen in de kille atmosfeer die de locaties en de megacomputer met zijn blikken stemgeluid oproepen. Beide oorzaken werken.

De clou van het verhaal is een beetje belachelijk en heeft met logica niet veel te maken, maar dat heeft absoluut geen effect op de spanning. Het is meer een constatering. Ik ben op filmgebied in dit opzicht wel wat gewend. De clou zat mijn prettige kijkervaring in ieder geval niet in de weg. De slotscènes zijn op die manier zelfs een spannende beleving en vormen een prima afsluiting van de film.

Lekkere film. Fijne meeslepende suspense! Kom daar maar eens om in de huidige tijd.

.

Low budget horror. Eigenlijk minder dan low budget. De film had een budget van slechts 100.000 dollar. Desondanks is ie best aardig. Verhaal is best amusant.

Ok, het gebrek aan budget houdt beperkingen in. Die zijn ook zichtbaar.

De sfx zijn wat armoedig maar door slim gebruik te maken van de technische middelen die wel voorhanden zijn (licht, beeld, geluid), is dat niet heel ergerlijk. Met psychedelisch aandoende beeldvoering en door geluidseffecten prominent te maken, ontstaat er tijdens het kijken een sfeer van beklemming, van creepiness. Er zijn zowaar een paar schriks.

Het acteerwerk is niet geweldig. Daar wreekt zich het low budget element nog het meest.

De endcredits zijn ook bijzonder aardig. Luchtig comicachtig en niet in lijn met de film. Waarschijnlijk geboren uit geldgebrek, maar tekenend voor het vernuft van de maker en geslaagd grappig.

Film met mankementen, maar desondanks best vermakelijk. Rommel? Waarschijnlijk wel, maar dan wel rommel met een bepaalde aantrekkelijke charme.

Veel gore in een weinig opzienbarende horror. Een simplistisch verhaal dat voorspelbaar voortdendert en dat enkel in het leven lijkt te zijn geroepen als excuus om met special effects te kunnen smijten.

De film is vlak en intrigeert niet. Het verhaal heeft weinig onheilspellende basis en bouwt geen spannend mysterie op. Situaties ontstaan simpelweg. Met enkel sfx als de opwindende factor, wordt de nieuwsgierige geest bepaald niet bediend. Met gore als enige bron van spanning is het allemaal wel erg veel van hetzelfde. De lol is er dan ook gauw af na de zoveelste confrontatie met een bijtgrage demon en na de zoveelste shocking splatter-actie.

Op de afdeling grime is hard gewerkt. De make-up artist laat zich bepaald niet onbetuigd. De gore is veel en ziet er redelijk uit. De vormgeving is in orde. Uitgekiend kleurgebruik en suggestief geluid werken effectief. Zolang het duurt dan, want het is wel zo dat je door de niet aflatende stroom aan bloederige effecten steeds kritischer ingesteld raakt. In het verloop van de film wordt het oordeel over kwaliteit en effectiviteit van de gore steeds minder mild.

De soundtrack is erg ok. Hele aardige Heavy Metal plus een aardig instrumentaal stuk van Claudio Simonetti (van Goblin). Soms is de muziek echter wat te nadrukkelijk aanwezig, waardoor de heftige en hectische beelden als het ware nog eens extra overschreeuwd worden en ogen en oren druk doende zijn met het verwerken van veel prikkels. Extra spanning en sfeer wordt er door de muziek op deze manier niet gegenereerd.

Het acteerwerk is niet best. Dat is geen verrassende constatering, want dat is in Giallo-land zelden van hoog niveau.

De film is dat eveneens. Van Lamberto Bava had ik meer verwacht.

Een beloftevolle horror die de belofte niet waarmaakt.

De opbouw is prima en maakt nieuwsgierig. Veel draadjes waar je als maker iets mee kan. Een politieonderzoek ter plekke wordt verweven met found footage materiaal van gruwelijke gebeurtenissen in een spookhuis. Best spannend en vol verhalende potentie.

Na deze prima opbouw gaat het nog even goed. Het verhaal lijkt een kans te krijgen zich gedegen en met zorg te mogen ontplooien.

Maar dan gebeurt er plotseling te veel in te korte tijd. Dingen worden afgeraffeld. Wat meer rust, wat beter uitgewerkte scenes en wat meer filmduur had het redelijke niveau kunnen redden. In het laatste halve uur wordt zelfs zoveel veel plot gepropt dat van enigerlei spanning of diepere motivering of uitleg geen sprake meer is.

De schrikeffecten waren er. Het acteerwerk was goed genoeg. Het verhaal met een leuke twist was ok. De plotselinge haast en slordigheid nekken de film. Hoe jammer.

Film die prettig kijkbaar, maar inhoudelijk niet bijzonder is.

Een rechttoe rechtaan verhaal waarbij de weg van een losgeslagen duivelse hand wordt gevolgd. Als idee wel aardig, maar in de uitvoering helaas niet heel sfeervol of eng of spannend. De reden daarvoor is waarschijnlijk dat er amper tijd wordt uitgetrokken om in de ontstaansgeschiedenis van de hand te duiken. De sfeervolle aanzet is er in de eerste scènes wel. Verdere invulling volgt dan helaas niet. Beetje meer achtergrond zou de sfeer en de inleving ten goede zijn gekomen. De korte speelduur biedt die mogelijkheden misschien niet. Maar ja, voeg dan 10 minuten materiaal aan de film toe om een en ander wat beter uit te lichten. Niet gedaan en dat is spijtig. Nu is de film slechts een film over een hand met achtervolgingsdrift. Een aardige film hoor, maar niet meer dan dat.

Heel opvallend is de penetrante aanwezigheid van de score. Met name in het begin een storende factor die bepaald geen onderhuidse spanning oproept. Gelukkig wordt het gebruik ervan in de loop van de film iets subtieler en is er zelfs ruimte voor momenten van stilte. Het komt de kijkbaarheid ten goede.

De mooie poster en de lekkere 'catchy' filmtitel beloven veel, maar de film lost die belofte niet in. Het is niet meer dan magere doorsnee. En dat is te weinig.

Het verhaal speelt zich bijna geheel af op de laptop van protagoniste Elisabeth, die in een chat carrousel van de ene chatpartner naar de andere klikt en daarbij de vreemdste personages tegenkomt.

Regisseur Zachary Donohue gebruikt voor de weergave diverse technieken. De chats gebeuren met handycam of gewoon per statisch beeld. In de loop van de film worden daar beelden uit bewakingscamera’s, helmcamera’s en hand-held camera’s aan toegevoegd, zodat een dynamisch geheel ontstaat, dat nog eens wordt versterkt doordat zich continu allerhande venstertjes openen met email- en geschreven chatberichten. Het oogt heel levendig en is soms chaotisch, maar het werkt absoluut spanning verhogend.

Found footage dus. Maar dan van de geslaagde soort. Er wordt gemoord en gefolterd. Het gaat er niet bepaald teergevoelig aan toe. De found footage stijl maakt dat het geweld dat de slachtoffers overkomt er authentiek uitziet. Het brute en wrede geweld komt door de realistisch weergave hard binnen. Het realisme van de beelden is pure horror.

De film draagt ook een boodschap uit (las ik). Het internet is niet vrij van gevaren en biedt een vrijplaats voor personen en organisaties met perverse, duistere en criminele neigingen. Wees gewaarschuwd!

Ja, dat wist ik nog niet. Ik dacht gewoon een spannend filmpje te bekijken. Nee hoor, zit er nog een boodschap aan vast ook. Obligaat en flauw. Ach, het zal wel. Ik heb me met de film gewoon vermaakt en heb daarna nog lekker even ingebroken in de chat roulette, waar ik hele vriendelijk mensen tegen kwam. Denk ik.

Allemaal onzin. The Den is vooral een fijne horror ervaring. Veel meer moet je er niet van maken.

Dr. Feinstein is een tandarts die een samenhang ziet tussen een verwaarloosd gebit en de oprukkende verdorvenheid in de samenleving. Dr. Feinstein staat kritisch in het leven. Met een maatschappijkritische houding is niets mis, maar wel met de manier waarop dr. Feinstein die uitdraagt. Dat Feinstein een groot deel van de film in het bijzijn van zijn clièntele verwoede monologen houdt over de verrotting van de samenleving is tamelijk ongewoon. Feinstein lijkt een beetje de weg kwijt te zijn. Het valt ook niet mee om de hele dag in opengesperde monden naar verrotte tanden en kiezen te staren, terwijl je vrouw overspelig is en de belastingdienst van die vervelende aanmaningen stuurt. Redenen genoeg om door te slaan.

Al vroeg in de film wordt duidelijk dat The Dentist geen pretenties heeft om een serieuze horrorfilm te zijn. Vanaf het begin zijn de komische intenties herkenbaar. Het gedrag van Feinstein is overdreven excentriek. De overige personages zijn overdreven aangezette clichés. Het doen en laten in de praktijk waar de ene na de andere rare patiënt binnenloopt, heeft wel iets van de handelingen in een sitcom. Hoe zit het dan met de horror? De horror komt natuurlijk uit de tandartspraktijk. Boren, spuiten en mondklemmen zijn heerlijke apparaten om expliciete bloedige dingen mee te doen. En dat gebeurt ook. De speciale effecten zijn handmade en overtuigend.

Het werkt tot een bepaald moment allemaal vermakelijk. Op den duur is het echter gewoon op. Gebeurtenissen gaan op elkaar lijken. De zwarte humor begint flauwe vormen aan te nemen. De bodycount valt tegen. Het tempo raakt uit de film. De inspiratie is weg. Wat rest is een slepende herhaling van zetten met af en toe een splatterachtige opleving. Uiteindelijk brengt The Dentist te weinig om op een vermakelijke manier anderhalf uur mee te vullen.

De setting van een highschool zal de liefhebber van de slasher wel bekend voorkomen. In de meeste van de highschool-slashers draait het om een groep vrienden die door een (liefst gemaskerde) killer wordt belaagd. In Departing Seniors ligt dat iets anders. Niet met betrekking tot de killer. Die is gemaskerd. Wel wat het perspectief betreft. In deze film ligt het perspectief niet bij een groep lollige tieners, maar bij Javier. Hij is Mexicaans, homoseksueel, intelligent en een buitenbeentje. Hij wordt gepest door een groepje dat bestaat uit populaire leerlingen.

Departing Seniors doet iets meer aan karakterbouw dan de gemiddelde slasher. De stereotypen zijn er natuurlijk, maar die worden iets ronder ingevuld dan we gewend zijn. De investering in de karakters maakt dat de film hinkt op twee gedachten. Aan de ene kant is daar het coming of age gedeelte dat de nadruk legt op de onderlinge relaties tussen de personages. Best ok. Leuke personages versus vervelende personages met gebruikmaking van spitse dialogen. Vermakelijk.

Aan de andere kant is daar het slasher gedeelte dat niet uitblinkt in horrorwaardige kills of een sinistere sfeer. Dit onderdeel van de film is eigenlijk vrij tam. Geen bloed, geen gore. Geen spannende dreiging. De killer is daarbij enigszins fantasieloos vormgegeven en van een mysterie met betrekking tot de killer is weinig sprake. Ik had al vrij snel een verdachte op het oog en die bleek het uiteindelijk ook te zijn. Geen verrassing daar. Ik denk dat Departing Seniors een betere film zou zijn geweest als de maker een keuze had gemaakt en zich ofwel op het intermenselijke aspect ofwel op het horror aspect had gestort.

Een film over moordenaar en grafschender Ed Gein. Heerlijk. En vooral omdat nu eens niet fictieve opsmuk is gebruikt om de film sensationeler of beter verkoopbaar te maken. Nee, in deze film slechts de pure klinische feiten in verhaalvorm. De film onderstreept het zelf ook nog eens. In het begin verschijnt de tekst: "The motion picture you are about to see is absolutely true." En dat namen en plaatsnamen zijn veranderd vanwege privacy redenen ofzo, is begrijpelijk en doet aan de ware verhaallijn niets af. Niet heel belangrijk. Daar kan ik vrede mee hebben.
De authenticiteit lijkt helemaal gewaarborgd door de pseudo-documentaire weg die de film als vertelvorm inslaat. De gebeurtenissen worden meerdere malen door commentaar van een onderzoeksjournalist onderbroken die daarbij zelfs af en toe door het beeld loopt. Het oogt een beetje komisch, maar is niet storend en voorziet de film van een waarheidsgetrouw etiket.
Helaas kwam ik er na afloop achter dat de weergave van de gebeurtenissen niet 100% authentiek is. Kan natuurlijk ook niet. Je kan niet verwachten dat alle details kloppen. Sommige dingen worden nu eenmaal door de verbeelding ingevuld. Heel begrijpelijk. En daar heb ik het ook niet over. De film wijkt echter op één punt wezenlijk af van de werkelijkheid. In de film speelt de moeder een grote rol. Dat deed ze in werkelijkheid ook. Klopt dus. Maar wat niet klopt is dat Ed Gein zijn dode moeder opgraaft. In de film gebeurt dat wel. De echte Ed Gein heeft dat nooit gedaan. Toch wel een belangrijk dingetje, omdat de moeder wel heel sfeerbepalend aanwezig is in het huis en in het hoofd van onze Ed.
Blijkbaar was de verleiding om sensatie toe te voegen aan dit waargebeurde verhaal toch onweerstaanbaar. De film wordt er met deze fictieve kunstgreep trouwens niet slechter door, maar de makers doen dus niet wat ze beloven. Dat steekt toch een beetje. Laat zo’n prominente begintekst dan weg, schep geen valse verwachtingen en maak gewoon een smeuïge en lekker kijkbare film, denk ik dan. Daar is niks mis mee. De bedachte gruwel is immers een prima toevoeging.
Wie een bloedige slasher verwacht wordt waarschijnlijk teleurgesteld. De film heeft behalve een klein stukje gore in dat opzicht niets te bieden. De film legt de focus meer op de belevingswereld van Ed. Op zijn innerlijke wezen. Op zijn ziekelijkheid. Op zijn gekte. Zijn daden worden niet heel expliciet getoond. De meeste gruwelijkheden spelen zich niet in beeld maar in de fantasie van de toeschouwer af. De kijker wordt succesvol meegesleurd in een sfeer van neerslachtigheid, beklemming en duisternis. En dat werkt. Je ziet weinig bloed en gore, maar het smerige gevoel dat er bij hoort, is er wel. De onderdompeling in Ed’s wereld is zeer onaangenaam. Deprimerende, spannende en viezige psycho horror is het.
Het personage van Gein wordt overigens meesterlijk vertolkt door Roberts Blossom. Aan de man kleeft geen enkele prettige uitstraling.

Lief, braaf en nietszeggend sprookje over de strijd tussen goed en kwaad. Strijd is trouwens een groot woord. Plagerijtjes is een beter woord. Descendants is namelijk een lieve film zonder enge of harde confrontaties.

De film is blijkbaar gemaakt voor een jong publiek. Het verhaal speelt zich voornamelijk af op een highschool gesitueerd in een weeïg sprookjesland. De school is gevuld met brave en blije barbieachtige modelkinderen. Heel schattig.

De film is nergens griezelig, shockerend of prikkelend. In dit kader is het dan ook niet opvallend dat de prins en prinses elkaar nooit kussen maar elkaar hoogstens lichtjes omarmen. In Disneyland wordt niet gekust en er worden geen enge dingen getoond. Stel je toch eens voor!

Oh ja, er wordt ook nog gedanst en gezongen. Hele vrolijke en brave liedjes. Doorspoelen is het devies.

Irritante zoetsappigheid. Bah.

Verwaald in the Death Valley. Tjongejonge, het zal je maar gebeuren. De personages in deze film overkomt het.

Op zich klinkt dat best spannend. Verdwaald in de woestijn. Daar valt wel een leuke spannende film van te maken, toch? Natuurlijk wel. Die film zal ook ooit wel eens gemaakt zijn. Het is alleen niet deze film.

Het Is gewoon niet boeiend. De personages belanden in serieuze moeilijkheden, maar elke emotionele betrokkenheid bij de gebeurtenissen ontbreekt. Er vinden allerhande rampjes plaats. De rampjes zijn lachwekkend, ongeloofwaardig of stompzinnig. Heel veel opwinding veroorzaken de rampjes derhalve niet. De film ontleent er geen spanning aan.

De personages hebben holle karakters. Ze zijn eigenlijk wel een beetje vervelend. Je gunt hun wel een rampje.

Angst en gekte komen voorbij, maar blijven beperkt tot oppervlakkig gedrag en hebben geen diepe impact op de kijker. Van enig indrukwekkend psychologisch gevecht of diepgaande intrinsieke worsteling is geen sprake. De oppervlakkige personages zijn er gewoon niet toe in staat.

Het enige dat boeit in deze film is het landschap. Dat is overweldigend en mooi in beeld gebracht. Dat landschap verdiende een betere film.

Een romantische komedie die niet suikerzoet van toon is en waarin het feelgood gehalte erg meevalt. Toch is de film (behalve in de gekozen uitvoering van een theaterstuk voor twee acteurs) weinig meer dan een zoveelste variant op het romantisch-komische thema ‘Boy meets girl”.

Het uitgangspunt is best aardig. Zoals het hoort begint het spel met een toevallige ontmoeting. Een man en een vrouw zijn veroordeeld om tegelijkertijd op een huwelijksfeest aanwezig te zijn. In die situatie komen ze elkaar steeds tegen. Uiteraard kunnen ze niet met elkaar opschieten. Discussies en bekvechterij zijn het gevolg. Het koppel lijkt niet in staat tot wederzijds begrip en toenadering lijkt uit den boze. Maar uiteindelijk worden onaantastbaar geachte muren geslecht en vindt overbrugging plaats. Klinkt als een reguliere romantische komedie. En is het ook.

Beide hoofdpersonages wijken trouwens wel iets af van de standaard. Ze zijn niet warm en aangenaam, maar erg met zichzelf behept. Beide personages zijn voorzien van een narcistische inslag en belegd met lagen arrogantie en pessimisme. Beide met een kijk op de wereld waarin het eigen perspectief al het andere perspectief verteert. Lang leve het nihilisme! Beide met een houding die schijt uitdrukt tegenover conventies en beide met een levensfilosofie die lak heeft aan wat een ander voelt of (van hun) denkt. Dat zij zich gedurende de film toch erg druk maken over andere mensen en hun gedragingen werkt juist daarom erg grappig.

De film is uiteraard enigszins voorspelbaar in verhalend opzicht. Ja, het is nu eenmaal een romantische komedie. Van nieuwe inzichten en onverwachte verhaallijnen is geen sprake. De film is desondanks onderhoudend. En dat is vooral te wijten aan het intelligente script. Zet een misantroop tegenover een angstige neuroot en scherpe en knetterende dialogen zijn gegarandeerd. De gebezigde humor is vaak droog van toon. De berusting, de strakheid en de onverschilligheid die bij het uitspreken van een droogkomische tekst hoort vond ik trouwens niet steeds spot on. Maar ja ik ben soms een zeikerd. Hoofdrolspelers Reeves en Ryder vond ik vaak te gladjes en te beweeglijk acteren om de droogheid van de humor tot volle bloei te laten komen.

De film is een toneelstuk voor twee spelers. Af en toe wat saai. De ruimte tussen scènes wordt gevuld met onbeduidende beelden van omgeving en couleur locale. Saai en zonder inspiratie. De muzikale begeleiding bestaat uit Mexicaanse deuntjes die als achtergrondmuziek in een lift niet zouden misstaan. Saai en zonder inspiratie.

De film als geheel is dat af en toe ook, maar weet dat met behulp van veel tekstueel misbaar en geslaagde humor redelijk te camoufleren.

Aardig wel.

Destry Rides Again is na een aantal minder succesvolle films met Marlene Dietrich een soortement comeback voor de filmdiva, die rond 1930 met regisseur Joseph von Sternberg naar Hollywood toog en daar in films met sterren als Gary Cooper en Gary Grant furore maakte. In Destry Rides Again speelt zij een vrouw die met zang, dans en haar geanimeerde aanwezigheid de plaatslijke saloon mede bestiert en de gewetenloze eigenaar een handje helpt bij zijn zwendelpraktijken.

James Stewart die de andere hoofdrol vertolkt duikt pas na 20 minuten op. In zijn eerste western speelt hij niet bepaald de revolverheld die je verwacht te zien. In plaats van een schietijzer gebruikt hij het wapen van het gesproken woord. Revolvers draagt hij niet eens. Met verbale argumenten wil hij orde en gezag handhaven in het gewelddadige stadje Bottleneck. Het is even wennen aan deze versie van Stewart, die in het stadje allesbehalve serieus wordt genomen. Leuke rol van Stewart die zijn schijnbare gebrek aan manhaftigheid met een grote dosis aan ironie en zelfspot maskeert.

De film focust voornamelijk op de verhouding tussen Stewart en Dietrich. Dan weer zijn de interacties tussen beiden onbeschaafd vinnig. Dan weer beschaafd geestig. Spannend en enerverend zijn ze altijd. Twee sterke persoonlijkheden die met goed acteerwerk en voorzien van spitse dialogen zorgen voor veel levendigheid. Als het verhaal soms afbuigt naar andere verwikkelingen in het stadje, wordt de levendigheid van de film amper aangetast. Interessante en grappige bijfiguren cirkelen om het duo heen, pakken hun momentjes en zorgen voor een vermakelijke invulling van de diverse zijplotjes, waarin vooral ook Stewart prominent figureert.

Het jammere aan de film zijn de zangkunsten van Dietrich. Daarvan ben ik nooit heel erg gecharmeerd. Het aantal zangnummers valt gelukkig mee, maar dat waren wel momenten die voor mij de schwung totaal uit de film haalden. Het zijn ernstige minpunten in een verder prima western.

Snelle chaotische film die heen en weer schiet door allerlei tijdslijnen, is volgestopt met filmreferenties, stikt van de vroegwijze highschool tieners met gevatte oneliners en zelfs in het bezit is van een heuse killer, maar die ondanks deze rijkdom aan ingrediënten erg tekort schiet op het komische- en op het horrorvlak.

Het is veel en het is snel. In beginsel raak je daar wat van in de war en imponeert de film. Na het overdonderende begin prik je geheel in lijn met de snelle film in een rap tempo door de warrige en absurde facade heen en keer je terug naar de eigen elementaire helderheid en borrelen belangrijke vragen op. Waar gaat dit in vredesnaam over? Is dit leuk of niet? Horror? De antwoorden zijn achtereenvolgens: nergens over, soms en soms.

In de film zitten een paar geslaagde komische scènes en grappige referenties aan films en filmpersonages. Horror is er amper, maar een paar bloedspuitende momenten zijn zowel horrorwaardig als komisch.

Geen geweldige film. Het begint overweldigend. Daarna een enkele scène en een enkel momentje die vanuit de warboel iets komisch en horrorachtigs oproepen. En dat is het.

Middelmatige thriller.
Doordat het verhaal niet chronologisch wordt verteld, wordt voorspelbaarheid voorkomen. De film neemt sprongetjes heen en sprongetjes terug. Op die manier blijft de vraag 'hoe zit het nu?' steeds boven de film hangen. Dat wekt enige vragende spanning op.
Leuk hoor, die wendinkjes. Maar die kunnen niet verhullen dat het verhaal eigenlijk niet veel voorstelt. Door te spelen met de factor tijd, komen twistjes onverwacht en wordt het verhaal ogenschijnlijk interessanter. Toch word je nooit van je sokken geblazen door de gebeurtenissen. Echt zinderen doet het niet. Echt retespannend is het niet. 't Is wat braafjes. Wat vlakjes. Het zou iets venijniger en gedurfder mogen. Wat vileinere dialoog en foute humor erin gedouwd zou al schelen. Ik miste dat.

Een korte film die zich in een vreemde, absurde en mysterieuze wereld afspeelt. Een wereld waarin kussen en andere vormen van intimiteit verboden zijn en worden bestraft met de dood. In Parijs in een onbestemde tijd werkt verkoopster Malaise in een classy kledingzaak. Ze ontwikkelt een romantische band met klant Angine. De kleding die Angine koopt wordt afgerekend in oorvijgen, die Malaise haar toedient. Hoe duurder het kledingstuk, hoe meer oorvijgen. Een jaloerse collega kijkt toe of Malaise zich wel aan de regels houdt.

De film is digitaal opgenomen maar heeft een aangename celluloid-uitstraling. De zwart-wit fotografie en de setting dragen zorg voor een kille en dystopische atmosfeer. Heel bijzonder en intrigerend. Regisseurs en schrijvers Natalie Musteata en Alexandre Singh creëren met een paar pennestreken een eigen wereld en doen dat zonder uitleg te geven over de spelregels die daar gelden. De kijker moet bij elke nieuwe absurde gedragscomponent zelf de wetmatigheid ervan in deze merkwaardige samenleving ontrafelen.

Uitstekend acteerwerk van de twee hoofdpersonages die met hun genuanceerde spel de kijker meetrekken in die kille vreemde wereld. Hun interacties zijn onderkoeld gepassioneerd. Het is spannend. Je voelt als kijker haarfijn aan dat er tussen beiden iets gaat gebeuren dat niet is toegestaan. Iets dat ontspoort. Iets dat consequenties heeft. Het is een meeslepend opwindend spel dat de beide vrouwen spelen. Twee aantrekkelijke vrouwen trouwens opdat het maar gemakkelijker wordt om als kijker de onderkoelde passie en spanning te delen.

En ja, uiteindelijk gebeurt er inderdaad iets. Laat ik het er maar bij houden dat de afloop van de film even verrassend als absurd is.

Een film die zich kritisch opstelt tegenover alles dat de clerus betreft. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Donald Ray Pollock en volgt verschillende personages in het landelijke Ohio en West Virginia. De tijdsperiode is net na WOII. Kerk en geloof spelen een grote rol in het dagelijkse bestaan.

De film volgt uiteenlopende personages in afzonderlijke episoden die onderling zijn vervlochten. Soms wordt een personage en episode diepzinnig en geraffineerd gefileerd. Soms gebeurt dat oppervlakkiger en wordt de botte bijl gehanteerd. De motivatie van de personages ligt echter altijd bij hun geloof dat hen tot daden aanzet die voor henzelf en voor anderen ruïneus uitpakken. De gevolgen strekken zich soms zelfs uit tot volgende generaties.

The Devil All the Time is een sombere film die pijnlijk en aggressief de mythe van het romantische plattelandsleven blootlegt. De belangrijkste personages worden vertegenwoordigd door een gestoorde oorlogsveteraan, een valse priester en een getrouwd koppel dat seriemoordend het platteland afroomt. Eventuele idyllische en romantische verwachtingen belanden met het aanschouwen van hun goddeloze handelingen meteen bij het afval.

Een alwetend verteller vergezelt de kijker op zijn tocht door het thematische labyrint van dood, verderf, geloof, valse verwachting en pessimisme Hij breekt af en toe in en doet dat op een schouderophalende toon die soms ook wat luchtig klinkt. Alsof het verhaal over normale door-de-weekse gebeurtenissen handelt die simpelweg onafwendbaar zijn. Hij klonk mij wat cynisch in de oren. En dat past eigenlijk wel goed. Ik had daar ook een beetje last van. Bij mij komt het cynische aspect altijd bovendrijven bij het bekijken van heel veel zwartgalligheid. Ik heb overigens geen idee of regisseur en scriptschrijver Antonio Campos de verteller in werkelijkheid een bedoeld laagje cynisme heeft meegegeven. Het toontje sloot in ieder geval mooi aan bij mijn beleving.

Een naargeestige film. De kern van de film bestaat uit een koudbloedige afrekening met het kerkelijke geloof. Althans met de verachtelijke uitleg ervan. Met het hooghartige misbruik ervan. Met het hele dubieuze decorum eromheen. Aan de eindstreep geldt slechts één ding. Het gaat niet om God of om de duivel. Het gaat om de mens. Meer is niet nodig om levens te ruïneren.

The Devil All the Time is een pessimistische en troosteloze film. Ik heb genoten.

Een redelijke feelgood met een tikje humor.

Veel melodrama in een verhaal dat ontroert. De beelden en de omstandigheden waarin de personages verkeren worden vakkundig ingezet om de traan te beroeren. Soms schiet dat, wat mij betreft, iets te ver door en wordt het tearjerkgehalte te strak aangespannen.

De humor is bescheiden. Precies goed. Mooi afgemeten. Nooit overdreven. Meeestal net even ingezet op de juiste momenten om de lucht weer te klaren en emotioneel te kunnen recupereren.

Het verhaal is niet heel waarschijnlijk. Het bevat elementen die in een sprookje niet zouden misstaan. Er gebeuren dingen die in het echte leven niet of moeilijk voorstelbaar zijn. Mijn advies is om over die onwaarschijnlijkheden niet te moeilijk te doen. Zet je erover heen en je ziet een aardige en ontroerende film. Laat het cynisme varen. Laat de film gewoon gebeuren.

Tekstueel is het niet heel groots. We horen wat filosofisch getinte onzin en luisteren naar wat belegen dialoogjes. Nee, in de teksten wordt de ontroering niet geboren. Dat zit 'm toch meer in de beelden en in de gebeurtenissen. Met name de beelden zijn fijn en zeggen veel onder de tekst door. Mooi.

Verder, sympathieke personages met weinig laag. Erg zwart-wit uitgebeeld. Je mag ze of je mag ze niet. Geen tussenweg. Teleurstellend simpel.

Opvallend goed acteerwerk van de jonge Maisie Williams. Echt goed, wat zij laat zien.

“The Book of Love” is een prettig filmpje. Een leuk onzinnig melodramatisch sprookje dat doet wat het moet doen, namelijk beroeren.

In deze film mag Christopher Lee na zijn verschijningen als Dracula en andersoortige booswichten nu eens de rol van een edelmoedige en rechtschapen aristocraat spelen. Hij doet dat heel verdienstelijk. Zijn personage draagt de film.

Een film over satanisme die bol staat van de clichés, maar desondanks redelijk spannend is. Een film met dieroffers, krankzinnige groepsdansen, pentagrammen en natuurlijk een duivelsverschijning. Tussen de duistere elementen door is de film vooral een hectische film vol achtervolgingen en gevallen van huisvredebreuk waarbij de goede en de slechte kant elkaar continu vliegen aan het afvangen zijn. Hoewel de acties soms wat knullig en houterig in beeld worden gebracht, is het allemaal heel vermakelijk.

Hier en daar worden wat speciale effecten gebruikt om de boel te verlevendigen. Effecten die er nu nogal goedkoop uitzien, maar wel een aandoenlijk gevoel oproepen.

Verder is er veel loos gebabbel en geschreeuw van de personages, die naast Lee ook meedoen in de film en niet erg interessant zijn. En ten slotte is er de finale die niet het vuurwerk en de vindingrijkheid biedt die je zou verwachten en daarom nogal tegenvalt.

Ondanks de satanische thematiek is de film tamelijk braaf op het gebied van naaktheid en geweld. Van een film die magie, genotzucht en duivelsverering behandelt, verwacht je toch meer bloed en bruutheid. Het blijft op dat vlak echter vooral zachtaardig. Dat had best wat excessiever gemogen.

Nu blijkt dat de Britse BBFC (British Board of Film Classification die tot 1984 de naam British Board of Film Censors!! droeg) bepaald geen fan was van aanvallen en kritiek op de kerk of op kerkelijke symboliek. Productiemaatschappij Hammer hield zich aan dat protocol uit vrees dat de film anders slechts beperkt zou mogen worden uitgebracht. De makers stelden zich in artistiek opzicht daarom noodgedwongen enigszins terughoudend op. Erg jammer is dat wel.

Een voorbeeld van die terughoudendheid is te zien in een scène van een zwarte mis. De deelnemers houden keurig hun kleding aan, terwijl Dennis Wheatley in zijn roman de blije deelnemers tijdens deze duivelsverering naakt laat deelnemen. Een spijtige concessie.

The Devil Rides Out is een vermakelijke film. Ook een brave film, zoals reeds gememoreerd. Zo blijkt maar weer dat censuur en kunstzinnige uitingen elkaar altijd weer bijten.

Ik heb een hekel aan censuur.

Andy Sachs (Anne Hathaway) keert na jaren terug naar het modetijdschrift Runway dat nog steeds wordt geleid door Miranda Priestley (Meryl Streep). Beiden zijn bekende figuren uit de eerste film. Net als de personages die door Emily Blunt en Stanley Tucci worden vertolkt dat zijn. Om die figuren heen is een verhaaltje bedacht dat weinig voorstelt. De film moet het meer hebben van nostalgische goodwill dan van een interessante inhoud.

De humor die in de eerste film subtiel en naturel in het verhaal was verwerkt, is ver te zoeken. Wat mij meteen opviel was de tamelijk gekunsteld aandoende humoristische toon die de film aanslaat. Het scenario dwingt de personages om heel geforceerd hun best te doen om laconiek, luchtig en grappig te zijn. De kijker kent de figuren natuurlijk al en waarschijnlijk is dat de reden dat herkenbare eigenschappen van die figuren extra worden benadrukt. Een gemakkelijke poging om de kijker tevreden te stellen, vermoed ik. Hoe slap. Het getuigt vooral van weinig creativiteit. In deze film lijken de personages niet veel meer te zijn dan fantasieloze aftreksels van de personages uit de eerste film. Hun handelingen en gedrag verrassen niet. In twintig jaar tijd hebben ze zich niet uitermate indrukwekkend ontwikkeld.

Toch is het wel leuk om het verhaal en de figuren te volgen. Er zijn wat verwijzingen naar de eerste film en er gebeuren wat rampjes waarop geestig wordt ingespeeld. De personages zijn nostalgisch gekleurd en dat geeft de film een bepaalde charme. Een herkenbare atmosfeer die knus aanvoelt. Veilig en vertrouwd. Ach, dat is ook wat waard. Maar toch. The Devil Wears Prada 2 is geen grandioos en opzienbarend vervolg. Niet vervelend om te bekijken, maar ik had goed zonder dit vervolg gekund.

De voorlaatste film van Dracula-regisseur Tod Browning is een wraakfilm die is opgeleukt met wat sprookjesachtige elementen. Geen bijzondere film. De speciale effecten zijn (zeker geplaatst in de tijd) wel bijzonder goed gelukt. Het verhaal is niet bijster interessant. De film moet het echt hebben van enkele opvallende scènes.

De film vertelt een weinig opwindend verhaal over een ontsnapte gevangene die onterecht heeft vastgezeten en op wraak uit is. Zijn wraak krijgt gestalte met behulp van een belachelijke travestie act en een techniek die levende wezens verkleint en is bedacht door een gekke professor. Een onconventioneel verhaal. Dat zeker. Het deed me echter weinig. De scènes waarvoor je overeind komt zijn de scènes met de verkleinde levende wezens. Ze worden ingezet als wraakmiddel. De manier waarop ze door prachtig gemaakte decors met speciaal gefabriceerde grote meubels bewegen is indrukwekkend.

Lionel Barrymore speelt de wreker. Een man die is verteerd door wraakgevoelens, maar er desondanks in slaagt om menselijk en sympathiek over te komen. De klik met de kijker is er. Zijn travestie-act vond ik minder overtuigend. Daar verliest de film een groot deel van mijn welwillende beleving. Van de overige personages moet de film het niet hebben. Naast de protagonist zijn zij nogal bleek ingevuld. Aan hen viel niet veel plezier te ontlenen. The Devil-Doll is gewoon een film waarbij je steeds reikhalzend uitkijkt naar de speciale effecten. De rest is niet erg interessant.

Hoewel verre van origineel heeft de film een leuk plotje waar je als creatieve filmmaker wel iets mee kunt. Zo'n plotje biedt hoop. Zo slecht zal het dan wel niet zijn, toch?

Al snel blijkt dat de filmmaker niet in staat is om met het plotje iets te doen dat het aanzien waard is.

't Is gewoon een slechte film.

Van een horrorfilm mag je iets van spanning verwachten. Nou, spannend of huiveringwekkend is het op geen enkel moment. Lachwekkend is het wel.

Te beginnen met het acteerwerk. Lachwekkend.

De sfx, die dienen om de Gore en het bloeden der slachtoffers smerig en horrorachtig te maken, zijn lachwekkend.

De monsterlijke duivel is lachwekkend.

De loop van het verhaal is lachwekkend.

En zo is de hele film in alle opzichten lachwekkend.

Soms kun je met een dosis komedie je eigen film relativeren. Ik dacht nog even dat een tot bloedens toe verwond lijk waarvan nog duidelijk zichtbaar de borstkas op en neer ging, zo'n poging was.

Nee. Vergissing. Humor heeft ook al niks met deze film te maken. Hier neemt men het film maken serieus. Film maken is geen grap. Men is menens.

Nou, ik ben ook menens. Dit is echte bagger.

Over de familie Firefly die een groot plezier beleeft aan het vermoorden van onschuldige burgers en er daarna een even groot behagen in schept om met de lijken in bed te gaan liggen. Gestoord? Absoluut.

In deze film wordt de familie opgejaagd door een hele boze sheriff die wraak zoekt voor het doden van zijn broer. De jacht voert door een hels Californië dat in geen enkel opzicht doet denken aan het vrolijke en mondaine Californië dat vaak in films wordt getoond. Het Californië in deze film bestaat uit stoffige wegen en kale landschappen. De zon schijnt onbarmhartig. De bewoners zijn zonder uitzondering ongewassen en hebben een schimmige inborst. Het is een afgrijselijke, maar sfeervolle setting die goed past bij de smerige praktijken die de familie tijdens de vlucht blijft verrichten.

Regisseur Rob Zombie houdt zichtbaar van smerig. Hij doet erg zijn best om in elk shot iets smerigs te laten zien. In die zin vallen vooral de vele zooms op de gezichten van de personages op. In die gezichten is veel viezigheid te ontdekken. Ook de rest van het lichaam wordt niet geschuwd, evenals de gewone dingetjes langs de weg die door de lens van Zombie meteen een vunzige lading krijgen.

De personages die de familieleden vertolken zijn uiteraard lelijk, onverzorgd en zichtbaar gedegenereerd. Ook weer smerig dus. Heel opvallend dat familielid Sheri Moon er nooit smerig uitziet. Goed verzorgd en overdreven zinnenprikkelend haalt zij de slachtoffers binnen waarop een ander familielid zich heerlijk uitleeft.

De film kijk je echt niet om je esthetische kaders naar een hoger plan te duwen. Dat bereikt de onaantrekkelijke Sheri Moon met al haar erotische gedweep trouwens ook niet. Dat mens heeft iets vileins en aanstellerigs over zich waar ik niet goed tegen kan. Mooning door Sheri Moon is niet prettig en draagt voor mij bij aan de smerigheid.

De ononderbroken reeks aan sadistische wreedheden vermoeit snel. Als de vermoeidheid intreedt vallen andere zaken negatief op. Het acteerwerk gebeurt erg overdreven. De dialogen klinken hol en niet spontaan. De belangrijkste personages zijn allemaal kankerlijers (en ook die vermoeien). Sheri Moon is wel erg veel in beeld. De meeste personages dienen enkel als slachtvee en doen er niet toe. De enkelingen met potentie tot karaktervorming zien we niet weer terug. Daar zit vast die narcistische Moon achter.

Conclusie: de film is veel slachting en verminking. Dat is een tijdje leuk.

Nazi’s die met behulp van het occulte de wereld willen veroveren. Het is een thema dat in meer horrorfilms wordt gebruikt. Vaak zijn het films van de trashy soort. En deze is daarop geen uitzondering. In beginsel lijkt het allemaal nog mee te vallen. De eerste 20 minuten zijn sfeervol en spannend geënsceneerd als twee Nieuw-Zeelandse soldaten op een eiland worden gedropt, een mijnenveld moeten oversteken en een naargeestige vesting binnendringen van waaruit kermend geschreeuw hoorbaar is. Niet onaardig.
Te vroeg wordt daarna echter het geheim ontsluierd en is de film ontdaan van zijn mysterieuze angel. Die mysterieuze angel wordt dan ook nog eens tamelijk klassiek en kinderlijk vormgegeven. Een demon in mensengedaante. Roodgekleurd met hoorntjes. Tja. De enige spannende potentie die dan nog over is, ligt in de ontleding van de relatie tussen de twee protagonisten die elkaar wantrouwen. Een nazi en een Nieuw-Zeelander. Twee vijanden die met elkaar moeten samenwerken om het duivelse gevaar te bezweren. Heel intens wordt het conflict niet uitgesponnen. Daarvoor zijn de beide personages trouwens ook te zwart-wit geboetseerd. Ook die potentie bloedt al snel dood.
Wat spreekt voor de film is dat er wel steeds een bepaalde vermakelijkheidsgraad aanwezig is. Er hangt een merkwaardige sfeer die intrigeert en die voorkomt dat de verveling toeslaat. Echt goed duiden kan ik het niet. Dat is dan toch weer knap van een film waaruit verder niet veel vreugde valt te halen.

Inspired by true events. Die tekst staat in de opening credits van de film. Vaak is zo'n ergerlijke tekst een publiciteitsstunt en in die zin betekenisloos. In deze film is dat waarschijnlijk ook het geval. Hoewel ik sterk denk aan sensationele nonsens, doet een bezoek aan de website van de film mij toch een beetje twijfelen. Op die site staan een aantal links die verwijzen naar artikelen over de echte Devil's tree. Het ziet er overtuigend uit. Verder aan het eind van de film wat zogeheten echt materiaal dat er eveneens authentiek uitziet. Ik neig nog steeds naar flauwekul, maar ben toch iets minder zeker van het absolute nonsensgehalte. Hoe dan ook. Onzin of niet, het marketing spel is goed gespeeld.

Aardige film trouwens. Een boeiend mysterie, dat in het verloop van de film steeds meer onder de huid gaat zitten. Een verhaal met weinig opsmuk. Opsmuk heeft het verhaal ook niet nodig. Juist in de soberheid van verhaal en film zit de kracht. Geen subplotjes die afleiden. Geen studentikoos gedoe dat niets met het verhaal heeft te maken. Gewoon een film over een mysterie en de personages die er bij betrokken zijn. Gewoon een film die de kijker subtiel en genadeloos meesleept en daarbij een prima horrorgevoel oproept. Spannend ook.

Sinistere sfeer. Beklemmend. Paar ijzingwekkende scènes die een benauwend en creepy gevoel geven. Scènes die onder je huid kruipen.

Ook soberheid in de hoeveelheid belangrijke personages. De focus ligt bijna steeds bij het vrouweijke hoofdpersonage dat de spil is in het verhaal. Geen hysterisch karakter maar prettig down to earth. Haar beleving is juist daarom erg overtuigend en zorgt voor schrik en huiver. Overtuigend geacteerd.

Gefilmd in harde indringende kleuren. Ook hier geen opsmuk. Net als de effecten. Die zijn niet overdone maar prima gedoseerd en zien er goed uit. Heerlijke puntjes op de i en goeie gore.

Fijne film.

Een documentaire over de Bermuda Driehoek die bepaald niet onderzoekt, maar die eerder sensatie zoekt. Een aantal zaken (betreffende verdwenen vliegtuigen, schepen etc.) wordt zonder enige diepgang onder de loep genomen. Er wordt geen enkele serieuze poging ondernomen om verklaringen te vinden of te exploreren. Het gaat eigenlijk nergens over.

De filmbeelden bij de diverse cases zijn nostalgisch en ogen gedateerd. Om spanning en authenticiteit te accentueren, wordt gebruik gemaakt van overdreven en duidelijk ingetekende flares en krassen op de vaak korrelige beelden.

De voice-over van Vincent Price is in tegenstelling tot de documentaire wel verfijnd. De manier waarop hij tientallen keren "The Devil's Triangle" uitspreekt is prachtig.

Western over man in achtervolging op mexicanen die zijn vrouw hebben gekidnapt.

Film die ondanks dit spannende gegeven nergens spannend of beklemmend is.

Opvallend slechte dialogen en amateuristisch acteerwerk. De uitzondering is Goggins, die hoewel erg karikaturaal, wel een overtuigende slechterik neerzet.

Onderweg een paar ontmoetingen die niet voor veel spanning zorgen. Een ontmoeting met indianen spant de kroon in onbenulligheid en is het meest tenenkrommend. De toneelpakjes waarin de indianen gekleed zijn, doen denken aan een lieve Karl May verfilming. Erg, erg!

Ergens over de helft van het verhaal is er opeens een verrassende twist die hoop biedt op psychische verdieping. Helaas zorgt deze buiging in het verhaal ook niet voor de benodigde spanning en beklemming. De twist wordt erg oppervlakkig uitgewerkt. We modderen voort.

Met de visuele beleving zit het wel goed. Mooie settings en weidse beelden die de nietigheid van de eenzame cowboy accentueren. Da's best genieten.

Doordat de hoodrolspeler de naam Eastwood draagt, dringt een vergelijking zich op. Misschien niet eerlijk, maar ja dat gebeurt gewoon. De film geeft er ook wel aanleiding toe. De mimiek, het sigaartje, de eenzame cowboy. Het zal geen toeval zijn. Het is echter allemaal een paar etages minder dan het origineel.

Misschien kan een betere regie dit euvel ooit verhelpen. Zou mooi zijn.