Dèmoni (1985)

Demons 1 en 2 zijn vanaf volgende week te zien op Netflix. Zag ik even niet aankomen...

Ik heb deze horror classic uit de jaren 80 van de vorige eeuw uit mijn collectie gehaald en na zo'n dikke 30 jaar vanavond met veel plezier herzien. Lekker ouderwets enorm veel blood en gore. Voor een allround horror fan zijn dit soort horrorfilms een must see. Ik ga de andere Demon films binnenkort ook maar even weer kijken.

Geweldige Netflix toevoeging!

Camp, en ergens wel grappig en ook soms heerlijk bloederig met een oké sfeertje en fijne foute 80s muziek. De film is gedateerd, maar op de juiste manier. Alleen is de koek na een minuutje of 40 wel op. De 50 minuten daarna zijn niet minder of slechter, maar brengen ook niets nieuws meer en de film mist te veel kwaliteit (of inhoud, of verhaal, of boeiende personages) om dan nog boeiend te blijven. 2,5*.

“They won't get me, that's for sure.”

Normaal gesproken zou ik dit films nooit heel snel kijken. Ik wil ze wel zien maar, mijn interesse gaat vaker uit naar andere films. Toch maar weer even erachter gekomen dat ik ze wel vaker moet gaan kijken, wat een leuke en gave film was dit, echt genieten. Voor het eerst dat ik ‘Netflix’ kan waarderen om een toevoeging van hen want dit hebben ze goed gedaan. ‘Demoni’ bevat echt de jaren tachtig feeling wat ook overal weer in terug komt en ook lekker cliché is. Toch laat ‘Bava’ er geen gras over groeien en pakt dit werkje met beiden handen aan, hij weet ook wel wat hij aan het doen is. De film is over het algemeen geen spektakel, het verhaal is flinterdun en ook de setting (die overigens wel geinig is) is op één plek gericht. De film wordt en blijft vooral goed door het feit dat er eigenlijk constant wel horrorelementen in voor komen en hij lekker fout is.

We zitten in een Italiaans stadje (naam weet ik zo gauw niet meer) waar een dame wordt uitgenodigd om naar een opening van een bioscoop te komen, waar ze eerst dacht gestalkt te worden. Ze gaat er heen met een vriendin en denken een leuke filmavond te hebben maar worden al gauw achterna gezeten door twee gasten. Tijdens de binnenkomst zien we dat een dame zich snijdt aan een masker, geen stress en iedereen gaat naar binnen. Hier lijkt een film gedraaid te worden over ‘Nosferatu’ (dit element zien we overigens vaker terug komen d.m.v. filmposters die op de muur hangen, ook van ‘Nosferatu’) en zijn mythe, men die zich snijdt aan het masker veranderd in een demoon/vampier of zombie, hoe je het zelf maar net wil plaatsen. Hierna veranderd de beste dame ook in zo’n demoon en vervolgens verspreid het virus zich steeds dieper door de bioscoopzaal heen.

Qua horror zit de film er helemaal in, de film is lekker bloederig en dat krijgen we eigenlijk de hele film wel naar onze hoofd geslingerd van ‘Bava’. Zo zie je scenes waar men uiteraard veranderen naar die demonen, maar ook hoe nagels uit één spatten, ogen eruit worden gehaald, men in de rug worden gestoken en ga zo maar verder, heerlijk voor de horror liefhebber.

Zoals ik al zei spatte het horrorelement er goed uit maar, de jaren tachtig ook. De kleding en de stijl is natuurlijk wel te begrijpen maar ook de scenes zoals de motorcrosser en de katana waarmee ‘George’ in het rond zit te hakken vond ik erg leuk gedaan. Maar ook de muziek is goed, waar ik denk dat degene die dat er in heeft gestopt toch enig fan is van de rockscene (al was dat destijds al erg populair) omdat je nummers zoals ‘Fast As A Shark’ (waar de gene die dat regelt het mooiste stukje uit het nummer haalt (de solo), of eerder veel zachter zet) en ‘White Wedding’ veelvuldig hoor, en daar hoor je mij zeker niet over klagen. Het is overigens wel een leuke sfeermaker.

Ik heb me uitstekend vermaakt en ga deel twee zeker zeer binnenkort aanslingeren. Leuke film voor de horrorliefhebbers waar ‘Bava’ zich zeker niet inhoudt en lekker tekeer gaat met veel ranzigheid en actiescenes.

4.0*

Bijzonder.

Demoni is een relatief aparte film binnen het genre, die eigenlijk meerdere horrorconcepten met elkaar verbindt en uitwerkt. Of dit ook goed werkt is een andere discussie, maar in ieder geval heb ik er geen spijt van gekregen deze film gezien te hebben. Tijdens de eerste helft zat het zelfs tegen een hoog cijfer aan.

Erg duur zal Demoni niet zijn geweest, maar het talent straalt er regelmatig vanaf door middel van een aantal sterke gore scenes. Het bloed mag rijkelijk en grafisch vloeien in deze film, in grotere en vuilere maten dan ik vooraf had verwacht. Ik wist wel dat enkele 80s horrorfilms behoorlijk konden uithalen qua grafisch geweld, maar toch wist Demoni me in dat opzicht een aantal keer te verbazen.

Het acteerwerk is van enkele leden best aardig te noemen en de setting waarin de film zich afspeelt, een theater, is zeker een geslaagde locatie. Ik vond deze setting in Popcorn echter beter uitgewerkt, waar nog meer plezier, maar wel minder grafisch geweld, in te bekennen was. Toch verkies ik Popcorn boven deze film, omdat Popcorn toch wat meer afwisseling in de film kende, mijn voornaamste punt van kritiek voor Demoni.

Uiteindelijk verandert deze film in een lang partijtje wegrennen voor demonen die zich in cirkels gaat herhalen. Na de eerste ontsnappingspoging kan ik er nog wel naar kijken, daarna wordt de film al snel eentonig en de andere wending richting de finale weet hier geen verandering meer in te brengen. Eenmaal de chaos een grotere dosis gaat innemen worden de personages ook steeds saaier.

Ondanks dat enkele actiescenes tussendoor nog steeds leuk zijn, heeft deze film niet veel meer te bieden dan een aardige setting, wat aardige personages en veel bloed. Dit houdt echter niet stand voor de relatief korte speelduur van 88 minuten, maar begon na ongeveer 40 minuten al te vervelen, en dat is jammer. Niet slecht, maar richting de tweede helft een ietwat vermoeiende zit.

Dacht even te maken te hebben met een postuum werk van Mario Bava maar dit is dus van zijn zoon. De appel valt niet ver van de bava blijkbaar. Bovendien een bijrol voor de dochter van Argento, het kan niet op. Demoni begon prima, met die scène in de metro, beelden van randgroepjongeren met ontplofte kapsels onder een fijn electroplaatje. Eenmaal in de bioscoop blijft het wel intrigeren, en de eerste transformaties zijn leuk gedaan. Toen was het grootste deel van het budget waarschijnlijk op en er volgt een soms saai, lang middenstuk dat de overlevenden een beetje door de bioscoop dolen. De intrede van de vier autodieven was wel geinig -met een ironische product placement- maar echt veel kwam daar niet uit. Demoni duurt ook wat te lang, en het is wel echt te matig voor een hoge score, maar het is een bij vlagen erg amusant pulpwerkje. Hopelijk komt Netflix vaker met dit soort verrassende titels.

Wel lekkere gore

Leuke film lekker fout. Deed me veel denken aan de Evil Dead qua Gore. Heeft de tand des tijds goed doorstaan, op naar deel twee.

3,5 *

Toen ik net begon te puberen keek ik graag met mijn vader naar alle klassieke Amerikaanse horrorfilms. We hielden dan samen een filmboek bij waarin al deze films werden beoordeeld en zelden tot nooit konden rekenen op een hoge beoordeling. Het hoge pulp gehalte maakte echter dat ik toch telkens veel belangstelling had voor deze films.

Als antwoord op de Amerikaanse films kwamen de Italianen met films die in grote lijnen op hetzelfde neerkwamen maar volgens de filmencyclopedie net nog wat goedkoper en slechter waren. Daarnaast vond ik het vroeger irritant dat deze films nooit op tv kwamen.

Nu leven we in een andere tijd en kwam ik er tot mijn grote verassing achter dat deze film op Netflix staat. Ik heb de Italiaanse jaren 80 horrors altijd gemeden maar deze Dèmoni was erg leuk en creatief. De opbouw is sfeervol en humoristisch en deed me af en toe denken aan het werk van Dick Maas, maar dan net wat brutaler en lomper. Het tempo ligt hoog, de humor is voortdurend aanwezig en demonen zijn slecht maar wel creatief gemaakt. Het grootste gevoel van nostalgie overviel me echter bij het horen van de jaren 80 metal van bands als Accept, Saxon, Motley Crue, Scorpions en zelfs Billy Idol.

Verder viel op dat het acteren af en toe tenenkrommend was, maar zelfs dat werkte voor mij sfeer verhogend. Kortom, leuke nostalgische horrorfilm die toch een stukje leuker is dan de filmencyclopedie vroeger deed geloven.

Deel 2 staat ook op Netflix dus die ga ik binnenkort ook maar eens bewonderen.

Vermakelijk genrewerkje dat zichzelf niet te serieus neemt, met prima gore en leuke effecten. Eng wordt het nergens en hier en daar is het wel wat voorspelbaar. Maar ik heb me prima vermaakt met deze eighties horror van Bava Jr.

Misschien was het geen goed idee om een worstenbroodje te eten tijdens deze film want potverdikke het is smerig wat hier allemaal gebeurt.

Dèmoni is alweer zo'n Italiaanse productie uit de jaren 80. Dit wil zeggen: grappige en middelmatige dubbing van de stemmen, veel brei en prut die uit mensen komt, een verhaaltje dat eerder een concept is dan iets anders en een stelletje personages waar je niet veel mee bent. Toch is het allemaal best vermakelijk maar na een uurtje had ik het toch wel gezien. Blijkbaar heb ik een limiet aan hoeveelheid blauw pus die ik kan verdragen.

2,5*

Review Moviemeter horror challenge 2023: Tsja, not my cup of tea zullen we maar zeggen. Ik ben mij ervan bewust dat het al een wat oudere film is. Er zit veel gore in, dat zal ook vast wat gekost hebben vermoed ik, maar buiten de redelijke muziek om is er vrij weinig wat deze film boven het b-genre uit trekt in mijn optiek. Ik snap dan ook niet zo goed hoe hij gemiddeld boven 3 sterren krijgt op MM, maar dat zal te maken hebben met smaken verschillen, of mogelijk een cult status?

Na gisteren Le sang d'un poète, nu een heel andere kant van de Netflix deep cuts: "Dario Argento presenta un film di Lamberto Bava". Dat is overigens de zoon van Mario, niet zijn broer, wat ik eerst dacht. Soundtrack ook nog van de enige echte Claudio Simonetti, die met 'Killing' weer een banger van jewelste aflevert. Hij krijgt ondersteuning van een aantal grote namen uit de hard rock en metal. 'White Wedding' is altijd welkom op de soundtrack van welke film dan ook en de grote actiescene wordt begeleid door Accepts geweldige 'Fast as a Shark'. Verder nog Scorpions, Mötley Crüe en Saxon.

Plot? Daar doen we niet aan. Er is 0,0 expositie, dus aan het einde van de film weten we nog even veel over het hoe en waarom als aan het begin. Houdt wel de vaart er lekker in als niemand iets uit hoeft te leggen. De film speelt zich af in West-Berlijn, maar iedereen heeft een Engelse naam en praat Italiaans. Continuïteit in de de actiescènes had ook geen prioriteit. Het is kortom een grote chaos, met als hoogtepunt (of dieptepunt, als je saai bent) de helikopter. Hoe dan? Le sang d'un poète was misschien wel gemakkelijker te volgen.

Maar uiteindelijk is allemaal toch gewoon een wat kolderiek humoristische draai - de film is het minst grappig als hij grappig probeert te zijn - aan het vaste Italiaanse zombiestijltje van die tijd. Coole actie, creativiteit met latex en fluorescerend groen slijm op fotogenieke locaties, daar gaat het hier om. Tot mijn grote verbazing blijkt de extreem vette Metropol bioscoop waar de film zich afspeelt een echt gebouw in Berlijn dat toen ook zo heette.

Met zijn metahorror was de film dan ook nog zijn tijd wel vooruit; dit was toch een aantal jaar voor Scream.

(Gezien op Netflix)