Dèmoni (1985)

Eens met Naomi. Dat het nergens over gaat vind ik niet zo erg hoort ook een beetje bij dit genre. Alleen vind ik wel dat het er dan een beetje uit moet zien, dat was hier helaas ook niet het geval. Geef mij dan maar Suspiria een film die ook nergens over gaat maar tenminste een paar heerlijke scènes voorschotelt.

Soms was deze film nog wel zo slecht dat het leuk werd. Maar dat gevoel werd ook weer snel weggespoeld door de vreselijke muziek, brrr wat een vreselijke troep was hier te horen zeg.

Nog net 2* voor de gore.

Ondertussen een keertje bekeken.

Heb echt genoten van deze heerlijke onzin moet ik zeggen. Met al die schitterende make-up en die fluogroene substanties deed Demoni me een beetje denken aan Rabid Grannies, alleen was deze een pak spectaculairder. Hoewel ik me nog steeds afvraag of ik de uncut versie heb gezien, kan ik toch wel stellen dat deze film behoorlijk hoog scoort op de gore-meter. Uitgelepelde ogen, opengereten kelen en gescalpeerde schedels zijn schering en inslag. Dit alles wordt samen met soepel camerawerk, prachtige barokke kleurenpaletten en een heerlijke metal/synthesizer-soundtrack tot een knap esthetisch werkje gekneed. Lamberto Bava slaagt er met Demoni in de stijlkenmerken van Argento te combineren met die van Fulci, wat een merkwaardige/spectaculaire prent oplevert.

Meesterlijke horrorfilm. Qua mise-en-scene erg sterk en qua gevaar en geweld goed bruut. De film zit vol met zeer mooie en sfeervolle shots van Berlijn en deze duidelijke tijdsbeelden zetten een goede omgeving neer. Wat betreft horror is het constant genieten. Vele creatieve en brute moorden en er is constant spanning aanwezig.

Horror zoals ik ze graag zie.

En ik sluit mijn Argento weekend af met een Bava (geproduceerd en co-written by Dario).

Beduidend minder dan de eerdere Argento's die ik van het weekend zag. Sferisch gezien is het best ok, maar lang niet zo sterk als eerder genoemde werken. Vooral het recht to recht aan plot zorgt voor de nodige voorspelbare - maar desalniettemin best lollige - scènes.

En ondanks zijn korte speelduur begon Demoni na verloop van tijd zelfs ietwat te vervelen, om gelukkig wel weer lichtelijk grandioos te eindigen met de zwaardscène op de crossmotor en de onthoofdingsscene met de helikopter (waar the fuck kwam die vandaan trouwens?!)

Best geinig, maar Demoni schiet op vele punten toch wat tekort...

3*

Ernstig slappe horrorfilm, met de nodige gore en één coole scène (die met de dirtbike in de bios). Verder slecht acteerwerk, onnodige gebeurtenissen, plotgaten van hier tot Tokyo (al vraag ik me af hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen zonder er een verhaallijn in te doen), belachelijke personages, en een nog best wel aardig einde. Ik heb heel veel gelachen, oa. door het belachelijk slechte acteerwerk en de misplaatste schrikmomenten.

Ik geef 1,5*

Heerlijk filmpje. Een moordend tempo, toffe demonen en flink wat gore. En ook nog eens een lekkere soundtrack. Daar genoot ik vooral van toen die gast op de motor met een zwaard in de hand tekeer ging op Fast As A Shark van Accept. Prachtig. De make-up afdeling had ook goed hun best gedaan.
Heb er van genoten. Dikke 4*

Awesome!

Ja, echt geweldig weer Heerlijke splatter nonsense, precies wat ik weer even nodig had. Totaal niet serieus te nemen, lekker over de top 80's stijl (c'mon, een motor én een katana? damn!). Prachtige effecten die ook nog eens veel aanwezig zijn.

Verhaaltje dient perfect als kapstok voor al dat (creatieve) geweld. De hele sfeer is cheesy, al doet het einde er nog wel een flinke schep kaas bovenop . Hier kan ik enorm van genieten, net niet speciaal genoeg om er een nog hogere score aan uit te delen maar zeker één om aan te raden!

Tony's Cinema Trash: Demoni (1985) - tonypulp.blogspot.com

Wow!!! 80's Horror!!!!
Als U de rillingen al niet krijgt van de soundtrack met Rick Springfield, Go West (We Close Our Eyes!!), Billy Idol en Motley Crüe dan zullen groen slijm brakende zombie-demonen U wellicht kunnen overtuigen.
En als onze helden compleet omsingeld zijn valt er wel plotseling een helicopter door het dak van de bioscoop (tuurlijk!!).
Erg cheesy allemaal, realisme-factor 0%, eerder komisch dan eng, veel gore maar we kunnen er alleen maar om lachen.
We zagen van Bava en Argento al veel betere en vooral engere werkstukjes.
Maar goed voor die paar onbenullen die "The Toxic Avenger" een leuke film vinden is deze prima te doen (me included).

Zijn doorbraak bij het grote publiek en dat is te begrijpen ook.

De locatie en de soundtrack zorgen voor een heerlijke 80's sfeer. De score van Claudio Simonetti (bekend van Goblin) word goed afgewisseld met bekende jaren '80 rock/heavy metal nummers van o.a. Accept en Saxon.

Daarnaast zit de film vol met foute typetjes, gecombineerd met wat meer intrigerende personages. Een erg interessante en leuke mengelmoes van personages.

De gore zit ook goed, verschillende bloederige verwondingen worden toegebracht en het bloed, pus en vlees vliegt zo nu en dan door het scherm.

Alles lijkt erop dat Lamberto Bava met deze film op het grote (veelal Amerikaanse) publiek mikte. De film heeft een heerlijk vlot tempo en bevat alle ingrediënten die men in de jaren '80 graag zag. Voor de liefhebbers een erg vermakelijke film.

Foute 80's horror die best wel leuk is om een keer te zien. Bava slaagt er in om een sfeertje op te bouwen, al mag dat geen excuus zijn vanwege het knullige uitzicht en de belachelijke make-up. Begrijpelijk een semi-cultfilm maar geen topper. Daarvoor zijn er te veel betere zombiefilms.

Ook eindelijk maar eens bekeken. Ik ken alleen het tweede deel dat zeker niet briljant is, maar best vermakelijk. Nu schijnt deze net wat beter te zijn, maar daar ben ik het dus niet mee eens.

Slechter is hij ook niet. Ook hier hangt best wat sfeer omheen. Het begint allemaal lekker met een '80s soundtrack, kleurrijke kapsels en popiejopie blousjes. Opbouw is veelbelovend, leuk dat het zich allemaal in een bioscoop afspeelt. De tijd dat het meisje zo opzichtig bang was van een angstaanjagende scheet op het grote scherm om zo dicht mogelijk tegen haar kerel aan te kruipen en handje kan vasthouden. Niks gewend die lui. En dan die houten, gammele stoelen. Je zou er zo een horde demonen mee af kunnen stoppen. Oh... wacht.

Eén van de voorbeelden die een minder tweede filmdeel inluiden. De demonen komen vrij en laten een spoor van verderf achter. Veel toffe make-up en smerigheden dus. Maar dat is eventjes leuk, en zonder goed verhaal ben je eigenlijk naar niks aan het kijken. En in een film als deze verwacht ik geen verhaal die prijzen in de wacht gaat slepen, maar probeer het op zijn minst. Plotseling stapelen de onbenullige scenes zich op, hoewel de dirtbike met katana nog wel tof was. Het matige acteerwerk, de dub buiten beschouwing geprobeerd te laten, ging me op den duur ook een beetje tegenstaan. Vooral het gegil kwam me de keel uit (pun intended).

Demons kent dus een beetje dezelfde minpunten als zijn sequel. Goede sfeer, prettige gore. De rest is ondermaats waardoor het niet echt een aanrader is. Leuk voor een keertje is het op zich wel.

In Eye vond ik hem een stuk leuker dan de eerste keer dat ik Demoni zag.

Het eerste gedeelte waarin we de personages krijgen voorgesteld is bijzonder grappig. Nog nooit heb ik zo moeten lachen om het woordje hoeren' De dubbing van de stemmen helpt trouwens ook wel mee. De film in de film was trouwens ook wel vet; ik had er graag naar gekeken.

Maar ik blijf er wel bij dat de film in het midden enorm inkakt. Als de personages zich eenmaal op het balkon verschanst hebben gebeurt er een hele tijd helemaal niets; één of twee extra gore-scènes hadden de film absoluut geen kwaad gedaan. De leukste personages gaan er trouwens ook als eerste aan, wat erg jammer is als de hoofdrolspelers zo saai zijn.

Maar gelukkig komt er tegen het eind van de film zo’n geweldige twist om de hoek kijken dat Bava en consorten mijn respect weer geheel terug verdienden. Het is zo’n bizar idee dat ik het zelf nooit bedacht zou hebben. In een andere film had ik het afgedaan als een teken van zwakte, maar in dit geval is het één van de beste ontwikkelingen ooit op film vastgelegd, omdat het een film die dreigde dood te bloeden weer nieuw leven inblaast.

Het eind van de film heeft nog een verrassing of twee in petto zodat Demoni echt met een klapper eindigt. Samen met de bloederige special effects en een hilarisch begin was dit toch wel een leuke film, eentje waarvan ik blij ben dat ik hem herbekeken heb.

Leuk om Demoni gezien te hebben met een grote groep: Cinema Egzotik bedankt voor de ervaring

Lege liefdesmantel.

Er is mooi gefilmd. Stijlvol, zoals de Italianen dat vaker deden (en doen). Sowieso doen de 'extravagante' eighties fijn aan op de blauwe schijf. Een uitvinding bedoeld voor films als dit, lijkt het wel. Een kleurrijk feest. Ook de smerigheid is dik in orde, af en toe draait het hoofd als vanzelf weg van het scherm. Brrrr. Maar ook een geweldig foute soundtrack (met een schitterende Go West) kan de leegheid van het verhaaltje niet met de mantel der liefde bedekken. Al zou je het nog zo graag willen.

De soundtrack, het moet gezegd, biedt één ander liedje tijdens de Italiaanse versie ten opzichte van die andere, nog cheesier dub: de Engelse. Het zal wel iets met rechten te maken hebben gehad, of ander commercieel geneuzel. Vreemd is het wel. De film is vooral één grote herhalingsoefening van zichzelf, waardoor het een beetje saai wordt. En dat hoort niet zo bij een film die zoveel gekkigheid biedt. Helemaal als 'de zoon van' val je dan een beetje door de mand. Hoe oneerlijk ook. Op naar deel 2 dan maar.

Ragionevole.

Ondanks dat deze film bijna 30 jaar oud is, heeft hij de tand des tijds goed doorstaan want ik vond het niet oubollig of gedateerd overkomen. Het verhaal was zeer leuk en origineel gevonden en wist me ook te boeien. De uitvoering vond ik zelfs zeer goed, want visueel spat het allemaal van het scherm en ook de combinatie met de Hardrock / Heavy Metal muziek vond ik fraai gedaan. Ook de sfeer is heerlijk creepy en de film bevat ook best veel goor (zag er ook allemaal visueel sterk uit) en harde momenten. Het einde was ook wel aardig en geeft mogelijkheden om er een tweede deel van te maken.

Van de cast had ik eerlijk gezegd nooit gehoord, maar ze deden het best leuk. Wat ik ook wel apart vond is dat de film van Italiaanse makelij is, maar dat er gedraaid is in Oostenrijk of Duitsland.

Al met al heb ik me gewoon heerlijk vermaakt met deze sterke en vooral leuke Horror / Fantasy film.

P.S. die Nicoletta Elmi vond ik wel een fraaie verschijning.

Leuke klassieke horrorfilm,

Wat mij toch heeft geboeid.

Ik dach, weer een saaie film.

Maar nee...het bleef spannend van begin tot het einde.

Een groep mensen worden uitgenodigd, door een mysterieuze man met een zilveren masker.

Voor een bioscoop metropol.

En later werden de bioscoop bezoekers stuk voor stuk demonen.

Ook die new wave muziek van (Billy idol en Go west) vond ik leuk.

Past heel goed in die jaren 80 films.

Van mij krijgt deze film 3,5 sterren.

Deze film lijkt ook op de (REC).

Daar zaten ook mensen vast in een gebouw en werden stuk voor stuk demonen.

Na het tegenvallende A Blade in the Dark was dit wél een heel erg lekkere film van Lamberto Bava. Met Dario Argento (producer, scriptschrijver) en Claudio Simonetti (main theme) zijn er naast Bava dus nog meer grote namen in het Italiaanse horror genre betrokken bij deze film.

De film begint heerlijk. De bioscoop is zowel van binnen als van buiten geweldig sfeervol en is dan ook de perfecte setting voor een film als deze. De opbouw is tamelijk traag maar wel behoorlijk spannend en sfeervol. Wanneer de bezoekers één voor één veranderen in moordende demons wordt de film heerlijk cheesy en over de top. De gore en special effects zijn op momenten heerlijk om te zien. De geweldige 80's theme van Simonetti maakt het totale plaatje een om van te genieten. De laatste +- 15 minuten voelen echter ietwat afgeraffeld aan (vooral die helikopter die door het dak heen zakt was wel heel ver gezocht).

Anyway, top filmpje van Bava met een typische 80's vibe, gore, actie, geweldige setting en een kick-ass soundtrack. Héél erg benieuwd naar Bava's andere werk.

"What the hell happened to Rosemary?"

Mijn eerste film van Lamberto Bava, zoon van filmmaker Mario Bava die de Spaghetti-horror zo goed als heeft uitgevonden. Dario Argento, wiens films mij al in de smaak gevallen waren, is producent en scenario-schrijver.

Omdat er geen subs bij zaten heb ik de Engelse-dub bekeken, die was relatief lang zo slecht nog niet al deed het de acteerprestaties niet ten goeden. Het acteerwerk is niet geweldig maar bij de hoofdpersonages is het nog te doen. Dario's dochter, Fiore Argento, speelt ook een rolletje.

Het verhaal was niet bijzonder sterk, in tegenstelling tot je van Argento zou verwachten, maar het concept was zeer geslaagd. De film begint al meteen met een vreemd soort spanning als mensen worden uitgenodigd voor de opening van een nieuwe bioscoop. Er word een horrorfilm vertoond en net als in de film veranderd een van de bezoekers in een demon en slaat aan het moorden. De sfeer bouwt zich mooi op aan het begin van de film. In het midden zakt het een klein beetje in maar de film weet zich uiteindelijk toch nog te redden. Helemaal aan het einde ontpopt Démoni zich tot een zombie-apocalyps die me deed denken aan Dawn of the Dead. De post-credits waren geniaal, leek wel het begin van iets als The Walking Dead maar dan lekker kitscherig.

De muziek van Claudio Simonetti was erg welkom, heerlijke Goblin-achtige klanken. Maar ook de popmuziek die in de film is verwerkt was goed. We Close Our Eyes van Go West vond ik altijd al een heerlijk nummer en ook de muziek van Saxon mocht er zeker wezen. Bij Argento's films vond ik de hard rock altijd een beetje out-of-place maar hier werkte het erg goed tijdens de scènes met de motor en het einde.

De special-effects, gore en make-up waren sterk. Vooral de eerste transformatie was geweldig gedaan. Heerlijk die lekker smerige kills. Duidelijk beïnvloed door The Evil Dead.

Mooie beelden van Bava. Erg mooi heeft hij Berlijn bij nacht weten vast te leggen en ook de beelden in de 'film' waren mooi gedaan. Wat ik echt een hoogtepunt vond qua cinematografie was het shot dat de demonen de trap op kwamen met lichtgevende ogen en mist (staat trouwens ook op de schitterende poster).

Al met al vond ik Démoni een erg vermakelijke 80s horror. Een echte aanrader voor de liefhebbers van cult-horror.

Leuk!

Het survival verhaaltje is nergens echt heel hoogstaand, maar erg leuk gedaan. Wel wat vreemde cuts in de film waarin we vanuit het niets een stel autodieven gaan volgen trouwens. Haalt je even uit de film. Echt een hele grote functie hebben ze ook weer niet. De film in de film is wel erg leuk gedaan en ziet er ook fraai uit.

Natuurlijk draait het hier niet om een hoogstaand verhaal. Alles draait hier om de gore. En er is toch best een hoop smerigheid te vinden in Dèmoni. De practical effects zien er nog behoorlijk uit vandaag de dag. Heeft toch wel iets wat CGI nooit helemaal goed weet over te brengen. Op gebied van gore en effecten is er dus genoeg om van te genieten.

Verder erg sfeervol geschoten. Veel rook en en lichteffecten door rook geschoten, goed gebruik van kleur en enkele fraaie shots. Verder valt natuurlijk de soundtrack op met enkele songs van grote namen als Mötley Crüe en Scorpions. De score van Simonetti is ook fraai. Dèmoni is wel wat verouderd door die soundtrack, score en ook enkele andere elementen die typisch 80's zijn.

Vermakelijke film.

Redelijke film waarin een nieuwe bioscoop opent met een horrorfilm die een onverwachte reactie bij het publiek teweeg brengt. Een simpel gegeven voor een horrorfilm in de categorie zo slecht dat het leuk is (althans soms). Een paar lekker gore effecten en domme one-liners. Het slechte acteerwerk maakt de film eigenlijk alleen maar leuker. Het begint wat saai, maar de film wordt langzaam steeds vermakelijker.

Veel gore in een weinig opzienbarende horror. Een simplistisch verhaal dat voorspelbaar voortdendert en dat enkel in het leven lijkt te zijn geroepen als excuus om met special effects te kunnen smijten.

De film is vlak en intrigeert niet. Het verhaal heeft weinig onheilspellende basis en bouwt geen spannend mysterie op. Situaties ontstaan simpelweg. Met enkel sfx als de opwindende factor, wordt de nieuwsgierige geest bepaald niet bediend. Met gore als enige bron van spanning is het allemaal wel erg veel van hetzelfde. De lol is er dan ook gauw af na de zoveelste confrontatie met een bijtgrage demon en na de zoveelste shocking splatter-actie.

Op de afdeling grime is hard gewerkt. De make-up artist laat zich bepaald niet onbetuigd. De gore is veel en ziet er redelijk uit. De vormgeving is in orde. Uitgekiend kleurgebruik en suggestief geluid werken effectief. Zolang het duurt dan, want het is wel zo dat je door de niet aflatende stroom aan bloederige effecten steeds kritischer ingesteld raakt. In het verloop van de film wordt het oordeel over kwaliteit en effectiviteit van de gore steeds minder mild.

De soundtrack is erg ok. Hele aardige Heavy Metal plus een aardig instrumentaal stuk van Claudio Simonetti (van Goblin). Soms is de muziek echter wat te nadrukkelijk aanwezig, waardoor de heftige en hectische beelden als het ware nog eens extra overschreeuwd worden en ogen en oren druk doende zijn met het verwerken van veel prikkels. Extra spanning en sfeer wordt er door de muziek op deze manier niet gegenereerd.

Het acteerwerk is niet best. Dat is geen verrassende constatering, want dat is in Giallo-land zelden van hoog niveau.

De film is dat eveneens. Van Lamberto Bava had ik meer verwacht.

Demoni is lekker cheesy jaren '80 horrorkost. Qua plot stelt het niets voor, de acteurs zijn matig, en echt interessant is de film nergens - maar als je een lekker lompe film wil zien met goeie gore, prima special effects en veel actie, dan ben je hier aan het juiste adres. Het verhaal stelt niet zoveel voor: mensen komen naar de bioscoop voor een horrorfilm, maar de monsteruitbraak in de film blijkt ook in de bioscoop uit te breken. Ze noemen het demonen, maar eigenlijk gedragen ze zich als typische zombies, maar dan iets sneller - als je gebeten wordt ben je zelf de sjaak, ze hebben een continue simpele bloeddorstigheid, en ze zijn niet bijster slim maar wel persistent. En behalve dan hele kleine beetjes film waarin we de karakters een beetje leren kennen, of waarin we zien hoe wat nieuw slachtvee richting de bioscoop komt, is dit anderhalf uur lang knallen.

Gevechten tegen demonen, soms individueel, soms in hele hordes, lekkere bloederige kills van zowel mensen als demonen, achtervolgingen, het is een groot festijn van bloed, gore en actie. Inderdaad, zonder veel plot en zonder dat we nou echt wat gaan geven om wie in de film dan ook. Maar voor anderhalf uur popcornvermaak met een lekkere jaren '80 soundtrack was dit best uit te houden.

Een grappige film. Er zitten veel leuke details in en de gore is goed. Het beste deel van de film vond ik de eerste demonverschijning in combinatie met de horrorfilm die het publiek kijkt. Erg gaaf gemonteerd. Goeie film in film ook. Helaas een wat traag middenstuk. Daar verliest de film wat mij betreft echt punten op. Het einde is dan wel weer supercool: ik had niet verwacht dat de film nog zoveel kanten op zou gaan. Net als de muziek. Ik ben totaal geen fan van het genre, maar het slaat wel echt de spijker op zn kop. Toch een wat lagere score wegens dat middenstuk.

Haha nog eentje die ik van m'n Italiaans horrorlijstje kan vinken. Dit zijn zo'n films die ik al veel eerder had moeten zien, maar je moet soms harde keuzes maken. Ik hou van Italian horror uit die tijd, was vaak horror pur sang, zo ook deze, voldoende gore, die sfeer, sound, manier van acteren, I love it. Je kan hier ook op zo'n luchtige manier nr kijken en van genieten. Vond de details zeer goed en leuk gedaan. Top!

De appel valt niet ver van de boom

Geen idee meer hoe ik exact bij Mario Bava terecht ben gekomen, ik geloof dat het dankzij de DVD van Black Sabbath was die in mijn broer zijn collectie was verzeild geraakt door de aanwezigheid van Boris Karloff maar het was nagenoeg liefde op het eerste zicht. Ik nam me voor om eens wat meer van zijn oeuvre te gaan zien en hoewel ik vaak een "net niet' gevoel bij hem heb, blijft het wel een regisseur die ik nagenoeg blind zal aanschaffen. Het ging zelfs zo ver dat ik eigenlijk wel eens wou zien wat zijn zoon qua talent had en vandaar dus eens aan Demons begonnen.

Het is weliswaar niet mijn Lamberto Bava doop (in een ver verleden eens de erg verdienstelijke miniserie Caraibi gezien) maar wel de eerste keer dat ik hem dus in een horrorsetting zie en jongens toch, wat smaakt dit naar meer! Alles wat ik tof vind aan dit soort films lijkt hier wel samen te komen en het is echt genieten van de eerste tot de laatste seconde. Van heel de setting in de cinema (de schreeuwen zijn niet echt, het is het Dolby geluid...) tot de sfeer (die scène die ook op de poster staat waar je de demonen met lichtgevende ogen de trap ziet opkomen!) tot de soundtrack (Saxon! Mötley Crüe! Billy Idol! Een heerlijk elektrische versie van In The Hall of the Mountain King!) tot de vele slachtoffers (wie neemt er nu in hemelsnaam haar blinde man mee naar de cinema, alleen maar iemand die een affaire heeft natuurlijk!) tot de vele geweldige personages en one-liners (pooier Tony met zijn vriendinnetjes! Die punks met hun coke in een coca cola blikje!) tot natuurlijk die geweldige climax met de moto en die toffe ontsnapping waar dan toch nog een twist aangegeven moet worden met Cheryl die toch ook een demon is geworden. Blijkbaar zijn er nog wel een aantal vervolgen gemaakt, waarvan eentje zelfs door Bava himself, maar ik betwijfel of die echt aan dit kunnen tippen.

Visueel dus ook echt wel heerlijk. Deed me zowat qua stijl af en toe aan het werk van Tom Savini denken maar Bava maakt er gewoon een heerlijk algemeen geheel van. Zeker als je bekijkt dat ik het eigenlijk absoluut niet heb met dit soort openbarstende etterbuilen.. Gewoon echt veel degelijk handwerk en die close-up van de transformatie van het gebit van één van de slachtoffers is indrukwekkend. Zo'n zaken kun je gewoon niet met de computer goed krijgen. Fijn dat Arrow in ieder geval ook de uncut versie heeft uitgebracht, anders mis je echt wel wat van de beste scènes uit heel de film. Qua cast is dit gewoon het ene na het andere personage dat naar de slachtbank wordt geleid en Bava heeft zijn acteurs/actrices dan ook niet bepaald op hun acteertalent binnen gehaald. Maakt dat iets uit? Natuurlijk niet, want nu lijkt het gewoon alsof hij echt wat willekeurige mensen voor de camera heeft gehaald en er vooral op heeft gehamerd dat ze weinig mochten veranderen aan die typische jaren '80 coupes en kleding.

Heeeeerlijk! Ik heb er geen andere woorden voor. Geen al te lange speelduur en geen lange aanloop tot dan eindelijk de hel losbarst, nee gewoon eigenlijk vanaf het begin knallen. Het is te merken dat Lamberto de zoon van Mario is, want hij laat hier visueel af en toe dingen zien waar zijn vader ongetwijfeld trots op zou zijn geweest. Ik had het echter niet verwacht, maar op de andere gebieden overtreft hij zijn vader zelfs. Ik denk dat ik een nieuwe favoriete horrorregisseur heb gevonden..

4.5*

Camp, en ergens wel grappig en ook soms heerlijk bloederig met een oké sfeertje en fijne foute 80s muziek. De film is gedateerd, maar op de juiste manier. Alleen is de koek na een minuutje of 40 wel op. De 50 minuten daarna zijn niet minder of slechter, maar brengen ook niets nieuws meer en de film mist te veel kwaliteit (of inhoud, of verhaal, of boeiende personages) om dan nog boeiend te blijven. 2,5*.

“They won't get me, that's for sure.”

Normaal gesproken zou ik dit films nooit heel snel kijken. Ik wil ze wel zien maar, mijn interesse gaat vaker uit naar andere films. Toch maar weer even erachter gekomen dat ik ze wel vaker moet gaan kijken, wat een leuke en gave film was dit, echt genieten. Voor het eerst dat ik ‘Netflix’ kan waarderen om een toevoeging van hen want dit hebben ze goed gedaan. ‘Demoni’ bevat echt de jaren tachtig feeling wat ook overal weer in terug komt en ook lekker cliché is. Toch laat ‘Bava’ er geen gras over groeien en pakt dit werkje met beiden handen aan, hij weet ook wel wat hij aan het doen is. De film is over het algemeen geen spektakel, het verhaal is flinterdun en ook de setting (die overigens wel geinig is) is op één plek gericht. De film wordt en blijft vooral goed door het feit dat er eigenlijk constant wel horrorelementen in voor komen en hij lekker fout is.

We zitten in een Italiaans stadje (naam weet ik zo gauw niet meer) waar een dame wordt uitgenodigd om naar een opening van een bioscoop te komen, waar ze eerst dacht gestalkt te worden. Ze gaat er heen met een vriendin en denken een leuke filmavond te hebben maar worden al gauw achterna gezeten door twee gasten. Tijdens de binnenkomst zien we dat een dame zich snijdt aan een masker, geen stress en iedereen gaat naar binnen. Hier lijkt een film gedraaid te worden over ‘Nosferatu’ (dit element zien we overigens vaker terug komen d.m.v. filmposters die op de muur hangen, ook van ‘Nosferatu’) en zijn mythe, men die zich snijdt aan het masker veranderd in een demoon/vampier of zombie, hoe je het zelf maar net wil plaatsen. Hierna veranderd de beste dame ook in zo’n demoon en vervolgens verspreid het virus zich steeds dieper door de bioscoopzaal heen.

Qua horror zit de film er helemaal in, de film is lekker bloederig en dat krijgen we eigenlijk de hele film wel naar onze hoofd geslingerd van ‘Bava’. Zo zie je scenes waar men uiteraard veranderen naar die demonen, maar ook hoe nagels uit één spatten, ogen eruit worden gehaald, men in de rug worden gestoken en ga zo maar verder, heerlijk voor de horror liefhebber.

Zoals ik al zei spatte het horrorelement er goed uit maar, de jaren tachtig ook. De kleding en de stijl is natuurlijk wel te begrijpen maar ook de scenes zoals de motorcrosser en de katana waarmee ‘George’ in het rond zit te hakken vond ik erg leuk gedaan. Maar ook de muziek is goed, waar ik denk dat degene die dat er in heeft gestopt toch enig fan is van de rockscene (al was dat destijds al erg populair) omdat je nummers zoals ‘Fast As A Shark’ (waar de gene die dat regelt het mooiste stukje uit het nummer haalt (de solo), of eerder veel zachter zet) en ‘White Wedding’ veelvuldig hoor, en daar hoor je mij zeker niet over klagen. Het is overigens wel een leuke sfeermaker.

Ik heb me uitstekend vermaakt en ga deel twee zeker zeer binnenkort aanslingeren. Leuke film voor de horrorliefhebbers waar ‘Bava’ zich zeker niet inhoudt en lekker tekeer gaat met veel ranzigheid en actiescenes.

4.0*

Bijzonder.

Demoni is een relatief aparte film binnen het genre, die eigenlijk meerdere horrorconcepten met elkaar verbindt en uitwerkt. Of dit ook goed werkt is een andere discussie, maar in ieder geval heb ik er geen spijt van gekregen deze film gezien te hebben. Tijdens de eerste helft zat het zelfs tegen een hoog cijfer aan.

Erg duur zal Demoni niet zijn geweest, maar het talent straalt er regelmatig vanaf door middel van een aantal sterke gore scenes. Het bloed mag rijkelijk en grafisch vloeien in deze film, in grotere en vuilere maten dan ik vooraf had verwacht. Ik wist wel dat enkele 80s horrorfilms behoorlijk konden uithalen qua grafisch geweld, maar toch wist Demoni me in dat opzicht een aantal keer te verbazen.

Het acteerwerk is van enkele leden best aardig te noemen en de setting waarin de film zich afspeelt, een theater, is zeker een geslaagde locatie. Ik vond deze setting in Popcorn echter beter uitgewerkt, waar nog meer plezier, maar wel minder grafisch geweld, in te bekennen was. Toch verkies ik Popcorn boven deze film, omdat Popcorn toch wat meer afwisseling in de film kende, mijn voornaamste punt van kritiek voor Demoni.

Uiteindelijk verandert deze film in een lang partijtje wegrennen voor demonen die zich in cirkels gaat herhalen. Na de eerste ontsnappingspoging kan ik er nog wel naar kijken, daarna wordt de film al snel eentonig en de andere wending richting de finale weet hier geen verandering meer in te brengen. Eenmaal de chaos een grotere dosis gaat innemen worden de personages ook steeds saaier.

Ondanks dat enkele actiescenes tussendoor nog steeds leuk zijn, heeft deze film niet veel meer te bieden dan een aardige setting, wat aardige personages en veel bloed. Dit houdt echter niet stand voor de relatief korte speelduur van 88 minuten, maar begon na ongeveer 40 minuten al te vervelen, en dat is jammer. Niet slecht, maar richting de tweede helft een ietwat vermoeiende zit.

Dacht even te maken te hebben met een postuum werk van Mario Bava maar dit is dus van zijn zoon. De appel valt niet ver van de bava blijkbaar. Bovendien een bijrol voor de dochter van Argento, het kan niet op. Demoni begon prima, met die scène in de metro, beelden van randgroepjongeren met ontplofte kapsels onder een fijn electroplaatje. Eenmaal in de bioscoop blijft het wel intrigeren, en de eerste transformaties zijn leuk gedaan. Toen was het grootste deel van het budget waarschijnlijk op en er volgt een soms saai, lang middenstuk dat de overlevenden een beetje door de bioscoop dolen. De intrede van de vier autodieven was wel geinig -met een ironische product placement- maar echt veel kwam daar niet uit. Demoni duurt ook wat te lang, en het is wel echt te matig voor een hoge score, maar het is een bij vlagen erg amusant pulpwerkje. Hopelijk komt Netflix vaker met dit soort verrassende titels.

Leuke film lekker fout. Deed me veel denken aan de Evil Dead qua Gore. Heeft de tand des tijds goed doorstaan, op naar deel twee.

3,5 *

Toen ik net begon te puberen keek ik graag met mijn vader naar alle klassieke Amerikaanse horrorfilms. We hielden dan samen een filmboek bij waarin al deze films werden beoordeeld en zelden tot nooit konden rekenen op een hoge beoordeling. Het hoge pulp gehalte maakte echter dat ik toch telkens veel belangstelling had voor deze films.

Als antwoord op de Amerikaanse films kwamen de Italianen met films die in grote lijnen op hetzelfde neerkwamen maar volgens de filmencyclopedie net nog wat goedkoper en slechter waren. Daarnaast vond ik het vroeger irritant dat deze films nooit op tv kwamen.

Nu leven we in een andere tijd en kwam ik er tot mijn grote verassing achter dat deze film op Netflix staat. Ik heb de Italiaanse jaren 80 horrors altijd gemeden maar deze Dèmoni was erg leuk en creatief. De opbouw is sfeervol en humoristisch en deed me af en toe denken aan het werk van Dick Maas, maar dan net wat brutaler en lomper. Het tempo ligt hoog, de humor is voortdurend aanwezig en demonen zijn slecht maar wel creatief gemaakt. Het grootste gevoel van nostalgie overviel me echter bij het horen van de jaren 80 metal van bands als Accept, Saxon, Motley Crue, Scorpions en zelfs Billy Idol.

Verder viel op dat het acteren af en toe tenenkrommend was, maar zelfs dat werkte voor mij sfeer verhogend. Kortom, leuke nostalgische horrorfilm die toch een stukje leuker is dan de filmencyclopedie vroeger deed geloven.

Deel 2 staat ook op Netflix dus die ga ik binnenkort ook maar eens bewonderen.

Misschien was het geen goed idee om een worstenbroodje te eten tijdens deze film want potverdikke het is smerig wat hier allemaal gebeurt.

Dèmoni is alweer zo'n Italiaanse productie uit de jaren 80. Dit wil zeggen: grappige en middelmatige dubbing van de stemmen, veel brei en prut die uit mensen komt, een verhaaltje dat eerder een concept is dan iets anders en een stelletje personages waar je niet veel mee bent. Toch is het allemaal best vermakelijk maar na een uurtje had ik het toch wel gezien. Blijkbaar heb ik een limiet aan hoeveelheid blauw pus die ik kan verdragen.

2,5*