The Devil and the Deep Blue Sea (2016)

Een redelijke feelgood met een tikje humor.

Veel melodrama in een verhaal dat ontroert. De beelden en de omstandigheden waarin de personages verkeren worden vakkundig ingezet om de traan te beroeren. Soms schiet dat, wat mij betreft, iets te ver door en wordt het tearjerkgehalte te strak aangespannen.

De humor is bescheiden. Precies goed. Mooi afgemeten. Nooit overdreven. Meeestal net even ingezet op de juiste momenten om de lucht weer te klaren en emotioneel te kunnen recupereren.

Het verhaal is niet heel waarschijnlijk. Het bevat elementen die in een sprookje niet zouden misstaan. Er gebeuren dingen die in het echte leven niet of moeilijk voorstelbaar zijn. Mijn advies is om over die onwaarschijnlijkheden niet te moeilijk te doen. Zet je erover heen en je ziet een aardige en ontroerende film. Laat het cynisme varen. Laat de film gewoon gebeuren.

Tekstueel is het niet heel groots. We horen wat filosofisch getinte onzin en luisteren naar wat belegen dialoogjes. Nee, in de teksten wordt de ontroering niet geboren. Dat zit 'm toch meer in de beelden en in de gebeurtenissen. Met name de beelden zijn fijn en zeggen veel onder de tekst door. Mooi.

Verder, sympathieke personages met weinig laag. Erg zwart-wit uitgebeeld. Je mag ze of je mag ze niet. Geen tussenweg. Teleurstellend simpel.

Opvallend goed acteerwerk van de jonge Maisie Williams. Echt goed, wat zij laat zien.

“The Book of Love” is een prettig filmpje. Een leuk onzinnig melodramatisch sprookje dat doet wat het moet doen, namelijk beroeren.