Meningen

Ik heb nogal een haat/ liefde verhouding met regisseur Paolo Sorrentino. Ik vond zijn HBO-series The Young Pope en The New Pope bijvoorbeeld te gek, maar met een film als La Grande Bellezza kon ik dan weer niets. Deze Netflix-original, naar verluidt losjes gebaseerd op Sorrentino's jeugd, zit er een beetje tussenin. Het is allemaal prachtig in beeld gebracht en er zijn veel mooie scenes, maar tegelijkertijd is de film hopeloos pretentieus en vooral stereotiep. De karikaturale personages moeten dus weer eens hun monologen ondersteunen met wilde armgebaren en er zijn veel flauwe grappen en grollen, natuurlijk bij voorkeur aan tafel tijdens familiebijeenkomsten. In de tweede helft, wanneer de toon wat serieuzer en meer melancholiek wordt, is de film beter te genieten, maar uiteindelijk blijft het geheel wat mij betreft een beetje steken in goede bedoelingen.

Af en toe pijnlijk wrang relatiedrama, over een getrouwd stel (Bérénice Bejo en Cédric Kahn) met twee kinderen dat na 15 jaar huwelijk besluit te scheiden. Goed gespeeld en realistisch uitgewerkt, maar de halsstarrige personages en hun van jaloezie en afgunst vergeven relatieperikelen halen soms het bloed onder je nagels vandaan. Knap gedaan, maar na afloop vroeg ik me af of ik eigenlijk wel met plezier heb zitten kijken.

Aangenaam spaans science fiction-werkje, inventief en verrassend. Na amper een kwartier denk je dat de film zijn kruit reeds grotendeels verschoten heeft, maar de makers hebben dan nog wel het één en ander voor de kijker in petto. Leuke hoofdrolspelers, goed gemaakt en met een fijne dreigende soundtrack.

Altijd leuk, een eind-van-de-wereld filmpje. Goed gemaakt ook, met een bizarre maar originele insteek: door een virus gaat de wereldbevolking langzaam maar zeker ten onder aan een extreme vorm van pleinvrees. Plaats van handeling is Barcelona, waar een aantal mensen wanhopig op zoek gaan naar achtergelaten familieleden. Visueel zeer verzorgd en bij vlagen behoorlijk spannend. Qua verhaalverloop zijn er weinig verrassingen en binnen het genre springt de film er uiteindelijk niet bepaald uit, maar vanwege de sfeervolle uitwerking van het gegeven toch een ruime voldoende, wat mij betreft. Van de regisseurs van Carriers (2009), inderdaad, ook zo'n leuk eind-van-de-wereld filmpje.