Meningen

Voor een kersfilm vond ik de sfeer meer dan prima. Het verhaal had op zich ook best leuk uitgewerkt kunnen worden. Daar vond ik deze film toch echt in gebreken blijven. Al met al vrij aardig.

The Holiday is een film die overgoten is met karakters die je in het dagelijkse leven nergens zult vinden. Omdat het zo onnatuurlijk overkomt is het ook gewoon helemaal niet aangenaam om naar te kijken.

Hollow in the Land blijkt niet meer te zijn dan een pannenkoeken film. Wanneer de vermeende dader is verdwenen zakt het niveau tot onder nul. Wanneer de vermeende dader weer uit de dood verschijnt eindigt de film met een anticlimax. Hey daddy! Zo een slechte film heb ik in tijden niet meer gezien.

Hollow Point blinkt ijzersterk uit binnen een feit. Elke film waarin Luke Goss onderdeel vanuit maakt is minimaal B niveau of slechter. Dit was echt wel het dieptepunt.

Er ging binnen deze film veel potentieel verloren aan sub-scenario's met niet noodzakelijke elementen en een onbedoeld ingewikkeld c.q. nalatig script. Toch werd er redelijk goed geacteerd en maakte de setting en sfeer veel goed. Laat het qua waardering toch duidelijk even in het midden.

Binnen het occulte genre komt er de laatste tijd niet veel verrassends uit. Films van hetzelfde laken een pak en weinig tot geen spanningsmomenten of climax extases. Zo is 'Home' dan ook zeker niet vernieuwend en past deze prima tussen dit rijtje van nietszeggende pseudo metafysische onzin. Het verhaal begint zoals eerder beschreven belovend, zwakt daarna af en eindigt ronduit triest.

Deze Vlaamse productie blijkt zeker interessant te zijn met een opeenstapeling van zwaar beladen thema's. Het is mij echter allemaal iets te veel van het goede. De cast met vooral het jeugdige deel wekt bij mij ook zo mijn twijfels. Het was niet slecht maar het liet me zeker geen indruk achter om er nog lang bij stil te staan.

Dit lijkt toch echt wel een tijdloze klassieker te zijn en blijft ieder jaar boeien, ook al heb je hem al x-aantal keer gezien. Het is geschreven en geproduceerd door John Hughes die al meerdere successen wist te boeken. Dat dit zo een succes zou worden had hij zeker niet kunnen dromen. Verplichte jaarlijkse kost voor ieder kerstfeest.

Deze film kent een fraaie start met een mooie spanningsopbouw, over een stel wat beter niet thuis had kunnen komen. Gedurende de tweede helft klapt het geheel helaas helemaal in mekaar. Het lijkt alsof de inspiratie is verdwenen en dit zie je dan ook duidelijk in het verdere verloop. Het overgebleven slachtoffer en haar belager lijken dan ook een geheel eigen leven te leiden binnen het huis en van spanning is dan nog amper sprake. De uitwerking is in details hier en daar wat slordig en het camerawerk met belichting van een niet zo heel sterk niveau. Gelukkig is de speelduur vrij kort, waardoor je de film niet geheel zal afkraken, maar het is wel typisch zo'n geval waarvan je kan zeggen dat er meer in had gezeten.

Dit is nu typisch zo'n actiefilm met een plot wat we onderhand al kunnen dromen. Dan zou je met deze cast kunnen denken dat het toch nog iets te bieden heeft. Helaas is dit niet echt het geval. De film maakt het niet dat James Franco echt als bad guy serieus genomen kan worden, en is de harde hand waar Jason Statham uitzonderlijk goed in is, niet echt overtuigend. Verder kent het plot behoorlijke missers, waardoor het geheel toch behoorlijk teleurstellend is. Het is nogal vreemd indien je zo een wraakactie voor je zus gaat uitvoeren, en haar vervolgens per ongeluk neerschiet, maar haar dan wel aan haar lot overlaat. Vervolgens ga je een meisje bedreigen en uitschelden, terwijl je tegenstander de kans heeft om de situatie te controleren en je te overmeesteren. Enfin het had allemaal net wat doordachter mogen zijn, om het serieus te kunnen nemen.

Er zal geen misverstand over bestaan dat het maken van een film gebaseerd op de gelijknamige roman van Glendon Swarthout een zeer interessante voedingsbron voor een sterke vertolking naar het witte doek kan vormen. Toch lijkt het alsof Jones er behoorlijk veel moeite mee heeft en de moeilijke en spannende reis door het Westen qua gevoel niet geheel succesvol vorm kan geven. De opbouw van de film is veelbelovend maar na de introductie van de drie vrouwen -d.m.v. flashbacks uiteengezet-, weten we als kijker nog weinig over de geestesziekte en het doel van de roadtrip om deze vrouwen te redden. Hierdoor krijgt het verhaal weinig inhoud en blijven karakters behoorlijk oppervlakkig. Tevens komen de gevaren van het Westen van die tijd gedurende de reis qua spanning en intensiteit niet echt van de grond. Het zit er allemaal wel in verwerkt, maar het gaat te plichtmatig snel voorbij, waardoor het maar weinig indruk kan maken. Het ontbreken van de diepgang t.a.v. de karakters en het missen van een serieus en gevaarlijk tot uiting komend Westen van die tijd is helaas te veel een feit. Tommy Lee Jones en met name Hilary Swank zijn beiden grote acteurs en maken met hun deelname gelukkig veel goed. Dit valt vooral op wanneer Hilary Swank zich onttrekt van het verhaal en lijkt het verdere vervolg tot het einde van de film geheel in mekaar te storten. In zekere zin kan dit verklaren dat de deelname van Swank zéér succesvol is en haar deel in het geheel van hoge kwaliteit is. Normaliter is dit van Jones ook zeker een vast gegeven, waarbij het in -the homesman- toch enigszins lijkt tegen te vallen. Waarschijnlijk kan de man beter acteren dan regisseren en is hij hierdoor slachtoffer van eigen makelij. De toevoeging van Meryl Streep was trouwens ronduit belachelijk en waardeloos. Haar deelname stond bol van overacting en daarmee kreeg haar karakter niet de inhoud die de film op het laatst zo nodig had. Het is de setting en het acteerwerk van Swank die interessant zijn, maar de rest had vele malen beter kunnen en vooral moeten zijn.

Honest Thief is simpelweg een degelijke film te noemen. Het durft nergens van het bekende pad te gaan en is daarmee vrij standaard. Het is niet slecht maar het is ook niet super. Goed vertier voor een avondje film kijken. Met weinig verwachtingen aanzetten dan komt het wel goed.

Hooliganisme wat uiteraard gepaard gaat met veel geweld wordt hier uitgebeeld met een moralistische noot. Meer dan fatsoenlijke optredens van goede acteurs zetten het geheel geloofwaardig neer. Het uitgangspunt van een beschermde Harvard student die transformeert en integreert in een zware bende blijft wat ongeloofwaardig. Maar als je dat met een korreltje zout neemt is het een zeer aangename film die je best meerdere keren kunt zien.

Laat voorop staan dat je in den beginne enige affiniteit moet hebben met Joe Hill als auteur en Alexandre Aja als regisseur. Joe Hill de pseudoniem voor King wist mij als schrijver nog niet te raken en Alexandre Aja als regisseur op het witte doek nog niet te overtuigen. Deze combinatie maakt het voor mij al praktisch onmogelijk om deze film serieus te nemen. Toch begint deze bovennatuurlijke zwarte komedie verrassend genoeg best fraai en is het zelfs satirisch en energiek. Je zit als het ware in de film en bent gewoon benieuwt naar wat er allemaal gaat komen. Wat al gauw volgt zijn dan toch de tekortkomingen van de regisseur om het boek succesvol te vertalen naar het witte doek. De film kent om te beginnen een te lange speelduur en na de eerste helft is de rek er dan ook aardig uit. De karakterloze invulling van de personages begint dan te vervelen, de tienerachtige benadering maakt dan zijn publiek onderhand wel kenbaar en kent met de goedkope afrafeling van misplaatste special effects een tranen trekkend einde. De conclusie wordt gewekt dat de regisseur aan dit bloederige einde meer plezier ervaart dan de moeizame weg ernaartoe.

Horton Hears a Who! is een geslaagde Dr. Seuss creatie omdat diverse kenmerkende thema's verrassend leuk zijn uitgewerkt. Universele waarden tussen plaats en mens is er een van en daar blijft de film zeer trouw aan. Het creëert veelal hilarische momenten waarbij Horton zeker de show steelt. De animatie is mooi en de muziek van John Powell sluit er goed bij aan.

Hostage is een sterke genrefilm met de nodige actie/spanning en verhaal. Voor Bruce Willis komt hier goed uit de verf. Iets wat altijd de vraag is gezien zijn oeuvre. Ben Foster is ook een prima psychopaat. Gewoon een hele goede film.

Hostel is een film waarvan ik erg heb genoten. Vooral het verhaal dat viel me niet tegen. Dacht dat het alleen wat simpele horror met vooral veel bloed zou zijn. Dit is echter niet het geval en daarom heb ik er kostelijk van genoten.

Hostel: Part 2 is zeker geen verkeerde film dat absoluut niet. Echter lijkt het qua strekking enorm op het eerste deel en daarom weinig vernieuwend. Prima film maar het leunt behoorlijk op het eerste deel.

Hostel: Part 3 is qua concept hetzelfde als de twee voorgangers maar inhoudelijk slaat het hier de plank finaal mis. Het heeft namelijk niet dezelfde stijl. Wellicht had dit vernieuwend kunnen zijn maar hier komt het behoorlijk goedkoop over. Niveau zakt door dit deel behoorlijk omlaag al zeg ik het zelf.

Scott Cooper weet er voor te zorgen dat een film met lange speelduur geen seconde verveeld. Het verhaal, de beelden en het acteerwerk zijn hier debet aan. Het verhaal an sich is ook niet vrij bijzonder maar alles er omheen maakt het gewoon een geweldig geheel.

Alles wat je in deze film krijgt voorgeschoteld heb je al tig keer gezien en zelfs de oude bekende grappen zijn hierin niet eens grappig. Reese Witherspoon lijkt haar beste tijd gehad te hebben als het gaat om komedie en lijkt beter te gedijen binnen het drama genre. Sofia Vergara was als de onbevangen weduwe soms best grappig.

Film met veel potentie maar het geheel schiet al draaiende snel in vaste patronen. De strakke verhaallijn loopt precies zoals je verwacht dat het zal gaan. Hiermee is de potentie mijns inziens gelijk teniet gedaan en wordt het dan ook allemaal erg saai.

Hotel Mumbai moet zeker niet gezien worden als simpel leedvermaak. Het is een sterk geschoten film waarin je continue in spanning meeleeft met de slachtoffers. Tevens geeft het verhaal de behulpzaamheid van het personeel sterk weer. Erg knappe film waarbij dit dus vooral tot uiting komt door zeer goed acteerwerk. Heftig filmpje is het zeker met enorm veel spanning.

Hotel Rwanda is een ijzersterkte film. Zo goed gemaakt dat het net lijkt alsof je mee wordt genomen naar Rwanda halverwege de jaren negentig. Echt knap gedaan en geeft eens te meer weer dat het gevaar van genocide nog altijd op de loer ligt.

Deze animatie heeft een leuk uitganspunt over de vader die zijn dochter wil beschermen voor de -boze- buitenwereld. Vrij ironisch gezien het feit dat ze zelf -gevaarlijk- lijken te zijn voor de buitenwereld. Visueel zit het goed in mekaar en de personages zijn op zichzelf echt komisch. De film begint dan ook erg leuk maar gaandeweg wordt het toch allemaal wat minder. Het verhaal lijkt enigszins vooruit te kachelen op de automatische piloot, waarbij er weinig meer te beleven valt. Dit gaat ook ten koste van de humor, die dan opmerkelijk genoeg lijkt te verdwijnen.

De sfeer en kleuren die in deze film worden gebruikt creëren de juiste horrorstijl vanuit waar de diverse personages afkomstig zijn. Deze geweldige animatie en uiterst hilarisch arsenaal aan personages(met vooral Adam Sandler als Graaf Dracula), maakt dit tweede deel eigenlijk best geslaagd. Het beviel me om de een of andere reden beter dan het eerste deel.

Lars von Trier laat veel tot de verbeelding over wat in deze setting een perfecte match blijkt te zijn. Prima film waar ik zeker van genoten heb.

The House with a Clock in Its Walls is een vrij aardige fantasie film waarbij me toch eigenlijk niet helemaal duidelijk was, tot welke doelgroep deze behoort? Voor volwassenen was het plot wat te simpel uitgewerkt en laat ondanks de fraaie setting aardig te wensen na. Voor kinderen was het mijns inziens soms wat te heftig en lijkt het mij voor hen geen aanbeveling. Enfin, Jack Black en Cate Blanchett hebben samen een uitstekende chemie en ze zijn allebei beladen met humor. De doelgroep kritisch buiten beschouwing gelaten was het voor mij toch best een aangename film. Geen hoogvlieger maar wel kostelijk genoten van.

Wederom een behoorlijk generieke film met een verhaal over een bezeten huis. Het probeert zich te conformeren aan diverse genres, waarbij er eigenlijk geen een de kans krijgt om daadwerkelijk te slagen. Ongeïnspireerde personages dollen wat rond onder een dak waarbij de beoogde zwarte humor zoutloos van smaak is en de spanningsfactor zeer loos is. De filmposter is daarentegen wel zeer fraai en veelbelovend met duidelijke karaktertrekken en een fraai decor. Helaas is het in de werkelijkheid beduidend minder geïnspireerd.

HouseSitter is een hilarische film met veel minuten waarin humor niet veel nodig heeft om het te laten slagen. Ergens heb ik wel het idee dat de film enigszins wordt gedragen door Goldie Hawn, zij weet haar rol invulling te geven zoals geen ander....