Meningen

High school film...met veel '90 verwijzingen Hoe hip is dat...? Vermoedelijk dacht men ook dat het wel cool was om met Cruel Intentions (Sarah Michelle Gellar is dan ook te zien) op de proppen te komen en dat te combineren met Hitchcock's Strangers on a Train. Tja alles onder het mom je moet meegaan met je tijd en het lekker hip maken...Oh en natuurlijk niet iets met drugs vergeten! Dan ben je zeker uber-cool! Om een film te laten slagen heb je een sympathiek personage nodig maar die zijn er niet...alleen een stel tieners die zich bezig houden, met wat andere van ze denken. De vrouwelijke personages zijn jaloers, kleinzielig, ellendig, afgunstig, egocentrisch, ijdel, onaardig maar blijkbaar zijn dat goede eigenschappen en is alleen het mannelijke personage de slechterik. Voor mij maakte het dus niet meer uit wie wraak neemt op wie....Gefilmd in een oppervlakkige stijl en met de meest oubollige mainstream popsong-troep die je, je eigen kan bedenken. Dit was echt verschrikkelijk!

Weer een dag, weer een Indonesische horror over geesten. Met talloze horrorfilms per jaar is Indonesië een zeer productief land. Veel van deze films beweren te zijn geïnspireerd op waargebeurde verhalen, en maken veelvuldig gebruik van clichés Het is die herkenbaarheid, die er vermoedelijk voor zorgt dat horrorfilms populair zijn in Indonesië. Anders is dat dit verhaal, ook is gebaseerd op een populaire horror-podcast van 30 minuten (van ene Mizter Popo) Het verklaard misschien ook waarom dit binnen die constante stroom horrorfilms, een wat leukere onderhoudende Indonesische spookfilm was.

Het is een horrorthriller waarin het meisje Mawar op haar 20e verjaardag het graf van haar ouders bezoekt. Op het kerkhof doet ze een verjaardagswens; ze wil een vriendje en tja uiteraard Mawar wordt die wens werkelijkheid. Gelukkig heeft ze een paar vriendinnen die haar ziel proberen te redden. De vertolkingen van de meisje zijn eerlijk gezegd ook best behoorlijk goed. Dit is ook nodig want het verhaal wordt ook gedreven door het idee dat vriendschap belangrijk is als dingen moeilijk worden. Verder volgt de film de traditionele benadering van het omgaan met een ongewenste geest. Daardoor werd het uiteindelijk relatief fris en onderhoudend verhaal.

Beetje vreemde film dit zeg! Regisseur Freddie Francis had al bijna in geen 10 jaar meer een film gemaakt. Hij was een gerenommeerd horror-regisseur die menigmaal werkte voor Hammer-films. Deze film heeft dan ook wel iets weg van die films uit die studio. Gek ook want het is zo'n beetje de enige horrorfilm uit de jaren tachtig die zich afspeelde in de negentiende eeuw. (tijden veranderen) Echter is het ook geen echte horrorfilm maar meer een periodedrama-film.

Het is namelijk gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Dr. Robert Knox en de grafschenners Burke en Hare die in de jaren 1820 in Edinburgh opereerden. Er zijn al verschillende films die er hun inspiratie vandaan weten te halen. De meest bekendste is denk ik wel The Body Snatcher (1945) van Val Lewton en met Boris Karloff. Vreemd is ook de indrukwekkende bezetting van de film. Veel beroemde gezichten zoals: Timothy Dalton, Jonathan Pryce, Julian Sands, Stephen Rea, Patrick Stewart, en Phil Davis maar zovele meer!

Het script kwam van dichter Dylan Thomas, en werd door Ronalds Harwood verder bewerkt. Er waren wel verschillende pogingen om er een ​​productie voor op te zetten, maar geen van deze lukte totdat het Mel Brooks en Freddie Francis 42 jaar later wel lukte! Misschien ook een reden dat dit meer kijkt als iets uit de jaren zestig. Dit wordt nog eens versterkt door de aanwezigheid van Twiggy, het gezicht van Swinging London in de jaren zestig. En dan zijn er nog de bijna shakespeariaanse geletterde Schotse articulatie van de personages. Die helpen ook niet heel goed om de film meer toegankelijk te maken voor een groot publiek. Daarom is dit uitsluitend een film voor lastig te definiëren liefhebbers. Het doet denken aan de betere gruwelfilms van Hammer, Francis is niet voor niets de regisseur, maar is verder een echt Britse periodefilm.

Ja, ja het klopt de film is veel te lang! En liedjes brr...Ik ben er niet de grootste fan van! Dit zou dan ook zoveel beter en minder lang zijn als ze ze allemaal zouden schrappen, maar gek genoeg zat ik soms geboeid naar een 3 uur lange kinderfilmmusical over pratende dieren te kijken. De film lijkt een beetje op een soort generale repetitie voor Chitty Chitty Bang Bang (1968) want die is iets korter en duidelijk de betere! Maar die is nooit genomineerd geweest voor de Oscar voor beste film? Huh...zeker ja deze wel! Ondanks te lang en liedjes was deze film toch nog verdomd leuk. Ja het is een oubollig maar behoorlijke kinderfilm uit die periode! En zeg zelf; als naast de pratende dieren, er ook een tweekoppige lama, een vermomde zeehond, welbespraakte inboorlingen en een grote Roze Zeeslak zijn, is het moeilijk om niet meegesleurd te worden in deze overvloed aan kleur en vrolijke waanzin.

Hoewel deze slasherfilm op geen enkel vlak goed te noemen was, vond ik het geweldig om pestdokter als een ​​moordenaar te zien. Slashers valt of staat natuurlijk met de kills en die moorden varieerden hier van net voldoende voor het budget tot ronduit slecht, en met CGI-bloedspatten ziet het er ongelooflijk lachwekkend uit. De film werd onderbroken door nieuwsfragmenten en een vreselijke subplot met de You-Tuber die waren ronduit slecht uitgevoerd. Tja en eigenlijk was al het acteerwerk gewoon slecht. Voor een film van 80 minuten, was opvallend langdradig. Dus, dit is absoluut geen goede film, op het pestdokterskostuum is er niets wat ook maar als goed kan worden beschreven. Gek genoeg kan het ook nog slechter!

‘Danny’, het jochie uit 'The Shining', dat op zijn driewieler door de gangen van het Overlook Hotel fietste, is een stukkie ouder geworden! Ewan McGregor speelt een volwassen versie van Dan Torrance, het zoontje van de doorgedraaide Jack (Jack Nicholson) en Wendy (Shelley Duvall). Het vervolg 'Doctor Sleep' is een lange film. De film duurt ongeveer 2,5 uur en dit is te voelen. De film staat bol van de uitgerekte scènes die vaak niet veel toevoegen aan het verhaal of zelfs gewoon helemaal niks toevoegen aan de film. (Danny als verpleger?)

De film voegt wel iets toe aan het verhaal van 'The Shining', maar waarom dit nu Persé Kubrick’s verfilming moest zijn? Misschien had hij het helemaal los moeten laten? Gelukkig probeert Flanagan ook nooit echt te tippen aan de overbekende film, maar maakt hij alleen gebruik van de stijlelementen. De andere plotlijn over Rose The Hat (Rebecca Ferguson) en haar groep van ‘misfits’ vond ik nu niet heel erg bijzonder (deed me op één of andere manier denken aan Near Dark (1987) en kwam niet lekker samen in één bevredigende climax, waardoor de film, ondanks dat alles er prima uitziet (Mike Flanagan is een aardig regisseur), ook niet echt blijft rondspoken.

Inception on speed? Dat gevoel krijg je als je naar de duizelingwekkende visuele effecten kijk van Dr. Strange. Die onwerkelijke beelden leken soms wel tot leven gekomen tekeningen van kunstenaar M.C. Escher. Superheld Strange is dan ook wel een bijzondere toevoeging van het immense Marvel-universum. Parallelle werkelijkheden, (zwarte) magie en geestesbezweringen zijn doorgaans niet aan de orde bij menig superheld-film. Er werd dan ook terecht opgemerkt in de film dat deze zonderlinge orde de verdedigers zijn van de spirituele wereld en andere dimensies. Benedict Cumberbatch speelt zijn hoofdrol als de briljante doch arrogante chirurg dokter Stephen Strange erg goed. En nadat deze enigszins cynische Strange in een auto-ongeluk belandt, zijn z’n handen verminkt, wat het einde van zijn carrière betekent. Strange reist vervolgens af naar het Nepal en gaat in de leer bij een zonderlinge orde aangevoerd door de androgyne 'The Ancient One'. Gespeeld door Tilda Swinton die een waar genot was om naar te kijken. De rol van deze wijze mentor speelt zij moeiteloos, alsof het haar tweede natuur is. Daarnaast was er nog Mads Mikkelsen in de rol van de kwaadaardige Kaecilius. Maar met acteurs als Cumberbatch en Mikkelsen moet je eigenlijk goud in handen hebben. Echter zijn hun personages gewoonweg te vlak uitgewerkt om echt te goed te overtuigen. Ik had met beide daarom niet echt een goede connectie. Een ander probleem waar de film mee kampte was de snelheid waarmee het verhaal er doorheen werd gejaagd, er werd gesproken dat de opleiding jaren moest duren, echter in de film kwam dit niet over. Hierdoor leek het meer een drie-daagse cursus. Ik hoopte dat Doctor Strange zou afwijken van de standaard formulefilms maar uiteindelijk volgt het toch dezelfde route met onder andere een pril liefdesverhaal en een slechterik die begrip vraagt van de kijker. Nu is het ook wel lastig om de personage Strange goed te introduceren en is elke poging om af te steken tegen de superhelden met hun onvoorstelbare, veelal fysieke krachten enkel aan te moedigen. Door de sensationele special effects en aanwezigheid van de geweldige cast weet de film net te overtuigen en nu het ontstaan-verhaal is verteld en kijk ik echt wel uit naar wat er hierna komt voor de dokter.

De juiste mix van spektakel, (blockbuster)horror en Disney. Het ‘Marvel Cinematic Universe’ is net zoiets als voetballen kijken, het blijven natuurlijk alleen wat Marvel-superhelden die samenkomen... toch ziet het steeds weer anders uit! MCU staat ook niet per se bekend om zijn echte horror of zijn enge films. Toch brengt deze film een combinatie op het scherm van liefdevolle Disney en nog best griezelige horror-effecten. Die verschuiving in toon is grotendeels te danken aan regisseur Sam Raimi, onder andere bekend van verschillende horrorfilms en de Spider-Man-trilogie met Tobey Maguire. Ja met deze grimmige toon en nieuwe horroraspect weet het goed te verrassen!

In de serie WandaVision zag je Wanda Maximoff als Scarlet Witch die haar verdriet verwerkt na wat er gebeurde in de 'Avengers'. In die serie zag je ook voor het eerst een beeld van de ‘Darkhold’, een boek vol duistere magie. Hier borduurt de film eigenlijk op verder (is bijna een herhaling uit 'WandaVision'). De film is verder een clash tussen Wanda en Benedict Cumberbatch die je natuurlijk ook niet moeten vergeten. Inzet een nieuwe superheld America Chavez, Xochitl Gomez had degelijke acteerprestaties, maar is niet bepaald memorabel! Daarnaast zijn er ook nog verschillende cameo's van bekende.

Waar het dus een beetje schort aan plot maakt de film goed doordat het visueel gezien een prachtige film was. Raimi's creativiteit zorgt ervoor dat het op visueel vlak goed zit. Van de monsters tot de verschillende universums, alles is kleurrijk. Een hoogtepunt is de sequentie waarin Strange de strijd aan moet met een duistere versie van zichzelf en waarin de bombastische soundtrack wordt gevisualiseerd middels een gevecht met muzieknoten. Door goede visuele effecten en een duister randje is deze tweede Doctor Strange film zeker een zeer geslaagde wegkijker in het superheldenblockbustergenre.

Doctor X is vooral een curiositeit voor de historie van de genrefilm. Na het succes van Dracula en Frankenstein (beide uit 1931) waren horrorfilms in. Warner Bros. was niet een filmmaatschappij die veel op had met horror, toch hebben ze er ook paar gemaakt. Door contractuele verplichtingen moesten er nog twee two-color Technicolor films worden gemaakt en daarom is er gekozen om deze film tegelijkertijd op te nemen met Mystery of the Wax Museum (1933) De films werden een half jaar na elkaar uitgebracht en als regisseur werd er gekozen voor de hardwerkende Michael Curtiz.

Journalist Lee Taylor (Lee Tracy) gaat op onderzoek uit, om de Moon Killer te vinden. Algauw leidt het spoor naar de Academie voor Chirurgisch Onderzoek en naar zijn illustere professoren. Dr. Xavier claimt een machine uitgevonden te hebben die de dader kan ontmaskeren. Dit gebeurd in de kelder van het huis van dr. Xavier waar ook zijn mooie dochter (Fay Wray) woont.

Wat volgt is een soort whodunnit die nog het meest weg heeft van een aflevering uit "Scooby-Doo, Where Are You?" Iets wat ook opval zijn de thema's die aanbod komen: verkrachting, kannibalisme en prostitutie. Voor de tijd waar deze film in is gemaakt best schokkende thema's. Helaas is de film niet overal even goed in. Zo is de komische noot waar Lee Tracy voor zorgt, alles behalve grappig. En de bedoelde spanning van wie er achter de moorden zit is te tam in spanning. Gelukkig wordt er in de laatste 10 minuten nog veel goed gemaakt.

Ondanks dat de film zich niet weet los te breken van het toneelstuk (The Terror) waar het op gebaseerd is, kijk hij redelijk leuk weg.

Als er één ding is dat je van deze film met een grote zekerheid kan zeggen, dan is het dat de prent over de hele lijn behoorlijk origineel is. En alles behalve een doodgewonde en saaie criminele dramathriller. Het verhaal komt op een erg vreemde manier op gang. Regisseur Paul Schrader introduceert zijn personages op een nogal bijzondere manier, wat zeker aan het begin nogal wat van de kijker vraagt. Gelukkig wordt het als we kennis hebben gemaakt met de drie ex-gedetineerden: Mad Dog, Diesel en Troy een stuk beter. Het verhaal over de kidnapping van één of andere baby is hier maar slechts een reden. Want de film gaat eigenlijk meer over drie mannen die hun weg moeten zoeken nadat ze uit de gevangenis zijn gekomen. Die wereld is voor hen compleet anders geworden. Zo kennen ze Facebook niet, weten ze niet wie Taylor Swift is. Helaas is het ook niet zo dat de film over de hele linie slaagt. Er zijn namelijk nogal wat plot-gaten maar een slechte film is het niet. Door het eigen sfeertje en het uitstekende acteerwerk van Nicolas Cage en Willem Dafoe is het een prima film geworden.

Wat is er nodig om een goede spannende film te maken? George A. Romero wist het in 1968. En in 2002 deed regisseur Neil Marshall het ook.Niets mis mee want het blijf natuurlijk een goed concept; zorg dat je overlevenden op gesloten raken in een geïsoleerd huis,terwijl het hardnekkige kwaad buiten wacht.

‘Dog Soldiers’ is verder een film die niet wordt gehinderd door een complexe verhaallijn. Een groep Britse militairen wordt tijdens een oefenmissie in de Schotse hooglanden geconfronteerd met een horde weerwolven. Toch is de film is allesbehalve een typische genrefilm. Deze weerwolf is niet die einzelgänger die kampt met innerlijke kwellingen.Nee, ditmaal is het een familieaangelegenheid van de roedel die zonder scrupules iedereen verslindt.En die weerwolven mogen hun tanden een keer niet zetten in de gebruikelijke kudde weerloze slachtoffers, maar moeten het opnemen tegen tot op de tanden bewapende militairen die niets te verliezen hebben. Binnen deze vier muren van het huis zit er voor Marshall ook weinig anders op dan uit te wijken naar gitzwarte galgenhumor en een flinke dosis splatter. Het wil overigens niet zeggen dat de film van alle diepgang ontdaan is. De personages stijgen ver boven het niveau van onderling uitwisselbaar slachtvee uit, zonder zich te bezondigen aan al te lange dialogen. Voeg daar het fraaie camerawerk en ondanks een bescheiden budget prima vormgegeven weerwolven bij op en je heb een zeer vermakelijke film

Britse folk-horror die schaamteloos de "The Wicker Man" nabootst. Dierenmaskers, 10-jarig meisje (In WM 12-jarig meisje),buitenstaander die terugkeert en Lord Summerisle werd vervangen voor Vader David J Jones. De film ziet eruit alsof studenten met schamele middelen de klassieker uit 1973 hebben nagespeeld. Er wordt gefilmd met veel wankele VHS-camcorder of handheld en vanuit vreemde camera-hoeken of met extreme close-ups die verdoezelden wat er gebeurde. Oké, tot zover had het nog geen probleem hoeven te zijn. Maar nergens is de overmatige lange speelduur van 2 uur te rechtvaardigen en erger het voelde nog veel langer aan. Ook is er een gebrek aan horror. Pas vrij laat zien we wat conventies die we met het genre associëren. Het zeer trage tempo, het niet creëren van spanning in het verhaal en de falende climax maken dat deze film een lange saaie zit wordt. Regisseur Richard Rowntree, die verantwoordelijk is bij grote kaskrakers voor de groenverzorging van de Art departement had vermoedelijk grote ambities, helaas maakte deze folk-horrorfilm ze niet waar!

Eind jaren ’80 werd Italië opgeschrikt door: de zaak ‘Er Canaro’ (de hondenman). Ene Pietro de Negri, eigenaar van een honden-trimsalon in een kleine kustplaats in Zuid-Italië had Giancarlo Ricci, een voormalig boxer uit een schimmig milieu, op brute wijze om het leven bracht. Volgens eigen zeggen na urenlange martelingen in werkelijkheid bleken het verzinsels door overmatig cocaïnegebruik.

In de film is het ene Marcello of voor zijn vrienden Marcè, die een hondenkapsalon uitbaat en in kleine beetjes cocaïne handelt. De problemen arriveren in de vorm van crimineel en voormalig bokser Simoncino. Hij terroriseert de hele buurt maar vooral Marcello met zijn opvliegende karakter. De film gaat over hoe een de kleine man door pesterijen en gruwel kan veranderen in een gevaarlijk mannetje. Het David tegen Goliath-verhaal. De afloop is dus bekent en is niet prettig!

Deze film vertelt dan ook meer over het dagelijkse uitzichtloze leven van de personages in een troosteloos badstadje in Italië waar de zon nooit lijkt te schijnen. De film zit goed in elkaar, kent ook enkele aardige momenten. Maar helaas mist er iets...? Misschien de emotionele impact want die is erg mager, of de geringe spanning (je weet dat het miezerige mannetje gaat ontploffen) of anders dat het wachten is op rauwe of expliciete beelden. Prima maar toch vraag ik me af of er niet meer impact in had gezeten!

Enge film-poppen zijn tijdloos, in 1936 was er bv. al The Devil-Doll (1936) Als daarnaast blijkt dat de twee regisseurs Brian Yuzna (vaak ook producent) en Stuart Gordon, die in de jaren 80 en 90 garant stonden voor vele solide horrorfilms, deze film hebben gemaakt. Dan kan het niet anders dat het genieten wordt! De film had helaas een beetje de pech dat het een jaar voor Child’s Play werd uitgebracht. Hierdoor is de film en de poppen in de schaduw komen te staan qua bekendheid. Onterecht vind ik! Het verhaal ontvouwt zich als was het een Disney echter zodra het geweld losbarst, wordt je eraan herinnert dat je naar een Stuart Gordon film kijk. Niet dat er veel gewelddadigheid is want de focus wordt namelijk meer gelegd op het mysterie en de spanningsopbouw in plaats van de gore. Plus het sfeervol in beeld gebrachte grote huis en zijn geheim dat het waarborgt. Echter weten de goede kills de film net iets meer scherpte mee te geven. Een echte verrassing zit er natuurlijk door de titel van de film ook niet in maar elke scène met die wezentjes is genieten. De stop-motion die gebruikt wordt om de poppen tot leven te wekken ziet er prima uit, zeker voor een al wat oudere film. En die poppen weten op sommige onverwachte momenten ook nog heerlijk sadistisch uit de hoek te komen. Guy Rolfe, die de poppenmaker Gabriel speelt is perfect gecast. Hij heeft echt een fijne gotische, spookachtige verschijning, zoals ook zijn lieftallige vrouw Hilary Mason. Daarnaast doen ook goedzak Stephen Lee en het jonge meisje Carrie Lorraine het erg fijn. Door het lekkere sfeertje en de duivelse poppen is deze film puur genieten!

De film kwam uit in hetzelfde jaar (1991) als Child's Play 3, een beetje laat om een echte knock-off te zijn. Echter gaat het over een gezin dat naar Mexico verhuist en toevallig eigenaar wordt van de Dolly Dearest-fabriek. De dochter mag één van de levensgrote poppen mee naar huis nemen. De kijkers weten al dat de pop bezeten is door een kwaadaardig wezen, omdat we het in de openingsscène zagen gebeuren. Dat klinkt heel bekend? Iemand moet dus op het idee zijn gekomen om een vrouwelijke Chucky-versie te maken. Want ja de film volgt overduidelijk de Child's Play-formule maar is dat erg? Zeker niet als ze lekker griezelig met kleine voetjes rondrent of met kleine poppenhandjes deuren sluit. Bovendien hangt ze rond in een oversized poppenhuis, alleen wel jammer dat van Dolly in "kill-modus" er niet genoeg is! De beste prestatie hier is van het kleine meisje, dat net zo griezelig is als de pop. Oh...en Denise Crosby speelt opnieuw een moeder (2 jaar na Pet Sematary) Niet origineel, wel erg leuk!

Huiselijke post-apocalyptic.

In een scènebepalende proloog hoor/zie je vliegtuigen zwart gifgas over Amerika dumpen, de helft van de bevolking kwam om en de overlevenden splitsten zich op in verschillende sekteachtige groepen. Degenen die niet bij een groep zijn aangesloten, staan ​​bekend als The Domestics Twee daarvan, een man en vrouw (Kate Bosworth) zijn op een roadtrip naar Milwaukee. Het uitgangspunt...een menselijk relatie in een wereld vol barbaarsheid.

Dat is ook het enige dat hier aan de hand is, een stel gaat van plaats naar plaats, in een poging te ontsnappen aan verschillende bendes. Het zijn dus allemaal de vrij standaard dingen van het overlevingsscenario, die alleen interessant worden door zijn wereld opbouw en de actiescènes. De makers benutten hun budget slim om er zo voor te zorgen dat je vermaakt blijft en uiteindelijk volgt er de afsluitende confrontatie die niet zal misstaan in een western. De hele film is smaakvol gedaan maar ik miste ook een beetje opvallende scene.

Helemaal eerlijk is het niet om deze film te betitelen als niet geslaagd! Regisseur Schrader werd de laan uitgestuurd omdat de studiobazen iets anders wilden en vervingen hem door Renny Harlin. Later werd Schrader's versie toch nog uitgebracht maar op kleinere schaal. Men wil de productiekosten van de geflopte film toch terugverdienen! Maar de beste man heeft, zover ik het heb kunnen ontdekken, nooit de kans gehad om de film te volbrengen. De film was dan ook niet echt af.

De films komen op veel punten overeen maar er zijn evenwel ook verschillen. Je ontkomt er eigenlijk niet aan om deze twee films met elkaar te vergelijken. Deze versie (van Schrader) is eigenlijk niet meer dan een soort psychologische thriller waarin vrijwel alleen gesproken wordt en Harlin's versie moet het meer hebben van de actie en gore. Karakter-verdieping is er in zijn versie niet te vinden. Regisseur Schrader interesseerde zich veel meer voor het drama dan de gruwel, en dat zie je; desillusies over het christelijke geloof en God’s invloed op de mensheid of juist het gebrek eraan komen aan de orde. Helaas ogen ook de computer-gegenereerde beelden erg ongeloofwaardig en nep. Het levert twee totaal verschillende films op waarbij een ieder waarschijnlijk zijn eigen favoriet zal hebben.

Zeer sfeervolle film (Waar duidelijk de hand van Guillermo del Toro is in te zien). De kwaliteit van de film zit hem niet zo zeer in het feit dat ie eng is. Maar meer in de uitwerking/vormgeving. De wezentjes, het huis, de cast, enz. Al deze dingen zijn gewoon op zijn plaats. De enige min-puntjes die er waren: Katie Holmes wist van de wezentjes en toch geloofde ze Sally nog niet en het duurde wel erg lang voordat de wezentjes tot actie overgingen om Sally mee te nemen

Redelijk spannende film maar niet zo spannend als ik aan de hand van de recensies mocht verwachten. Het verhaal zit dicht tegen het eerder dit jaar uitgebrachte Hush van Mike Flanagan. Nu zijn Home Invasion films van alle tijden en komen in alle vormen voor in films. En deze kan zich dan ook redelijk overeind houden tussen die films. Zeg een goede middenmoter. Mede door de fijne soundtrack die de spanning aardig weet te verhogen. Ook de jonge cast deed het redelijk goed, maar lagen het wel af tegen Stephen Lang, die de imponeerde blinde man speelde. Echter doordat de karakters weinig diepgang kende was meeleven met de slachtoffers er eigenlijk niet bij. Kortom een prima film die ook nog wat eigens wist toe te voegen. De op de poster vermeldde tekst "The best American Horrorfilm in twenty years" is wel zwaar overtrokken.

Ondanks dat de titel luidt "niet ademen twee" Is dit nu ook niet echt een vervolg op de film uit 2016 Waar in die eerste film de schurken, een nog grotere schurk tegen het lijflopen, werd van diezelfde schurk nu geprobeerd een soort anti-held te maken. Met als gevolg dat je hier naar een actie-wraakfilm zit te kijken! De film is in twee delen te verdelen: de eerste helft is redelijk voorspelbaar, (Home-Alone was nooit ver weg!) en alleen de tweede helft was onverwacht nog best stijlvol. Wat de eerste film geloofwaardig en spannend maakte, was dat de hele film zich afspeelde in één huis. Dat werd nu overboord gegooid waardoor het verhaal nu aanvoelt als een willekeurig actiefilm en de blinde hoofdpersoon zelfs enigszins overbodig leek. Er is gebrek aan spanning of een doeltreffende twist zoals bij de eerste film. En echt hoe bedenk je het...Phoenix (Feniks, het fabeldier dat steeds opnieuw uit zijn eigen as herboren wordt?) Wie O wie blijft over...? Oké dit vervolg is eveneens niet al te slecht maar ik was van de eerste géén groot fan en met deze is dat niet veel anders! (zelfs nog minder)

Hmm, eigenlijk heb ik me nog best vermaakt met deze NO-budget film. Het deed me vooral denken aan iets wat je stiekem op zal zetten als je een tienerjongetje ben. De poster en plot zeggen al genoeg, maar Ja deze film heeft seks, bloed en borsten. En het is zeker niet preuts of het braafste meisje van de klas. Onder de acteurs bevindt zich pornoster Nadia White en ook de rest van de cast heeft al vaker in dit soort No-budget films gespeeld. Niet dat dit betekent dat ze heel goed zijn maar voor dit soort productie is het redelijk. Vooral Roman Jossart is grappig als stoner en Brittany Blanton was prima als Final Girl. En ook het monster was lang zo slecht nog niet, menig CGI-monster ziet er slechter uit! Het leek op een soort goedkopere look-a-like-versie van het monster uit de film Creature From The Black Lagoon. Regisseur Shawn Burkett weet op één of andere manier een paar dingen goed te doen. Ten eerste weet hij de '80-jaren klassieke slasher-sfeer goed tot stand te brengen in de film (niet dat het de kwaliteit van de echte klassiekers haalt.) En ten tweede brengt hij het geheel met zoveel plezier dat ondanks de zeer vele fouten ik toch de film ging bewonderen in al zijn eenvoud. Iets wat ik veel minder goed vond was het ontbreken van waar het monster nu vandaan kwam en waarom hij het voorzien had op vrijende mensen. Daarnaast vond ik, afgezien van de climax, de gore net iets te mager. Maar als je houdt van films met de 3B's: Borsten, Bloed en (getatoeëerde) Babes is dit toch wel een ultieme natte jongensdroom.

Onbekwame oefening in het maken van een slasher-film. De film had misschien beter; "Mensen sjokken door het bos", kunnen heten? Het verhaal kan niet eenvoudiger; Een paar kampeerders, een moordenaar... Je ziet dus vier vrienden de bergen van Utah in gaan voor wat alleen kan worden omschreven als ... een wandeltocht. Een heleboel andere personages zonder verhaal worden gedood om te proberen deze film interessant te houden. Oh en er is ook een gezette sheriff als komische noot. Achter de camera stond ene James Bryan, die volgens het overzicht op IDMB ook verschillende pornofilms maakte. Gek genoeg was er hier niet eens het fatsoen om je in slaap te wiegen met wat naaktheid? Tja het was maar goed duidelijk dat Bryan helemaal niet geïnteresseerd was of de film goed of slecht werd, hij wilde gewoon een film in het toen populaire slasher-genre om zijn geld te verdienen. Niets mis mee maar de film is daarom niet spannend, bezit geen hart of ziel, het acteerwerk is verschrikkelijk, de hoofdrolspelers zijn nauwelijks sympathiek, de humor is niet grappig en de talrijke slechte gore-scènes (gooien van nepbloed )wekken nergens ook maar iets van afschuw op! En dan is er nog de foute soundtrack, die valt te beschrijven als elektronische slapstickmuziek voor The Benny Hill Show.

Leuke combinatie van Urban legend en het eeuwenoude verhaal van de Baba Jaga. Niet bijster origineel maar regisseur Caradog W. James weet er wel iets leuks van te maken. Moeder Jess (Katee Sackhoff) heeft door een verleden van drugs en feestjes haar dochter Chloe (Lucy Boynton) af moeten staan. Hierdoor is de relatie tussen moeder en dochter lange tijd ontwricht. Aan het begin van de film wil zij dat natuurlijk weer recht zetten, maar heeft dochterlief iets heel doms gedaan. En wat is er beter om dichterbij elkaar te komen dan een goed en oud horrorverhaal? Deze film is dan ook de laatste in een lange lijn van dramatische enge films, en overtuigt vooral door een paar aardige verrassingen. Actrice Katee Sackhoff is een prettige verschijning en weet wat acteren is. Als wapenfeiten heeft zij rollen in Battlestar Galactica en Horrorfilms zoals Oculus en The Haunting in Connecticut 2 op haar naam heeft staan. En ook Lucy Boynton is bezig met een goede reputatie op te bouwen met rollen in Sing Street en horrorwerkjes als February en I Am the Pretty Thing That Lives in the House. Het acteerwerk is dus bovengemiddeld goed. De regisseur weet daarnaast ook prima om visueel zijn verhaal te vertellen. Waarbij de verrassende plottwisten natuurlijk ook bijdrage leveren. Al is de film misschien niet de meest originele familie-georiënteerde horrorfilm ooit gemaakt, het is wel nog steeds een charmante en goed gemaakte thriller.

Roemeense horrorfilm? Mysterie? Komedie over de bureaucratie na een dood? Neu...het is artistieke gebakken lucht...Een vrouw die noodgedwongen de verantwoordelijkheid op zich neemt om de begrafenis te regelen van een buurvrouw die ze nauwelijks kent. Het is vooral ergpretentieus! Natuurlijk is het langzaam opbouwend, opzettelijk vaag, worden er tussen de dialogen lange stiltes gehouden en is er uitgebreid gebruik van betekenisloze beelden. Het is gewoon wachten tot er iets zou gebeuren??? Maar nee Niets??? Het is gewoon zo traag tempo dat dit niet de moeite waard was om meer dan 100 minuten te kijken.

Strakke Thriller die best in orde was maar ook een beetje volgens het boekje. Goede en overtuigende prestatie van Kelsey Asbille) die als slachtoffer Iris het grootste gedeelte van de film verlamd was en dus moet acteren met vooral haar ogen. Als kijker voel je met haar mee en en je hoopt dat Iris weg kan komen. Logischerwijs valt de film ook een beetje in herhaling want eigenlijk is het steeds weer proberen uit handen van de seriemoordenaar Richard te blijven. Echt bloedstollend wordt dat dus niet, maar het is wel spannend en met een paar leuke verrassingen. Daarnaast waren de makers zo slim om de speelduur te beperken tot anderhalf uur. Of misschien was dat iets van de producent want dat is niemand minder dan Sam Raimi?

Met een plot over een mijnbouwbedrijf dat een Indianenreservaat voor mijnbouw wil exploiteren lijkt het veel op een tv-film (Sci-Fi Channel) van pakweg 10 jaar geleden. Maar de toevoeging van de inheemse tradities ( First Nations) was een best aangenaam uitgangspunt, ook waren de uitvoeringen voldoende solide en er was een aardige sfeer. Het is de debuutfilm van regisseur Rueben Martell (eveneens de schrijver), en het toont potentieel, maar er is ook ruimte voor verbetering. De effecten voor het monster/spookwezen waren maar mwah...Toch waren de aan begin gebruikte CGI beter dan de verklede man aan het einde. Bovendien doet een geïsoleerde besneeuwde landschap het altijd goed! Al was het maar om het bloed mooi rood te laten kleuren! Opvallend ook dat je vrouwen met guns en enorme pick-up trucks... zag. De film slaagt erin om van een gebrekkig spookverhaal een onderhoudend en boeiend geheel te maken want het eindresultaat was voldoende om een plezierige tijd te hebben.

Op 1 oktober 1942 werd een Japans vrachtschip, de Lisbon Maru, gebruikt om 1816 Britse krijgsgevangenen naar Japan te vervoeren. Het schip werd voor de kust van China getorpedeerd door een Amerikaanse onderzeeër, zich er niet van bewust dat er geallieerde gevangenen aan boord waren. Toen de Lisbon Maru zonk, lieten ze de Britten te achter en toen ze probeerden te ontsnappen, beschoten de Japanners hen. Hun redding kwam in de vorm van een vloot Chinese vissersboten van de nabijgelegen eilanden in de Zhoushan-archipel. Deze Chinese vissers wisten de veel Britse soldaten in veiligheid te brengen, waardoor er 988 militairen die dag werden gered.

Deze ware gebeurtenissen vormden de inspiratie voor de documentaire Li Si Ben wan chen mo (2023) - IMDb die meer dan 6 miljoen dollar opbracht aan de kassa, wat een zeldzaamheid voor een Chinese documentaire is. Niet verwonderlijk dat ze het nu proberen met een grote bioscoop-actiefilm. Er werd $80 miljoen voor uitgetrokken, en Guan Hu (actie-oorlogfilm The Eight Hundred en Cannes-prijswinnaar Black Dog 2024) en tv-regisseur Fei Zhen Xiang aangetrokken voor de regie. Er werd zelfs gefilmd met IMAX-camera's

Het verhaal draait hier om twee heldhaftige broers, van wie er één de Britse gevangenen ontdekt en bevrijdt, en een vrouw de reddingsbrigade leidt. Niets van dit alles is in werkelijkheid gebeurd de eilanden waren niet eens bezet de Japanners. Alhoewel de acties van de Chinese vissers natuurlijk heldhaftig waren, is dit vooral een bombastische Chinese kaskraker (het Chinese equivalent van Bay's Pearl Harbor) met het voorspelbare verhaal dat men spectaculair met eer en moed heeft gevochten tegen de bezetter.

Enigszins vreemde film(verhaal) die visueel overweldigend is en waarin een soort superheld-gekke clown via een arcade-hal in gevecht komt met grandioze CGI-monsters en waarin een auto-achtervolging eindigt bij een extreem potje steen-schaar-papier. Dit alles geënsceneerd door Michael Douglas en onder toeziend oog van een tijger worden er door Yi Feng Li wiskundige theorieën (al snapte ik niet veel van al die

wiskundige raadsels) op de kaarten losgelaten. Misschien dat ze iets te lang daar in doorgaan maar soit! De manga-boeken waren ook mij niet bekend en zodoende werden voor mij niet alle vragen in de film beantwoord maar ik denk dat er een vervolg op deze film komt en die zal zeker met meer antwoorden komen! Tot die tijd valt er genoeg te beleven in deze overdonderende film vol speciale effecten!

Gebruikmakend van de interessante legende van het "Donner Party"-verhaal over een expeditie van kolonisten die ingesneeuwd raken in de bergen en gedwongen werden hun toevlucht te nemen tot kannibalisme. Van 1846 gaat het flash-forward naar het heden. En veranderd de film in de zoveelste "tieners gaan naar een hut in het bos"-type slasher. Het groepje potentiële slachtoffers wordt uitgebreid met vier...irritante sukkels waarvan je hoopt dat ze snel het loodje leggen! Er was een bizar zijverhaal over ongewenste seks, waarvan ik niet begreep wat het belang ervan voor de rest van het plot was. Opvallend was dat opeens in het bubbelbad het meisje haar topje uit trok en pronkte met haar borsten. Tja verder is het gewoon een stel domme tieners in een hut in het bos gooien en ze een voor een afmaken. Wat niet wil zeggen dat het geen capabele direct-to-video slasher was! Regisseur Elise Robertson levert behoorlijk werk met productiekwaliteit gezien het lagere budget. Maar er is hier alleen niets dat er echt toe doet of iets nieuws geeft om te ervaren.

De film mist de energie of een momentum om er iets meer van te maken dan alleen een gemiddelde sciencefiction-film met horror-ondertonen. Lew Ayres speelt een wetenschapper die probeert apenhersenen buiten hun lichaam in leven te houden...als er bij toeval een vliegtuig neerstort komt hij in het bezit van de hersenen van de miljonair Donovan...Het duurt niet lang voordat Dr. Patrick J. Cory experiment misgaat en dat de rijke zakenman in zijn leven een egoïstische bullebak blijkt! Maar de film was zo onspectaculair... Wat voor horror moest door gaan waren pulserende, gloeiende hersenen in een aquarium en de gespleten persoonlijkheid van de wetenschapper. Echter maakt dat plot plaats voor een weinig interessant verhaaltje van misdaad en chantage. Maar meer dan het volgen van Donovan/Cody was dat ook niet! Tja het ontbreekt totaal aan iets... dus meer dan een ongecompliceerde onopvallende B-sciencefiction-quickie werd het niet! Die misschien nu iets meer bekendheid geniet omdat Nancy Davis de First Lady van de 40e president van Amerika zal worden!