Meningen

Eerder een guilty pleasure dan echt een goede film mar lekker was het wel! Gebaseerd op Doom 3 het derde deel uit de sciencefiction/horror-first-person shooter uit 2004. Eerlijk gezegd denk ik dat het gezien materiaal waar ze mee moesten werken ook niet veel beter zou kunnen zijn. Het verhaal is eenvoudig en summier; In 2026 is er een poort (de "Arc") naar Mars gevonden. Maar bij het onderzoeksstation gaat het mis, een zwaarbewapend SRT-team (Snelle Respons Team), gaan de dreiging onder controle houden. In claustrofobische gangen moeten ze de mensheid redden van een hordes aliens, mutanten en ander duivelsgebroed. Oftewel veel geweld, gore en actie...voorspelbaar maar ook bloederig en videogame-achtig in beeld. De cast kent met Dwayne Johnson, Rosamund Pike Richard Brake en Karl Urban bekende namen. Uiteraard een aantal easter-eggs uit de game "Pinky", het kettingzaaggedoe, de pick-up van hete BFG-wapen en tegen het einde het First Persoon Perspectief. Het is ook een fatsoenlijk gefilmde film en het tempo is loopt prima. Misschien is het niet de meest getrouwe bewerking van de franchise maar verfilmde games die dat wel doen falen soms erger. Nog best een leuke B-actiefilm.

Hoe beschrijf je het beste deze film? Tja het is een roadmovie met tieners maar de gespreken van de jongeren gaan vaak over niks, er valt niets te vertellen. Het enige waarmee ze zich bezighouden is seks, drinken van bier, roken en geweld (in de jaren '90 zou men spreken van zinloos geweld) Oftewel Generation X, die zich kenmerkt door desinteresse, pessimisme en amoreel gedrag. Tja wie op diepgang zit te wachten moet deze film niet kijken! Trouwens voor plotprogressie ook niet! De film bezit een groot...WTF heb ik allemaal naar zitten kijken-gehalte? Maar doordat het op een hele aparte manier in beeld wordt gebracht, waarbij de kleuren blauw en rood vaak centraal staan, is het een heerlijk maffe wereld. Elke keer als Amy bijvoorbeeld ergens afrekent, komt het bedrag op zes dollar en zesenzestig cent (6,66). Op de snelweg kondigen borden het einde der tijden aan en dat alles wordt gecombineerd met fijne cartoonachtige wreedheid. Afgehakte hoofden die blijven praten, een arm wordt afgeschoten en het slachtoffer start "You are my sunshine, my only sunshine" in....Bij regisseur Gregg Araki is seks gewoon seks en geweld puur geweld. Choqueert hij daarmee de kijker dan is dat maar zo... De videoclipmontage ziet er goed uit en de vlotte soundtrack mag er ook wezen met minder voor de hand liggende muziek van bands als Front 242, Slowdive, Coil, Nine Inch Nails, Meat Beat Manifesto, Curve, The Wolfgang Press, Porno for Pyros, MC 900 Ft. Jesus, The Jesus & Mary Chain, Cocteau Twins, Pizzicato Five en Aphex Twin. Ergens tussen popcornvermaak, schlock en films voor degene met een *kuch* goede smaak bevindt zich dit vrij leuke tijdverdrijf!

Vijfde whodunit-mysterie van Monogram Pictures en de laatste met Boris Karloff als Chinese detective James Lee Wong. In alle Mr. Wong-films werkt Mr. Wong ook samen met de norse politie-inspecteur Bill Street, gespeeld door Grant Withers, en vanaf de derde krijg hij hulp van de pittige vrouwelijke verslaggever Bobbie Logan, gespeeld door Marjorie Reynolds. De twee delen regelmatig het beeld om tegen elkaar geestige opmerkingen te maken, die best grappig waren.

Het mysterie gaat over de scheepsmagnaat Guy Usher maakt zich zorgen over zowel de brandstichting aan boord van zijn schip de Wentworth Castle als de romance tussen zijn dochter Catherine Craig en William Stelling, de zoon van rivaliserende schipper Melvin Lang. Een vrij eenvoudig plot, dat met afleidingsmanoeuvres en valse verdachten, het lastig maakt om de conclusie te raden.

Volgens mij hergebruikt deze ook beelden uit een eerdere Wong-film(s). En Street en Logan die een huis onderzoeken, was gekopieerd uit de eerste samenwerking. Zoals alle Poverty Row-mysteries is het spraakzaam en bij deze is het ook veel rondlopen van de acteurs op en af de set. Al met al was onopvallend en minder vermakelijk. Oh, de beelden van de brand op het fictieve schip Wentworth Castle zijn ontleend aan actuele nieuwsbeelden uit 8 september 1934 van de brand van het schip SS Morro Castle..

Niet zo heel veel mis met deze Sciencefiction anthologiefilm van vier segmenten. Het bezit een veelbelovend uitgangspunt: uit het niets verschijnen er meerdere buitenaardse deuren over de hele planeet Aarde. (de film heeft een laag budget dus zou ik miljoenen weglaten?) Er zijn verder genoeg intrigerende ideeën en pakkende beelden om het de moeite van het bekijken waard te maken. De film bewijs dat je met ijzer, magneten en de vraag; "wat is er in godsnaam aan de hand?" redelijk wat spanning kan opwekken! Ook nog best redelijk samenhangend voor een anthologiefilm, (meerdere regisseur is vaak veel verschillende stijlen) De drie hoofdverhalen spelen zich af in dezelfde wereld en binnen dezelfde situatie, alleen op verschillende tijdstippen, verbonden door een pod-caster genaamd Martin Midnight.

Je begint met de "Lockdown" waarin vier middelbare scholieren met een focus op Ash, die niet-binair is, lig. Geluiden van sirenes, helikopters en jets en een deur die rechtstreeks spreekt met hen. Het bouwt solide spanning op en een goed sfeervol begin!

Door met 'Knockers' waarin drie vrijwilligers een deur binnen gaan en worden geconfronteerd met wat er aan de andere kant is. Het langste en meest ontwikkelde segment. Het valt op door de intrigerende droomlogica van de steeds veranderende realiteit. Wel jammer de aanwezigheid van Josh Peck (buidelrat/Opossum Eddie uit Ice Age)

Vanaf hier werd het wel iets minder dynamisch In dit derde, "Lamaj", voert een geïsoleerde man in het bos illegale experimenten uit op een deur, met behulp van geluidssysteem. Deze lijkt geweld af te keuren en voorstander te zijn van verbinding. Wat niet goed strookt met het vierde en enige tegenvallende segment (wat geen eigen titel kreeg) Hier zie je in een video-interview twee pratende hoofden.

Nu hou ik ook wel van een anthologiefilms zo op zijn tijd en deze wist voor mij zeker genoeg mysterie op te wekken om het interessant te houden.

Deze film (die ook bekend is als Death Dorm en Pranks, gek want grappen zitten er niet in) is één van de vele slasher-horrors, die gemaakt is in 1982 toen de slasher-rage op zijn hoogtepunt was. En dit was absoluut niet de beste! Het plot zelfs was toen al versleten (al ben ik nog steeds gek op simpele slasher-films) Er wordt heel weinig achtergrondverhaal gegeven van de killer (hij is gewoon 'gek'.) of van het studentenhuis. Er is geen spookachtige verhaal over een moorddadig incident uit het verleden... geen tragische ongeluk... niets. Regelmatig wordt de camera doelloos gebruikt als de ogen van de killer, zijn er langdurige scènes van mensen die in het donker ronddwalen en het acteerwerk is gewoon belabberd. Ook leek het alsof ze opeens bedachten dat een goede slasher niet zonder een paar ontblote borsten kon...want vanuit het niets voegen ze dan die scene toe.

Maar het is niet allemaal slecht! De score van Christopher Young (degene die ook de score van Hellraiser en zoveel andere verzorgde) is best effectief. Daarnaast bezit de film met tien moorden een nog best hoog aantal kills. Oké de make-up en speciale gore FX zijn wisselvallig (de missers, vermoedelijk vanwege een gebrek aan budget), maar het slaagt er wel in om een ​​paar behoorlijk behoorlijke moorden te plegen. Er is ook een behoorlijk goed schrikmoment in een lift en de wending aan het einde is redelijk geslaagd (het zou zelfs opnieuw worden gebruikt in bv. de latere slasher Intruder uit 1988) Een baanbrekende of goede slasher was dit niet maar tegen alle verwachtingen in slaagde het mij toch nog wat te entertainen

Het was oké. Maar het is gemaakt met een minimum aan budget. Beetje zo'n true crime-film...met het verontrustende waargebeurde verhaal vande vrouwelijke seriemoordenaar Dorothea Puente ook bekend als de Killer Landlady of de Death House Landlady Deze vermoordde verschillende huurders van haar pension.Wel leuk om eens een andere seriemoordenaar te zien Gefilmd in een jaren 80 B-film-stijlje wat prima past, aangezien de moorden tussen 1982 en 1988 plaats vonden.Er zitten een paar praktische sterfgevallen in, alhoewel een stuk tammer dan ik van een horrorthriller en regisseur Chad Ferrin had verwacht. De toon van de film is een beetje goedkoop en voelt wat ongelijkmatig aan. Het was geen verschrikkelijke film, maar ook niet geweldig.

Ik keek dit als film en kwam er pas later achter dat dit eigenlijk een miniserie was die in speelduur was teruggebracht tot speelfilm. Niet dat het veel uitmaakt. Misschien zelfs wel beter want langer had het niet veel beter kunnen maken! Het was zo degelijk genoeg! Zoals het plot al aangeef moet er een Teutoonse Bijbel van punt A naar punt B worden gebracht. Doordat de nazi's delen van het concept van de Duitse Orde hebben overgenomen zitten zij achter de bijbel aan. Maar ondanks dat er hoeveelheid spionnen, moordenaars en soldaten worden opgevoerd, die soms nog best voor wat spanning zorgde, weet je ook dat het boek uiteindelijk op punt B terechtkomt! Ook niet altijd even geloofwaardig maar ach...? De tijdperiode werd redelijk goed weergegeven en de cast deed het verder wel goed in deze aardige Russische vierdelige serie die tot de speelfilmduur was teruggebracht.

Deze film had een aardig idee en viel geheel tegen verwachtingen in, ook nog enigszins mee. Ik had het heel wat slechter verwacht!

Jane Tennay, een rondborstige agente, nummer 73, krijgt een camera in haar borsten geïmplanteerd.

om bij een stel schurken langs te gaan en zo de identiteit van hun baas te kunnen achterhalen. Dus om heel kort te zijn zien we haar schurken ontmoeten, uitschakelen, en elke keer als ze een foto wil nemen, moesten de kleren uit. Het maakt de film ondanks zijn karige 73 minuten die hij duurt, opvallend eentonig en langdradig. De moord-scène waren nog de moeite waard, soms zelfs best inventief en met bloed. Echter de slaphangende borsten van Chesty Morgan moesten blijkbaar de enige attractie in de film vormen. Die shots waren algauw vermoeiend en al helemaal oninteressant. Daarnaast was het acteerwerk van hoofdrolspeelster Chesty Morgan ook nog eens vreselijk slecht. Het was wel geinig om zo een keer gezien te hebben maar daar houd het wel mee op!

Bij een dubbelblind geneesmiddelenonderzoek weet noch de proefpersoon, noch de onderzoeker gedurende het experiment, weten wie het medicijn krijgt en wie een placebo krijgt. Deze procedure wordt gebruikt om vertekening in de onderzoeksresultaten te voorkomen...

In deze film nemen dus zeven vrijwilligers deel aan zo'n geneesmiddelenproef. Niet verwonderlijk dat de effecten hiervan potentieel gevaarlijk zullen zijn! In het kort; “je slaapt, je sterft”. Het idee van medische onderzoek dat mislukt is natuurlijk niet nieuw. Maar dit waren wel strakke en goed gemaakte, 90 minuten!

Naarmate het verhaal vordert, zorgen het tempo, de montage en geluidsontwerp (score van Die Hexen) allemaal voor een constante toename van de spanning. Voeg daarbij een cast van voldoende getalenteerde acteurs waaronder; Pollyanna McIntosh (The Woman, The Walking Dead), en Millie Brady, (The Last Kingdom, Pride and Prejudice and Zombies, King Arthur: Legend of the Sword)

De horrorelementen zijn wat aan de veilig kant maar effectief genoeg in beeld gebracht. De film scoort beter op hoe het met knappe beelden de paranoia en hallucinaties wegens slaapgebrek in beeld bracht. Of zoals die scene waar een claustrofobische reactie op een MRI-machine een flashback werd veroorzaakt. Die was er goed gedaan!

Geholpen natuurlijk door de heerlijke sets van de steriele, klinische faciliteit. En wat blijkbaar een ondergronds laboratorium van de Universiteit van Limerick was. Alhoewel dit dus pas de eerste speelfilm van regisseur Ian Hunt-Duffy was, doet ze eigenlijk best veel goed en weet zo een goede effectieve thriller met veel spannende momenten af te leveren!

Dat deze film op het horror-gebied erg braaf ging wezen, lag geheel in de lijn van mijn verwachting. Het is namelijk een boekverfilming van Y-A schrijfster Lois Duncan (ook bekend van “I Know What You Did Last Summer”) Na een korte introductie van hoofdrolspeelster AnnaSophia Robb, reizen we af naar Blackwoods Boarding School. Aldaar zien we een select groepje rebellerende meisjes om hun verborgen talenten te verkennen. Natuurlijk is het direct duidelijk dat het daar niet pluis is!

De school was idee deaal plaats om maximale atmosfeer te scheppen. De vijf meiden krijgen genoeg tijd om mee kennis te maken. En ook Uma Thurman als Madame Duret gaf een solide performance. De horror was veilige tiener-horror. Nergens eng maar wel leuk en voldoende om te entertainen. Echter de film is het voorbeeld van hoeveel een einde een film kan verpesten. Dat einde was tenenkrommend Hollywood. Het leek bijna alsof er opeens een andere regisseur plaats had genomen op de regiestoel. Een echt groot contrast met het voorgaande. Over het algemeen is de film geen vreselijke film, maar door dat einde, is het een complete gemiste kans.

Deze film was totaal niet mijn ding! Wat een vehikel. De film is zo'n beetje op te delen in drie delen. De tijd voor de gevangenis erin en na de gevangenis. Waarvan het eerste gedeelte het leukste was. We zien het leven van Zack een mislukte diskjockey gespeeld door Tom Waits en het leven van Jack, een armzalige pooier gespeeld door John Lurie. Het acteerwerk van Waits was nog wel oké al is hij geen groot acteertalent. De rest van de acteurs was echter niet heel overtuigend, er wordt te houterig geacteerd. Tot zover viel het allemaal best mee mooie beelden, aardig sfeertje, en tja en dan geraken ze in de bak en komt Roberto Benigni te tonele. En daar ging het gigantisch mis. De 'clown' Roberto Benigni neemt de film over. Jim Jarmusch kan hem totaal niet in het gareel houden en tot overmaat van ramp komt aan het einde ook nog zijn liefje/vrouw (in reallife ook) opduiken. Waarnaar zo'n beetje het slechtste gedeelte komt als hij tot overmaat van ramp een soort bronstige dans op voert met haar. Alhoewel de scream-scene deed niet veel onder als meest tenenkrommende stukje film. Er zal zeker nog wel een diepere betekenis aanwezig zijn: Het eind van de film met de twee wegen en waarschijnlijk iets met die ramen maar Benigni walst erover of doorheen als een idioot. Of was dat nu juist de betekenis van een Horrorclown?

Vlot, simpel en doeltreffend; een groep carpool-tieners krijgen een lekke band op een verlaten snelweg en een onzichtbare dader heeft het op meer dan alleen autobanden gemunt. Regisseur Ryûhei Kitamura brengt het terug tot de basiselementen en slaagt erin om er een zeer vermakelijk film van te maken. Hij speelt soms met de genreclichés, heerlijk die openingsscène (wanneer valt het eerste schot?) maar in principe is het bloed en gore. Met het camerawerk is maar weinig mis en er zijn zelfs nog wat stunts in de film verwerkt. Het acteerwerk is niet hoogstaand maar ook daar wist de regisseur handig mee om te gaan; in een carpoolgroep kent niet iedereen elkaar, dus onderlingen chemie is ook veel minder nodig. En met een erg leuke twist aan het einde nemen we afscheid van anderhalf uur plezierig vermaak.

Helaas niet de fijne verrassing en kwaliteit als het eerste deel! Veel grappen zag ik al ver van tevoren aankomen! De arm die aangenaaid word, Zombie Squad "stoere mannen", enz.Verder was het wel weer lekker genieten van de (foute) uitmuntende gore. Memorabel waren: De ingewanden die ze gebruiken om de tank te vullen, en de ehbo die hij aan het jongentje wil geven. De knok- partij tussen de Duitsers en Russen vond ik een beetje teveel van het goeie.(was het satire op voetbal- hooligans?) Zelfs misschien wel te saai. Net als de flauwe teksten van de politie-agent en de over de top cliche Zombie Squad. Het einde daartegen was wel echt briljant!!!

Denk dat iedereen weleens heeft gehoord van de gotische horrornovelle Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde (uit 1886) Het is na Dracula of Frankenstein zo'n beetje het meest verfilmde boek binnen het horrorgenre. In dat verhaal ontwikkelde en testte de Victoriaanse wetenschapper Dr. Jekyll een serum en brengt hierdoor zijn duistere kant aka mr. Hyde naar voren echter nu in deze film brengt het zijn vrouwelijke kant naar voren. Waarna de gebruikelijke strijd om de controle volgt...

In de jaren 70 kreeg Hammer financiële problemen en of dat nu de reden was dat ze in die periode een aantal interessante films maakten, weet ik niet. (Hands of the Ripper & Twins of Evil (1971) was ook al zo fijn!) Wie niet waag, die niet win-principe want dit was absoluut wild voor zijn tijd! Voor meer horror laten ze Dr Jekyll en Mr Hyde moorden alsof hij/zij de Whitechapel-moordenaar Jack The Ripper was en combineerde het verhaal ook met de lijkenrovers Burke & Hare. Wat een heerlijk geheel oplevert!

Ondanks dat transformatie naar een vrouw was, is verre van een goedkoop excuus om Beswicks borsten (al mogen we wel een blik erop werpen) te laten zien. Het is ook verbazingwekkend hoe goed Michael Bates en Martine Beswick (speelde ook in twee James Bond-films) bij elkaar passen! De gelijkenis is echt opvallend en dat zonder dat er make-up nodig was.

Verder is er in deze productie aandacht voor details, het gewaardeerde Hammersfeertje van kleurrijke Victoriaanse sets en kostuums is hier volop aanwezig! Daarnaast zorgt het idee voor een waardevolle variatie op een toentertijd eigenlijk al oude verhaal. Deze op-en-top Britse film profiteert van maximale sfeer, zijn griezelige locatiekeuzes, goede bloederige moordscènes en een romantische subplot. Wederom een heerlijke film uit de Hammer-studio!

Het verhaal van de film wordt verteld vanuit het oogpunt van James, een angstige en depressieve tiener die zich zogen maakt over de verdwijning van zijn oudere zus, zijn disfunctionele gezin en zijn ontluikende romance voor mede-studente Sophie.(de fijne Taylor Russell, Escape Room) James neemt daarom een denkbeeldige duif in vertrouwen. Met dat plot leek het erop dat een eigenzinnige gekke film ging worden maar helaas werd het gewoon nergens echt gedenkwaardig. Deze film probeert te hard om raar te zijn! Zoals bv. David Arquette,, die een idiote cameo had als een shirt-loze sekteleider Xavier. De regisseur probeert het ook met het toepassen van wat verschillende stijlen-vormen, om het wat losser te krijgen maar dit kwam redelijk geforceerd over. Het voelde allemaal erg stijfjes! Als voorbeeld de film Enola Holmes (2020) die, alhoewel het verder wel een ander film was, slaagde deze wel om frivool door middel van een voice-over van de hoofdrol te laten horen. Het acteerwerk van hoofdrolspeler Zumann was geforceerd en middelmatig en deze film is alleen geen complete mislukking omdat Taylor Russell het anker is om dit schip niet te laten zinken. Nee het betreft hier toch een psychische aandoening dus had alles wel wat gewaagder en mindere gereserveerd mogen zijn! Oh en Dr. Bird werd zeer goed door niemand minder dan Tom Wilkinson ingesproken, die ook was te horen als de auteur in The Grand Budapest Hotel.

Erg leuke “mad scientist” film. Waarin Albert Dekker de show steelt als “Dr. Cyclops”. Een over-de Top engerd met maniakale trekjes. De rest van de cast speelt naar behoren maar valt niet echt op. Het verhaal is simpel maar zit wel heel vernuftig in elkaar. De uitdagingen, waar de verkleinde mensen voor komen te staan, zijn goed uitgedacht. Verder worden er zeer leuke grapjes of verwijzingen met de cycloop Polyphemos uit de Odyssee van Homeros gedaan. Ook de Special Effects zijn een drijvende kracht voor de film. (nominatie voor de Oscar) Aangezien Schoedsack de regisseur van King Kong was, zijn die invloeden dan ook duidelijk te zien in de effecten. Echter zijn ze niet alle effecten even goed gebleven maar in de context van wanneer ze zijn gemaakt, vind ik het ruim voldoende overtuigen. De film is ook één van de eerste Sciencefiction/horror-films die in Techincolor is geschoten. Hiermee is Dr. Cyclops vooral een leuke, minder geziene "klassieker" van het genre.

Deze Jekyll en Hyde is niet de eerste verfilming van het verhaal van Robert Louis Stevenson. Er waren in 1912 en 1913 al een paar verfilmingen maar wel één van de meest interessantste oudjes. Vooral doordat hoofdrolspeler John Barrymore zowel als Jekyll als Hyde speelt. En die transformatie van de beschaafde Jekyll naar de monsterachtige Hyde weet hij zeer indrukwekkend neer te zetten. En dat zonder speciale effecten (behalve zijn klauwachtige handen) Toch zijn er ook wel wat aanmerking : zo zijn er een paar niets toedoende personages en is het filmen nogal statisch en kent weinig afwisseling. Toch is deze oude Jekyll en Hyde helemaal niet onaardig want er hangt een redelijk duistere sfeer en is voor zijn tijd zelfs nog vrij gewelddadig.

Het verhaal van Dr. Jekyll en Mr. Hyde is misschien wel het meest verfilmde verhaal binnen het horrorgenre. Ook kreeg hij een zoon en een dochter, werd uitgebeeld als een vrouw en een donkere man. Verschenen er komische variaties,trad op in animatie en zijn er zelfs erotische en porno versies maar deze film uit 1931 is denk ik wel de beste. Alleen de silent en de 1941-versie komen nog enigszins in de buurt.

In de meeste opzichten wijkt deze versie van het basisverhaal niet af van de meeste andere versies. Wat deze onderscheidend maakt, is de flitsende visuele benadering van Rouben Mamoulian. Dat is eigenlijk al vanaf de eerste scene te zien, die is volledig vanuit Jekylls perspectief gefilmd, maar ook uit de verschillende momenten waarop je langzaam het beeld in tweeën wordt gedeeld en je dus in feite met een vroege vorm van split-screen te maken hebt.En dan is er nog de transformatie van Jekyll naar Hyde die enkele van de meest indrukwekkende speciale effecten bevat uit zijn tijd.

Daarnaast biedt de film ook een verfijnde verkenning van seksualiteit en repressie en de wreedheid die ze kunnen veroorzaken. Het is een product van het "pre-Code" tijdperk, een tijd waarin filmcensuur aanwezig was maar niet zo zwaar afgedwongen als later zou worden tussen 1934 en 1966. Er zijn dan ook vergaande (lange tijd werden naakte vrouwenbenen als zeer erotisch gezien) seksueel suggestieve scènes. Toen die code vol van kracht werd, moest er maar liefs 10 minuten aan beeldmateriaal weggeknipt worden. Dat is nu niet meer voor te stellen! Dit maakt het juist zoveel jaar na dato nog steeds een uitstekende vintage klassieker.

Het verhaal van Robert Louis Stevenson over dokter Henry Jekyll die ervan overtuigt is dat elk mens een goede en een slechte kant heeft en dat die van elkaar te scheiden zijn, waardoor hij Mr. Hyde laat verschijnen, is met zoveel verfilmingen, denk ik, wel bekend. In deze versie wordt Jekyll/Hyde gespeeld door Oscarwinnaar Spencer Tracy. Daarnaast zijn Lana Turner als zijn verloofde Beatrix en Ingrid Bergman als de wulpse barmeid Ivy te zien. Dus zeker niet de minste, toch overtuigd de film niet echt. Deze versie uit 1941 is te braaf. Dit komt natuurlijk ook door de censuurcode, die in 1934 van kracht werd. Ondanks dat zag Ingrid Bergman er trouwens soms wel heel sexy en ondeugend uit.

Echter komt het ook doordat de regisseur op de wens van Tracy de nadruk meer leg op de psychologische kant van het hoofdpersonage, deze had namelijk geen zin zich te laten uitdossen met dikke lagen make-up. Het gevolg hiervan was dat zijn Mr. Hyde nauwelijks te onderscheiden is van zijn Dr. Jekyll. Ook van de innerlijke strijd die Dr. Jekyll met zichzelf voert, is in deze film maar weinig van te zien. Dit nekt natuurlijk de film!

Ook Ingrid Bergman verzocht regisseur Fleming om de rollen van haar en Lana Turner om te draaien, omdat zij, slim als ze was, inzag dat de rol van Ivy veel interessanter was. Haar overdonderende aanwezigheid is dan ook de belangrijkste reden om de film te kijken! Hoewel ze veel te stijlvol is en ook haar accent te wensen overlaat, weet ze als enige te overtuigen. Prachtige decors, weelderige zwart-wit camerawerk en een sterrencast; er is door MGM duidelijk met geld gesmeten om hier iets van de maken. Maar al die uiterlijke schijn kan niet voorkomen dat ‘Dr. Jekyll and Mr. Hyde’ teleurstelt.

Fritz Lang is een fantastisch regisseur! Want als er één ding duidelijk naar voren komt in deze film, is het wel de visuele pracht. Echter met een tijdspanne van vierenhalf uur is dat veel te lang om die pracht de gehele tijd vast te houden. Het is zelfs zolang dat het opgedeeld is in twee gedeeltes. Die beide dan weer opgedeeld zijn in 6 aktes per deel. Het eerste Part I - Der große Spieler: Ein Bild der Zeit opent met dat Dr. Mabuse de beurs manipuleert. Achteraf blijkt dat een beetje buiten de rest van het eerste te vallen. Want na de spannende opening komt er een hele lange zit met vooral wat Mabuse vooral nog meer doet. Wat dus gokken/kaarten blijkt te zijn. Pas naar het einde toe komt er nog vaart in de film. Het tweede gedeelte Inferno: Ein Spiel von Menschen unserer Zeit is een stuk vlotter (al blijft het langzaam) en iets beter ook. We zien wat meer cameratrucjes (geesten) en ook zien we het huis van graaf Told meer en dat is zeer mooi vormgegeven. De eindscène is letterlijk en figuurlijk grandioos. Ondanks dat er op Fritz Lang regie en filmische beelden weinig aan op te merken valt, is het vooral de lengte van de film die het tot een lager eindoordeel doet belanden. En was ik uiteindelijk blij dat “The Man Who Was Mabuse.” in beeld zag.

Het vervolg van Dr. Phibes is een teleurstelling. Zelf nogal ongeloofwaardig, een replica onder een berg in Egypte? Het sluit ook niet aan bij het eerste verhaal. Waar de 10 plagen netjes werd afgerond.. Waarom zal je dan weer terug willen? Ik irriteerde me redelijk aan het feit dat Price dit keer veel tekst had, en dan vaak in uitleggende vorm. Daartegen vond ik de moorden/kills erg goed zelfs wel indrukwekkend goed. Ook was het erg leuk om John Thaw (Inspector Morse) eens in jongere rollen te zien.

Binnen de horror zijn anthologie-films een compleet eigen subgenre en productiemaatschappij Amicus (de concurrent van Hammer) heeft er verschillende gemaakt. Deze film was hun eerste anthologie en horrorfilm. Ik ben dol op anthologie's dus was het voor mij volop genieten. De film bezit met Peter Cushing, Donald Sutherland en Christopher Lee een sterrencast die je zelden ziet in zo'n lowbudgetfilm. Het is een griezelverzamelaar van vijf spannende verhalen. één voor één vertelt door Dr Terror (Cushing) aan de andere vijf reizigers.

'Werewolf'; Jim Dawson(Neil McCallum) is een architect die door Mrs Biddulph wordt gevraagd om haar huis te verbouwen, in de kelder ontdekt hij een graftombe van ene Count Cosmo Valdemar. Een leuke opener die gebruik maak van een gotische onheilspellende sfeer en een kleine twist.

'Creeping vine'; Bill Rogers (Alan Freeman) met zijn vrouw Ann en dochter Carol en hond Rusty komen weer terug van vakantie om daar een grote klimop tegen hun huis aan te treffen. Door de korte duur voelt de oplossing wat makkelijk. Daarnaast is klimop zelf weliswaar dodelijk, maar allesbehalve dreigend.

'Voodoo'; Biff Bailey(Roy Castle) is muzikant en wordt door zijn agent met zijn band naar het Caribisch gebied gestuurd. Geïnspireerd door voodoo-rituelen schrijft hij een muziekstuk uiteraard niet zonder gevaren. Het segment is een soort muzikale intermezzo met een spannende sfeer. Het einde is helaas een beetje tam.

'Disembodied Hand' De gevolgen van snobistische kunstcriticus, Franklyn Marsh (Lee) zijn niet te overzien als een kunstenaar flink afgekraakt wordt. Het is voor mij het beste filmpje en is een goed in elkaar gezet verhaal, met een sterke opbouw, een ironische conclusie en een wijze les.

'Vampire'; Dr Bob Caroll (Sutherland) en zijn bruid Nicolle arriveren bij hun huis in Amerika maar er is iets vreemds aan de hand met zijn kersverse vrouw. Het verhaal is simpel maar de twist is vrij grappig.

Aan het einde is er dan nog de afsluiting van de vijfde kaart. Een geen verrassende onthulling, maar wel erg passend voor de film. Het maakt van deze film een zeer vermakelijke anthologie met ouderwetse horror.

Nogmaals de klassieke Dracula gekeken en wederom genoten. Wat is Bela Lugosi als graaf Dracula een lust voor het oog! Prachtige decor en settings in de Victoriaanse sfeer ook. Zeker minpuntjes zijn er ook. De bengelende vleermuizen zijn erg knullig. Vanuit de tijdgeest kan ik me voorstellen dat deze film eng was maar anno nu is het totaal niet eng. Waarom vind ik het dan toch een goede film? Twee redenen eigenlijk ten eerste Lugosi natuurlijk. De manier waarop hij Dracula neer heeft gezet. Is nog steeds een groot voorbeeld. Ten tweede vind ik het gewoon fijn om af en toe iets nostalgisch te kijken. Deze films zijn altijd een stuk trager dan wat nu gewent zijn

Misschien doordat er louter positieve berichten hier stonden had ik misschien te hoge verwachtingen maar deze Spaanstalige versie is me een stuk minder bevallen. Blijkbaar was het in de begintijd van de "talkie" -films een standaard iets om het script en de sets te gebruiken voor twee afzonderlijke casts en crews om zo anderstalige publiek te bedienen. Dus het verhaal in Melfords versie is, afgezien van enkele te verwaarlozen verschillen, identiek aan die van Brownings versie. Oké het was inderdaad best een interessante film met een handvol sfeervolle scènes, die zelfs beter waren dan de Engelse versie, en eveneens Lupita Tovar die voor die tijd zelfs veel erotischer was. Maar de film neemt een half uur meer de tijd om het verhaal te vertellen. (het lijkt soms bijna uitspellen) En sommige scènes komen onnodig lang of uitgerekt over. Alleen daarover al prefereer ik toch meer het snellere tempo van Brownings versie. Echter zijn het de vertolkingen van de hoofdrolspelers waardoor ik dit niet zo'n fijne film vond. En dit komt niet eens door het gemis van Bela Lugosi. Nee het was Rubio als Renfield met zijn hysterisch gedrag waar ik me vreselijk aan irriteerde. Zo erg zelf dat Villarías optreden als graaf Dracula erdoor werd overschaduwd. De film was uit (horror)historisch oogpunt de moeite waard om eens te bekijken maar heel erg er van genoten heb ik er niet van.

Klassieker uit de Hammer studio`s met Christopher Lee en Peter Cushing tegenover elkaar. De special effects zien er nog steeds wel goed uit. Natuurlijk is er wat geknutseld aan het originele verhaal maar met al die andere vampierfilms die nog zullen volgen is dat ook niet eens zo erg! De gehele film is van een hoge kwaliteit waar Hammer om bekend staat. Kortom een goede film waar verder niets mis mee is!

Dit kan dan wel geen doorsnee film zijn maar van deze bewust ongepolijste AI-gegenereerde-onzin en spervuur aan Roemeense dialoog was ik eerlijk gezegd niet zo van onder de indruk. Het is heel moeilijk om naar te kijken (alles ziet er nogal goedkoop uit) en moeilijk om doorheen te komen (het duurt notabene 170 minuten) Geen Dracula-film...maar eigenlijk het verhaal van een Roemeense filmmaker die pogingen doet om een film te maken over Dracula (de Bram Stoker-vampier en de historische Vlad de Spietser) maar daar in faalt door zijn cynisme, luiheid en AI. Maar eerlijk gezegd schiet dit van acceptabel slecht (Een vampier met het gezicht van een Muppet) naar vulgair (fellatio's of een oogst van fallussen) het oppervlakkig bespotten.(een menigte letterlijk uit karton gesneden) tot intelligentere beschouwingen (verwijzingen naar Martin Heidegger, William Wordsworth,Ceausescu tot de gerontoloog Ana Aslan) Misschien dus meer een film die Roemenen aanspreek... geen idee1 En hoe moet je dit beoordelen? Dat is eveneens geen gemakkelijke vraag maar voor mij was Dracula door zijn speelduur en de vele dialogen niet echt geslaagd!

Dat regisseur Dario Argento het aandurfde om het verhaal van 'Dracula' wat in de loop der jaren zo vaak op film is verteld, getuigd nog van enig lef. Helaas maakt hij gebruik van de 3D-gimmick en eindig het in een rampzalige film. Dit alles levert niets op om het verhaal nieuwe invalshoeken te geven.

Sterker de hele film put vooral uit eerdere filmische aanpassingen; veel elementen uit de Hammer Dracula-films, Nosferatu, Bram Stoker's Dracula en Thomas Krestchmann mag zelfs de beroemde zin van Bela Lugosi; “children of the night – what music they make” uitspreken. Ongelukkigerwijs is de intrede van Graaf Dracula dan niet geleend uit illustere voorgangers en is het 'Yes, I am' de zwakste introductie ooit van de graaf?

Wat overblijft zijn bijna kinderlijke 3D-effecten die niet passen in de sfeer van Dracula en daarnaast ongelooflijk nep zijn. Oei...wat slecht was de wolf. De geloofwaardigheid van de film verdampt helemaal als men een bidsprinkhaan gaat opvoeren. Wat rest zijn één opvallend bloedbad waarbij Dracula steeds muteert in een 3D CGI-waas en een ​​paar dorpelingen vermoord, een badscène met dochter Asia Argento en Miriam Giovanelli, als Tania, en haar bereidheid om uit te kleren te gaan. Het is niet voldoende om deze film nog enigszins goed te noemen.

De derde film van de reeks van zeven Hammer Dracula-films waarin Christopher Lee de titelrol vertolkt. Lee is dit keer goed op dreef en straalt als Dracula intense slechtheid en meedogenloosheid uit. Daarnaast komt Dracula’s hypnotische invloed op zijn slachtoffers ook duidelijker naar voren. De speciale effecten zijn ook vaker, explicieter en bloederiger in beeld dan in de voorgaande Hammer-vampiersfilms, hoewel ik al een paar toekomstige gezien heb waar dit nog verder was op gerekt. Ook wandelen er al meer wulpse rondborstige dames rond, iets dat later ook alleen maar meer werd. In het eerste gedeelte van de film komen de ontwikkelingen tussen het liefdespaar Paul en Maria ruimschoots aan bod en houdt Dracula zich meer op de achtergrond. In het tweede gedeelte van de film compenseert Dracula dit door lekker veelvuldige aanwezig te zijn. De vampier is hierdoor ook des te bedreigender geworden. Als liefhebber van Hammer House films kon ik me hiermee goed vermaken. Zeker omdat alle bekende elementen wel aanwezig waren: mooie sets, goede cinematografie, een prima sfeertje, de nekken van bereidwillige mooie dames en als klap op de vuurpijl Dracula-vertolker Christopher Lee. Leuke weetje: Het quasi-vervolg Taste the Blood of Dracula (1970) begint met de eindscène van Dracula Has Risen from the Grave.

Mijn verwachting was een popcorn film met actie en leuk vermaak maar dat het zo belabberd was had ik niet gedacht! "Vlad de spieser" de schrik van elke vijand van de turken. Nu een vriendelijk prins en papa????? De eerste aanval van de turken op het kasteel. Weet het niet hoor maar met 10.000 man op 1man afrennen??? En dan als zijn geliefde naar beneden val is ze nog steeds helemaal heel, geen druppeltje bloed of een gebroken bot. Maar het ergste is dat zilver (naar mijn mening) werkt tegen weerwolven en niet tegen vampiers. Wel kruizen, de zon, knoflook en houten staken (door het hart) en onthoofden om hem niet meer te laten opstaan. Daardoor was het einde voor mij puur ongeloofwaardig. Pluspunten waren de twee keer dat Dracula zijn bloeddorst lest. Die Geschminkte kop prachtig!! Ook de harnassen en kostuum waren zeer mooi!! Acteur Luke Evans was zeer geschikt als Dracula. Maar helaas geen voldoende voor deze film!!

Dit was een echte pulp/trash horrorfilm, daarom is het een beetje een rommelige armoedige productie. Ook niet echt verwonderlijk want blijkbaar was het eigenlijk meerdere film-ideeën gecombineerd. Wat begon als een motorbende-film werd naarmate het filmen vorderde, gewijzigd in het bizarre idee om Dracula en Frankenstein toe te voegen. Zodoende zijn er ook meer subplots en bijfiguren dan dat er überhaupt een concreet goed verhaal was. Iets met een zoektocht naar een zusje, een bloedserum en wraak op een collega van doctor Durray Die gekke laatste erfgenaam van Frankenstein is J Carroll Naish en in zijn helper Groton, een stomme,bijl-zwaaiende maniak is niemand minder dan Lon Chaney Jr (beide in hun laatste filmoptreden). te herkennen. Regina Carrol (die eigenlijk de hoofdrol speelt) met net iets te kleine jurken (zodat ze er bijna uitvallen) maar nooit naakt want dat zal manlief (de regisseur) niet goed hebben gevonden. Maar er is ook hippie-stelletje, een dwerg en uiteraard een erg houterig monster van Frankenstein (man met een masker) en Dracula (en dat voordat de band KIss werd opgericht?) met een metaalachtig klinkende stem en een ring die stralen afschiet. Verder veel opvulling met liedjes, dansjes en stock-beelden van de zee en een hippie-protest. Maar desondanks kwalitatieve tekortkomingen zorgt dit wel voor de nodige charme en vermaak.