Meningen

Mooi kostuumdrama waar we aan de hand van het fictieve karakter Angelica Fanshawe (Andrea Riseborough) o.a. de vier belangrijkste sleutelfiguren uit de eerste en tweede Engelse burgeroorlog te zien krijgen. Angelica is van rijke aristocratische afkomst en verkeerd in de kringen rond King Charles I (Peter Capaldi) Zij trouwt met haar jeugdvriend Harry en deze verwacht van haar dat ze zoals het goede vrouw beaamt in die tijd ze onderdanig is pech voor haar want ze is nogal vrijgevochten. Een ietwat te modern feministisch voorstelling. Het verdere verhaal laat ons zien dat ze de mannen in haar leven nogal beroert. En die ontmoetingen zijn vooral de historische figuren Oliver Cromwell, (Dominic West) John Lilburne, (Tom Goodman-Hill) Edward Sexby, (John Simm) en Thomas Rainsborough (Michael Fassbender) Nu zijn niet alle historische feiten even nauwkeurig weergegeven en sommige gebeurtenissen werden in een sneltreinvaart er doorheen gejaagd terwijl andere niet te zien zijn. Hierdoor is niet alles even duidelijk. Dit is echter niet geheel te wijten aan de makers want wat ik op wiki heb gelezen blijkt dat die de bedoeling hadden om er een tiendelige serie van te maken. Echter moesten ze het later terug brengen naar vier! Hoe dan ook, de film is visueel prachtig, en de kostuums zien er uitstekend uit. Daarnaast is het acteerwerk zeer goed. Ondanks zijn gebreken was het een fijne mini-serie over een bewogen tijdperk.

Ulli Lommel verkeerde in Duitsland, als regisseur én acteur, in kringen rond Rainer Werner Fassbinder en later in Amerika zelfs rond Andy Warhol. Had zelfs nog even succes met The Boogey Man (1980) Na die film leverde Lommel met afnemend succes nog wat genrewerk af als BrainWaves (1983), Olivia (1983) en deze The Devonsville Terror. Veel van zijn werk zal niet veel liefde krijgen,(vaak ook terecht) maar op één of andere manier vond ik deze film op zijn minst vaag interessant. En de vraag waarom...? Kan ik eigenlijk niet echt goed beantwoorden. Het acteer en camerawerk waar op zijn best middelmatig. Het verhaal van hekserij, gaat meer over vrouwenhaat en onderdrukking van de andere sekse, historisch en in de huidige tijd. Wat het een soort Jaren '80 feministische kritiek is. Wat wordt uitgebeeld door drie onafhankelijke jonge vrouwen die naar het kleingeestige Devonsville verhuizen (Jenny de leraar, Chris de wetenschapper en Monica de radio-dj) De regisseur co-schreef het scenario met zijn toenmalige vrouw en ster van de film, Suzanna Love. Het is traag en saai en vreemd, gefilmd op het platteland van Wisconsin. Het is geen perfecte film en heeft heel wat gebreken maar ik bleef toch gefascineerd. Dat kwam vermoedelijk grotendeels door zijn A-typische aanpak waarbij de echte horror kwam van ogenschijnlijk 'normale' mensen met een diep puriteinse instelling. Heksen, eigenaardigheden die grenzen aan onhandigheid en een smeltend gezicht maakte het voor mij de moeite van het bekijken waard. Maar de meeste zullen er niets mee kunnen want het is absoluut niet voor iedereen. Ik raad dan ook aan om deze film te kijken als je alles al heb gekeken.

Di Renjie was een van de een meest gevierde functionarissen van de Tang en Wu Zhou-dynastie. Daarnaast verschijnt zijn personage in menig gong'an misdaad-roman. Voor ons westerlingen was de eerste kennismaking een vertaling van drie verhalen (Celebrated Cases of Judge Dee) uit 1940 van Robert van Gulik. Echter deze film vertelt een fictief verhaal over Di Renjie (gespeeld door Andy Lau) In het China van de negende eeuw na Christus wordt er een bouwopzichter, belast met het toezicht op de constructie van een gigantisch Boeddhabeeld, op gruwelijke wijze om het leven gebracht. Hierna geeft Keizerin Wu Zetian (Carina Lau) de opdracht om de briljante speurder Dee (Lau) uit de gevangenis te halen om de zaak op te lossen. Deze echt bestaande keizerin was de enige officiële keizerin in de geschiedenis van China.Haar regeerperiode betekende zelfs een onderbreking van de Tang-dynastie. Detective Dee krijgt hulp van twee erg leuke personages; de fraaie kolonel Shangguan Jing'er (de erg mooie Bingbing Li) en albino Pei Donglai (Pei Donglai) De film is in feite een soort van Oosterse Sherlock Holmes, een mysterie dat opgelost moet worden en dat wordt omgeven door de nodige magie, Chinese martial arts-gevechten en bizarre gebeurtenissen die zich afspelen in het oude China. De choreografie van die gevechten zit prima in elkaar (met dank aan Sammo Hung) en ook de manier waarop het in beeld wordt gebracht is dik en orde. Tel daarbij op de prachtige decors en schitterende kostuums, dan kan het niet anders dan dat deze actie/ avonturenfilm dan ook een lust voor het oog is. De film heeft een erg leuk en fris verhaal, zeer degelijk acteerwerk en voldoende zelfspot om je de gehele speelduur mee te vermaken.

“Dangerous people with weird skills”

Oudgediende regisseur Hark Tsui pakt weer flink uit in het derde deel over de detective Dee uit de Tang-dynastie. Ook niet verwonderlijk want de films zijn enorme blockbusters in Hong Kong en China. Tevens is dit de tweede prequel van de eerste film, en plaats zich daarmee tussen Di Renjie: Shen Du Long Wang (2013) en Di Renjie (2010)

De Taiwanese Mark Chao speelt wederom detective Dee Renjie. Hij is geknipt voor deze rol! Al was hij dit keer wel minder te zien. Ook andere belangrijke personages zoals Wu Zetian, de keizerin van China (Carina Lau) Koninklijke Garde Yuchi Zhenjin (Shaofeng Feng) en sidekick van Dee Shatuo Zhong (Kenny Lin) zijn terug. Leuk was de introductie van sluipmoordenares Shui Yue (Sandra Ma Sichun)

Nadat de Keizer Gaozong, Detective Dee de magische Dragon Taming Mace heeft geschonken met de instructies om de Tang-dynastie te beschermen zoals hij dat nodig acht, vreest Keizerin Wu dat Dee deze zou kunnen gebruiken om haar omver te werpen als hij het niet eens is met haar heerschappij. De keizerin beveelt het hoofd van de gouden garde Yuchi, samen met een jianghu-groep om het zwaard te stelen, met als gevolg de doodstraf voor Dee.Echter Yuchi is wantrouwend tegenover de motieven van deze Huan Tian en zijn Mystic Clan (Spectral Blades,Night Ghost,Smoke Volant en Water Moon) Daardoor wordt de loyaliteit van Yuchi verscheurd tussen zijn plicht tegenover de keizerin en zijn loyaliteit aan rechercheur Dee, en komt hij in een precaire situatie terecht. Detective Dee moet ondertussen een samenzwering zien te ontrafelen om zichzelf, zijn vrienden en de Tang-dynastie te redden.

Net als ook in voorgaande delen is de aankleding voortreffelijk, zowel de meer "gewone" kostuums van de helden als ook de flitsende outfits van de slechteriken. De gekozen locaties zien er ook geweldig uit. Na Sammo Hung in Phantom Flame en Yuen Bun in Sea Dragon neemt ditmaal de relatief jonge Lin Feng de choreografie van de gevechten op zich. Hij levert goed werk! De gevechten zijn grandioos met fantasierijke wapens en inventieve Taoïstische magie.

Naast die martial arts is een Di Renjie-film zonder CGI bijna ondenkbaar en die is er dan ook in overvloed. En zelfs een tikje beter dan in voorgaande films maar nog wel steeds ook een beetje inconsistent. Naast dat ze CGI gebruiken voor slimme bommen en shuriken. Zien we ook een vliegende draken (waaronder een gouden), een gigantische goudvis, een paar Hindoestaans-achtige goden en een gigantische albino-gorilla (gewoon onweerstaanbaar en grappig:"King Kong in de Tang-dynastie") Gelukkig waren de meeste best indrukwekkend!

Ik heb erg genoten van "The Four Heavenly Kings" Het was wederom een goed deel uit de franchise. Ik kijk dan ook zeker uit naar een volgend deel, maar ik hoop dat het plot dan iets intrigerender zal zijn. Tip: Blijf bij de aftiteling nog even hangen want er volgen nog twee korte aanvullingen!

Dit is een prequel van regisseurs Hark Tsui's Di Renjie (2010) Di Renjie, die in het vorige deel gespeeld werd door Andy Lau is vervangen door de Twaineese Mark Chao, deze komt aan in de hoofdstad van het keizerrijk om te gaan werken als officier bij het departement van Justitie. Op dat moment trekt net een ceremoniële processie van de mooie courtisane Yin Ruiji (mooie maar niet zo heel getalenteerde Angelababy) langs. Zij is uitgekozen door de stadsambtenaren in een poging een zeemonster te sussen. Tevens heeft keizerin Wu Zetian, (wederom Carina Lau) die aan het begin staat van haar regeerperiode, de felle detective Yuchi Zhenjin (William Feng) opdracht gegeven om onderzoek te doen naar het zeemonster. (een soort gigantische reuzen-manta) Naast de rivaliteit tussen de twee detectives moeten ze dan ook nog jacht maken op niet één maar twee monsters, parasieten en hele zwik schurken.

Ondanks dat decors, aankleding en choreografie van de martial arts-gevechten weer dik in orde zijn, laten sommige fantasierijke CGI het wat afweten. Daarnaast lijkt het alsof er 3-D-effecten aanwezig zijn en deze overtuigen absoluut niet! De eind-scene overtuigd dan gelukkig wel wat dan ook vooral aan regisseur Hark Tsui te danken is. De eigenzinnigheid van zijn voorganger, die het hielp opvallen, is hier grotendeels afwezig en het uiteindelijke resultaat van deze prequel is nogal gewone maar goede entertainment.

"Do you hear the heavenly father?"

In de openingstitels krijg je een tekst te zien over de Fundamentalistische mormoonse kerk oftewel de Heiligen der Laatste Dagen. En "inspired by true events" ....bij die bewering wordt voor mij al uitkijken geblazen! Vervolgens werd je voorgesteld aan Elise Decker terwijl ze wordt gedoopt. Tien jaar later zie je Elise schilderen in een kamer en haar vriend Adam komt binnen om te kijken hoe het met haar gaat....

Tja... het werd een vrij rechttoe rechtaan standaard horror. De sfeer werkte nog wel wanneer het zich inzet voor de rituele horror. Er is soms iets verontrustends en er zijn een paar jump scares. De horror voelt verder repetitief aan en was niet erg boeiend genoeg om echt gevaar op te roepen. Het was niet heel slecht, maar meer voorspelbaar, met prima acteerprestaties, enkele griezelige schrikmomenten, wat beeldspraak, wat aardige gore en een Lesbische kwaadaardige heks.

Prachtige visuele actiefilm van Mario Bava. Na wat ik heb gelezen is de film gebaseerd op een populair Italiaans stripboek uit die tijd. Waarin supercrimineel Diabolik de ene na de andere spectaculaire diefstal pleegt. Hij wordt hierbij geholpen door zijn liefje Eva Kant. Respectievelijke worden ze gespeeld door John Phillip Law en Marisa Mell en het mag duidelijk zijn dat ook zij zijn gecast voor het plaatje. Het had het een beetje dezelfde stijl als Barbarella (1968) Die uit hetzelfde jaar kwam. Regelmatig leek het ook visueel alsof het zo uit een Bond-film kwam. Een franchise die zes jaar daarvoor was begonnen. Inclusief de Jaguar auto's waarmee heerlijk mee-gescheurd werd. Helaas zaten er dan weer geen technische trucjes in stijlvolle auto's. De grot waar beide anti-helden zich ophielden was zelfs het meest indrukwekkende van de hele film. Natuurlijk was er ook nog de sterke arm van de wet en die werd hier voor het grootste gedeelte in zijn hemd gezet. Het spreekwoord: "Je vangt een dief met een dief" kwam daardoor van stal. Dit was zeer goed gevonden en bracht de nodige spanning in de film. Helaas werd het mij iets teveel naar het einde toe. Dat kwam vooral omdat er maar niet kon worden gekozen hoe het nu moest eindigen.

Ondanks veel lovende woorden, hoge scores en posities in lijstjes, vond ik de film tegenvallen. Deze film over de twee leraressen op een jongensschool die samen een plan bedenken om de directeur die de man van de één en minnaar van de ander is te laten verdwijnen, is mij helaas niet bevallen. De opzet was verschrikkelijk traag. Langzaam de tijd nemen is voor mij niet erg maar deze traagheid zonder enige spanning was toch te veel van het goede. Je mag eerst 45 minuten lang aan zien hoe de vrouwen het plan bedenken waarna er een half uur komt met het wegwerken van het lijk, om vervolgens in de resterende minuten tot ontknoping te komen? Een conclusie die naar mijn mening ook nog veel te omslachtig was. Daarnaast irriteerde ik me nogal aan Christina of het acteerwerk van Véra Clouzot, daar ben ik niet helemaal over uit? Niet alleen was ze voor mij irritant maar ook geven ze door de nadruk te liggen op haar aandoening (dat werd wel tig keer herhaald) met haar de clou weg. Maar er was meer waar ik niet zo te spreken over was. Zo zijn er nogal wat scenes die het onnodig langer maakte. Of de verschrikkelijke praatjes tussen die twee mannelijke leraren. Moesten die nu voor een luchtige noot zorgen? Geen idee? Het werkte bij mij in ieder geval niet. Al die elementen zorgde bij elkaar ervoor dat ik me al gauw stierlijk aan het vervelen was.

Tjonge toch best knap om een film over vrouwen in de gevangenis en dat je er dan zo'n duffe tamme bedoening van kan maken. Naar verluidt geschoten tijdens de pauzes toen ze filmen voor Frauengefängnis (Film, 1976) Dit is een slap verhaaltje over een diamantenroof en waar daarna een stel vrouwen voornamelijk naakt ronddwalen op een plek die er misschien uitziet als een gevangenis, als je vrijgevig bent. Het plot is erg onbeduidend, een puinhoop en slaat nergens op. Waarom ging Lina Romay's personage naar de gevangenis? Het geweld, de reden waarom je een WIP-film was dermate zwak; wat zweepslagen, celgenoot wordt in koelen bloede vermoordt, vaginale shockbehandeling (niet zo grafisch vreselijk als het klinkt) De ondersteunende spelers zijn ook allemaal nogal vergeetbaar. Voor de rest is dit domweg een goedkope film zonder al te veel moeite.

Wederom was het Vincent Price op zijn best, als de magistraat Simon Cordier. Helaas hebben de speciale effects de tand des tijd niet goed doorstaan. Goed mogelijk dat ze voor die tijd ook al goedkoop waren uitgevoerd en dat is nu dubbel zo goed te zien. (blauwe lichtjes, slechte beelden van de brand) Toch is de film nog redelijk het aanzien waard. Vooral door het goede acteerwerk. Het verhaal is dit keer niet van Poe maar van Guy de Maupassant namelijk De Horla uit 1887. Waar in beschreven wordt hoe een man geleidelijk krankzinnig aan het worden is.

Ja de film was sfeervol! Maar waar het eigenlijk over ging? Misschien vampiers? Misschien de duivel? Volgens de quote aan het begin is; “DIA VLO. Een superieure soort met geavanceerde mentale vermogens. Een roofdier dat het op mensheid heeft voorzien. Vermoedelijk uitgestorven aan het eind van de 19e eeuw. " Iets wat je beter dus maar niet kan storen ...! Echter meer dan een stel horror-elementen bij elkaar vegen deden ze denk ook niet? Waarom dit in de jaren '70 plaatsvind? Misschien omdat je dan in een paar coole auto's kan rondrijden? Natuurlijk is er het oude en griezelige huis zonder telefoon. Waar de leuke Maria Camilia Perez (Cherry Holly) een brunette speelt die wellust opwekt euh...bij een bedlegerige oude man, bloedtransfusies verzorgt Oh en uiteraard heeft ze ook een jeugdtrauma, alleen diende die nergens voor. Er is ook nog de mysterieuze dochter van de oude man en iets met dezelfde ketting. En een onbeduidende donkere jongen die jaagt en waar Cherry steeds mee wil dansen? Oh-oh, er komt ook een spooky kind opdagen , een piano levert een bijdrage en Cherry leest in een oud boek. Waarom? Tja... Pas als haar vriendinnen Maria en Sara komen feesten, beginnen er interessantere dingen. Tja kortom sfeervolle Colombiaanse chaos

Het is een goedkoop gemaakte film, geregisseerd door een voormalig lid van The Exploited en dat is niet eens het grootste probleem. Want voor een crowdfunding lowbudgetfilm was de productiewaarde nog enigszins goed. Echter het script en het verhaal zijn verschrikkelijk. Wat kan er eigenlijk misgaan met een versie van "The Dirty Dozen" ? Waar een groep buitenbeentjes de opdracht krijgt achter de vijandelijke linies een ​​geheime nazi-bommenwerper te vernietigen. Alles dus....ten eerste het overmatig gebruik van digitale effecten, met name de kogelinslagen die lijken alsof een meloen openbarst. Slecht acteerwerk; de titulaire Dick Dynamite, is de no-budget-light-versie van Schwarzenegger. De humor slaat steeds de plank mis! Vaak piemelhumor wat ik eigenlijk ook had kunnen verwachten met door de held zijn voornaam...In het middengedeelte voelt het al geheel repetitief...en dat gaat het een tijd door! De film lijkt ook zelfbewust en geconstrueerd als "laten we een slechte film maken" waardoor het algauw tegen gaat staan! Terwijl Nazi's vermoorden mij bijna nooit gaat vervelen. Na vijf minuten kijken weet je of dit je ding is of niet. De mijne in ieder geval niet!

Rasechte pulp-horrorfilm uit de jaren '60, die losjes gebaseerd is op het verhaal "The Colour Out of Space" van horrorschrijver H.P. Lovecraft. In de film arriveert de jonge Stephen Reinhart in het stadje Arkham. Dit stadje en de buitenaardse oorzaak van alle ellende zijn de enige raakvlakken met de schrijver. Wat erg mager is natuurlijk. Wanneer die Stephen in het stadje naar het landgoed van de famile Witley vraagt worden zowel hij als de kijker duidelijk dat er in de omgeving iets niet in de haak moet zijn omdat iedereen een zeer vijandige houding heeft. Na de openingsscènes komt het verhaal dan in het teken te staan van de geleidelijke ontrafeling van datgene wat er op het landgoed van de Witleys blijkbaar het daglicht niet kan verdragen. Regisseur Daniel Haller weet het stijlvol en met oog voor detail vorm te geven in gotische decors en weet zo nog de nodige nieuwsgierigheid op te roepen. Echter lijkt alles een beetje te worden ingehouden waardoor het nooit te eng of beklemmend wordt. De gebeurtenissen zijn her en der wat te warrig en het tempo is zeker in het middenstuk van de film, te laag. Horrorveteraan Boris Karloff speelt vakkundig maar ook niet meer dan dat, de aan zijn rolstoel gebonden landgoedeigenaar Nahum Witley. De rest van de cast deed het verder ook prima. Helaas bezit deze middelmatige film verder de teveel ongeloofwaardigheden en is gebrek aan logica ver te zoeken. Hierdoor is de onderhoudende horror/mysteriefilm nog wel sfeervol maar duidelijk niet de beste die ooit gemaakt is!

Het is goedkoop maar prima. Het is een Scarecrow die Art the Clown "Terrifier", nadoet, met vergelijkbare scènes. Iets beter dan andere low-budgetfilms vooral door behoorlijke pogingen tot bloederigheid. Want ja het is bloederig, heeft goede praktische effecten, helaas is het plot is zwak, het acteerwerk op zijn best middelmatig maar hé als de sterfgevallen goed zijn... Het is kort en er was potentieel dus twee jaar later kwam er meer met Die'ced: Reloaded (2025)

Soms is een film net als een oester, je opent en eet er vele, soms lekker, soms is het oké en soms zijn ze smerig. Maar eens in de zoveel tijd opent er iemand er één en ontdekt men een parel. Deze bovennatuurlijke horror film van Hunter Adams is zo'n parel! Niet zo zeer een horrorfilm pur-sang die het moeten hebben van jump-scares en gore. Nee, deze film zoekt het meer onderhuids. De film laat zich een beetje vergelijken met: Stand by Me (1986) (Naar het verhaal 'The Body' van Stephen King) Met jongens die op zoek gaan naar een lijk. Hier draait het om een meisje Jacqueline Mathers (Jake) genaamd die zowel de de moeilijke weg naar volwassenheid aflegt als ook de dood van haar broer onder ogen moet zien en een verschrikkelijk moraal dilemma moet zien te overbruggen. (het Horror aspect) Dit relaas is ingenieus verpakt door telkens korte flashbacks te tonen uit de jaren '40. Terwijl de rest zich afspeelt in de jaren '70. Natuurlijk heeft de film meer te bieden! Twee hoofdrolspelers zijn namelijk fantastisch! Vooral de jonge Samantha Isler die de meeste tijd in beeld is speelt enorm geloofwaardig. De andere is haar opa en tevens sheriff Waterhouse een rol van Ted Levine. Maar de rest van de cast is ook zeer sterk. Verder verdient de regisseur veel lof want ook cinematografie is prachtig. De film is rijk aan donkere aspecten en de diepe silhouetten komen zeer vakkundig overeen met de rest van de toon van het verhaal en zo geeft het maar mondjesmaat zijn geheim prijs. Helaas zal de film vermoedelijke niet voor een groot plubliek te zien zijn maar mensen die wel het geluk hebben om hem te bekijken zullen hem denk ik nog dagen lang herinneren.

Een stam van in bikini lopende vrouwen, echt verschrikkelijke dinosauruseffecten, halfslachtige soft-erotische scenes en pogingen tot humor maken van deze film niets anders dan ondubbelzinnige onzin. Vreemd genoeg kwam deze film uit een jaar na 'Jurassic Park' maar zijn er hier nog steeds ouderwetse stop motion rubberen dinosaurussen. Absoluut van het kneuterige soort. B-film regisseurs Fred Olen Ray en Jim Wynorski regisseren samen deze film met borsten, schaars geklede vrouwen en sporadische een dinosaurus.Misschien wel het meest opvallende aan de hele film is de poster(van Boris Vallejo) want die is verschrikkelijk gaaf. In zijn eigen genre is het niet eens heel slecht maar het blijft natuurlijk niet minder dan goedkope trash.

Dit is blijkbaar samen met Submarine (1928) en Flight (1929) regisseur Capra's derde film die gemaakt is met hulp van het Amerikaanse leger. Maar gelukkig is het niet direct een stukje propaganda. Het succes van William Wellman's Wings in 1927 en het daaropvolgende box office-succes van Howard Hughes' Hell's Angels lieten één ding zien: het publiek hield van een luchtvaartfilms. Met een budget van $ 650.000, het hoogste bedrag dat een studio toen had geïnvesteerd, heeft het een klein plaatsje in de filmgeschiedenis.

Het is een soort van avontuurlijk verhaal met twee piloten van de Amerikaanse marine (Jack Holt, Ralph Graves) De één op een luchtschip /zeppelin, de andere van vliegtuig. Uiteraard met de nodige concurrentie tussen beide mannen en hun doel om naar de Zuidpool te gaan. Nadeel is dat men hier ook romantische concurrentie om Fay Wray, bijvoegt. De liefdesdriehoek met Fay Wray staat nooit echt centraal, maar desondanks wordt er een aanzienlijke hoeveelheid schermtijd aanbesteed.

Ter compensatie zijn er een aantal mooie speciale effecten met het luchtschip en het vliegtuig. De vliegscènes zijn spectaculair, vooral die boven het Antarctische landschap, wetende dat het geen CGI is. Uiteindelijk leveren deze het hoogtepunt van de film. Als er niet zoveel tijd was gaan zitten in kameraadschap thuis en Wray's personage, die blijkbaar geen andere hobby lijkt te hebben dan voortdurend piekeren, had dit een goede film met veel spanning opgeleverd. Nu is het een solide film door een stel prima effecten.

Regisseur Martin Campbell is geen slechte regisseur. Hij heeft door de jaren heen een aantal prima films gemaakt. Niet altijd even opvallend maar er waren twee James Bonds: Pierce Brosnan in ‘GoldenEye’ en Daniel Craig in ‘Casino Royale’. Hij regisseerde Antonio Banderas in een twee Zorro-films, maakte actiefilms met sterren als Jackie Chan, Mel Gibson, en Angelina Jolie, enz Met zijn op één na laatste waren het Liam Neeson en Guy Pearce en nu dus met Eva Green (hereniging wegens Casino Royale)

Een ​​no-brainer actiefilm. Een toch al riskante missie loopt mis en een grotendeels vrouwelijk team moet de Taliban en ISIS van zich afhouden om de ontvoerde dochters van Amerikaans ambassadepersoneel te bevrijden. Wat er met de rest van de schoolmeisjes zal gebeuren is bijzaak voor alle betrokken partijen, als ook de scriptschrijvers. Zolang er maar explosies en machinegeweren ratelen. Campbell kent natuurlijk zijn actiescènes. En weet het op een spannende manier te filmen.

Er is hier zeker niets nieuws of innovatiefs. Het is allemaal vakkundig gedaan, niets meer! De cast kent naast Eva Green nog twee opvallende teamleden Ruby Rose (John Wick: Chapter 2) en Maria Bakalova (The Apprentice). Het is verre van de slechtste mid-budget actiefilm en soms is dat alles wat je wilt! Een vertrouwde actiefilm met een vrouwelijke ster met voldoende charisma!

Het verhaal is simpel; een team van twaalf moordenaars, verkrachters en criminelen moet achter de vijandelijke linies, Duitsers in een Frans kasteel, vermoorden. Het uitgangspunt is misschien belachelijk, maar de film erkent dit tenminste. Er zijn ook maar weinig films die direct gewelddadig beginnen (hier werd een man opgehangen) Daarnaast ook een ongelooflijke sterrencast van bekende gezichten. De film is goed opgebouwd naar het beproefde recept van in het eerste deel van de film je wijdde aan het bijeenbrengen van een groep jongens voor een onmogelijke missie, en het tweede deel dan de uiteindelijke missie. Echter die laatste 40 minuten waren puur amusement!

‘The Disappointments Room’ doet zijn naam eer aan! Doordat de filmstudio failliet ging kwam de film maar niet uit. Een grote tegenslag voor regisseur DJ Caruso (“Suburbia”) en scenarioschrijver Wentworth Miller (Prison Break en schrijver van de film: Stoker (2013) En nu de film dan wel uit is, een grote ontnuchtering voor de kijkers. De film heeft namelijk niets meer (of minder) te bieden dan Kate Beckinsale. zij is de moeder van het gezin dat zijn intrek neemt in een droomhuis. Het gaat om een oud landhuis met een geheime kamer op de zolder. Als later de sleutel van deze ruimte wordt gevonden door Dana Barrow (Kate) en ze er een kijkje gaat nemen, vinden er in en om het huis griezelige en onverklaarbare gebeurtenissen plaats. Die gebeurtenissen vormen een lange lijst van mislukte scenes, plotgaten, clichés en wat misschien nog wel het ergste is: gebrek aan spanning. De ditmaal geblondeerde Kate Beckinsale is de enige van de cast die noemenswaardig acteert. Helaas gaat het ook met haar mis als er plots een scene is met een verdriet/woede-uitbarsting van haar tijdens een etentje. Het lukt de film gewoonweg niet om de thriller en horror elementen goed samen te voegen tot een bevredigend geheel. Daarnaast had regisseur D.J. Caruso gek genoeg niet voldoende de touwtjes in handen tijdens de editing. En in het laatste shots moeten we ook nog eens een grote anticlimax verwerken als blijkt dat er een te kort aan ambitie was om het goed af te sluiten. De film is werkelijk waar een sof vanjewelste.

Nu het Amerikaanse ministerie van Defensie 162 geheime overheidsdocumenten over zogenaamde Unidentified Anomalous Phenomena (UAP), beter bekend als UFO’s publiceerde, keert ook Spielberg terug met 'Iets met buitenaardse wezens' De regiseeur wentelt (net als veel vakgenoten uit zijn tijd) zich met zijn laatste films om in nostalgie. Zodoende leent hij er vrolijk oplos; Close Encounters of the Third Kind (1977), The Day the Earth Stood Still (1951, Starman (1984) Contact (1997) en klein beetje Arrival (2016), Men in Black (1997) en Independence Day (1996) waar Spielberg ouderwetse spionage-actiethriller-elementen, wat zogenaamde geheime Alien-beelden en CGI-dieren aan toevoegt. Deze film is in zekere zin net als Spielbergs twee laatste films...films met een groot "Hé, herrinner je dit nog? Dat was leuk, hè? Oh, ik weet het nog, Steven want dat waren goede films...dit is helaas meer een goede vergeetbare mijmering van wat ooit was.

Nee, dit was bij lange na géén erg goede film! Het is een film die slecht gefilmd is, slecht geacteerd en slecht gemonteerd. En toch...heb ik hier gek genoeg best van genoten! Het plot is simpel en stelt maar weinig voor; ex-politieagent Tucker Williams verdient zijn brood nu als disco-dj en nachtclubeigenaar. En er is maar één ding dat hem weer bij de politie zou kunnen brengen. Als iemand in zijn familie gevaar loopt! Goh, laat nu net bij neef Bucky de drug uit het discotijdperk Angel Dust (PCP) verkeerd vallen! Tijd voor "Attack the Wack" Dat wordt met enige regelmaat onderbroken door gezellige beelden van dansavonden in Blueberry Hill Nightclub, rolschaats-discodansers, stand-up komedie en zelfs een anti-PCP-bijeenkomst. Net als in zijn andere werk is Rudy Ray Moore (Dolemite, The Human Tornado, Petey Wheatstraw)graag veelvuldig in beeld. En eveneens doet hij hier weer zijn eigen vorm van urban-karate.(onhandige, hilarisch nepgevechten) Wat echter deze film genietbaar maakt waren de opzichtige disco-kleding, een maffe poging tot uitdrijving bij een meisje door de moeder en haar entourage van priesters en gospelzangers en de hallucinaties veroorzaakt door drugsgebruik. Die gekke visioenen waren verrassend goed. Oh en vergeet ook niet de scène waarin waar Tucker aan het vechten is en een willekeurige jogger komt plots meehelpen! Tja dit was maar een vreemdsoortige combinatie van disco blaxploitation kung-fu en anti-drugsfilm. Echter in al zijn naïviteit was het best te doen!

De film begint met een mysterie-plot over een ambulance/gevangenentransport-ongeluk in het bos. Terwijl de agenten, paramedici en gevangenen proberen te achterhalen wat er is gebeurd. De film blijft echter niet te lang daar hangen als blijkt dat er iets het op hun heeft gemunt. De manier waarop het plot zich ontvouwt is goed maar helaas is de film niet zonder problemen. De hoeveelheid toeval kan ik nog op de koop toenemen maar de personages ratelen teveel uitgebreide mono/dialogen (uitleggerig) op en er zijn tempoproblemen. De verlichting van de film is doeltreffend in primaire kleuren, meestal het rood en blauw van de ambulance- en politiewagen maar af-en-toe ook wat groen/geel. En dan is er het bloed! Dat ziet er echt goed gemaakt uit. Ik heb geen digitale effecten kunnen ontdekken en er is net de juiste hoeveelheid om binnen het budget te blijven en de gore-hound tevreden te stellen! Waar de film voor mij ook een voordeel had was de aftiteling! Het is duidelijk gemaakt met een laag budget, maar ik heb ervan genoten voor wat het was.

Goedkoop gemaakte Italiaanse (Pasta) oorlogsfilm met een niet al te originele verhaallijn; veroordeelde Amerikaanse GI's die tegen wil en dank Duitsers bestrijden. Inderdaad het bekende The Dirty Dozen (1967) Nog een geluk dat het geen regelrechte kloon was! Alhoewel men hier duidelijk wil lijken op Amerikaanse oorlogsfilms. Amerika versus Duitsland. De lokale bevolking worden afgebeeld als inwoners van bezet gebied, die de Yanks verwelkomen als bevrijders. Maar euh...het speelt zich af in Italië? Vreemd is dat er menigmaal door de film heen religieuze thema's lijken op te duiken. Waarom ze er zijn...tja..? Het tempo is vrij traag, vooral in het midden als ze bij het Italiaans dorp zijn aangekomen. Veel gepraat en een opzet naar later melodrama. De climax was over de top en werd volkomen ongeloofwaardig. Als er een geschuttorentje van een tank in jouw richting begint te draaien … kun je maar beter uit de weg gaan. Klaus Kinski speelt een Amerikaan, in plaats van een Nazi zoals je zou verwachten. Al was hij ook nu niet bepaald heroïsche. Uiteindelijk was dit geen hele vreselijke film en dat was al heel wat!

Zevendelige serie films geproduceerd door het Amerikaanse ministerie van Oorlog van 1942 tot 1945. Oorspronkelijk bedoeld voor de Amerikaanse soldaten om hen te helpen begrijpen waarom de Verenigde Staten bij de oorlog betrokken waren, maar ze waren zo effectief dat president Franklin Roosevelt opdracht gaf tot verspreiding voor het publiek. Uiteraard propaganda met als doel om de soldaten de rechtvaardigheid van de zaak, te laten zien. Echter doordat het ook voorlichtingsfilms zijn, erg interessant...Het wordt door Walter Huston vertelt via een combinatie van archiefbeeld, grafische kaart (geanimeerd door Walt Disney))en ander materiaal. Aan elk einde zijn de woorden. "Victory of the democracies can only be complete with the utter defeat of the war machines of Germany and Japan" legergeneraal George C. Marshall te zien.

Het derde deeluit de serie "Why We Figh" gaat over Hitlers verraad jegens neutrale landen van Europa. De invasie van Denemarken en Noorwegen worden beschreven. De Noorse verrader Vidkun Quisling wordt benoemd en Hitler wordt vergeleken met de gangster John Dillinger. Tijdens de behandeling van de verovering van Frankrijk wordt de aanval op België en Nederland genoemd als een schijnbeweging die de aandacht afleidt van de hoofdaanval door de Ardennen en toont men via een animatie de Duitse blitzkrieg- techniek die de Maginotlinie , omzeilt, het Britse leger de Noordzee drijft en de overgave van Frankrijk afdwingt.

Vergeet de genoemde post-apocalyptische wereld! Oké er was nucleaire aanval in New York maar die is niet belangrijk. De film zet je eerst ook wel op het verkeerde been. Gaat zelfs hierin iets te ver. Maar alles draait erom dat er een groepje van acht flatbewoners naar de kelder van hun appartementencomplex vlucht en daar opgesloten raakt.Wat er dan ontstaat is Horror vanuit de primitieve zelve; egoïsme, manipulatie, misbruik, perversiteit, men wordt slachtoffer van zichzelf. Veelal zien we alleen maar het psychologische effect van hun verblijf in de kelder kenmerkend door angst en verveling, maar als de voedselvoorraad slinkt en het niet naar ‘buiten’ kunnen de overhand begint te nemen, verandert hun toevluchtsoord langzaam in een luguber spookhuis. Claustrofobische paniek en je denk maar aan één ding: het vinden van een uitweg. Nee de verslechterende geestestoestand van een mens is niet mooi die bestaat uit gruwelijke horror!

Regisseur Xavier Gens neemt de kijker moeiteloos mee naar zijn wereld in de kelder. Maar net als alle die veroordeeld zijn tot elkaar, heeft de kijker geen echte binding met de personages. Niet één is sympathieker dan de ander, geen van alle is een held of veroorzaakt medeleven dat hij of zij moet overleven. Een element dat sterk aan het echte leven doet denken. Blijkbaar liet Gens de acteurs veel improviseren om de geloofwaardigheid en ontwikkeling van de karakters nog beter te versterken. Xavier Gens heeft met ‘The Divide’ een naargeestige film gemaakt die met het publiek precies doet wat de titel belooft: de ene helft zal gefascineerd zijn door het uitgangspunt en de eigenzinnige uitwerking ervan, de andere helft zal moeite hebben de neiging te onderdrukken halverwege de film te stoppen met kijken. Ikzelf behoor tot de groep die dit een erg fascinerende film vond!

“The dream is… to live forever,”

Sciencefiction-films met een klein budget zijn moeilijk te realiseren. Ondanks dat, doet deze film van Eddie Alcazar een poging om zich te onderscheiden met gedurfd, innovatief werk. Dat dit slaagt is dan ook meer dan lovenswaardig! De visuele stijl van deze film is dan ook verbluffend. Geschoten in korrelig zwart-wit en met een uiterlijk dat een retro-futuristische gevoel oproept.

Het samenvatten van wat er in de film gebeurt, is zowel een eenvoudig als complex. Simpelweg gaat het over een uitvinding van een onsterfelijkheidsserum dat uiteindelijk ten koste zal gaan van de mensheid. Twee wezens (The Brothers) komen van... ergens? Van een ver sterrenstelsel? Uit de toekomst? Ze proberen te voorkomen dat het helemaal uit de hand loopt.

Klink vertrouwd, toch slaagt de film om bizar en verontrustend aan te voelen. De film wordt namelijk regelmatig onderbroken door reclamefilmpjes of oude videobanden die vader Sterling Pierce (Scott Bakula) voor zijn zoon Jaxxon Pierce (Stephen Dorff) heeft achtergelaten. De broers kijken eveneens verschillende minuten lang naar tv-advertenties. Dat niet alles helemaal duidelijk of klopt komt omdat de film zich niet bezig houdt met plot-details. Sfeer krijgt voorrang op plot.

Maar misschien wel het meest spectaculair is de climax met prachtige stop-motionanimatie van Misha Klein. Door zijn low-budget is de film ook een beetje ongepolijst in zijn beelden, maar dat maakt het des te charmanter. De onheilspellend elektronische composities van DJ Muggs en Dean Hurley maakt het geheel af!

Op de poster staat Steven Soderbergh presenteert; Wat betekent dat de ervaren filmmaker gelooft in de capaciteiten van deze film. Natuurlijk is het verre van een normale film, het biedt de kijker weinig houvast, maar dat maakt het zo’n verbluffende, eigenzinnige avant-gardistische pulpfilm grabbelton. Het is moeilijk bijna onmogelijk om deze film in één genre te stoppen!

Ondanks de titel lijkt het er niet op dat het echt uitmaakt (of wordt opgemerkt) dat de beangstigende aanwezigheid inderdaad een djinn is. Deze wordt opgeroepen uit 'The Book of Shadows' en verschijnt in Amerikaans appartement. Ook speelt de film zich volgens het plot af in de (late) jaren '80 maar ook dit was maar summier te zien. Volgens mij was er niet veel meer dan wat synth-New Wave- liedjes, een radio, een tv met antennes, vaders pieper en geen mobiele telefoons. Maar verder was dit voor het grootste deel toch best een bekwame kleine horrorfilm. De filmmakers nemen een eenvoudige benadering van het verhaal dat zich ook uitsluitend op maar één locatie afspeelt. Ezra Dewey (speelde ook in de vorige film van deze regisseurs) die de 12-jarige doofstomme Dylan Jacobs speelt, deed dit oké. De film bezit een R-rating (voor milde angst en geweld) , maar zal meer de ontluikende horrorfans aanspreken dan hardcore fan. Niet alleen vanwege de jonge hoofdrolspeler, maar ook omdat er hier niet echt iets nieuws wordt gedaan. De film duurt niet al te lang en levert niet meer of minder op dan het belooft. Het was efficiënt en effectief genoeg voor het lage budget!

In ‘Dnevnoy Dozor’ ofwel 'Day Watch' gaan we min of meer vrolijk verder waar ‘Nochnoy dozor’ ofwel 'Night Watch' (2004) ophield. Met andere woorden; Russische chaos deel twee. Nu leek het verhaal zelf wel iets eenvoudiger dan dat van zijn voorganger. Maar voor wie deel één niet heeft gezien of daar al de weg is kwijtgeraakt in de chaos, is dit wederom maar lastig te volgen. Nu is een magisch oud artefact genaamd "Chalk of Life", het leidende voorwerp maar regelmatig verdwijnt deze ook geheel uitbeeld. Mede doordat de verhaallijn vaak wordt losgelaten om nauwelijks ter zake doende (maar soms wel aardige) vondsten uit te diepen. Zodoende zijn er genoeg eigenaardigheden en verwarrende plotpunten. Ook gaat er nogal wat tijd op aan een sekseverwisseling. Ook is de film nog langer dan de vorige en soms repetitief. Wederom warrig, maar met visuele flair gemaakt. Voor wie de eerste goed vond, zal deze ook goed vinden en dat geldt eveneens andersom

Kom op zeg..!. Dit was helemaal niet zo slecht! Naar zoveel van die honderd-in-een-dozijn tienerslashertjes was dit een prettige kijkervaring. Oké het bronmateriaal van David Morrell (Rambo-serie) is niet het meest originele script; Ene, Frank Balenger, en vier stedelijke explorers de "creepers" genaamd wagen zich in een verlaten hotel, waarvan wordt gezegd dat het er spookt en er miljoenen dollars liggen. Het hotel, met zijn donkere gangen en decadente sfeer houdt voldoende de spanning vast, Er zijn een paar jump scares, maar regisseur Marc Klasfeld geeft gelukkig de voorkeur aan aanhoudende spanning van wat er in de schaduwen schuilgaat, boven goedkope schrikmomenten. Het maakt de film tenminste een stuk sfeervoller. En ja...niet alles is even geloofwaardig (Eén van hen overleefde zelfs nadat hij van een balkon was gegooid) maar als stukje entertainment was dez efilm helemaal zo slecht niet! Het zal niet herinnerd worden als een van de beste films van het jaar, maar het biedt wel een degelijke vrijetijdsbesteding voor wie van het horror-genre houdt.