Disco Godfather (1979)

Nee, dit was bij lange na géén erg goede film! Het is een film die slecht gefilmd is, slecht geacteerd en slecht gemonteerd. En toch...heb ik hier gek genoeg best van genoten! Het plot is simpel en stelt maar weinig voor; ex-politieagent Tucker Williams verdient zijn brood nu als disco-dj en nachtclubeigenaar. En er is maar één ding dat hem weer bij de politie zou kunnen brengen. Als iemand in zijn familie gevaar loopt! Goh, laat nu net bij neef Bucky de drug uit het discotijdperk Angel Dust (PCP) verkeerd vallen! Tijd voor "Attack the Wack" Dat wordt met enige regelmaat onderbroken door gezellige beelden van dansavonden in Blueberry Hill Nightclub, rolschaats-discodansers, stand-up komedie en zelfs een anti-PCP-bijeenkomst. Net als in zijn andere werk is Rudy Ray Moore (Dolemite, The Human Tornado, Petey Wheatstraw)graag veelvuldig in beeld. En eveneens doet hij hier weer zijn eigen vorm van urban-karate.(onhandige, hilarisch nepgevechten) Wat echter deze film genietbaar maakt waren de opzichtige disco-kleding, een maffe poging tot uitdrijving bij een meisje door de moeder en haar entourage van priesters en gospelzangers en de hallucinaties veroorzaakt door drugsgebruik. Die gekke visioenen waren verrassend goed. Oh en vergeet ook niet de scène waarin waar Tucker aan het vechten is en een willekeurige jogger komt plots meehelpen! Tja dit was maar een vreemdsoortige combinatie van disco blaxploitation kung-fu en anti-drugsfilm. Echter in al zijn naïviteit was het best te doen!

De absolute coolheid van Rudy Ray Moore. Dat is een beetje waar deze hele film op leunt. Waarom issie zo cool? Omdat hij dat zelf vindt. Daarom! Ik was het met hem eens, maar aan het cijfer te zien ben ik in de minderheid.

Erg fijne disco vibe. Qua verhaal stelt het weinig voor. Disco Godfather neemt het op tegen een bende die Angel Dust dealt. Meer jaren 70 dan dit wordt het niet. Vol visioenen, disco dance en kung fu.

Top vermaak!

4*