Meningen

Yi Deok-hye was het laatste koninklijke lid van Korea’s Joseon dynastie en deze film is dan ook haar verhaal gebaseerd op de bestseller van Kwon Bi-young uit 2009. De film volgt Deok-hye vanaf haar kinderjaren tot aan haar terugkeer naar Korea in 1962. Aan het begin zien we hoe haar vader Keizer Gojong een huwelijk arrangeert met Kim Jang-han om de Japanners te dwarsbomen. Dit mislukt helaas waardoor de prinses uiteindelijk wordt gedwongen om naar Japan te reizen om zich daar te wijden aan haar studie. Het verhaal wat hierna volgt is gedeeltelijk fictief, gedeeltelijk op waarheid gebaseerd. Waarbij Yi Deok-hye gespeeld wordt door Son Ye-jin en Kim Jang-han door Park Hae-il. In de film zijn vaderlandsliefde en verzengende romantiek nooit ver van elkaar weg. Tussendoor zien we Kim Jang-han als journalist in 1960 proberen zijn prinses terug te krijgen in Korea. Regisseur Jin-ho Hur weet alles in goede banen te leiden waardoor het acteerwerk redelijk goed uit de verf komt. Alhoewel veel fictief is, komt zeker met de mooie weergave van jaren'30, het eerbetoon aan de prinses bij deze film wel meer tot zijn recht. Na Park Chan-wook’s Ah-ga-ssi (2016), Kim Jee-woon’s The Age of Shadows (2016) Choi Dong-hoon’s Amsal (2015) is dit de vierde film die zich afspeelt tijdens de bezetting van Korea door Japan.

Wie kent hem niet? Ed Gein. De man die voor bv. films als Texas Chain Saw Massacre en Silence of the Lambs een inspiratiebron was. Deze Deranged draait ook om hem, maar dan op een meer serieuzere manier. Geen thriller of slasher maar een als verhaal vertelt door een journalist. De TTCM overtreft hij niet maar een goede film is het wel! Er zijn genoeg memorabele momenten in de film. En het feit dat je zit te kijken naar hoe het vermoedelijk ook in het echt is gaan, maakt het best luguber. Roberts Blossom, die later in de Home Alone films zat, speelt hier de rol van zijn leven. En heeft er duidelijk plezier in. Voor de kenners van deze film: ik heb de film met oogbalscene gezien.

In 2017 richtten Justin Benson en Aaron Moorhead (films als Spring, Something in the Dirt en series Moon Knight, Loki en Daredevil: Born Again) samen met hun productiepartner David Lawson Jr., het filmproductiebedrijf Rustic Films op. Doel is om onafhankelijke films van verschillende filmmakers met een doe-het-zelfaanpak films te laten maken. En op één of andere manier spreken hun ideeën en films mij persoonlijk erg aan!

Deze film verkent op een 'X-Files'-achtige manier de 'mannelijke' angsten die komen kijken bij het uitbreiden van het gezin met een kind. Ontroerend, vreemd en denk ook persoonlijk, op sommige punten wel wat traag. De SF-Alien aspecten zijn volgens mij meer als metafoor dan als praktisch gebruikt, iets waar ik regelmatig van gruwel. Toch was dit een meer dan behoorlijk vermakelijke film. Hier en daar waren er zeer goede effecten en de oplopende actie was best goed. De lagere beoordeling komen vermoedelijk door het wat abrupt eindigde en de kijker dus aan zijn eigen interpretatie overgelaten werd. Wie die vreemdheid van het Justin Benson/Aaron Moorhead-oeuvre waardeert, heeft met deze film weer een goede tijd!

Soort van biopic over de Duitse generaal-veldmaarschalk Erwin Rommel in de Tweede Wereldoorlog die zowel door de Asmogendheden als de geallieerden werd gerespecteerd. Hij verwierf bekendheid als de commandant van het Duitse Afrika Korps en raakte betrokken bij de samenzwering tegen Hitler door zijn overtuiging dat die Duitsland naar een nederlaag in de oorlog leidde. De film laat ons die ontwikkeling zien, te beginnen met zijn ongeloof op bevel van Hitler dat het Afrika Korps standhoudt en vecht tot de laatste man via inspecteur/bevelhebber van de Atlantikwall naar de afwikkeling van de mislukte aanslag. (Operatie Valkyrie)

Het is niet echt een actievolle oorlogsfilm; de meeste tijd wordt doorgebracht in verschillende kamers, bezig met serieuze gesprekken. Ook was erin het begin een beetje gebrek aan structuur en de meeste gevechtshandelingen zijn niet meer dan stockmateriaal. Desalniettemin is het een prima film en geeft James Mason een waardige prestatie als Rommel. Wel bijzonder dat dit slechts 6 jaar na het einde van de oorlog is gemaakt, het getuigd toch enigszins van lef (al zijn ze voelbaar heel voorzichtig) om een ​​Duitse generaal (zelfs al stond hij onsympathiek tegenover Hitler) in zo'n sympathiek daglicht te stellen.

In 1941 hadden Britse en Australische troepen de havenplaats Tobroek in Libië onder controle. Maar als het Afrikakorps onder het bevel van Erwin Rommel komt te staan, wordt de stad weer omsingeld, omdat de As-mogendheden proberen Egypte en het Suezkanaal in te nemen. Het Britse opperbevel geeft de Australische generaal Leslie Morshead opdracht om Tobruk 2 maanden vast te houden om de Duitse aanvoerlijnen te verstoren, ten koste van alles. De Duitse tanks worden in de val gelokte en onbruikbaar gemaakt en de troepen voeren een harde guerrillacampagne. De belangrijkste focus van de film ligt op de jonge, maar ervaren Britse kapitein 'Tammy' MacRoberts (Richard Burton) die het bevel krijgt over een nieuwe lichting onervaren Aussies. Hij moet zijn troepen voorbereiden voor de uitzichtloze strijd om deze havenplaats. De film zit vol met strategieën, veldslagen, en actiescènes. Er is voor de actiescènes soms gebruik gemaakt van wat stock-beelden... maar gelukkig was het beperkt en werd het redelijk goed erin gepast. Wonderbaarlijk was het ook wel dat...de Duitsers in hun eigen taal praten! James Mason speelde opnieuw Rommel, nadat hij hem twee jaar eerder net speelde in The Desert Fox: The Story of Rommel (Film, 1951) Waardoor je deze film een beetje kan beschouwen als een vervolg. Alleen Euh... Desert Rats...voor een titel die dus verwijst naar een pantserdivisie van het Britse leger zijn er maar weinig Britse tanks te zien! Rommel noemde de verdedigers; "de ratten van Tobruk" Ondanks dat er veel duisternis in de woestijn was, was het geen slechte film!

Met een budget van 150 miljoen dollar is deze de duurste film ooit geproduceerd in Saoedi-Arabië. De film handelt over de aanloop en de uiteindelijk pre-islamitische veldslag bij Dhu Qar tussen Arabische stammen en het Perzische Sasanidische Rijk.(een keerpunt in de geschiedenis van de Perzische heerschappij) Volgens wikipedia zijn er twee versies van deze veldslag waarbij het hier gebruikte verhaal de meest fantasierijker en minder betrouwbaarder wordt beschouwd.

Het begint met de vlucht van Lakhmidische koning Numan (Ghassan Massoud) en de mooie prinses Hind (Aiysha Hart) nadat deze weigerde om het decreet van de keizer dat alle stamhoofden hun dochters aan hem als concubines moeten uitleveren.Ze vinden uiteindelijk een toevluchtsoord bij de Shaybani-stam. Terwijl Perzische huurlingen, aangevoerd door Jalabzeen, proberen haar nog steeds te vangen. Oh en er is een "Bandiet" als een soort love-intrest.

Ondanks dat het een Saoedische productie is, is het wat mij betreft verder een op-en-top westerse (Amerikaanse) film. Dat begint met dat de getalenteerde Engelse regisseur Rupert Wyatt (Rise of the Planet of the Apes, Captive State) is ingehuurd om er visueel plaatje van te maken. Wat deze dan ook perfect doet.

De film mist een beetje een hoofdpersoon. Daarom wedijveren "Bandiet" Anthony Mackie (Falcon in MCU) en de Britse actrice Aiysha Hart als prinses om die eer. Verder speelt de Zuid-Afrikaanse Sharlto Copley (District 9, Elysium, Chappie)de meedogenloze huurling Jalabzeen Gek genoeg was hij de meest uitgewerkte personage van de film. En in de rol van keizer Kisra, is snabbelkoning Ben Kingsley te zien.

Ook de scenarioschrijver was met David Self (Road to Perdition, The Wolfman) Amerikaans. Al schijnen de regisseur en zijn vrouw Erica Beeney ook meegeschreven te hebben. Alleen daar zit ook een beetje het probleem! Ze zijn vermoedelijk niet voldoende bekend met de Arabische geschiedenis (ik ook NIET) en daarom voelt het teveel als een gefictionaliseerd verhaal. Er mist iets...hm...tja...noem het cultureels...Toch heb ik erg genoten en ben ik positief over dit meeslepend zwaard-en-zandspektakel dat ouderwets avontuur biedt.

"He hits the road without a GPS or phone, intending to get “purposely lost”.

Is het aanwezig zijn van een griezelige sfeer voldoende om van een horrorfilm te spreken? Ik vraag me oprecht af of wat ik heb gekeken wel iets met horror had te maken? Want waar gaat dit over? De antwoorden zijn helaas maar vaag en onduidelijk! Tja deze film is enkel doordrenkt met een flinke dosis abstractie vreemdheid en volg niet een lineair pad

Als eerste volgt je fotograaf, Alex Clark die in zijn eentje op roadtrip is om verlaten gebouwen met een ouderwetse grootformaat 8×10 studiocamera te fotografen. In een Budget Inn in de buurt van Yucca Valley ontmoet hij Renny en de schaars geklede Susie Q er gebeurt iets dramatisch. En dan neemt Alex' vrouw, Sam, het verhaal over, al is het soms wel via tussenpersoon privédetective, Harold.

De film maakt het dus eerder raadselachtig; want is dit, omdat je niet weet wat gaande was, een mysterie? Volgens mij spelen ze met zoiets als met wie projecteert zijn verlangens nu op wie? Maar zijn de personen dan wel echt in gevaar? Als er niets echt dreigends is of als er niet duidelijk levens op het spel staan zal spanning ook maar mondjesmaat zijn te vinden. En de fascinatie voor de omgeving is voor mij nooit lang, interessant.

Gezien het tempo van het verhaal en de minimalistische benadering was het voor mij niet direct een succes. Maar voor een debuutfilm waren de acteerprestaties prima en ook een visueel mooi gestileerde film dus kijkers die meer van films aan de arthouse-kant houden kunnen er misschien iets meer mee of anders liefhebbers van de muziek van Ty Segall. Oh en de enkele filmfragmenten die op tv waren te zien komen uit de film; The Sadist (1963)

In 2005 moet een groepje Canadese metalheads zich verveeld hebben. Om wat te doen te hebben, zijn ze maar een film gaan maken. Ze namen als verhaaltje, wat elementen uit Evil Dead en gingen aan de slag. Tenminste ik hoop dat het zo is gegaan! Want deze film is pure amateur-onzin. Slecht acteerwerk gecombineerd met veel schuddende camerabeelden en te donker in de nachtelijke scènes. Nauwelijks bloederig, eng of spookachtig. Er is wat dom geweld soms met behulp van een schop en natuurlijk veel metal-muziek. Verder is er geen schrik, geen spanning, geen naakt maar wel vraag je vaak af; wat er gaande was? Regisseur Chad Archibald zal ons gelukkig later wel betere werkjes geven om naar te kijken.

In naam van wereldvrede moet de Amerikaanse industrie (te grote klus voor die prutsers van de overheid) de maan claimen!! Hm, jaja.... nucleaire brandstof in raket die lijkt op een V2…gevaarlijk? Nee joh...en geloof je het niet wordt alles nog even duidelijker uitgelegd in een infomercial met niemand minder dan Woody Woodpecker in de hoofdrol! Die tekenfilmvogel met zijn geweer en de patriottische toespraak naderhand zijn zo'n een onvergetelijk indruk dat alle industriële leiders van sceptici in gelovigen veranderen. Voor de vroege jaren '50 is de film wel vrij opvallend omdat het niet afhankelijk was van buitenaardse ontmoetingen/dreigingen maar draait om de ruimteverkenning. Ze proberen om een ​​enigszins realistische kijk op ruimtevaart te creëren met de informatie die ze op dat moment hadden. Ze doen dus wetenschappelijk hun best! Maar voordat het zover is moet je wel een geruime tijd dialoog uitzitten. De film mist memorabele scenes; het is niet veel meer dan vier man in een ruimtevaarttuig heen en terug maar gek genoeg levert het ook nog een zekere hoeveelheid spektakel op! In die tijd zal het ook zeker indruk op jongetjes hebben gemaakt en misschien eveneens op striptekenaar Hergé want er kwamen ook ontwerpen terug in zijn strip "Raket naar de maan" (1950/1953)

Dit was een leuke tijd, maar het is verre van evenwichtig. Verwacht geen schrik, dit is puur een komische horror, maar het voldoet wel met geweldige praktische effecten, veel bloed en een paar unieke moorden. Het doet dus wat de titel belooft!

De sukkelig William Brown (Jonah Ray van de 2017–2022 Mystery Science Theater 3000) woont samen met zijn vriendin Emily, en pruts al tijden aan zijn progrock-album. Zijn ergste nachtmerrie wordt werkelijkheid als er de trainingspak dragende-Russisch maffia-type buurman Vlad (Alex Winter, bekend van Bill & Ted ) die hard EDM-muziek draait, naast hem wonen.

Het aantal lichamen stapelt zich op naarmate de film vordert. De praktische effecten zijn op een ouderwetse, praktische manier en doen denken aan enkele van de grote horrorkomedies uit de jaren tachtig. (Sam Raimi, Joe Dante, Stuart Gordon of zelfs Frank Henenlotter)

Achteraf was dit ook niet gek want de make-up-ontwerpen blijken van Gabriel Bartalos (From Beyond (1986), Darkman (1990), Leprechaun (1992), Army of the Dead (2021), Shaky Shivers (2022) en zijn gemaakt door Bill Corso (Oscar voor Lemony Snicket) komen. En laten we de psychedelische openingsscène niet vergeten, geanimeerd door Rich Zim, vooral bekend van zijn werken in The Nightmare Before Christmas , Coraline en TV-serie Robot Chicken.

Hoewel de grappen misschien niet altijd even goed landen, slaagt het er wel in om met succes zowel bloederig als luchtig te zijn. De make-up en andere praktische speciale effecten zijn op groteske wijze prachtig. Ik heb er tenminste over het algemeen een verdomd leuk tijd mee gehad, het jaar startte voor mij dus goed met deze Shudder- origineel.

Nadat ik Death Note van Adam Wingard had gekeken, kwam ik er achter dat er ook een Japanse versie was. En doorgaans is zo'n Japanse film ook echt beter. Dus die ook aan een kijkbeurt onderworpen. Echter wat een tegenvaller. Niet dat Wingards versie geslaagd was maar deze oogt wel heel goedkoop. Het verhaal over de Death Note, zoals het notitieblok heet, en behoort aan een Shinigami (God der dood ) genaamd Ryuuk blijft natuurlijk hetzelfde. Echter is er gekozen om die Ryuuk veel meer in beeld te brengen. Niet dat hij er slecht uit ziet maar hierdoor ziet hij er wel veel minder eng uit. En wordt de film er veel minder duister door. Ook is het allemaal veel fragmentarischer; de eerste vijftien minuten zien we criminelen sterven en daarna springen we terug in de tijd naar Light. Om pas verder in de film te horen dat zijn vader, de politieagent is die onderzoek leidt. Superdetective L komt zelfs nog later pas in actie en sommige scenes zijn daarbij ook een beetje overbodig. Helemaal tot een goed oordeel komen, kan je ook niet omdat: Desu Nôto: The Last Name (2006) en deze volgens mij domweg bij elkaar horen. Daarmee zal de film 4.5 uur duren en kan zich dus ook qua verhaal meer permitteren. Ondanks een langer en minder duister verhaal, de wisselende acteerkwaliteiten en brave sterfgevallen, staat de film nog wel garant voor spannende momenten. Daardoor is ook dit 'origineel' nog goed te pruimen.

Dit is het tweede deel van de film (al is het veel meer een mini-serie) Desu Nôto (2006) De twee films vormen namelijk één geheel, en het verhaal van deel 2 sluit naadloos aan bij dat van deel 1. Waarbij in deel 1 het verhaal voornamelijk werd opgebouwd en de personages van Light en L. worden neergezet en in deel 2 zien we daarvan de afwikkeling. We leren verder weinig nieuws over de centrale figuren Light en L., of van het meisje Misa. Ook nieuwelinge Mikami kreeg helaas maar een klein rolletje. De verschijning van een tweede doodschrift en Shinigami zorgen wel dat het verhaal interessant blijft. De special effects zijn van dezelfde kwaliteit als bij zijn voorganger en kunnen ermee door. Als je de film aan één stuk kijk is het een prima film. Al heeft het ook zo zijn mindere kanten (plot-holes).

Hé dat was gek ik had blijkbaar nog geen enkele Vietnamese film gezien...(ging daarvan wel vanuit) Dus weer een land afgestreept. Horrorelementen zijn in deze film niet al te prominent aanwezig, maar het verhaal was oké, en zoals het hoort zaten er hier en daar plotwendingen in. Detective Kien, naar wie de film is vernoemd, wordt naar de stad gehaald om de verdwijning van een lokaal meisje te onderzoeken. Iedereen geeft de schuld aan een verdrinkende geest. Maar is dat wel zo? De film had best strakke cinematografie en is goed gemaakt. Echter het mysterie is door de flinke tijdsduur op een bepaald niet zo boeiend meer. De pogingen om spanning op te bouwen mislukken helaas jammerlijk want het hele spookgedeelte raakt een beetje ondergesneeuwd. Ook door de volgorde van de gebeurtenissen werd het soms een beetje rommelig En de ontknoping (die is niet helemaal nieuw) niet zo vindingrijk, dan dat ze dachten. Aan het einde, nadat de film bijna is afgerond, dan...blijkt dat men ging voor een oplossing in een tweede deel....

"Deus Irae" (Latijn voor 'De toorn van God ') is een Argentijnse horrorfilm die gebaseerd is op zijn gelijknamige korte film. En het is enorme baal-film! Nu zijn er veel exorcismefilms en de meeste volgen hetzelfde riedeltje. Deze film stelt de vraag… of het de enige manier is om het Kwaad te bestrijden, door nog iets ergers te worden. Plus in plaats van de katholieke overlevering, komen de demonen uit de Lovecraft-mythos Dus hier en daar zijn er wat verwijzingen naar Cthulhu of Yog Sothoth. En dat is niet het enige dat deze film zo frustrerend maakt. De film scoort namelijk ook hoog op het gebied van praktische wezen- en make-upeffecten! Hoewel dat allemaal erg positieve dingen waren, vond ik dat de manier waarop het verhaal werd uiteengezet maar een warrige puinhoop. Onsamenhangend en uitermate verwarrend doordat het heen en weer in de tijd en dromen springt. Alsof scènes in de verkeerde volgorde werden gespeeld. De desoriënterende aard van het verhaal moet Pater Javiers eigen onvermogen weerspiegelen maar werkt grotendeels averechts voor de film! Als fan van het genre kan ik hier nog wel enigszins van genieten maar ik zal het niet opzetten als je een lekker horrortje wil kijken.

Als in deze film geen Bela Lugosi speelde, zou het waarschijnlijk al lang geleden verdwenen zijn. De film is low-budget, luchtig en redelijk verwaarloosbaar. Hij speelt de gekke wetenschapper maar ook geliefde dokter Carruthers die buiten proporties vleermuizen creëert. Echter concentreert de film zich meer op een whodunit. Journalist Johnny Layton en zijn cameraman One-shot McGuire (wie bedacht die naam?) proberen deze zaak op te lossen. Natuurlijk kunnen ze niet zonder love- interest en die vinden de heren dan ook in Mary Heath en dienster Maxine. Doordat je hierdoor al weet wie erachter zit, moet alle spanning komen van de Duivelse vleermuis en tja met een laag budget was dat dus ook niet mogelijk. De film biedt geen goede horror of entertainment en gek genoeg weet de film, ondanks het maar uur duurt, saai te zijn. Tegenvallende film.

Tja, een standaard Australische monsterfilm met teveel gebreken om meer te worden. Het had iets kunnen zijn. Het verhaalidee dat een Bunyip, een mythisch dier uit de droomtijd van de Aboriginals, problemen veroorzaakt was zo gek nog niet! Helaas werd dit begraven onder een heleboel muf, gepraat wat voor acteerwerk doorging en middelmatige visuele effecten. Wat blijkt, dit is geen nieuwe film maar een herbewerking voor de Amerikaanse markt (gesneden naar anderhalf uur en voorzien van een nieuwe score) van regisseur Sparke's eerste speelfilm Red Billabong (Film, 2016) . Deze film lijdt dus ook onder 2016-low-budget-technologie waardoor verschillende scènes duidelijk een groen scherm zijn. Welke van de twee versies de leukere is, weet ik niet maar deze heeft sowieso als pluspunt dat het minder lang duurt!

Lukas 10:18

En hij zei tegen hen: "Ik zag Satan als een bliksem uit de hemel vallen." En toen...Satan de grond raakte, zei hij: "shit." Oké. Dat laatste staat natuurlijk niet in de Bijbel maar geef mooi weer dat je deze film niet al te serieus moet nemen! Het is een B-film met blockbuster-allure. Voor 95% FUN! Verwacht meer belachelijk entertainment dan indrukwekkende filmprestaties.

Geen wonder dat de gegoede filmpers dit niet ziet zitten! Stel je voor plezier...Natuurlijk vertaalt 'plezier' zich vaak niet in perfect gemaakte films En deze is absoluut de smaak van B-film. Toch heb ik er juist om die redenen van genoten. Voor de duidelijkheid, ik heb het hier niet over een geval van "zo slecht, het is goed". Maar vanaf de openingszin vliegt het wel uit de rails!

Een vastgeketende Lucifer in zijn onderwereldgevangenis roept zijn legioenen op om de lijkwade van Turijn te rippen, zodat hij met het DNA van Christus kan komen rondneuzen voor helse doeleinden. Ondertussen ontdekt schuchtere priester Marconi zijn heilige alter ego, via Terminator naar andere actiestereotypen uit de jaren '80

Ook zijn er gekke wetenschappers die sleutelen aan DNA om Michelangelo baby 's en andere legendes te maken, zodat hij ze vervolgens kan verkopen aan de hoogste bieders. Wie wil dit talentvolle kroost nu niet? De Kloonmoeders worden vermoedelijk geïmpregneerd in een gesteriliseerde fokkliniek. Laura (Alice Orr-Ewing) heeft de hoofdrol dus mag baby Jezus ontvangen! Alle gekheid is veroorlooft en Ja de film mist bijna net zoveel als het raakt en verdwaald soms in zijn eigen 110 minuten plot.

Na de weliswaar goed gemaakte opening daalt het budget maar de film ziet er lang niet zo goedkoop uit als je zou verwachten. Er is een verrassende aandacht voor detail, wat resulteert in speciale effecten die de verwachtingen voor zo'n film overtreffen. Sommige specifieke scènes zijn zo glorieus oubollig dat ze perfect in een Sam Raimi -film zouden passen. En voor het geval dat je twijfelt, dat is een compliment.

Nee het zal allemaal niet cinema van de hoogste kwaliteit zijn. Regisseur Nathan Frankowski heeft een basale, point-and-shoot-stijl, maar het productieontwerp van de film door Ondrej Lipensky is gelikt. En redelijk origineel een WTF soort film, ik heb echt genoten van deze, het is veel beter dan de cijfers je doen geloven.

Goedkope TV-film die oorspronkelijk werd uitgezonden op de Halloween-avond van 1978 en die een poging waagt om onze viervoeters te demoniseren. Tja...en uiteraard doe je dat door een cultus van Satan-aanbidders de duivel/demon op te roepen in een Duitse herder. Waarna je zijn satanische puppy's uitdeel via de groenteverkoper aan het prototype Amerikaanse familie. Zodat die pup het leven van de brave huisvader kan frustreren door zijn familie te hersenspoelen, de buren en vrienden te vermoorden en zijn vrouw in slet veranderd. Wat een angst levert dat op! Dit is een uitermate serieuze film dus wel met een recht gezicht blijven kijken! Alsof dat nog niets is, heeft elk stadje uiteraard ook zijn eigen lokale demonoloog die raad weet. Daarom reis je even naar Ecuador, breng je een bezoek aan een sjamaan en komt alles goed! Toch was deze gekke film nog lang zo slecht niet, het was zelfs nog wel entertainend maar dan meer als komedie dan als horror.

In de jaren '50 maakte je low-budget sci-fi-films door een groepje mensen met probleempjes bij elkaar te zetten op één locatie. Het ziet er niet veel anders uit dan een toneelstuk. De cast komt van links of rechts de set binnen lopen, zeg een paar regels en verlaat vervolgens op dezelfde manier weer de set. Deze speelt zich af in Bonnie Charlie, een afgelegen Schotse herberg. Het duurt niet lang voordat een vliegende schotel uit de lucht neerdaalt en voor de herberg parkeert. Daaruit komt Nyah, een vrouwelijke in lakleer geklede commandant van Mars om als missie onze mannen te ontvoeren. Zeg maar een soort strenge jaren '50 dominatrix in fetisj-uitrusting. Ook zij doet niet meer dan constant de herberg binnenkomen, een bedreiging maken of iemand ontvoeren, gaat dan weer weg, komt terug, maakt een andere bedreiging, stuurt iemand terug, enzovoort. Ondanks dat de film niet verder komt dan een toneelstuk zijn er twee elementen die wat opvallen. Nyah onthult namelijk dat ze wordt vergezeld door een robot, Chani genaamd, maar om eerlijk te zijn, een teleurstelling. Het is gewoon een grote doos met een paar knoppen en een grote gleuf onderaan die deed op een brievenbus lijken, een grote gloeilamp voor een hoofd en armen die hij niet veel beweegt. Het andere is dat ze kortstondig de herberg verlaten om in de controlekamer te kijken maar deze is al net zo minimalistisch als de robot. Helaas was dit gedateed en niet echt goed (er zijn wel slechtere) Het bezit wel een korte speelduur maar wist mij als de kijker niet echt te vermaken.

Hand-held camera werk kan me vaak niet boeien maar er zijn uitzonderingen ook in dit genre. Deze film haalt het niet bij andere films maar was zeker ook niet de slechte in zijn soort. Verder vond ik de bezetene mooien scary in beeld gebracht. Daarnaast was het een goed horror einde. Wat deze film naar de drie sterren brengt!

Ondanks dat niet alle special effects de tand des tijds hebben overleeft, is dit een zeer goede en vermakelijke film uit de Hammer studio`s met Christopher Lee. Het is een simpele maar effectieve griezelfilm over het occulte. Het is vooral genieten van de geweldige sfeer. Iets wat veel producties uit de Hammer studios hebben.

Onderhoudend vertelsel die eigenlijk nooit helemaal past in het horrorgenre. De film is gebaseerd op de roman van A. Merritt getiteld Burn Witch Burn. Echter gebruikt het vooral het gedeelte van de poppenwinkel en vult dit aan met wraakmotief en een dochter-vader relatie.

Paul Lavond, een ontsnapte gevangene, doet zich voor als de eigenaar van een speelgoedwinkel. Verkleed als een oude dame wat regisseur Tod Browning al eens had gebruikt in The Unholy Three (1925). De poppen die hij verkoopt zijn eigenlijk echte mensen die zijn verkleind; en een groot deel van de film toont dan ook hen als charmante en maar slechts af en toe verontrustend. De poppen zijn drukker met het om te gaan van gigantische meubels, schoolmeisje te ontwijken en het nemen van moorddadige wraak op degenen die Paul Lavond naar Devil's Island stuurden.

Gek genoeg leveren Miniatuur moordenaars en Gekke wetenschappers hier geen horrorfilm. In het beste geval is er een gespannen sfeer. De speciale effecten zijn eenvoudig, maar nog best aardig gedaan. Vermoedelijk moest regisseur door de controversiële film; 'Freaks', iets veel lichters maken, de film is best wel leuk, maar met toepasselijk melodramatische uitvoeringen door een heerlijke cast, is het geen grote klassieker, laat staan horror.

Het was zes jaar wachten op een nieuwe film van regisseur Sean Byrne en het is een aangenaam filmpje geworden. Niet zozeer in verhaal maar wel in uitvoering. Zo als in vele films verhuist een familie (vader,moeder en dochter), ditmaal is dat naar een boerderij. Geen standaard-familie maar een meer alternatieve, artistieke. Vooral de vader dan, hij is schilder en luistert naar heavy-metal. Een happy familie dus, echter is er iets met of in het huis, er zijn satanische krachten. En net hier loopt het niet lekker. De andere belangrijke is Ray Smilie (Pruitt Taylor Vince) en ook hij heeft last van satanische krachten. Het is vrij onduidelijk waarom of waar die stemmen vandaan komen. En waarom ze niet weggaan als het huis verlaten werd. Dit was absoluut niet goed uitgewerkt. Ook jammer was dat de verhaallijnen van beide mannen bijna compleet gescheiden waren van elkaar en pas tijdens de climax bij elkaar komen. Hierdoor mist de film nogal wat dreiging, zeker ook omdat er maar weinig horrormomenten te zien zijn. Gelukkig heeft de film wel een fantastische atmosfeer en samen met de ontknoping is het wel een degelijk film om te bekijken.

Een beetje een rare film. Niet zozeer in beeld en verhaal maar qua uitvoering. De film gaat namelijk over indianen en het geen rechten bezitten. Ook al ben je al jaren je bevriend, vochten ze in een oorlog aan jou kant en kleden zich zelfs als cowboy. Je bent en blijf een indiaan. Met andere woorden het onrecht van indianen wordt aangekaart. Nu is het rare dat diezelfde indiaan dan niet de hoofdrol mag spelen. Nee, daar is een blanke voor gekozen die ze dan schminken. Enfin Robert Taylor is dus deze hoofdrolspeler en doet het verder prima, al bleef het enigszins ongeloofwaardig. Louis Calhern en vooral Paula Raymond als beauty waren zeer goed. Doordat de film de meest voor de hand liggende clichés ietwat uit de weg gaat, blijft de film toch aardig en fijn.

"This is a waste of your film,"

Nou eigenlijk niet! Alhoewel "Found footage" een genre is waar ik maar bar weinig heil in ziet. Vaak gebeurd er maar weinig en is het niet spannend. Zonder te weten dat deze bij het "Found footage" -genre behoorde de film opgezet. Het is dan ook een grote verrassing om te ontdekken dat The Devil's Doorway behoorlijk goed was. Oké niet alle typerende kenmerken van het genre worden losgelaten. Schuddende camera's en rondrennen in donkere gangen zijn ook hier aanwezig.

Echter wordt de film gepresenteerd als een compilatie van gevonden 16 mm celluloid-beelden uit de jaren '60. En het voelt gewoon volledig authentiek, Breedbeeld was er toentertijd nog niet dus wordt het hier nu niet gebruikt, alles is in 4: 3-presentatie. En waar veel found footage-films het als trucje gebruiken om te proberen het gebrek aan goed visuele beeld te verbergen. Laat regisseur Aislinn Clarke wel-degelijk een behendige en goede regie zien. Het eindresultaat is bijna een speelse vorm van beelden.

Het verhaal gaat over de Pastoors Thomas Riley (Lalor Roddy) en John Thornton (Ciaran Flynn) - de laatste is onze 'betrouwbare' cameraman - zij worden door het Vaticaan gestuurd om een ​​incident met betrekking tot een bloed-huilend standbeeld van de Maagd Maria te onderzoeken in het Magdalene-klooster annex wasserij in Ierland gerund door Moeder-overste (Helena Bereen) Ze ontdekken de jonge Kathleen O'Bryan (Lauren Coe), die vastgeketend zit in de kelder van de Wasserij, Maagd maar ook zwanger en schijnbaar bezeten door een kwaadaardige kracht. Zie daar het gebruikelijke ingredient voor een verhaal over bezetenheid. Maar het werd met veel enthousiasme gebracht! Het vertrouwt op de cameratrucs, goede editing korte tijdsduur en soms een prima jump scare.

Helaas heeft The Devil's Doorway wel nog steeds last van een aantal veelvoorkomende kwalen die de found footage-manier teisteren. Toch zou je veel slechter verwachten dan het geval was! Het debuut van Clarke kondigt dan ook vermoedelijk een innovatief talent aan met een goed oog en gevoel voor datgene wat ons de stuipen op het lijf jaagt.

Zwaard-en-tovenarij-films zijn denk ik één van de moeilijkste genres om met een beperkt budget iets goeds te realiseren. Deze Mahal Empire-producties is daarom eigenlijk al best gewaagd! Sets, kostuums, wapens en rekwistieten slokken al een groot deel van het budget op, en dan zijn er ook nog monsters nodig. Maar de Amerikaanse broers Michael en Sonny Mahal die low-budget films produceren die een beetje doen denken aan Full Moon Features (of The Asylum maar dat is toch wel geval apart) deden zeker hun best!

De film begint bij een kampvuur waar een gehavende vreemdeling zijn verhaal aan een stelletje vagebonden Hij vertelt over zijn heldendaden van toen hij nog lid was van een groep monsterjagers. Het is dus het begin van een net genoeg interessante flashback met veel tijd verspilde dialogen en zinloze scènes. De meesten van de cast hebben weinig anders te doen dan stoer praten, vechten en, gezien het toch al enorm grote aantal mensen in de film, sterven. Ook Eric Roberts (cameo), Kevin Sorbo (pas na het eerste uur) en Daniel Baldwin (enkele minuten in de kampvuurscènes) lopen er in rond.

Als je daar een beetje overheen kan kijken dan is er aan de positieve kant wel tijdens de gevechten CGI-bloed. De zwaardgevechten zelf zijn trouwens ook overtuigend. En er zijn ook monsterlijke razernijen en die monsters zijn geweldige mannen-in-pak en eigenlijk best goed. Het waren die momenten die de film tot een genot maakten om naar te kijken. Goed zal of wil ik de film niet noemen maar binnen de vele goedkope low-budget films was dit ook niet eens zo heel slecht!

Beetje vreemd werkje met de medewerking van maar liefst twee horroriconen... Leden van een satanische sekte aanbidden de Minotaurus uit de Griekse mythologie. Peter Cushing die de offerrituelen leidt in een grot met een gigantisch bronzen beeld van dit wezen. Het beeld spuwt rook en vuur uit zijn neusgaten en geeft af en toe bevelen in een sinistere voice-over. Donald Pleasence als een bezorgde Ierse priester die samen met een Amerikaanse rechercheur en diens vriendin de sekte proberen te ontmaskeren. Dit alles op de minimalistische, door synthesizers gedreven soundtrack van niemand minder dan Brian Eno...en op het einde, alsof het een actiefilm was....Boem... Er zijn wel twee versies; de Amerikaanse release waar al het leuke is uitgeknipt en een Britse ongecensureerde. Het resultaat is een vermakelijke en onhandige film. Toch ook licht mijn twijfels om dit een iets hogere waardering te geven...

Na de Halloween remakes (1 goed en 1 niet) en House of the 1000 corpes (prachtige film) Nu de The Devil's Rejects gekeken, toch stelt Rob Zombie me met deze lichtelijk teleur. Ik mistte bezetenheid,liefde voor de oude horror, spanning en de bizarre onderbrekingen die de eerste film wel had. Niet dat dit een slechte film was hoor! Er zijn genoeg prachtige momenten en visueel is erg puik! Ook de einde scene vond ik tergend langzaam, het duurt een heel liedje, wat me meer het gevoel gaf dat ik naar een slechte videoclip zat te kijken. Zombie bezit kwaliteit maar zit met de vier films die nu gekeken heb wel in een dalende lijn.

The Devil's Rock is een kleine maar geweldige horrorfilm. Kort en to the point,met zowel interessante als ook griezelige elementen. Het meest goede aan de film is het feit dat het ondanks weinig middelen toch effectief was. Regisseur Paul Campion laat ons een goed voorbeeld zien van hoe je met een goed verhaal, de juiste griezelige atmosfeer, vier personages en een paar vertrekken, een zeer fijne film met een kleiner budget kan maken.Twee Nieuw-Zeelandse soldaten (Craig Hall; Galion uit THe Hobbit en Karlos Drinkwater) landen op één van de Kanaal-eilanden om afweergeschut op te blazen die zich bevindt bij een bunker. En toen die bunker werd getoond leek het verdacht veel alsof dit een hommage was aan The Keep (1983) Nu werken dit soort bunkers altijd wel om een goede creepy sfeer op te roepen! En als daar dan de enge Duitse Kolonel Klaus Meyer in huist maakt dit het nog beter! Daarnaast is er precies genoeg bloed en gore en de enige dame in de film is de voormalig Power Ranger, Gina Varela en nog sexy ook, dat zijnzeker pluspunten!

Technische gezien valt de film nog wel mee. Voor een film met een laag budget ziet het er nog aardig uit, zijn de acteurs niet heel vervelend en de CGI bij de climax nog best te pruimen. Echter waar het in de film aan ontbreekt zijn goede spanning of een interessant monster. In beide gevallen faalt de film enorm. Het is prima om binnen het bezeten/ duivel subgenre een film te maken. Maar door de vele andere films moet je naast de oude ideeën ook iets nieuws nodig hebben om je te onderscheiden. Helaas faalt de film ook hier want het komt nog niet eens tot aan de grenzen van genre, sterker het blijft met dit netjes-binnen-de-lijntjes-script er zelfs nog ver vandaan. De bezetenheid in dit verhaal was domweg saai, de oplossing (priester, psychiater) nog saaier, de climax is vaker gedaan en daarom nogal afgezaagd. De hoofdrolspeler was afdoende maar verre van charismatisch. Zwaar tegengevallen.