The Devil's Men (1976)

Zuigt ongelovelijk !!!

Ik verwachtte er van te voren weinig van, vooral omdat het de enige film is die Costas Karagiannis heeft gemaakt. Het bleek echter nog best cheesy vermaak te zijn. We zien Donald Pleasence en Peter Cushing het tegen elkaar uitvechten, verder omgeven door een Griekse cast.
Het toffe is dat ze het meeste ook daadwerkelijk in Griekenland hebben opgenomen, waardoor de sfeer van het land wel echt overkomt.
Het vuurspuwende, pratende minotaur standbeeld is cheesy as hell, maar maakt het daardoor juist vermakelijk om naar te kijken. Gewoon niet al te serieus nemen. Het is iets dat de makers met het over-the-top einde willen zeggen, waarin het standbeeld en de hele sekte ontploft door wat heilig water van Pleasence.
De soundtrack is dan nog wel een tikje aan de irritante kant. Voornamelijk wat overdreven synth/keyboard geluidjes die allesbehalve spanning opwekken. Dit in de rustige stukken afgewisseld met traditionele muziek die me deed denken aan het lokale Griekse restaurant. Maar het 'hoogtepunt' qua muziek is te horen tijdens de aftiteling. Het leek wel of het nummer speciaal voor de film geschreven was. Weird en ongepast zo na het moralistische einde, maar zeker een vermakelijk deuntje.
Goed, je merkt soms dat de film gemaakt is door iemand met weinig ervaring, maar dat mag de algehele pret niet drukken. Pleasence en Cushing zorgen voor mij al voor voldoende entertainment en de rest was ook wel redelijk te verwerken.

Donald Pleasence versus Peter Cushing anno 1976 in Griekenland en begeleid door een soundtrack van Brian Eno (nooit gereleased als album). Dat kan bijna niet misgaan, maar op een enkele opleving na (vooral wanneer Cushing screentime heeft) is het allemaal net wat te saai.

Enige dat nog ergens wat wenkbrauwen doet fronsen is de vraag waarom priester Pleasence in hemelsnaam de Amerikaanse P.I. meeneemt, de beste man ontgaat alles zo'n beetje.

Komt uit op blu ray bij Indicator

Muziek van Brian Eno lees ik. Dat is op zijn minst opmerkelijk.

Peloponessos, Acrocorinth castle... leuke setting. Moeilijk te bereiken. Tijdmachine... griekse dorpen, restaurants, stofferige wegen.

De film heeft een aantal positieve punten zoals de prachtige locatie Acrocorinth kasteel in Peloponessos, Donald Pleasence en Peter Cushing, de degelijke opbouw en de aantrekkelijke dames Luan Peeters (Laurie) en Vanna Reville (Beth). Helaas zie je van beide dames een zeer korte naaktscène. Kostas Karagiorgis (regisseur) die Milo speelt, komt niet overtuigend over. Ook zijn rol is vergezocht gezien hij van Amerika moet komen en totaal niet gelooft in deze kwaadaardige sekte. Hij wil alleen maar feiten. Zijn vriendinnetje (Jane Lyle) in Amerika is wel langer naakt in beeld, maar heeft eigenlijk geen enkele toevoeging. Wat de film keldert, is de wel zeer gemakkelijke uitweg die Pleasence gebruikt om Cushing en zijn volgelingen te liquideren in de slotscène. Belachelijk. 5/10