Meningen

Na het eerste "meesterwerk" (die gek genoeg de Conan-verhalen van Robert E. Howard beter benaderde dan de Conan-films) volgde er vier jaar later een tweede Deathstalker. Ondanks dat het de naam draagt en een zwaard- en tovenarij-uitgangspunt had is het geen vervolg op de eerste film. De film heeft zelfs met John Terlesky een geheel andere acteur. En tja...op het budget lijkt ook flink gekort te zijn. Regisseur Jim Wynorski die net zijn eerst twee films (The Lost Empire (1985) ​& Chopping Mall (1986) had afgeleverd was geïnspireerd en ging dus aan de slag.

Het is een slechte film, maar het is ook een leuke film geworden. Het acteerwerk is...hm laat ik het anders zeggen de acteurs zijn charmant. Monique Gabrielle (toenmalige vriendinnetje van regisseur) in een dubbelrol had zelfs iets schattigs. En ze hadden duidelijk plezier! Tja en als je speelt in piepschuimsets (omg, die muur met spijkers) is het beter dat je het luchtig en niet serieus brengt. Het zijn vaak voor de hand liggende grappen maar sommige zijn zeker geslaagd, Op een gegeven moment vraagt ​​Reena of Deathstalker zijn voor- of achternaam is. Ze krijgt geen antwoord, dus blijft ze hem de hele film "Stalker" noemen. Er zijn ook scenes uit de eerste film, domweg in deze gepast en de muziek, klinkt alsof het uit een videogame was gehaald. Verder ook veel goedkope oplossing (die niets met het fantasie-genre te maken hadden) om wat actie te tonen; aan begin een leger ninja's (ja, echt), ontploffingen, zombies op een groen verlicht kerkhof en plots was daar een potje worstelen in een heuse worstelring. Toch weet dit vervolg op de een of andere manier plezierig te zijn.

De vierde en laatste film in de Deathstalker-serie. Tevens de minst gedenkwaardige, er is namelijk een grote hoeveelheid aan stockbeelden. Het overgrote meerderheid van die Stock Footage kwam uit de eerdere Deathstalker-films maar er zijn ook beelden van Sorceress (1982) en nog een andere Roger Corman geproduceerde fantasiefilm Nu hadden de Deathstalker I, II en III nog iets van een verhalend plot maar hier is zelfs dat zoekgeraakt. Wonderbaarlijk is het dat Rick Hill, de eerste Deathstalker, terugkeert, maar wat doet dat er eigenlijk echt toe? Hij was nooit aardig en alleen een stel spieren om rond te rennen en met zwaarden te zwaaien. Natuurlijk vindt hij een prinses in nood (geen idee waarvan zij gered moet worden?) en de twee rijden naar een andere setting waar de film blijft hangen bij een kasteel en een toernooi. Tja en daar is een boze tovenares die een leger probeert te maken maar elke reden daarvan strandt in een onbeduidende bedoeling. De film bevat nog wel vrouwen die hun kleding verliezen of uittrekken Maar de overvloed aan frontaal naakte borsten zoals in de vorige delen was nu maar marginaal! Tja echter dat vleugje naakt was nog enigszins iets waard in een film die ik alleen nog maar beschrijven als hergebruikte rotzooi!

Met een titel die meer klinkt als direct naar Video/VOD B-film is dit toch best een aardige spookhuis-film maar dan in een loopgraaf. Die Eerste Wereldoorlog setting was voldoende om er voor te zorgen dat het niet heel oudbakken overkomt. Met een paar bekende gezichten (voor mij) waren Jamie Bell (Billy Elliot), Andy Serkis (Gollum) en Kris Marshall (politieserie Death in Paradise) Budgettaire beperkingen zorgen ervoor dat er geen epische gevechten zijn. Wat we zien zijn tien mannen in een loopgraaf ergens in Frankrijk tijdens de Grote Oorlog, die doordraaien of toch niet.? In de film valt de regen gestaagd naar beneden, wat nog beter sinister sfeertje creëert en de loopgraven veranderen algauw in een fijne modderpoel. Dit draagt prima bij de algehele grauwe claustrofobische van de film. Tot aan het laatste kwartier speelt het met de vraag is er iets bovennatuurlijks aan de gang of is het toch de gekte van een oorlog. Gelukkig was er niet veel CGI te zien maar helaas overtuigde het niet. Ondanks dat, weet de film wel voldoening te geven.

Oké je krijgt geen baanbrekende horror, maar je bent ook niet gedoemd tot de zoveelste zwakke PG-13 slasher. Nu ben ik geen grote fan van found footage-horror maar als er goede schrikmomenten en praktische effecten zijn, kan ik best van de ruwere beelden genieten! Ondanks een korte speelduur van 80 minuten duurt het wel even om op gang te komen maar voor een film met een lager budget deed het best goed in aandacht vasthouden en met de rekwisieten en gore. Wat ook meespeelt is dat niet alles met shaky-camera beelden is gefilmd, er zijn ook beelden van vaste beveiligingscamera beelden, vlogbeelden en zelfs de Go-Pro POV bewegen niet heel overdreven hard. Regisseur, schrijver en acteur Andrew Bowser laat met deze film zien dat hij naast een grappige toch ook een donkerdere kant bezit. Het resultaat is een plezierige found footage-horrorin een uitvaartcentrum ! (keek deze film al op 11 februari 2026)

Verrassend goede oorlogsfilm, die mij onbekend was.Terwijl de meeste oorlogsfilms uit de jaren '50 nog de neiging hadden om patriottisch te zijn. Kwam er met deze film een andere soort oorlogsfilm. Films die meer reflecterend, respectvol onderzoek naar de oorlog deden, en waarbij de nadruk lag op persoonlijke opoffering.

Daarnaast koos regisseur Anatole Litvak ervoor om de film op locatie in het naoorlogse Duitsland te filmen vanwege de authentieke achtergrond. De steden lagen nog veelal in puin en waren nog niet herbouwd. ook Duits oorlogsmateriaal was nog steeds makkelijk beschikbaar. Het helpt de film enorm en gaf het meer natuurgetrouwe sfeer alsof je echt nog in Duitsland aan het einde van de oorlog was.

Het scenario van is gebaseerd op de roman "Call It Treason" uit 1949 van George Howe, waarin als het Amerikaanse leger cruciale kennis mist over de Duitse eenheden die aan de overkant van de Rijn, besluit om de Duitse krijgsgevangene dokter korporaal Karl Maurer, alias Happy (Oskar Werner) en opportunistische sergeant Rudolf Barth alias "Tiger", (Hans Christian Blech) samen met de Amerikaanse officier luitenant Dick Rennick (Richard Basehart) op een missie om informatie over de 11e pantserdivisie in vijf dagen te vinden.

Wel vreemd en minder was dat ondanks dat er verschillende Duitse acteurs in de film spelen, de voertaal Engels was. (Amerikanen en ondertitels he?) Oh en als je bij rekrutering denk...hé een bekend gezicht klopt dat.. Klaus Kinski verschijnt kort tijdens de rekrutering, maar zijn personage wordt afgewezen. Met oorlogsweduwe Hilde (Hildegard Knef) krijg je de effecten van wat bombardementen met burgers kan doen.

Naast de uitvoeringen zie je ook enkele goede en realistische scènes met oorlogsgeweld. En nog iets positiefs het verhaal verloopt niet helemaal zoals je denkt! Dit is ook een enigszins ongebruikelijke film. In de eerste plaats natuurlijk dat een Duitse overgelopen soldaat hier de held was. En daarnaast is dit een onderwerp dat, voor zover ik weet, daarvoor of daarna nooit meer aan bod is gekomen (de film is gebaseerd op feiten; de Amerikaanse militaire inlichtingendienst gebruikte inderdaad Duitse krijgsgevangenen als spionnen). Heerlijke film met een boeiend verhaal over tegenstrijdige loyaliteiten, en ook met goede actie en spanning!

Wow, een spookhuis onder water, wat was dit een fantastisch film. Als YouTubers en urban explorers Ben (James Jagger, Ja zoon van...) en Tina (Camille Rowe) horen dat er in een afgelegen meer op het platteland van Frankrijk onderwater een verrassend goed onderhouden overblijfsel van een oud huis is te vinden...., bevinden ze zich al snel in diepe shit.

Het idee van duikers die vastzitten in een spookhuis,, lijkt zo voor de hand liggend dat het gek is dat het nog nooit eerder is gedaan! Een spookhuis is al de perfecte setting voor horror door de dreiging van wat er op de loer ligt. Echter door nu het onvermogen om te ademen door gebrek aan zuurstof en drukkende duisternis van het water er aan toe te voegen werd het heerlijk claustrofobische! Een kandelaar die in een kamer zweeft. Een muur vol posters van vermiste kinderen. Allemaal dingen die je zou verwachten maar hier griezelig versterkt door een perfecte setting.

De onderwatercinematografie en de minutieuze sets in het huis zijn fascinerend om te zien De film brengt sfeer en 'de sprongangsten' worden gelukkig geminimaliseerd tot zo weinig mogelijk! Het camerawerk was sowieso knap want door zijn opzet is het eigenlijk ook een soort found footage-film maar komt over al erg natuurgetrouw over. Misschien voor sommige wat moeilijker te volgen want als voor de personages het moeilijk te navigeren is, is dat bijna net zo moeilijk voor de kijker! Voor mij voelde nu de angst en claustrofobie zo nog echter en authentieker aan.

Ten slotte is de andere grote troef van de film het laatste shots van het verstikkende einde. Als dit anders was afgelopen dan had ik er een hele punt afgetrokken! Ja de Franse filmmakers Alexandre Bustillo en Julien Maury (L’interterieur, Livid, Leatherface louter gaaf werk) maken met hun nieuwste film van een spookhuis onder water één van de meest bijzondere spookhuisfilms in jaren. Er is ook een scène helemaal aan het einde van de aftiteling.... was dat een hint voor een vervolg? Eerlijk gezegd voegde het niet erg veel toe.

Lowbudgetfilm die als basis heel losjes Lovecrafts The Shadow Over Innsmouth (1936) gebruikt. In dat boek ging het over een kustplaatsje waar de lokale bevolking het resultaat was van rassenvermenging tussen mensen en vismensen en de verering van een oude zeegod. Maar ik zei het al een een redelijk laag budget-bewerking dus hier geen Dagon (2001) verwachten!

De film is duidelijk gemaakt voor fans die van Lovecraft-beïnvloede films houden, op een leuke en eenvoudige manier en met een dun laagje sleazy. Het getrouwde stel Alex (Gina LaPiana die zelfs haar huis beschikbaar stelde) en Petri huren een huis van Russel Marsh en worden op griezelige wijze met open armen door hem, zijn vrouw en de community ontvangen Ze doen ook geen enkele moeite om hun sekte te verbergen.

Een van de dingen zijn waardoor er weinig budget was kan te maken hebben met dat er wat naakt- en seksscènes zijn die doen denken aan de oude Full Moon-films, en de houterige archetype-personages en acteerwerk passen ook in dat plaatje. Die connectie is niet geheel vreemd want de score is van Richard Band, de broer van de oprichter van die studio. Och dit is eigenlijk helemaal geen slechtste Lovecraft-verfilming poging maar wees gewaarschuwd, het leven en dus ook het maken van films is duurder geworden, er kan minder maar deze film haalt daar het maximale uit! Film voor de B-film liefhebbers!

Nadat ik eerst de laatste zelfgemaakte productie Hellbender van de Adams-familie (met maar één D, dus niet die andere beroemde familie) ook wat ander werk van John Adams , zijn echtgenote Toby Poser , en hun dochter Zelda Adams opgezocht. Ik kwam uit bij deze vijfde speelfilm. En wederom is dit redelijk leuk charmant low-budget juweeltje. Dit is geen film waarin het aantal doden zich opstapelt. Geen recht in je gezicht-achtige horrorfilm maar meer een duister drama dat eindigt met een bloederige horror-wending. Er zijn twee sterfscènes waarvan één bijna buiten het scherm plaatsvindt en de tweede vormt de highlight van de film. Nu bezitten psychologische horror-/thrillerfilms vaak een traag tempo en dat is bij deze ook niet anders! Het gaat over een man die iets heeft gedaan en gedwongen wordt te leven met zijn beslissingen terwijl een vrouw haar tijd besteedt aan het zoeken naar haar geliefde dochter. Hier en daar duikt dan een klein bovennatuurlijk element op, maar nooit overdreven veel. Het acteerwerk van de hoofdrolspelers is goed maar sommige van de ondersteunende cast vielen tegen. Het bevroren landschap van Catskills in New York is een prachtige achtergrond. De makers hebben een talent voor het creëren van sterke Visuals. De film is door zijn microbudget en soms kunstzinnige en melodramatische momenten denk ik niet voor iedereen even geslaagd! Maar voor mij was deze doe-het-zelf-film was best een fijne opvallende bovennatuurlijk indie- thriller met een eenvoudig personage-gedreven verhaal.

Erg zwakke aflevering uit de MOH-serie. Regisseur John Landis is altijd meer bekend geweest om zijn humor dan horror. Ook hier zijn dan ook veel grapjes en zelfs een rechtstreekse verwijzing naar één van zijn beste films, An American Werewolf in London (1981) Daarnaast is het verhaal dat gebaseerd is op een mythe uit de Indiaanse mythologie, niet heel erg eng en niet goed uitgewerkt. Actrice Cinthia Moura is een mooie verschijning en is een paar keer topless te zien maar ik vond doordat ze niet praatte het een beetje onwerkelijk. En een reden waarom ze de mannen vermoord was er ook niet. Het werd afgedaan met; Het is een Indiaanse legende moet er een reden zijn? De film bezit wel grappen maar nergens is er echte gruwel te zien. Nee, deze film was geen fijne kijkervaring.

In een post-apocalyptische wereld (waar iedereen kleding uit de jaren vijftig draagt) ​​met voedselschaarste gebeuren er vreemde dingen....

Louison is een ex-clown die zijn partner (aap Livingstone) ook al zag worden geslachtofferd aan het voedseltekort en zodoende aan de slag gaat als klusjesman bij slager Clapet. Hij is tevens huisbaas van een bont gezelschap huurders; een dame die zelfmoordpogingen onderneemt, twee oude mannetjes die Omdraai-doosjes fabriceren, een gezin met twee pestende zoontjes, een man in de kelder met slakken en kikkers en de bijziende slagersdochter. Regelmatig komt de postbode langs en ze hebben last van vegetarische Troglodisten.

Nu is er niet zozeer een echt verhaal maar meer een soort, "uit het leven van een de maffe bewoners van Parijs appartement" Echter elke mogelijke verveling wordt weggehouden door buitengewoon en verbazingwekkend inventief de juiste toon te raken. De film zelf is opgenomen met een zonovergoten oranje filter dat alles een zweterig hete gloed geeft. De soundtrack is een mix van vreemde geluidseffecten en eigenzinnige instrumentale nummers.

Maar de nadruk lig vooral bij de visuele kwaliteiten, op allerlei technische en ingenieuze scènes, mechanische trucs en licht humoristische gebeurtenissen. Enkele geniale scènes zal ik als kijker niet meer vergeten! Wow... die scene van Louison die samen met een vrouw een piepende veer van het krakende bed al schommelend op de maat van de muziek opspoort...!

In 1995 zag ik "La Cité des Enfants Perdus" een overdonderd Sciencefiction-verhaal, wat nooit meer uit mijn top-10 is verdwenen maar deze debuutfilm (ongelooflijk een eerste film) mag er ook zeker wezen! Het is prachtig geregisseerd, heeft een uniek visueel ontwerp, maak slim gebruik van muziek, is ongelooflijk inventief en fantasievol en de vreemde personages zijn om van te houden Heerlijk stukje film-maken!

Fatsoenlijke en stijlvolle religieuze horrorfilm die begint met een veelbelovende openingsscène, maar nadat de hoofdpersonen het afgelegen klooster verlaten, het enigszins laat afweten. De film volgt een Russisch/Estlandse non die beweert dat een tweeling is verwekt door een onbevlekte ontvangenis. Het Vaticaan stuurt een stel priesters op onderzoek uit, maar leden van het geheime genootschap Vox Dei (de stem van God) hebben andere plannen. De eeuwige vraag over, en strijd tussen goed en kwaad. De film bezit prima visuele kwaliteit, maar schiet uiteindelijk tekort door een ietwat warrig uitgevoerd verhaal. Het plot wordt geplaagd door tempoproblemen, lastige overgangen en een gebrek aan duidelijke richting. maar de film was nog best spannend, helaas waren er maar gemiddeld hoeveelheid horrorscenes aanwezig: een paar gore-scènes (regelmatig in visoenen) zorgen hier en daar voor wat meer pit maar ook niet veel. Hoewel de film de moeite waard was om naar te kijken, slaagt heter uiteindelijk niet goed in zijn potentieel helemaal waar te maken.

De film heeft heel wat bekende namen uit de horror en film-wereld, echter die namen weten niet te voorkomen dat ik de film nog enigszins als acceptabel kan zien. Het lig niet aan de acteerprestaties van de A-List cast en ook regisseur Scott Derrickson toont soms best mooie beelden. Maar het is puur de uitwerking en invulling van het verhaal. Het verhaal is overigens gebaseerd op het boek 'Beware the Night' van politieagent Ralph Sarchie met daarin zijn griezelige en 'waargebeurde' zaken. Mijn vermoeden bestaat dat vooral filmproducent Jerry Bruckheimer een te grote zeggenschap heeft gehad in hoe de film eruit moet komen te zien. Wat heeft geresulteerd in een gemakzuchtige film. Het einde van de film staat min of meer wel vast met natuurlijk de uiteindelijke exorcisme, maar de weg er naar toe is een saai samenraapsel van zowat elk horrorclichés die je maar kan bedenken, aangevuld met de overbekende bombastische muzikale begeleiding tijdens de schrik-momenten. Ook is de film een mengelmoes van veel andere succesvolle films uit het genre. Om er een paar te noemen wat dacht je van; Fallen door de terugkerende muziek van The Doors, The Exorcist, afgezien van exorcisme kwam de oorsprong van de demon net als in die film uit Irak en dan was er nog de opzet van politie-thriller iets wat dus duidelijk uit Seven kwam. Nu had de uitdrukking; "beter goed geleend dan slecht verzonnen" nog van toepassing kunnen zijn ware het niet dat het de film verder grossiert in 'overkill' en toevalligheden. En op de koop toe worden we ook nog opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda en een tenenkrommend en dramatisch einde. Spijtig genoeg is de uitwerking van deze film allesbehalve geslaagd te noemen.

Een vermakelijke avonturenfilm van regisseur John Boorman ("Excalibur", 1981) Een film over een paar mannen die gaan wildwater-raften die zijn spanning heel goed opbouwt. Een ogenschijnlijk eenvoudig kano-tripje wordt echter verstoord door problemen die ze krijgen met twee lokale bewoners. Maar voordat je spanning en gekibbel van mannen op middelbare leeftijd krijg is er eerst totaal nutteloos...banjomuziek. En die banjo's gaan ook niet meer weg. Had gedacht dat ik dit leuker zou gaan vinden...misschien doordat soms de scènes lang bleven hangen het toch wat te gedateerd over kwam. Toch wel een degelijke film met één opvallende scène.

Vreemd...land van herkomst is Finland maar dit was een Amerikaanse film....? Enfin het uitgangspunt van deze low-budget thriller is heel simpel, op een ijzige avond krijg Leland 'Lee' Shaw, een 'pechvogel' -maaltijdbezorger meer dan alleen te weinig fooi. De film leunt op een sfeer van winterse isolatie en een gevoel van dreiging. De sneeuw, de verlaten weg en het compacte van een auto creëren enigszins spanning. Het was best een aardige achtbaanrit met wat bloed en geweld maar nergens te extreem. Zie wat vergelijkingen met Steven Spielbergs film "Duel" maar er is hier maar één enkele scene waar een vrachtwagen met sneeuwploeg, een auto achtervolgt. De rest van de film was toch iets anders? Neem niet weg dat ik wel vind dat er dingen ontbreken....Want wat is de betekenis achter dat vreemde kruis en waarom was het belangrijk? Wie was en waarom doet de chauffeur dit? Tja, als je de vragen, en geen antwoorden....achterwege laat dan was het een simpele B-thrillerfilm! Prima maar verwacht niets diepgaands of origineels. (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Fantastische film! Een mix van droge humor en horror. De dode komen volgens het verhaal naar zeven dagen weer terug en Dellamorte is degene die ze weer terug moet sturen. Everett is bijzonder goed gecast. Kortom het is een surrealistische horror met een behoorlijke dosis zwarte komedie waarvan ik heb gesmuld, zo vlak voordat ik mijn bed in ga duiken.

Regisseur Menahem Golan was vooral bekend doordat hij samen met zijn neef Yoram Globus mede-eigenaar was van The Cannon Group. Die in de jaren tachtig waren gespecialiseerd in het produceren van Amerikaanse actiefilms met een laag tot gemiddeld budget waaronder Runaway Train (1985), de vervolgfilms op Death Wish en deze Delta Force.

Het verhaal start met een zeer licht geïnspireerde scene van de mislukte reddingsoperatie Operatie Eagle Claw, daarna toont de film veel overeenkomsten met de kaping van Trans World Airlines-vlucht 847 uit 1985. Maar verder is het een fictief stuk met die ware gebeurtenissen als verhalende structuur; om puur, onvervalst machismo te laten zien.

De film bestaat in principe uit drie door elkaar afspelende verschillende gedeeltes; een rampenfilm met de gezichten van Shelley Winters, George Kennedy, Lainie Kazan, Robert Vaughn, Joey Bishop en Martin Balsam uit de jaren 70 en gaat over de gijzelaars in het vliegtuig en hun boosaardige ontvoerders. Lee Marvin (zichtbaar ongemakkelijk in zijn laatste filmrol) die zijn mannen voorbereidt om het vliegtuig te bestormen. En Chuck Norris die Robert Forster achtervolgt op zijn ongelooflijk coole motorfiets uitgerust met machinegeweren en raketten.

De film is één van de ambitieuzere inspanningen van Cannon Film. Het is echter geen goede film maar wel een leuke film geworden! En als de missie is volbracht, de geredde passagiers allemaal een Budweiser hebben en samen triomfantelijke zingen 'America the Beautiful' leefde ze nog lang en gelukkig!

Het voelt op de een of andere manier als een origineel uitgangspunt, maar die niet helemaal gelukt is. Het resultaat is een film die soms verontrustend was en waar een vreemde maar aantrekkelijke sfeer hangt. Katie die net is ontsnapt uit een sekte (geleid door Larry Fessenden!) gaat werken in een zorgcentrum. De kwaadaardige krachten volgen haar mogelijk nog steeds, zo ze moet zien te voorkomen dat deze één van haar patiënten met het syndroom van Down claimt. Waarom, wordt nooit duidelijk gemaakt...Waardeer wel hoe persoonlijk deze film voor de regisseur Chad Crawford Kinkle is. Hij bouwde de film rond zijn zus Stephanie, die het syndroom van Down heeft en een van de hoofdrolspelers speelt. Helaas wel een beetje te traag en het verhaal voelde uitgerekt en repetitief aan. Dus niet de meest vermakelijke, maar wel een aardig leuk probeersel

Een bijzondere film was het wel! Een film die laveert tussen thriller en mystiek. Piotr “Pyton” arriveert in Polen om met zijn verloofde Zaneta te trouwen. Ze gaan trouwen bij het familie landhuis en voordat dit gaat plaatsvinden moet er nog wat boompjes weggehaald worden. Tijdens de werkzaamheden ziet Piotr wat menselijke botten. Eerst vertelt hij niets maar tijdens de trouwerij en het daarop volgende feest gebeuren er vreemde dingen. Nadeel van de film is dat alles afspeelt op één locatie. Hierdoor verandert de film vooral in een klucht. De vader die alles wil verbergen voor de gasten. Een dominee, dronken broers, de bruid en de bruidegom waar duidelijk iets mis mee gaat. Iedereen loopt van de ene kamer naar de andere, komt binnen of gaat weer weg. En ondertussen vloeit de wodka rijkelijk. Dit irriteerde me in deze film lichtelijk. Het acteerwerk was dan wel zeer goed. Geen topper, maar wel een film die interessant genoeg is om als liefhebber van films een keer gezien te hebben. Als was het maar omdat regisseur Marcin Wrona na deze film zelfmoord heeft gepleegd.

Van regisseur Steven Boyle zal je waarschijnlijk niet gehoord hebben, echter is de kans groot dat je weleens iets van hem heb gezien. Hij is namelijk geen onbekende in film, en ook niet in horror, furore maakte hij met make-upontwerpen en wezenseffecten voor films variërend van Love and Monsters (2020), Jungle (2017), What We Do in the Shadows (2014), The Hobbit:(2012) en Daybreakers (2009) Die laatste is van de The Spierig Broers en één van hen (Peter) deed hier de score.

De drie broers Jake, Phillip en Graham, zijn na de dood van hun vader George verder gegaan, maar niet zonder het trauma. Jake en Phillip blijven op de familieboerderij, Graham verlaat het ouderlijk huis, begint een garage en neemt een meisje genaamd Cole in dienst. Het zijn de bekende dingen over personages die hun trauma onder ogen moeten zien...visueel tot leven gebracht met horrorelementen

Tja en het is direct duidelijk dat Boyle zich meer op zijn gemak voelt als het gaat om het vervullen van de technische aspecten van de speciale effecten. En de meest van de tijd praktische effecten, het is dan ook het sterkste elementen van de film. Zeker in het derde bedrijf deinst hij niet terug voor de bloederige details, en dat met een beperkt budget

Helaas schiet de film uiteindelijk tekort in het leveren van een volledig samenhangende of meeslepende ervaring. De film wisselt ongemakkelijk tussen emotionele beats en horror. Daardoor lijkt het of iemand moeite had om te beslissen in welke genre ze een film wilden maken, het leverde een ​​inconsistente toon of tempo op. Tja, het lijdt onder problemen van debuutfilms maar hij slaagt door goede effecten de moeite waard te blijven. Let op ,de film eindigt met een scène halverwege de aftiteling, wat een open einde suggereert.

Ik zeg niet dat dit goed is, maar je krijgt wat het belooft; een stelletje studenten dat naar een eiland gaat om deel te nemen aan een wedstrijd onderbroeken zoeken en wordt vermoord door een demonische piñata! Maar voordat het zo ver is kwam er eerst nog wel een geschiedenisles van zeven minuten over het ontstaan van de piñata. Tja een kwaadaardige piñata is natuurlijk al een belachelijk uitgangspunt en ik zou echt niet weten hoe je hier nog iets beters van kan maken. Misschien dat het wat creatiever was geweest als het uit de jaren '80 kwam? Nu vertrouwen ze voor de speciale effecten teveel op goedkope CGI. Duidelijk ook pas achteraf toegevoegd. Het pinata-monster zelf is een op klei lijkende man maar verandert in de loop van de film in andere lelijker uitziende vormen. Ook besteden ze veel te veel tijd aan het tonen van afschuwelijke, niet te ontcijferen pinata-visie-effect. Een soort Predator-perspectief. Ik had graag wat meer praktische effecten gezien en misschien wat meer variatie in de kills? De personages zijn de bekende stereotypen en de cast die ze spelen zijn van het soort; waar ken ik die ook alweer van? Typische jaren '00 horrorfilm en verrassend genoeg niet van SyFy Channel.

Demon Seed, gebaseerd op een boek van de Amerikaanse schrijver Dean Ray Koontz, is een sterke psychologische sciencefiction thriller. De film handelt over het schrikbeeld van kunstmatige intelligentie die de controle over ons mensen zullen overnemen. Uiteraard wordt de computer de meest verregaande en enge eigenschappen toegedicht. In deze film is het de ultra-geavanceerde computer Proteus IV (de stem van acteur Robert Vaughn) die de drang heeft tot voortplanting. Om dit te bewerkstelligen terroriseert hij Susan Harris (een prima rol van Julie Christie) de vrouw van zijn schepper. De film moet het verder niet hebben van grootse special effects, actiescènes of schrikeffecten. De film toont meer de psychologische strijd op tussen mens en computer maar doet dit wel erg effectief. Het camerawerk is degelijk. Hierdoor blijft helaas wel het echte vuurwerk een beetje uit. Gelukkig blijf de film door de centrale thematiek wel boeiend als ook bizar.

Tot slot nog een dramatisch feitje over de regisseur Donald Cammell (1934-1996) Deze maakte in zijn leven slechts vier films, waarbij Demon Seed zijn tweede film was. Na zijn vierde film Wilde Side, die tegen zijn zin zwaar werd geëdit, pleegde Cammell zelfmoord.

In 2019 bracht regisseur Thomas Smith de no-budget film noir fantasy-horrorfilm Demon Squad uit, (te vinden op You Tube) waarin je kennismaakt met paranormaal onderzoeker Nick Moon. De film kreeg een flinke boost in bekendheid toen hij in 2022 te zien was in het dertiende seizoen van Mystery Science Theater 3000 Door die boost en een Kickstarter-campagne lukte het om een tweede luchtige paranormale detectivefilm met de charmante hoofdpersoon Nick Moon te maken. Deze is ook een stuk beter dan de voorganger maar hoe charmant de film ook mag zijn, het grootste struikelblok blijft wel het budget en de lange speelduur. Het blijft dus een horror-noir-verhaal dat meer draait om uitgebreide dialogen en personages die vertellen in plaats van laten zien dan om spektakel. Er zijn weliswaar een paar visuele effecten, maar de actiescènes zijn schaars en ingetogen. De beperkingen van het budget zijn duidelijk zichtbaar, maar eerlijk gezegd was deze mix van camp, horror, fantasie en het detectivegenre helemaal niet zo verkeerd!

Hoewel het als een vervolg wordt gepresenteerd is deze film niet veel meer dan een remake, een bijna exact kopie van de eerste, alleen speelt het op een andere locatie; het filmdoek werd vervangen voor de tv in een appartementencomplex. Verder volgt het verhaal dezelfde lijnen als zijn voorganger, waarbij merkbaar de meeste ideeën volledig uit het oorspronkelijke script wordt gehaald. Meestal bezit een tweede deel elementen uit het eerste in de overtreffende trap. Dat is ook hier het geval echter precies de verkeerde... er is hier meer geschreeuw, gekrijs en geren. En juist het bloed is hier minder en niet eens zo indrukwekkend als voorheen. Er is een volledig geruïneerde scene waar een klein gremlin-achtig wezen een zwangere vrouw aanvalt. Dat is niet alleen een slechte scène door het als maar voortdurend hoog piepgeluid, het is ook nog eens veel te lang. Het hoogtepunt was één grote anticlimax want die is een complete chaos. Het plot en de manier waarop het is uitgewerkt, voelt gewoon erg lui aan. Aan de andere kant zijn er nog wel twee leuke metamorfoses. (de eerste Demon en een hond) Echter een voldoende kan ik aan de film niet kwijt!

Eigenlijk behoort de film zeker een halve punt minder te krijgen want goed was deze film helemaal niet! Maar ik ben ruimhartig omdat ik de legende, over de zes slaven die door voodoo opstaan, en zes blanken moeten doden voordat ze terugkeren naar hun graven, erg cool vond. Helaas ontbreekt het de film verder aan alles. Een voodoo-zombiefilm dus...maar we krijgen rondlopende en rennende mensen en dat doen ze niet eens van die zombies. De gore en het bloed was redelijk goed gedaan maar helaas was het niet meer dan zo ongeveer een oogbal per keer. Die sterfscènes zijn daarnaast ook repetitief. De zombieslaven zagen er goed uit en elke zombie had zijn eigen ‘kenmerkende’ wapen. maar zelfs dat wordt niet goed gebruikt. Al met al was de gore dus veel te mager! Het acteerwerk is uiteraard van typische Italiaanse horrorfilm kwaliteit. (niet best dus) Ondanks de (Italiaanse) titel heeft deze film van Umberto Lenzi ook niets te maken met de Demons-serie van Lamberto Bava en was net als Bava's Demons 3: The Ogre niets minder dan een marketingtechnische reden voor de Amerikaanse markt.

Standaard maar dan ook in alles is het een erg standaard film. Wat jump scares, en er is een geest in het demonische huis. Maar vooral veel geklets!! En dat nekt de film. De film is nog minder eng als een ritje in een spookhuis op de kermis.

Zo slecht als de vele recensie beweren was dit nu ook weer niet! Zeker als je bedenkt dat dit is opgenomen tijdens de Covid-pandamie en voor maar een fractie van het budget van zijn voorgaande films District 9, Elysium, en Chappie. Het beste van alles is dat daardoor Neil Blomkamp ook beperkt was en daardoor het een film met een zekere intimiteit was. Wel zijn er veel scènes die plaatsvinden in een VR-wereld, maar ondanks die nieuwe volumetric capture-technologie was ik (nog) niet zo onder de indruk van die beelden. Om eerlijk te zijn, de engste, meest verontrustende scène in de hele film komt van een 100% praktische! Het demon-ontwerp is redelijk goed; het is een soort kruising tussen een middeleeuwse pestdokter en een banshee. Helaas blijft een cool gegeven (black-ops-priesters in dienst van het Vaticaan) vervolgens bijna volledig uit de film. De film blijft teveel bij het familiedrama van Carly en haar moeder Angela en de standaard katholieke demonische bezetenheid. Het is simpelweg een mengelmoes van coole genreconcepten die helaas nooit helemaal goed samensmelten. Al met al had Demonic beter gekund, maar het bezit een flink tempo en houdt je genoeg geïnteresseerd om te willen zien hoe het afloopt. En dat is toch nog een stuk beter en solide dan vele andere horrorfilms met bezetenheid, wat het zeker de moeite van het bekijken waard maakt.

Demons of the Mind is best een uitdaging om te beoordelen, want ik kan maar niet besluiten of ik de film nu slim in elkaar vind steken, vrij ambitieus is of dat hij domweg gewoon slordig is. Het verhaal is een vreemd troosteloos verhaal over abnormale psychologie en vindt plaats in de voor Hammer zo bekende karakteristieke periode met tevens veel horror-elementen/clichés van die studio maar het wordt dan wel weer met zeer mooie verbeeldingskracht gebracht. Het gaat over Baron Friedrich Zorn (Robert Hardy) die een obsessie heeft over een akelige familiegeheim van incest en geweld. Zijn zoon Emil (Shane Briant) en dochter Elisabeth (Gillian Hills) sluit hij daarom op in hun kamers en worden verzorgd door hun tante Hilda (Yvonne Mitchell) Aan Dr. Falkenberg (Patrick Magee) de taak om ze te genezen. Briant oogt hier meer als een rockster en is geen talent. Terwijl de rest van de cast wel netjes en goed acteert. De setting, decors en dames zijn eveneens weer om te smullen. Tja, de film is zeker prima het bekijken waard, maar toch blijft die ongewone mix van psychologische thriller, horrorfilm en familiedrama voor mij een raadsel om goed te beoordelen.

Het was zeker niet slecht, zelfs genoten van de film maar het deed ook niet veel meer dan wat we al niet eerder zagen in slashers. Het enige wat dit deed onderscheiden was de manier waarop ze het lieten zien. De film wordt namelijk getoond via vensters op computerschermen, mobiele telefoons en webcams. (al is de film daar niet altijd even consequent in) Ik keek de film op een laptop en aan het begin dacht ik... help wat gebeurd er nu, het kostte me dan ook even voor ik het door had! De film had ook geheel onverwacht een aantal bloederige kill-scènes. Het maakt samen met de laatste scene dat deze variatie op het found footage vrij degelijk was! Niets nieuws maar wel solide genoeg.

Veel meer van hetzelfde maar met een langere tijdsduur, de film komt ook later opgang. Het lukt regisseur Yuzna niet om zijn eerste film te overtreffen, omdat hij zich de eerste 45 minuten feitelijk alleen maar op de gekte en romance van de tandarts richt. Het grootste deel van de film zie je dus het centrale personage uit deel één die probeert zijn psychopathische driften te weerstaan. Zonder succes natuurlijk! De special effecten zijn wel goed. De film speelt daar lekker in op de angst voor de tandarts met close-ups van injecties in de mond en geboorde tanden. Helaas duurt het te lang voordat de prent op gang komt. Mijn waardering is krap 3 sterretjes want eigenlijk is dit gewoon meer van hetzelfde als het origineel, alleen zijn er een paar scenes met grovere gore.

Een veel voorkomende fobie is Dentofobie oftewel angst voor de tandarts. En ja misschien ook wel begrijpelijk want het is toch een kwestie van vertrouwen en de bedoeling dat je je veilig voelt, maar bij deze film dus uiteindelijk wel wegvalt! Regisseur Brian Yuzna of eigenlijk Stuart Gordon (de schrijver van het script) speelt uitermate goed in op deze angst! Het verhaal van de film is niet bijster sterk; een tandarts die na de ontrouw van zijn vrouw compleet doordraait. Zwaar op de hand zijn de makers nooit, het draait allemaal om, de martelscènes, en die zijn gelukkig sterk in beeld gebracht. Al is het ‘gore-gehalte’ niet zo uitbundig als in sommige andere films van Yuzna. Maar met een tandartspraktijk als decor voor een horror doe je al veel goed en is bovendien ook een keer wat anders. Open wide..!