Meningen

"to pee or not to pee" of "please remove your restrictive knickers"

Tja de bizarre hersensspinsels van een rockster... oftewel Bruce Dickinson de zanger en tekstschrijver van de succesvolle band Iron Maiden. Dat doet hij al jaren zeer verdienstelijk! Daarnaast is hij ook piloot en ongetwijfeld een aardige kerel. Wat hij echter NIET is, is een goede scenarioschrijver! Heavy metal en satanische duivel-aanbidding gaan natuurlijk prima samen! Niet heel verwonderlijk dat 'De slechtste man ter wereld'; 'Het grote beest van zwarte magie'; de occultist en beruchte schrijver Aleister Crowley hier dan ook de hoofdrol in had! Maar het wemelt alleen maar van de belachelijke regels in deze film!

Het begint allemaal met een proloog waarin twee studenten Derek en Clive een bezoek brengen aan de ouder wordende Crowley. Een halve eeuw later zijn ze allebei Cambridge-academici. Alwaar ook professor Haddo (Simon Callow), een ongevaarlijke excentriekeling met het haar van Boris Johnson en het stotteren van KK-Ken uit A Fish Called Wanda les geeft. Via een Amerikaanse professor, Mathers, een 'virtual reality-pak' en toevalligheden die te bizar (en belachelijk) zijn om te vertellen wordt hij gereïncarneerd tot de geest van Crowley. Opgewaardeerd tot de praterige kale linkerhand van Satan.

Dickinson en regisseur Doyle proberen het met Shakespeare, Einsteiniaanse fysica als het moderne equivalent van alchemie. Schrödinger, het onzekerheidsprincipe, parallelle universums, Stephen Hawking en de Bijbel. Had ik de borsten al genoemd? Uiteindelijk moet het uit te komen bij het uit te voeren van de oude rite de 'Chemische Bruiloft'. Wat eigenlijk inhoudt dan er zoveel mogelijk naakte meiden bij elkaar werden gezet en een orgie hadden.

Het meeste werd allemaal ingeroepen, als decoratie maar een echt interessant plot of ondersteunend iets werd het niet! Het leek meer op pseudowetenschap complottheorieën of een reden om tegen wat heilige huisjes aan te schoppen met de schokwaarde van een schooljongentje. Het is een opzet met weinig verrassingen, veel geklets of gezwets over Crowley, Shakespeare of de Bijbel en verstokken van enige horror gruwelijkheden.

Ook in Korea worden films gemaakt in het Wuxia-genre. Een genre dat zich laat herkennen door actie te mengen met intriges en historie. We bevinden ons dan ook ten tijde van de zeventiende eeuw, de Joseon-Dynastie in Korea, een nogal chaotische periode waarbij de maatschappij bedreigd werd door een Japanse invasie. Maar wel een goed toneel om film in dit genre te laten afspelen. De militaire academie "Clear Wind Shining Moon" leidt een divisie met studenten op onder de noemer 'Sword in the Moon'

De film doet een paar dingen erg goed. Zo was de band tussen de geheimzinnige huurmoordenaar en de vaardige paleiswachter best gedurfd. Wie is er goed en wie slecht? Ook het noodzakelijke liefdesverhaal dat normaal standaard is in deze films, ontbreekt zo goed als. Daarnaast zijn de geslaagde aanslagen op de ambtenaren lekker in een beeld. Wat een paar fijne bloederige scenes oplevert. Samen met een paar sfeervolle scènes de pluspunten van de film.

De film toont met dit soort elementen zeker potentieel. Helaas wordt dit potentieel in de tweede helft van de film niet doorgezet, en worden de sporadische mindere momenten of aspecten van de eerste helft verergerd. De gevechten worden eentoniger, onduidelijker (doordat veel erg donker is), en het drama verandert in melodrama. Vernieuwend was het natuurlijk niet en doordat de mindere elementen steeds meer de overhand kregen blijft het bij een aardige poging, die voor de liefhebbers nog wel genietbaar is.

Dit is domweg één van de slechtste Bigfoot-film die erin pakweg de laatste 20 jaar moet zijn gemaakt. Er is een enorm gebrek aan scenes met actie. Meest van de tijd kijken we naar een stel mannen die rond een kampvuur, elkaar verhaaltjes vertellen. Saaier kan het niet denk ik? Pas rond het laatste half uur, proberen ze nog wat aardige goor er tegen aan te gooien. De film redden doet het echter niet. Vrijwel elk personage is vervelend en hoewel ik het niet erg vind om slecht acteren te zien, was dit toch echt beschamend. Het script is gewoon rotzooi en elke andere B (Bigfoot)-film is boven deze aan te raden. De ene ster die ik hieraan weggeef zijn voor de paar blote borsten en een paar scenes met wat bloed. Een kortere tijdsduur, minder geklets en meer splatter hadden van deze film vast en zeker nog iets kunnen maken. Nu is het vooral het zoveelste mislukte fan-vehikel.

Gefilmd in 1985 en gepland voor een release in 1986, die er dus pas kwam in 1987 voor Europa, Amerika moest zelfs nog wachten op de VHS-release in 1988. Meestal betekent dat niet veel goed, maar de film bewijs het tegendeel. Hoewel de titel anders deed vermoeden en klinkt als soft-core-porno. Echter door een creatief scenario van Michael Almereyda ook regisseur van apartere werkjes) was het gegarandeerd genieten van een zeer geslaagde variant op Mad Max 2: The Road Warrior (1981)

Regisseur Steve de Jarnatt deed fantastisch werk aan het bouwen van een rare, futuristische wereld (de toekomst is 2017 om precies te zijn); het stedelijke Anaheim (een dystopische metropool), de Wild West-achtige salon, Pac-Man-achtige lampen, handige vaatwasser/spoelbak en niet van echt te onderscheiden seksrobots want romantische encounters tussen twee mensen zijn vooraf bepaald in een gedetailleerd juridisch contract.

Tussen de actiescènes en het racen met een rode Ford Mustang is er een apart gevoel voor humor. Een soort geestige satire over consumptie; een seksrobot heeft de voorkeur boven het echte werk, recycling van goederen, broodroosterovens zijn handig voor het roosteren van ratelslang en de bad guy staat aan het hoofd van Californische swingers. En let op; Robby the Robot en Gort verschijnen op de achtergrond van de robotfabriek.

Maar te midden van deze 'onzin' is het Melanie Griffith die deze film maakt! Ze is geloofwaardiger in de rol dan je zou denken. Ze steelt de show en is geweldig als Edith, met roodbruin geverfd haar, en zijdeachtige, rasperige stem .Wat was ze een fijne stoere badass chick! Kortom dit was een fantastisch post-apocalyptisch actieverhaal met een filmische explosie aan ideeën, genres, tonen en mogelijkheden.

Best een vreemde eend deze slasher-film want waar in de meeste genregenoten seksuele activiteit juist wordt afgestraft, heeft hier een seriemoordenaar het voorzien op de tienermaagden. Maar voor dat wat originelere concept is de film verder nagenoeg ook net als elke andere slasher van eind jaren 90 / begin 00 vol veel met voorspelbare plotpunten. (of eigenlijk slashers in het algemeen) De identiteit van de moordenaar is gemakkelijk te achterhalen. Er is bloed te zien bij de moorden, maar de meeste gebeuren wel buiten beeld, dus het wordt nooit te gek. En er is een High School- orgie in deze film, maar die bevat dan weer geen naaktheid. Nu begrijp ik dat de MPAA (post-Columbine) tienerfilms dwong om veel van hun inhoud te knippen en te veranderen, en dat zodoende bijna alle bloederige sterfscènes ontbreken. Maar het is ook duidelijk in de film te zien dat de scriptschrijver Ken Selden (satire en komische elementen) en regisseur Geoffrey Wright (serieuzere slasher) beide een andere visie hadden van hoe scenes eruit moesten zien. De film is daardoor net iets te onevenwichtig, zeker niet geweldig maar wel aardig genoeg om niet in hetzelfde kamp te vallen als de horde films die uitkwam na de Scream- hype. En daardoor denk ik dat dit toch wel één van de leukere Scream- copycats is. Zeker als het vermiste beeldmateriaal met de Grafische moorden ooit nog eens opduiken!

Erg goede maar ook een best moeilijke (als in gewaagde) film! Want voor wie is deze film bedoeld? We zien naast een stevige bloederige martelporno, ook een flink stuk drama, die meer past bij art-house films. Zo als gebruikelijk bij Aziatische films springt de film van het heden naar verleden en zijn daar ook nog flashbacks te zien. Echter is het verhaal niet zo heel erg ingewikkeld. Het zijn dan ook de zwart-wit scènes, het veelal ontbreken van muziek tijdens de meest gruwelijke taferelen, en het inzoomen op het gezicht van Buss die een bijzondere sfeer creëren. En de bereiding van de inhumane delicatesse zijn heerlijk vormgegeven. Het personage Buss wordt meer dan uitstekend vertolkt door actrice Mai Charoenpura. Regisseur Tiwa Moeithaisong weet dan ook een zeer fijne en zeker voor Thai-horror, originele film te brengen.

“French is the preferred language”

Tja...vandaar dat in de film bijna alleen Engels wordt gesproken? Alhoewel dit waargebeurde verhaal over de 18e-eeuwse Franse componist en violist Joseph Bologne, Chevalier de Saint-Georges fascinerend is en het kleurrijke personage een mooie, spannende biografische film verdient. Krijg hij die hier niet! De filmmakers lijken niet echt geïnteresseerd in St Georges hofleven en kunstenaar. Zijn eigen muziek staat niet eens centraal in de film! Ze tonen dus alleen interesse in zijn sociale status en afkomst omdat het modern en hip was. Waarom deze man niet gewoon op een voetstuk zetten maar hem juist degraderen tot een trieste, zielige underdog?

Het had een verkenning van het personage kunnen (moeten) zijn, zijn successen en motivaties, hoe het was om een ​​persoon van kleur te zijn aan het hof van Lodewijk XVI, hoe hij revolutionaire waarden omarmde en hoe deze weerspiegelden op zijn eigen toestand. Wat je krijg is een soapachtige romance en de gevolgen daarvan a la Bridgerton met postmoderne taal en moderne gevoeligheden. Deze zwarte man had een vriendschap met Marie Antoinette, was dat niet sensationeel genoeg?

Acteren, cinematografie, decors & kostuums, biografische onderwerp, waren allemaal prima. Maar dit interessante verhaal verdiend een veel beter script! (wil het woord oppervlakkig er net niet voor gebruiken!) Misschien dat een modern publiek met luchtig cherry-picking uit het leven van een historische figuur ervoor zorgt dat ze op die manier meer wil weten. Of is toch de serie-achtergrond van de makers waardoor de film te hoog gegrepen was Helaas werkte er iets niet voor mij! Joseph Bologne was absoluut een buitengewone man, die een film verdiende maar dit liet veel te wensen over.

Géén echte ervaring met horrorfilms uit Bollywood maar deze lijkt alleen maar te zijn gemaakt voor een boodschap en daarnaast onderweg enorm verdwaald. Niet alleen in de boodschap maar ook in horror-clichés, opbouw en zijn overdaad aan speelduur (2 uur en 10 minuten). Er zijn enorm veel overbodige scènes. Je ziet de zwangere Sashki en Hemant hun comfortabele levensstijl leven, waarna ze gedwongen worden dit te ontvluchten naar de 'middle of nowhere' tot zover is het alleen nog maar drama en gesprekken. Platteland versus stedelijke leven. Opvallend ook een scene met een banner met een waarschuwing voor alcohol en tabak gebruik. Het is ook pas als ze bij de boerderij zijn dat er een paar schrikreacties zijn en enge kinderen rondrennen. Actrice Nushrratt Bharuccha is een schone dame maar zij en de rest van de cast komt met het acteerwerk ook niet verder dan een soap-gehalte! Het is nobel om de gelijkheid van vrouwen-boodschap over te brengen voor een land waar dit veel minder vanzelfsprekend is Tja en de "grote onthulling" aan het einde van de film voor doorgewinterde horrorfans nu ook niet heel bijzonder! Laat ik daarom gul zijn en het belonen met een net voldoende

Fantastische anti-superheldenfilm! In de kern is het misschien een eenvoudige film. Zoals in elk verhaal over superhelden zal de keuze voor het goede, de keuze om anderen te helpen, het moeilijkste pad zijn, maar ook het meest lonende. Maar...hier is er geen held, zijn meisje en een schurk, nee er is een Italiaans maatschappelijk buitenbeentje, een meisje dat in dromen is gevlucht door misbruik en een slechterik ergens succesvol in wil zijn. Dit zijn ontegenzeggelijk Enzo, Alessia en de zigeuner. Prachtige actie, en donkere fotografie die er alles aan doet om van Rome een smerige stad, vol uitschot, maffia en drugs, te maken, Een stad die ontzettend veel behoefte heeft aan deze vanillepudding-etende held. Claudio Santamaria speelt hem heerlijk dromerig en Ilenia Pastorelli als het meisje, hemel iedereen wil haar wel redden! En deze urban fantasy in Italiaanse stijl met een portie ontroerende romantiek, was pas het regiedebuut van de regisseur Gabriele Mainetti...Dit was genieten!

Sfeervolle film binnen het Italo- horror genre! Er is duidelijk de hand in te zien van Dario Argento. Had van deze regisseur nog niets gezien maar nu lees ik hier dat Michele Soavi andere werk nog beter is! Die ga ik dan ook zeker bekijken! De gotische sfeer in deze film is prachtig en ook de Indiana Jones-achtige verborgen gangen en mechanisme zijn super! De demonische creatuur ziet er fanatische uit. De openingsscène is memorabel en de goed gedoseerde gore is lekker! Op sommige momenten was de film iets te fragmentarisch. Maar dit is zeker een parel in het Italo horror genre. Wilde dat heden te dagen er meer van dit soort films werden gemaakt!

Met een titel als Child Eater en met een poster waarop een redelijk eng monster staat lijkt het alsof de film veel Gore belooft. Dit is niet het geval! Nee, de film gaat over een soort boogeyman, een monster dat in je kast leeft en heeft vooral sfeer en spanning. Na een verontrustend begin zien we hoofdrolspeelster Cait Bliss, die hier de rol van Helen speelt. Nu is zij niet de grootste actrice maar hier als het buurmeisje dat komt oppassen op het jongetje Lucas is ze overtuigend genoeg en zeker zeer verdienstelijk. Rustig aan komen we meer over haar te weten en over Lucas. En zelfs de boogeyman krijgt nog wat achtergrond mee (het zij wel mager) Enfin alles staat of valt met die killer en laat die nu net een zeer sterke troef zijn! Zijn uiterlijk is, zoals je op de poster ook een beetje kan zien, aardig eng. En ook weet regisseur Thoroddsen een nog spannendere sfeer te creëren door in kleine ruimtes en in het donker te filmen. Naast die donkere spannende sfeer is er ook ruimte voor wat gave bloederige scenes. De film roept soms wat herinneringen op aan de oudere horrorfilms maar heeft ook nog genoeg eigens. En het verhaal over een blinde man die ogen eet om weer te kunnen zien is erg fijn. De film is zo goed dat ik zelfs hoop dat er nog een tweede deel van uitkomt met meer over deze boogeyman!

Was lichtelijke terleurgesteld in de film. Soms had ik het gevoel dat er van de hak op de tak werd gesprongen. Ik zag beelden maar de reden waarom ze in de film zaten was soms erg vaag. Ook de keuze voor het in hoofdstukken delen vond ik zelf niet geslaagd. En dan was er nog de voice- over die af en toe langs kwam en die ik minder vond. Maar goed er zat ook perversiteit Necrofilie en die was opzich wel vreemd en shockend.

The Omen meets Night Of The Living Dead. Om precies te zijn combineert de film meerdere horror-thema's tot een mash-up van stijlen en ideeën. Om nog even terug te komen op de eerste zin; het start met een bovennatuurlijk meisje maar verder naar het einde veranderd het in on-traditionele zombiefilm. Waarin dan zo beetje elke Clichés is verwerkt. We zien Halloween, bliksem en onweer, de hond die het eerste slachtoffer wordt, zelfs iets dat op een vogelverschrikker lijkt en veelvuldig gebruik van de rookmachine. Echter zijn de kills best goed en bloederig. Regisseur Voskanian bezit verder maar weinig talent want sommige stukken zijn te donker en onduidelijk. Toch weet hij op een of andere manier een redelijk goede sfeer te scheppen en lukt het de film ondanks zij goedkope amateuristische uitstraling toch om een voldoende te entertainen. De mooie Alicianne Del Mar met haar tot op haar kont is aan het einde trouwens vrij irritant met haar gegil. Maar is dat haar aan te rekenen of de foute geluidsband? Daarnaast is er trouwens ook een vreemde soundtrack.

Vooral een erg saaie cinematografische film met veel scenes die nergens toedienen. Om er een paar aan te halen: 1) een processie voor waarschijnlijk een begrafenis maar wie? 2) Een vrij lang shot van een gordijnkoord die vlam vat maar verder niets van een brand 3) Moeder schrijft een brief in het Duits maar aan wie? De film is gesitueerd aan het eind van WO1 (1918) en de film begint dan ook met beelden van mensen en taferelen uit die tijd. De vader houdt zich bezig met het afronden van de moeizame vredesbesprekingen. Moeder is vooral gelovige en stijf. Zoontjeslief krijgt dus minder aandacht en wordt... fascistische leider ??? De film is opgedeeld in gedeeltes en die worden Tantrums genoemd . Wat zich zoiets laat vertalen als woede-uitval of driftbui. Met uitzondering van de laatste, waren er maar weinig echte uitvallen en was de gehele film vooral erg kalmpjes. Waarschijnlijk refereert het genre Horror naar het einde, echter veel Horror zit er niet in de film.

Hmmm, er is iets vreemds met deze film? Zoals je ziet staat erop de poster gebaseerd op een waargebeurd verhaal. En meestal betekent dat niet veel goeds. En inderdaad deze film heeft ook van die kitscherige zielige en feelgood momenten. De hoofdrolspeler die niet wil maar dan tot inkeer komt. Een vrouwelijke tegenspeelster die naar wat omhalen toch voor hem valt. Kinderen tja die doen het altijd goed, zeker wanneer ze ook nog wees zijn. Maar toch... de manier waarop het in beeld gebracht wordt? Ten eerste hielp de locatie enorm mee. De grote diversiteit van Chinese landschap is werkelijk waar prachtig. Daarnaast speelde misschien de setting van de Japans-Chinese oorlog op de achtergrond erg mee. En dan was er nog de authentieke aankleding en ook de aandacht van de taal. Jonathan Rhys Meyers is nu niet één van mijn favoriete acteurs maar doet het hier zeer goed en geloofwaardig. Zoals hij langzaam aan steeds beter Chinees spreekt was toch redelijk bijzonder. En natuurlijk is de geschiedenis behoorlijk verfraaid en kloppen veel dingen niet met de werkelijkheid. Door dit alles bij elkaar is het een heerlijke charmante film geworden.

Een stel tieners met 'zonden' als zwangerschap en homoseksualiteit wordt naar een reformatorische retraite gestuurd voor een conversietherapie. Dan gaan ze dood...

Oké het is er duidelijk niet op uit om een ​​genre-meesterwerk te worden. Dat was wel te zien aan de filmposter en schrijver-regisseur Christopher Wesley Moore kan best goede bedoelingen hebben gehad. De film is ondanks zijn beperkte middelen niet eens helemaal amateuristisch. Op het gebied van cinematografie, productieontwerp en de score was er weldegelijk kundigheid. Ook het aantal doden was vrij hoog en hoewel de moorden niet overdreven bloederig zijn, zijn ze ook niet bloedeloos. Dat is zeker beter dan steekpartijen en moorden buiten beeld wat veel vaker gebeurd in low-budget- films. Maar helaas kiest het ook voor een langzaam tempo en veel gepraat tussen de personages. Nooit een heel goed idee met een microbudget...vertrouwen op acteerwerk. Actrice Jo-Ann Robinson (Scalps (1983), Worry Dolls (2016) Darlin' (2019) heeft de meeste ervaring en is zodoende ook de meest opvallende. Ja deze film is amateuristisch maar iedereen was toegewijd en in de categorie laag budget heb ik veel ergere gezien.

"He Who Walks Behind the Rows"

Deze de film met een bewerking van een zeer kort verhaal van Stephen King (vijftien bladzijde ofzo) opnieuw gekeken En ondanks dat het heel erg een film van zijn tijd is, is er iets aan de folk-horrorfilm van regisseur Fritz Kiersch uit 1984 dat ik nog steeds erg leuk vind. King bracht het verhaal voor het eerst uit in 1977, waar hij de inspiratie vandaan haalde is niet duidelijk maar het kan best zijn dat één van de invloeden kwam van de film Who Would Kill a Child? (1976) Enfin...het script wat niet van King komt, is ook grondig verbouwd...

Burt en Vicky (gespeeld door Linda Hamilton van vóór de Terminator) rijden met de auto naar het westen van de VS Een ongeluk/gebeurtenis doet ze terechtkomen in een stad midden in eindeloze maïsvelden met een sinistere jeugdige sekte Ik zou de film niet een slowburner willen te noemen, maar het ontvouwt zich wel in een zeer weloverwogen tempo. En het is nauwelijks een geheim dat er slechte kinderen op komst zijn in een horrorfilm met deze titel

Helaas is niet alles werkt even goed! Het is duidelijk dat de film budgetbeperkingen had en dat hij wijselijk grote effecten vermijdt. Maar tegen het einde van de film kan het niet anders en... au pijnlijke special effecten! En een zevenjarige voice-over is ook geen goed idee! Maar de soundtrack met zingende kinderenkoor en een effectief griezelige zonovergoten sfeer, roept deze film zeker wat rillingen op Maar het in plaats van satanisten, met hun geitenhoorns en rode capes, een groep ultraconservatieve en evangelisch kinderen, blijf wel erg creepy!

Toen in 1984 Stephen Kings korte verhaal werd verfilmd, schreef hijzelf het scenario Maar dit script werd genegeerd ten gunste van het toentertijd conventionelere scenario van George Goldsmith. Het was geen meesterwerk, hoe je het ook wendt of keert en het zal altijd een raadsel blijven hoe het kan dat er zes direct op video-vervolgen volgde.. Syfy-channel is slim genoeg om wanneer die film 25 jaar oud is om dat script aan te kopen. Dit is dan ook min of meer de film zoals Stephen King hem had bedoeld!

Als gevolg hiervan keert de film veel meer terug naar het originele korte verhaal. Burt en Vicky zijn nu dan ook een kibbelend en ruziemakend getrouwd stel. De film reconstrueert ook verdere incidenten uit het verhaal getrouw, jaren 70, de tocht door de stad, het opmerken dat sinds de jaren 60 niets is veranderd, het gedoe om de sleutels, het geboorteregister in de kerk, de afgeslachte lichamen en de sterfdatum verlaging-epiloog. Het is daarmee misschien wel een van de meest getrouwe bewerkingen van het bronwerk.

Het is dan ook gek dat dit overwegend negatieve recensies krijg, want ik zou het tegendeel willen beweren. Oké misschien waren de Vietnam-flashbacks niet nodig, maar Donald P. Borchers bouwt dit in de film redelijk goed op. En in de originele film wordt er meer tijd besteed aan het verkennen van de religie van de kinderen en oh die kinderen zijn ook veel beter gecast dan in deze film. Maar hier heb tenminste niet die helderziende kinderen...Wel de "Uncut"-versie van de film kijken want die bezit bloed, naaktheid en grove taal, de andere versie zijn aangepast voor televisie. Eigenlijk dus ook géén remake maar de King-verfilming van hertzelfde verhaal!

"Nothing Ever Really Dies In The Corn"

Wat vers bloed en een injectie van een redelijk budget waren hard nodig als de franchise zichzelf ooit uit de hel van direct naar video of streaming wilde slepen en in 2020 gebeurde dat eindelijk! Al duurde het toen nog wel tot 2023 om het in de bioscoop te bekijken...Het is eveneens de eerste film die sinds Children of the Corn II: The Final Sacrifice uit 1992 weer in de bioscoop werd uitgebracht. De film begint met zijn openingsact om zo wat context in het verhaal te brengen, iets wat de adaptatie uit 1984 miste. De kinderen van Rylstone Nebraska zij het beu! Het moet anders want door overmatig gebruik van genetisch gemodificeerd organisme en pesticiden, zijn er problemen met de grond, Twee meisjes Eden (Kate Moyer) en Boleyn (Elena Kampouris) proberen beide op hun eigen manier de boel te redden... Oké in deze film wordt dus ook het eigenlijke verhaal van Stephen King bijna geheel losgelaten...en "He Who Walks Behind The Rows" hoefde niet beeld gebracht te worden. Maar hier ben ik toch een heel stuk enthousiaster over! Dit was een prima stukje bioscoopvoer!

Wat kan je verwachten van een deeltje zes in de COTC-reeks ...? Het is het soort film die je opzet met de verwachting dat het slecht is en als dat niet zo is, wordt het direct een stuk beter. Verbazingwekkend genoeg was dit eigenlijk ook nog behoorlijk solide. Deze zou de franchise "nieuw leven inblazen" met de terugkeer van Isaac uit de eerste film...euh...oké...Het verhaal gaat dat een meisje genaamd Hannah teruggaat naar haar geboorteplaats Gatlin om erachter te komen wie haar moeder is. En Isaac die is niet dood maar lag 18 jaar in coma in afwachting van de komst van Hannah om samen met zij zonen een ​​profetie te vervullen. Het bloed is oké. En je eigen afspoelen met een tuinlang in een hooischuur vraag natuurlijk om een willekeurige seksscène...De film ziet er best goed uit. Maar dat is het wel zo'n beetje. Hoe de serie er toch steeds in slaagt om fatsoenlijke bekende acteurs binnen te halen, geen idee, maar ze hebben er allemaal last van...Deze keer zijn het Stacy Keach (Escape from L.A, Nebraska) en Nancy Allen (Anne Lewis van RoboCop en de ex van Brian De Palma) Tuurlijk het is DTV-prut maar het is niet verschrikkelijk voor iets wat al zes delen lang doorloopt...laten we zeggen dat het een behoorlijke tijdverspiller is.

Waar het eerste deel probeerde om een verhaal van Stephen King te verfilmen en daar niet helemaal goed in slaagde, verlaat deze dat helemaal en maakt er veel meer een slasherfilm van ! Wat in feite betekent dat er elke paar minuten iemand wordt vermoord en... dat is wonderbaarlijk iets dat succesvol goed werkt voor de film. Want sommige van deze moorden zijn behoorlijk goed en vermakelijk! Bijzondere moorden ook want is er een andere film waar een dood door een huis is in te zien? Of een dood van een vliegende rolstoel Oma? De film is een direct vervolg dus het begint met de nasleep van de gebeurtenissen van de eerste. De inwoners van het nabijgelegen Hemingford nemen de kinderen van Gatlin in huis, Het duurt natuurlijk niet lang voordat "He Who Walks Behind The Rows" een nieuwe profeet vindt en opnieuw begint het moorden. Veel van de optredens laten te wensen over en de special effecten zijn gedateerd maar kunnen er mee door. HEt kan de pret niet drukke want de film biedt genoeg horrorplezier

Oei, deze derde film is toch best verbazingwekkend belachelijk, in vergelijking met de twee voorgaande delen.Het verplaats het verhaal naar een stedelijke setting, maar of dat een echt goed idee was? De rest van de film lijkt verzonnen te zijn terwijl ze bezig waren met filmen; high school perikelen, demonische supermaïs, een bezeten kind, satanisme,, zakelijke complottheorieën, wat onzin over een satanische bijbel als bron van de kracht van de demon. Was dan alles slecht aan deze film? Nee absoluut niet! Er zijn make-upeffecten van Screaming Mad George (Joji Tani, van Predator, Brian Yuzna's Society en A Nightmare on Elm Street 3 en 4 ) Sommige van die effecten zijn buitengewoon fantastische dwaas! Zoals maïsranken die een nek de lucht in strekken of de de manifestatie van "He Who Walks Behind the Rows" TOt slot is er nog een interessante trivia; Charlize Theron is hier te zien als debutant op het scherm

Inmiddels zijn we dan bij deel vier aanbelandt...het is toch wel verbazingwekkend dat filmmakers erin slagen om zoveel uit zo weinig te halen (vijftien of zestien pagina's) Hoe dan ook, deze is nog best solide en vermakelijk, hoewel ook een beetje degelijk na de fijne maar dwaze make-upeffecten van deel III. Tja als je niet voldoende budget of goede SFX-makers tot je beschikking heb is het inderdaad beter om de beslissing te maken om te breken al wat eraan voorafgingen. Nou ja de kinderen de maïs en een kinderprediker zijn er en zelfs de religieuze onzin over "He Who Walks Behind The Rows" laat deze film links liggen! Het werd vervangen voor een aardig meer rechttoe rechtaan verhaal over een jonge dominee die tientallen jaren geleden werd vermoord en nu op zoek is naar wraak en wedergeboorte. De film bevat een aantal moorden, een licht vermakelijke face-meltdown als hoogtepunt en blijkbaar is kwik het enige dat Josiah kan stoppen...zilver is natuurlijk een stuk duurder! Wat deze film ook enigszins fascinerend maakt, is dat dit de eerste hoofdrol is van Naomi Watts in een Amerikaanse film en dat ook Oscar genomineerde Karen Black erin speelt...

Je vraagt ​​je ondertussen toch af, na vijf Children of the Corn -films hoeveel kijkers er nodig is om het winstgevend genoeg te maken? Wat het nog verwarrender maakt is, dat de originele film om te beginnen al niet zo geweldig was, En toch bleven de films komen en euh...ik blijf ze kijken! Enfin probeer in deze maar eens te begrijpen wat er in hemelsnaam aan de hand was? Er is niet echt een verhaallijn, het lijkt alsof er zomaar een hoop subplots bij elkaar gegooid worden. De hoofdrolspeler, Alison heeft plots een broer bij de sekte. Eva Mendes (ja idd op één of andere manier zit er elke keer wel een beginnend actrice in) is van streek door de dood van haar vriendje en dat ze onder zijn as kom te zitten, een romance en bijbel lezing verder is ze een gewillig offer. De kinderen hadden volwassen surrogaat sekteleider in de vorm van David Carradine nodig. Blaxploitation-ster Fred Williamson besluit opeens dat het als sheriff genoeg is wat erin de stad gebeurt. De "He Who Walks Behind the Rows" ligt op de loer in een graansilo Ik snap echt niet wat Children of the Corn V precies probeert te doen maar het is grotendeels gewoon incompetent.

Een van de mysteries in de horror...hoe kan een franchise met een zo goed als niet-bestaande fanbase zoveel sequels bezitten? Enfin deze COTC-Genesis is de achtste Dimension Film en met de SyFy-remake erbij de negende film. De laatste van Dimension Films kwam uit in 2001 dus er moest met spoed een productie worden genomen omdat de studio op het punt stond de rechten op te verliezen. Daardoor zijn de connectie die het heeft met de serie ook enorm zwak...een Vietnam-soldaat keert terug naar zijn geboorteplaats Gatlin, maispoppetjes en oh er is één kind.

Tim en zwangere Allie bevinden zich op een verlaten weg in Californië nadat hun auto pech heeft. Omdat dit een horrorfilm is, is een vervallen boerderij het enige wat erin de buurt is. Die wordt bewoond door een oude prediker-kerel de veel mompelt en zijn Oekraïense postorderbruid. Uiteraard is er een kind opgesloten in het schuurtje en de ongeboren baby van Allie, staat ook op het verlanglijstje

De film, geschreven en geregisseerd door low-budget vervolgkoning Joel Soisson (Pulse 2 en 3 en enkele Prophecy-films) krijgt de eer dat het voor de minimalistische mysterieuze-aanpak ging. Waardoor er iets van spanning van wat zal gebeuren heerst maar het is qua script tamelijk weinig ambitieus.

De cast is solide en er zijn betere dan gemiddelde productiewaarden. Helaas zijn weinig echt spannende momenten en wie bedacht het om een auto-achtervolgingsscène in de film te stoppen? Een samenhangende verhaallijn volgen, doet het... niet zozeer dus hoe het toch mijn aandacht van begin tot eind vasthield was net zo'n groot mysterie...

Na het verkrijgen van de licentie in 1994 bracht Dimension Films (van ook de Hellraiser-films) met enige regelmaat COTC-films uit. En zodoende is het ongelooflijke gebeurd we zijn aangeland bij het zevende deel...niet vertellen dat het niet goed is maar toch vind ik hem leuk ondanks dat...of misschien wel dankzij dat. Oh en voor de duidelijkheid er is geen grote "onthulling" Voor deze film bevinden we ons weer eens in een stad waar voor een vervallen appartementengebouw een rijtje maisplanten staat, Je ontmoet Jamie (Claudette Mink) die de verdwijning van haar grootmoeder onderzoekt. Ze praat met de cast van stereotypen; de stoner, een stripper, een grofgebekte rolstoelgebonden veteraan, en de wapengek En er zijn een paar griezelige lachende kinderen die stilletjes rondlopen. Op een maïsstengel in een badkuip zijn bijna alle moorden handig buiten beeld dus ook geen bloedvergieten en het aantal doden is hoe dan ook vrij mager Tja wat CGI-maïs maar ook weinig andere effecten. En gek genoeg ook hier weer die vreemde opvallende aanwezigheid van een fatsoenlijke bekende acteur want Michael Ironside loopt rond als waarschuwende priester...Over het algemeen geen geweldige film maar het werkt.

In de loop der jaren zijn we heel dicht bij het punt gekomen waarop de rechten op de COTC-franchise bijna waren vervallen vanwege inactiviteit, toch kreeg Dimension films wederom budget bij elkaar om een negende film (met de SyFy-remake tiende) uit te brengen. Ruth was een van de "kind van het koren", maar keerde zich tegen de demonische god "He Who Walks Behind the Rows" sindsdien leidt ze een nomadisch leven met haar zoon Aaron. Helaas gaat veel tijd verloren aan het verdiepen van het leven van moeder en zoon op de weg, en hun strijd om te overleven. En de Horror is een klein meisje in een gele jurk...Het lijkt er echt op dat de filmmakers nog proberen om er iets coherent en interessants van te maken, maar financiële middelen zijn er amper, er is enkel wat goedkope CGI. Ach gore was oké, (zelfs een moderne versie van het restaurant-bloedbad uit deel 1)maar niets bijzonders. Helaas is de film nog steeds te mager om echt goed te zijn. Je kunt een goed geschoten en goed geacteerde film hebben, maar als er bijna geen horror is te bekennen, voegt het ook niets toe.

Na drie jaar kwam er soort van sequel op Village of the Damned (1960) Met nadruk op een soort van want de film heeft wel de kinderen maar niet dezelfde spanning als zijn voorganger. En zelfs het thema lijkt minder op die van zijn voorganger. We volgen de twee UNESCO-wetenschappers die bij toeval erg slimme kinderen ontdekken van verschillende nationaliteiten. Helaas komt er veel minder dreiging van uit de kinderen en zien we veel meer het gekonkel van de verschillende landen. Ook is het veel minder sfeervol en het script is voor groot deel onlogisch. De film is niet zo slecht, maar is zeker ook niet zo goed. Het gewone onderhoudende film die leuk is om te kijken.

Denk dat de achtste aflevering van de Hammer House of Horrors-serie niet veel uitleg nodig zal hebben waar het over gaat! De pasgetrouwde Tom en Sarah krijgen autopech op een afgelegen landweg en belanden in een griezelig Engels landhuis van de Hongaarse eigenaresse en haar twee honden en acht pleegkinderen. Het lage tv-budget helpt hier natuurlijk ook niet mee, gelukkig dat regisseur Tom Clegg (tv-serie Sharpe) voldoende ervaring met series had (Eveneens zijn tweede aflevering uit de serie, eerste was The House that Bled to Death) Er gebeurd eigenlijk vrij weinig, je vangt af-en-toe een glimp op van de wezens en de speciale effecten stellen niet veel voor. De aflevering voelt nogal als verplichte noodzaak en het is de onderhoudende sfeer die van dit iets fatsoenlijk genoeg maakt om 50 minuten naar te kijken.

De tweede film van Bob Clark, de regisseur van Black Christmas (1974) bekoorde mij helaas ook niet. Een heel uur door voor mij nietszeggende en er niets toedoende dialogen te werken om aan het einde een onzinnige horde zombies te zien, was voor mij teveel van goede. Vermoedelijk teveel '70 jaren camp voor mij? Daarnaast lig het genre Komedie me niet goed waardoor één en ander ook niet goed overkomt bij mij.