Children of Sin (2022)

Suf.

Ze zullen zelf waarschijnlijk ook niet helemaal hebben geweten waar ze mee bezig waren hier. Het voelt erg aan als een film waar pas tijdens het filmen zelf een verhaal bij werd geschreven. Tussendoor hebben ze er dan ook voor gekozen opeens de stijl over te gooien, waardoor op stilistisch vlak de eerste helft totaal niet bij de tweede past.

De opzet is in ieder geval aardig simpel. Mag ook wel met films die niet veel hebben gekost, waarbij je tegenwoordig wel vaker ziet dat ze een veel te grote omvang benutten dan dat ze kunnen veroorloven. Deze film blijft wat kleiner, al waagt het zichzelf aan meerdere maatschappelijk relevante onderwerpen die gaandeweg wat meer naar de achtergrond worden gedwongen waardoor het nutteloos aanvoelt.

Verder kenmerkt de film zich in oninteressant en gedemotiveerd acteerwerk. Blijkbaar dachten de namen hierin dat ze beroemder waren dan dat ze daadwerkelijk zijn, want ik proef toch wel wat arrogantie hier. Geen van ieder weet in ieder geval wat uit te halen. Het is het concept zelf dat net aan eigenaardig genoeg is om het allemaal vooruit te blijven duwen.

Children of Sin lijkt eerst bezig te zijn om een redelijk psychologisch verhaal uit te werken, dat vervolgens best ongemakkelijk aanvoelt door het afstandelijke acteerwerk. Plots gooit het vervolgens de toon om richting de finale, waar we meer een soort verwijzing naar de 80s krijgen. Het is alsof de film vergeet wat het wilde zijn en het last-minute besloot aan te passen. Het werkt in ieder geval voor geen meter, al zal ik wel toegeven dat er wat interessante moorden en effecten in terug te zien zijn.

Erg goed zijn dit soort films nooit, maar misschien leuk om er eens naar te verwijzen als je niks beters te doen hebt. Dit soort religieuze kamphorrorfilms heb ik nog niet vaak teruggezien, dus op dat vlak pakte de film snel punten voor mij. Het is alleen jammer dat het allemaal snel opgenomen lijkt te zijn geweest, want qua editing, sound mixing en camerawerk lijkt de film nergens op. Extra punten voor wat vermakelijke moorden tussendoor en een redelijk onvoorspelbaar verloop tot op zekere hoogte.

Een stel tieners met 'zonden' als zwangerschap en homoseksualiteit wordt naar een reformatorische retraite gestuurd voor een conversietherapie. Dan gaan ze dood...

Oké het is er duidelijk niet op uit om een ​​genre-meesterwerk te worden. Dat was wel te zien aan de filmposter en schrijver-regisseur Christopher Wesley Moore kan best goede bedoelingen hebben gehad. De film is ondanks zijn beperkte middelen niet eens helemaal amateuristisch. Op het gebied van cinematografie, productieontwerp en de score was er weldegelijk kundigheid. Ook het aantal doden was vrij hoog en hoewel de moorden niet overdreven bloederig zijn, zijn ze ook niet bloedeloos. Dat is zeker beter dan steekpartijen en moorden buiten beeld wat veel vaker gebeurd in low-budget- films. Maar helaas kiest het ook voor een langzaam tempo en veel gepraat tussen de personages. Nooit een heel goed idee met een microbudget...vertrouwen op acteerwerk. Actrice Jo-Ann Robinson (Scalps (1983), Worry Dolls (2016) Darlin' (2019) heeft de meeste ervaring en is zodoende ook de meest opvallende. Ja deze film is amateuristisch maar iedereen was toegewijd en in de categorie laag budget heb ik veel ergere gezien.