Meningen

Redelijk Horror filmpje uit het Verenigd Koninkrijk. Enige minpunt is de uitwerking ervan. Het is niet echt duidelijk hoe het nu komt dat de kids nu opeens zo veranderen. Is het nu een virus. Je ziet ze ziek worden en ze hoesten bloed. Of is het dat ze bezeten zijn? Je ziet het op een na oudste kind, op bepaalde momenten bewegingen maken in combinatie met beelden van de andere kids. Dit laat het allemaal een beetje chaotische lijken. Verder is het best wel spannend om deze bloedjes van kinderen aan het werk te zien! Qua sfeer deed het me een beetje denken aan de jaren `80.

Ja ik hou ervan; de binnen de horror veel voorkomende Anthologie-films. Deze is van het tv-kanaal Chiller, en is net zoiets als zeg maar een Netflix-Original. Ditmaal zijn het 5 verhalen die gebaseerd zijn op de 5 zintuigen, en waarin eveneens een magere link is met het mysterieuze bedrijf Watershed.

Het begint met Smell van Nick Everhart over een man die stinkt naar mislukking en de kans krijgt om de zaken om te draaien met een mysterieuze parfum. Uiteraard krijgen de omstandigheden een vervelende draai. Makkelijk bekend verhaaltje maar de gebruikte effecten zijn goed gedaan. De regisseur heeft ervaring opgedaan met film voor The Asylum en SyFy maar ontgroeit dat hier ook nergens.

Daarna is See van Miko Hughes aan de beurt. Een optometrist (iemand die ogen onderzoekt) steelt vloeistof bij patiënten en door middel van dat extract kan hij herinneringen zien. Een van zijn favorieten is een vrouw met een vriendje met losse handjes. De geboden hulp...heeft echter niet het beoogde resultaat. Regiedebuut van het creepy jongetje uit Pet Sematary maar is verder op geen enkele manier heel opmerkelijk. Het heeft een paar leuke effecten, maar is helemaal niet schokkend.

Door met Touch van de enige vrouwelijke regisseur Emily Hagins. Na een auto-ongeluk waarbij de ouders zwaargewond zijn geraakt, moet een blinde jongen hulp gaan zoeken en geraakt bij een paar gebouwen in het bos. Hier krijgt een verbinding tussen de segmenten vorm, Travis, de beledigende vriend, uit het tweede segment verschijnt en we zien eveneens een bord met Watershed. Ondanks enkele aardige elementen is het de gebrekkige killer en het daarbij komende einde, wat dit segment niet sterk maakt!

Vierde segment is Taste van Eric England. Opzettelijk mysterieus van aard; een jongeman wordt voor een sollicitatiegesprek naar een kantoorgebouw van Watershed Company gebracht. Je ziet hier ook een paar bekende gezichten, Miss Margaret (segment 1) en Dr. Tom(segment 2) en er is een connectie met segment 5. Dit filmpje zat het beste in elkaar; het bouwt interesse op en levert een fijne bloederige climax. Ondanks het weinig met smaak te maken had was het erg prettig! Kwestie van ...

Laatste is Listen van Jesse Holland en Andy Mitton. Dit is een soort found footage aanhangsel voor segment 4. Wat gebeurt er als je een gekke dokter die experimenteert met een muziekstuk dat mensen doodt, kruist met een twee jongens en een meisje die jaren later de opgenomen beelden vinden en deze oppoetsen om op sociale media te zetten. Jammer want dit segment had de sterkste kunnen zijn als de gevonden beelden-gimmick achterwege waren gelaten. Schokkende beelden, zogenaamde obscure shots, veel blabla, en geluid dat soms werd verwijdert, doen dit het echt geen goed. Een geweldig concept, alleen een verkeerde uitvoering.

Doordat niet elke regisseur even sterk materiaal op hun naam had staan, was ik aangenaam verrast dat alle shorts nog best aardig goed waren. Alhoewel dit zeker niet de beste anthologie-film is, is het wel goed het bekijken waard.

Wat voor een snoozefest was dit nu weer? Staat bij Letterboxd op de lijst van de beste horrorfilms van 2024 en bezit voor horror zeer hoge 6,5 IDMB-score maar daar snap ik weer eens niets van...? (van die hele lijst eigenlijk niet) Deze kortere film had veel meer weg van zo'n ASMR-film...Koken met mensen, krant lezen, blikjes uit een zak gooien, familie aan het avondeten en sollicitatiegesprekken....Umm, misschien vertegenwoordigt die bel dan het monotone van het dagelijks leven...Maar of ik daar op zit te wachten? Er zijn geen schrikmomenten, geen creatieve risico's en nauwelijks een plot, er gebeurd alleen iets met een mes maar het voelt gewoon nergens ongemakkelijk. De stoel- en restaurantsequenties waren gewoon flauw. Ik snap niet hoe je een film van 45 minuten als meer dan anderhalf uur kunt laten voelen, wat dan eigenlijk wel een prestatie was. Ik zal wel gewoon iets missen want voor mij was dit niet veel meer dan een tutorial over hoe je geluid kunt gebruiken om je horrorfilm te verbeteren Een goede film met een overtuigend idee was het niet!

De film speelt zich rond het Canto Pop-duo Twins; Charlene Choi en Gillian Chung en in zijn kern is het, het onverstandige meisje dat verliefd wordt op een vampier Zoiets alsof je 'The Twilight Saga' in Hongkong laat maken? Maar als je de vecht-choreografie in handen van de legendarische Donnie Yen geef en je ook nog Jackie Chan en Anthony Wong (als Vampire Butler) weet te strikken voor een cameo krijg je fijne old school actie en alles heerlijk luchtig en humoristisch, kortom een fijne wegkijker! De vampiers zijn van het Europese soort, en niet de Jiangshi, oftewel de Chinese hoppende vampier. Het mag de pret niet drukke want met prima speciale effecten, uitstekende actie en een schattige tweeling is dit namelijk een hele fijne gekke kung-Fu-komedie.

Niet dat de documentaire zo heel bijzonder is maar het is op zijn manier vertederend (die herinneringen die ze aan hun tijd in Hongkong hadden!) en gek genoeg voelde het op een vreemde manier ook erg Hollands aan.

Adembenemend mooie film van regisseur Hark Tsui, die gebaseerd is op de Chinese legende/sprookje van 'Madame White Snake', waarin een twee slangen, een witte (Bai Suzhen) en groene (Xiaoqing) in mooie jonge mooie dames transformeren, om zo in de menselijke wereld, romantische en seksuele liefde te ervaren. Een verhaal met boeddhistische onderlaag zo als je op zoek was naar Kung Fu-gevechten, kan je met deze film dan ook teleurgesteld worden!

Dit verhaal is net als onze westerse sprookjes menigmaal geïnterpreteerd voor zowel Chinese opera's, als ook films en televisieseries. In plaats van het verhaal te vertellen vanuit het perspectief van de witte slang, zoals de oorspronkelijke legende doet, verschuift Hark Tsui het verhaal naar het perspectief van de jongere, minder ervaren groene slang. Maar het drama waar deze twee wezens mee te maken krijgen blijft en hoe meer de film vordert, begint het steeds duidelijker te worden.

Maar wat echt in het oog springt is de geweldige cinematografie. Met prachtige kleuren en een scherp gevoel voor kleine details, wordt er een dromerige en poëtische wereld gecreëerd. Er heerst zoals het hoort bij sprookjes magie. En door de zoektocht naar liefde van de dames is er ook een constante onderliggende erotische spanning te voelen. Hoewel er genoeg vrouwelijke blote huid is te zien, is er nooit frontale naaktheid, dit was een waar stukje; kunst van verleiding. De twee hoofdactrices Maggie Cheung en Joey Wong laten naast goed acteerwerk ook zien waar hun vrouwelijke charmes van gemaakt zijn. Ze deden me een beetje denken aan wellustige sirenes.

Fans van Chinese fantasiefilms krijgen waar voor hun geld (en dat ben ik!) Er zijn prachtige decors en art directie, die de sommige 'primitieve' special effecten van de jaren '90 meer dan goedmaakte. Ook de muziek (Traditionele Chinese muziek, Chinese pop en zelfs een Indische Hindi-liedjes) verdient een speciale vermelding want die was opvallend goed en paste mooi in het geheel. Deze film was echt de moeite van het kijken waard dankzij het verrassende verhaal en de interessante personages.

Tikje minder dan mijn vorige Vengeance-film. Het verhaal is iets minder complex. Toch is het nog steeds ingenieus genoeg om heerlijk te genieten. Ook harde acties is iets minder aanwezig. Al is het einde doordat het niet expliciet in beeld is doeltreffender. Miss Geum-ja werd gespeeld door Young-Ae Lee en die deed dat verschrikkelijk goed. Een prachtige vrouw en door de rode oogschaduw leek ze inderdaad wel de 'engel der wrake.' Weet niet of het mijn humoristische kronkel was maar bij deze ondanks het heftige einde toch meerdere malen vet zitten lachen. Chan-wook Park levert wederom een visuele hoogstaande film af waar ik mijn vingers bij afgelikt heb.

Het kostte de makers Dorota Kobiela en Hugh Welchman (en 125 kunstenaars) zes jaar om Loving Vincent (2017) de eerste geschilderde animatiefilm te realiseren. Die film heb ik niet gezien maar nu zes jaar later zijn ze terug met hun tweede op dezelfde manier gemaakte animatiefilm maar dit keer wel met daaronder echte acteurs. Hiervoor gebruiken ze het Poolse boerenepos in vier delen van Nobelprijswinnaar Władysław Reymont uit 1924. Echter waarbij een film over van Gogh ik het me kan indenken dat er toegevoegde waarde was, was die er hier niet echt! Het maakproces lijkt mij dan ook onpraktisch. Het verhaal werd zo ondergeschikt aan het productieproces. De techniek zit dus emotionele betrokkenheid met de personages in de weg en soms vertragen/haperen de scènes! Dit vond ik op den duur zelfs wat irritant worden. Gelukkig was de muziek, geïnspireerd door traditionele liedjes en melodieën, wel heerlijk!

‘Chocolate’ is geregisseerd door de baas van het gebeuren zelf, namelijk Mick Garris. Ironisch genoeg is de door hem geschreven en geregisseerde film een van de mindere delen uit de reeks. Het te trage verhaal en te veel overbodige scenes zijn de oorzaak dat de film niet overtuigd. Daarnaast zorgen het gebrek aan spanning en de afwezigheid van bloed (behalve op Henry Thomas blouse) er bovendien voor dat deze film het predicaat horror niet of nauwelijks verdient. En met alleen een paar blote borsten en erotische grapjes redt je het niet.Het blijft überhaupt onduidelijk waarom Jamie ineens die visioenen krijgt en vanuit het niets opeens verbonden is met een wildvreemde. Het resultaat is een bloedloze '90 jaren-achtige Thriller die erg zwak was.

Aardige Thaise material-arts film. De film is niet over de gehele lengte even evenwichtig, meerdere keren zijn er vluchtige scenes waarvan later pas duidelijk word wat de bedoeling ervan was. Dat neemt niet weg dat het verder wel een zeer leuke film was over het autistische meisje Zen dat door naar martial arts te kijken een expert erin wordt. Denk aan een soort combinatie van Rain man met Leon maar met de nadruk op de gevechten ala zeg: Jackie Chan. Maar die gevechten zijn dan ook werkelijk waar zeer strak gechoreografeerd. Echter de geloofwaardigheid dat het meisje autistische is, wordt hiermee wel zwaar op de proef gesteld maar dat mag de pret niet drukken! Gruwelijke acrobatische material-arts verpakt met een leuk verhaaltje en een lief en goed vechtend meisje maken dat deze film net iets meer is dan dertien in een dozijn.

Een soort plezierige terugkeer naar de jaren '80, de tijd dat je nog horrorfilms op VHS huurde.

De 11-jarige Jamie (erg goed gespeeld door Alaina Carner) wil als haar babysitter, de kauwgom smakende, verveelde tiener Tina (Elizabeth Stenholt) is gearriveerd, kijken naar haar favoriete tv-programma; “Skeletons in the Closet.” Een programma op tv waarin een vrouw genaamd The Widow (Ellie Church), horrorfilms kijkt en commentaar erbij geeft samen met haar overleden echtgenoot Charlie, die nu een rottend skelet is. De film voor vanavond heet 'Chop Shop', een anthologie waarin drie verschillende horrorverhalen worden verteld.

Kort samengevat: we kijken naar een film over mensen die naar een tv-serie kijken over mensen die een film kijken met drie afzonderlijke verhalen.

Als het je al moeite kost om daar iets van te maken, dan is het ook moeilijk om de film te volgen als je hem daadwerkelijk bekijkt. Want soms was het verhaal best moeilijk om te volgen, vooral omdat de film nogal eens wisselt tussen de verschillende vertellingen.Op zijn zwakst was de film in dat opzicht best chaotisch.

Het eerste filmpje was de meest vermakelijke van het stel. Jong meisje moet bij haar strenge grootmoeder logeren en komt achter de duistere geheimen van haar familie .

Het tweede verhaal, over een vrouw die er van droomt om haar man te vermoorden, is een beetje verwarrend en een tikkeltje aan de korte kant.

Het derde verhaal het uiteindelijke 'Chop Shop' - gaat over een geest van een autokerkhof die het heeft gemunt op criminelen. Het bezit een intrigerend concept en interessante personages, maar slaagt er niet helemaal in dat eerste verhaal te overtreffen.

Daar tussendoor zien we dan naast de twee andere ook nog een derde subplot over een ontsnapte waanzinnige. Hierdoor begint het allemaal net te veel te worden. Er zijn te veel ideeën voordat we maar het einde van de film hebben bereikt!

Ondanks de gebreken van de film merkte ik toch dat ik het wel leuk vond om 'Skeletons in the Closet' te kijken Het slaagt er in om wat nostalgische herinneringen naar de tijd van de videotheek voort te brengen. Echter heel goed was de film niet meer veelbelovend met een paar goede momenten.

Ojee dit was een wel heel erg afgezaagde tweede Wereldoorlog-film. Deze film zou een waargebeurd flashback-verhaal zijn over een Hongaarse Joodse advocaat Sonson. Echter was dit of fictie of heeft men getracht om de beste man meer heroïsche weg te zetten. In beide gevallen is men daar niet zo goed in geslaagd. Sonson is haast superman als hij naar Polen loopt in maar een derde van de tijd, Duitser zijn veelal gedegradeerd als niet al te snuggere hansworsten en het Joodse verzet is oppermachtig. Men loop een getto (was het die in Warschau?) gewoon in en uit zonder enige vorm van controles. Hongaarse Gendarmerie (Csendor) zetten een heel plan op om plezier te hebben met een stel vrouwen, of in een opstand vernietig je zomaar even een tank, en je raakt niet gewond op ongeveer 1,5 meter van de explosie. Tja dit was een actie-dramafilm die geen rekening houd met enig historische waarheid of aannemelijkheid maar ondertussen wel probeert dit te doen voorkomen als echt... De Duitsers spreken Engels maar als ze boos worden...dan euh was er opeens 'Mein Gott in Himmel'? De film heeft nog het geluk dat acteur Harvey Keitel enige bekendheid bezit maar was verder niet zo heel best.

Zoals het hoort, worden Slasher-films gekenmerkt door een grote hoeveelheid sequels, zodoende kan dhr. ChromeSkull niet achterblijven en kwam er alvast één sequel...Geheel in de slasher-traditie; gruwelijker, met meer gore en bloed. En ja...zelfs een klein beetje meer achtergrond en verhaal! Dat verhaal over een mysterieuze organisatie achter ChromeSkull, was best intrigerend. Aja, dit was zeker een sterk vervolg en regisseur Robert Hall overtrof zichzelf hier dan ook! Eveneens kon hij lekker visueel zijn ex en hoofdrolspeelster uit de eerste film Bobbi Sue Luther netjes legaal laten omleggen door zijn moordenaar. Ja dit was voor de liefhebbers van het slasher-genre puur genieten! Het zal zeker niet verkeerd zijn als men inderdaad de (in de afkondiging) derde film van de grond weet te krijgen!

Onverwacht een zeer leuke film! De meeste films in found footage subgenre volgen de formule van "The Blair Witch Project" Die film gebruikte de kracht van de suggestie die je ook zag in Val Lewton-producties (Cat People (1942),The Body Snatcher (1945) Alleen daardoor is die film dus best interessant te noemen! Tja er volgde een overkill aan mindere producties, mede omdat ze goedkoop zijn! FF als de nieuwe armoedige SOV.? Gelukkig blijken er binnen de found footage ook creatieve dingen te ontstaan en deze film is er zeker één van! Deze pakt het anders aan en maakt op slimme manier gebruik van; wat er kan gebeuren als drie tieners ineens over ‘superkrachten’ zouden beschikken…Het eerste deel van de film is een vrij rustig opbouw; middelbare school perikelen, het vinden van een gat in de grond, het ontdekken van hun krachten en deze gebruiken voor kwajongensstreken. (flink om moeten lachen) Door het found-footage-formaat te gebruiken, voelt de film fris aan, zijn de krachten overtuigend, de personages sympathiek en door subtiel CGI-effecten te gebruiken werd het lekker spannend. Knap ook dat het ‘lage’ budget niet zichtbaar was tijdens de vele CGI-scènes. Yes, ik heb me zeer goed vermaakt!

Een behoorlijke low-budget zombiefilm! Een Kickstarter-project. Het script is specifiek gebouwd rond de vervallen locatie (de oude Dixie Square Mall in Chicago, waar ook de autoachtervolging-scène uit de The Blues Brothers (1980) werd opgenomen) die het productieteam heeft gevonden, en dat was een zeer effectieve locatie! Echter door zijn lage budget brengt het uiteraard niet de gore-razernij die het publiek vaak wel verwacht! (zie ook de waardering) In plaats daarvan richt het zich meer op de emotionelere kant van de situatie. John en Penelope zijn schijnbaar twee mensen die de uitbraak van een dodelijk infectievirus hebben overleefd. Ze zoeken in deze post-apocalyptische wereld naar voedselresten tussen het puin, (voordat de productie begon, werd het winkelcentrum afgebroken) en af en toe komen ze een 'geïnfecteerde' tegen. Dan ontmoeten ze een vrouw genaamd Abira, die hen meeneemt op reis naar de ontmoetingsplaats van haar groep. Hoewel er in sommige scènes nog redelijk wat bloed was, vertrouwt de film vooral op het niet weten wat voor gevaar er om elke hoek opdoemt. Dit alles werd aangevuld met gebeurtenissen uit het leven van de twee (later drie) en de psychologische kant van overleven, wantrouwen en vertrouwen. De kleine cast slaagt er uitstekend in om de film te dragen, de locatie was enorm gaaf en het camerawerk was zeer goed. Kortom de film is het duidelijk het product van betrokken mensen die toegewijd en getalenteerd genoeg waren om een film te maken zoals ze dat zelf graag wilden. En die daarin zeker ook zijn geslaagd!

Film uit Hong-kong over drie criminelen die alle potentie zien om geld te verdienen vlak voor de overdracht van Groot-Brittannië naar China in 1997. Elke verhaal van een crimineel wordt gefilmd door een andere jonge regisseur. Hierdoor is de film nogal chaotisch, de stijlen van alle drie lopen dwars door elkaar heen wat ik niet erg positief vond. Afgezien dat er soms wel mooie beelden waren was het geheel te saai. Leuk probeersel die met vlagen ook wel goede ideeën laat zien maar die kampt met te veel onevenwichtigheid en zich te weinig onderscheidt.

Maffe film.... Niet zozeer de verhaallijn want die is gewoon middelmatig. Het conflict tussen het Han-leger en de Hunnen en een centrale staande romance tussen twee generaals en prinses Meng Yun (de mooie Gülnezer Bextiyar) Nee daar is niets maf of bijzonders aan! Er was ook geen al te goede verbinding tussen dit moderne verhaal en het historische verhaal en ze hadden maar weinig invloed op elkaar. Want tja dit is ook de tweede opvolger van de film Shen Hua "The Myth" (2005) met martial arts-ster Jackie Chan. En die is misschien te oud om zoveel vechtscènes te doen...daarom hebben ze zijn gezicht op het lichaam van een jongere acteur geplakt tijdens de scènes die zich afspelen in de Han-dynastie. Geloof namelijk niet dat ze hem gewoon verjongd hebben. Echter lijkt het alsof er ook niet veel moeite werd gedaan om het publiek ervan te overtuigen dat de generaal uit het verleden Jackie uit het heden is. Dat had ook een negatief effect op het verhaal. Als je dus verwacht dat Jackie een paar komische gevechtsscènes uithaalt, zal je tot de laatste akte moeten wachten want dan gaat hij aan de slag .Ach het is goed genoeg om te kijken.

Na The wailing me ook gewaagd aan debuutfilm van regisseur Hong-jin Na. En het was een zeer ijzersterke thriller! we maken kennis met pooier en voormalig politieagent Jung-Ho. Zijn zaakje loopt niet goed en op de koop toe zijn er een paar meiden verdwenen. En als het meisje Min-Jin ook naar de klant toe gaat waar ze het laatst waren, ontrolt er een zeer bijzonder en goed verhaal. Psycho Young-Min is briljant maar hoe minder je over hem weet des de beter de film beleving is. Ik zeg daarom verder dan ook niets over hem. Het plot zit ook vol met geweld en actie scene's maar is meer onderdeel van het geheel dan menig andere film. Daarom is de film ook zo goed! Hierdoor krijg je zelf ook een onveilig gevoel en zit je twee uur lang op het puntje van je stoel.

Van regisseur Kinji Fukasaku zag ik eerder The Green Slime (1968) en ook was ik op de hoogte van zijn Battle Royale en vele yakuza-films. (Niet gezien) Maar dat hij ook verscheidene Samoerai-films had gemaakt wist ik niet. Het was dus een aangename verrassing om te zien dat deze 'Crest of Betrayal' van zijn hand kwam. Fukasaku combineert hierin de legende van de zevenenveertig samoerai met een andere welbekende uit de Japanse folklore: het spookverhaal van Yotsuya.

De film is prachtig gefilmd met opvallende, dromerige beelden,en doet denken aan het genre van rond de jaren '70. De enige aanwijzingen dat deze film wel in de jaren '90 is gemaakt zijn de special effecten en het verborgen sociaal commentaar. De film levert verder alles en meer wat je van dit soort Japanse films kan verwachten; gevechten, een moreel dubbelzinnige anti-held, gekke personages in traditionele toneel-make-up, tijdlijn-sprongen, bloed, een beetje naakt van de hoofdrolspeelster en tenslotte horror in de vorm van het bovennatuurlijke.

Als je van Japanse periode kostuum-drama/actie films hou, dan zal ik deze zeker eens proberen!

Adaptatie van twee van Edgar Allan Poe's verhalen: "The Fall of the House of Usher" (1839) en "The Oval Portrait" (1850) door de regisseur Jean Epstein. Visueel is dit een prachtige film met in mist gehulde scenes van moeras, bos en kasteel of Madeleine Usher met haar waaierende sluier zijn visuele pareltjes. Werkelijk prachtige vroege gotische filmbeelden. Ook Jean Debucourt die de rol van een waanzinnige Sir Roderick Usher speelt, doet dit erg goed. Ik heb op visueel gebied dan ook zeker genoten, maar het verhaal voelde gewoon een beetje plat. Ik kon me ook totaal niet inleven in de personages. Deze stonden veel te ver van de kijker af. De film is visueel fantastische creepy, maar sleept enorm (ondanks het maar 63 min duurt) dit komt door het niet goed ontwikkelde verhaal. Dit maakte de film nogal saai.

Wat een topper is deze zeer vermakelijke Chinese actie-fantasiefilm met absoluut verbluffende wereldopbouw en productieontwerp. Met twee belangrijke verhaallijnen die naast elkaar en door elkaar bestaan. Twee werelden beide met hun specifieke regels en gevechten. De ene is een grandioze fantasiewereld met goden en monsters en de andere een wereld, meer in het nu, maar waar mensen met een super-kracht bestaan. En door het schrijven van verhalen brengt het op een best unieke manier de moderne wereld en een geschreven fantasiewereld samen.

Hoewel de verhaallijnen in het plot door elkaar lopen, is het niet ingewikkeld. Het kan eveneens een gedurfd verhaal zijn want lijkt dat grote bedrijf met het lamplogo van Aladdin niet gewoon op Alibaba en het rode leger van Redmane (de Rode Garde ) lijkt zo uit China's communistische verleden te komen? Enfin dat is verder maar bijzaak want door twee en een half jaar postproductie is dit geweldig! Er is echt overtuigende CGI, prima camerawerk, fantasierijke kostuums en innovatieve monsterontwerpen

De gevechten zijn vooral indrukwekkend! In de ene wereld is er een knokkend harnas dat tot leven komt met de CGI, en de goddelijke heerser. De mooiste beelden kwamen van de eerste keer dat je de rode krijger met bijl ziet, de optocht en aanval met de draken! Maar ook in de realistische wereld waren er genoeg gave dingen. Zo is de scene met golfballen erg goed en zelfs humoristisch!

Regisseur Lu Yang, baseert zijn film trouwens op het kort verhaal "Assassination of the Novelist" van auteur Shuang Xuetao en had hiervoor al twee heerlijke wuxia-films ("Brotherhood of Blades" en zijn opvolger) gemaakt. Echter met deze zeer fijne Blockbuster overtreft hij zichzelf opnieuw! Het is heerlijke Over-the-top met stijl! Ja dit was een geweldige manier om te genieten van twee uur puur escapisme! Hier wil absoluut meer van!

Door de poster en de film-titel ontstaat het vermoeden dat het hier om een martial arts film gaat. Echter hoe misleidend kan dit zijn? Nu zijn actievolle scenes geen must voor een goede film. En al past de film op zich wel in de Wuxia -traditie, valt de film op meerdere vlakken helaas ook tegen.

Regisseur Hou Hsiao-Hsien zijn opnames van deze film konden zo aan een museummuur hangen, waren het niet dat veel van de visuele schoonheid teniet gedaan werd door een rare keuze om op een afwijkende beeldformaat te filmen. Daarnaast lig de nadruk meer op schoonheid van de natuur en een soort Freud-geneuzel over de zinloosheid van menselijke conflicten. Dynastieën komen en dynastieën gaan, maar Moeder Natuur blijf bestaan. Vermoedelijk de reden dat veel critici over deze film jubelend zijn maar het maakt de film voor veel andere gewoon saai.

Andere kwestie is het verhaal. China van de negende eeuw, Nie Yinniang (Shu Qi) is een moordenaar die erop uitgestuurd wordt om sleutelfiguren van de Tang-dynastie uit te schakelen.Uiteindelijk krijgt ze de taak om Tian Ji'an (Chang Chen), haar vroegere geliefde, die nu de gouverneur van de provincie Weibo is, te elimineren. Alhoewel er dus een koelbloedige moordenaar aanwezig is, heb ik nog nooit zo weinig bloed zien vloeien. Oké, er zijn hier en daar korte uitbarstingen van actie, vaak komen ze uit het niets, en verdwijnen net zo snel. Om steeds maar plaats te maken voor emoties, de werking van de overheid en de rust van de natuur.

Zoals het gezegde luid: "hebben stille waters, diepe gronden" maar hier kwam ik niet verder dan een glanzende oppervlakte.

De Europese versie van het oude volksverhaal dat over de hele wereld wordt verteld Assepoester krijgt een "R" -rating horrorbewerking. Oh en er kwamen er zelfs niet één maar twee uit! De andere, is Cinderella's Revenge (2024) , met Species-actrice Natasha Henstridge als de Goede Fee. Van die twee is deze van producer Scott Jeffrey (Scott Chambers)van het succes van Winne the Pooh, voor de goedkope low-budget B-film die het is, eigenlijk de meest behoorlijke!

In deze film wordt Assepoester belachelijk gemaakt door de Prins en iedereen in plaats van dat ze geliefd wordt. Doordat ze een oud boek uit Evil Dead had geleend die een wraakzuchtige goede fee oproept. Gaat, Cinderella, dus vol op de Carrie-stijl en start een moordpartij met haar glazen muiltjes en de hulp van die heks en stel look-a-like Cenobieten. De moorden zijn bloederig, en die effecten zijn zelfs beter dan ik had verwacht. Ja, het had rampzalig kunnen zijn (en dat verwachtte ik ook toen ik eraan begon), maar op een goedkope manier was dit best oké!

Het gebruik van de naamsbekendheid van publieke domeinkarakters blijft natuurlijk vooral marketing om goedkope films te laten huren of kopen. De kwaliteit van het resultaat is bijna altijd slecht en onzinnig. Dit is dan ook het welbekende sprookje dat al duizend keer is verteld maar met een verdraaide kijk !De vraag is: hoe goed slaagt deze film erin om nog enigszins entertainend het Assepoester-verhaal om te zetten in een horrorverhaal? Een van de grootste problemen is dat ik niet echt zeker weet welk publiek ze proberen te bereiken. Buiten de openingsmoord is er een heel lange tijd waarin dit gewoon zich afspeelt als een standaard Assepoester-film. Pas als ze terug komt van het bal., niet in een koets gemaakt van een pompoen, maar in een oranje Tesla Ja echt, dat gebeurt hier volgt er wraak op een slasher-manier. Het is allemaal erg voorspelbaar. Aan de positieve kant is het amusant en ook een beetje grafisch, met praktische effecten althans op oppervlakkig laag niveau. Laat in de film zijn er ook nog opeens een stel ontblote borsten. Maar zonder opvallende moorden en zonder het verhaal op een effectieve manier te combineren met horror was dit maar een simpele goedkope aangelegenheid. Oh, de wens-gevende feeënmoeder; wordt gespeeld door Natasha Henstridge uit Species (1995), en de enige die nog in een paar acceptabele werkjes was te zien!

Goed voorbeeld van een Italiaanse misdaad/actie B-film. Coole snorren, Cool-kijkende mannen die regelmatig vrouwen een paar tikken verkopen. Vuistgevechten en pistolen. En nergens ook maar ergens een blauwe plek. Een mager verhaaltje over de politiecommissaris Tanzi (Maurizio Merli) die met pensioen is maar toch nog te maken krijg met een twee rivaliserende criminelen. De ene is Frank DiMaggio gespeeld door John Saxon de ander 'Chinaman' gespeeld door Tomas Milian. Twee bekende uit de Italiaanse film. Leukste karakter was die van de professor (Gianfilippo Carcano) die het ene trucje naar ander gadget (waar Ethan Hunt jaloers op had geweest) uit zijn tas toverde. Niet heel bijzonder maar wel degelijk gemaakte `70 jaren pulp.

Een film die je zonder problemen ook met je ogen dicht kunt volgen... je kan de film ook niet prijzen voor de productiekwaliteit, er is één decor en alles behalve de laatste scène speelt zich af in een cirkel. En met steeds weer de discussies over "wie is het meest waard?" is de inhoud eveneens maar mager. Het concept is eenvoudig: vijftig vreemden worden wakker in een kamer en moeten elke twee minuten stemmen over wie er als volgende sterft. Dat minimalisme maakt de film in het begin intrigerend, maar het is ook wat hem mede door de speelfilmlengte uiteindelijk halverwege repetitief maakt. Naarmate de film langer duurt, besef je steeds meer dat de film in feite een conversatie-lus is met de dood aan het einde van elke ronde. Wel goed is dat de cast bestaat uit onbekenden zodat je weinig aanwijzingen krijg over hoe het zal aflopen. De wisselende loyaliteiten en het moreel dilemma's maken het dus enigszins fascinerend om te zien. En het einde was een beetje euh …oké Uiteindelijk is het een film die je met zijn opzet in zijn greep houdt, maar waar je nooit helemaal weet wat je ermee aan moet.

“You can't step on the same piece of water twice”

Bijzonder maf werkje! Het scenario voor deze film ('The Silent Flute') is ontwikkeld door Bruce Lee, met hulp van acteur James Coburn (The Great Escape, Pat Garrett & Billy the Kid, Cross of Iron) en scenarist Stirling Silliphant (Village of the Damned, The Poseidon Adventure,The Towering Inferno) en Lee zou er zelfs in spelen, maar zoals we weten stierf hij 1973 en daardoor is deze film nooit in productie gegaan.

Een paar jaar na Lee's dood kreeg dit project, nadat sommige delen van het script waren herschreven door Stanley Mann (Conan the Destroyer, Firestarter), groen licht en kreeg David Carradine de vier-in-één-rol. Het resultaat werd een vreemde mix van oosterse Zen-filosofie, vechtsport en humoristisch avonturenverhaal. Oprecht maar ook iets wat niet al te serieus kan worden genomen.

Cord (ene Jeff Cooper met White Snake-kapsel) is een krijgskunstenaar die tegen elke prijs naar de tempel van Zetan (Christopher Lee)wil, omdat die tovenaar iets bezit dat 'Boek der Verlichting' heet. Tijdens zijn reizen ontmoet en leert Cord levenslessen van een blinde fluitspeler, (Carradine) "Monkeyman" (Ja, heus kung-fu apen met een verklede Carradine als koning!) dood hemzelf (Carradine alweer) en Chang-Sha, een reizende krijgsheer (Ja, Carradine opnieuw)

Alhoewel de hoofdpersoon door een houterige iemand die geen vechtsport kent, wordt gespeeld en de gevechten allemaal slecht gefilmd en de choreografie is, nou euh,...knudde. Maar ach, de film concentreert zich sowieso meer op Cooper en Carradine. Een cameo van Christopher Lee? Roddy McDowall? En hoe krijg je het überhaupt voor elkaar om Eli Wallach (The Good, the Bad and the Ugly), een man die tien jaar in een vat met olie heeft gezeten om zijn onderste helft op te lossen, te laten spelen? Het is misschien niet zo opwindend als het had kunnen zijn maar het bezit wel een aantal sympathieke kwaliteiten en absoluut geen standaard B-film...!

Het verhaal van deze film is wel een beetje aan de gekke kant: Dr. Schuler die plastisch chirurg is en op de vlucht, neemt om verborgen te blijven een circus over. Vind links en rechts criminele om eerst op te opereren en daarna te laten optreden in het circus. Toch is het een hele leuke film. Let wel, de film is gemaakt, toen horrorgenre nog in zijn kinderschoenen stond en mensen nog iets simpeler angst waren aan te jagen en Gore nog niet of nauwelijks bestond. Maar wat we wel zien is erg fijn; leuke beelden van het circus, mooie dames in genoeglijke outfits, het tempo is goed, er zijn prima performances van de cast en sommige momenten waren aardig spannend. Ja zelfs voor een begin jaren '60 film nog best gewelddadig met wat bloed. Al met al een aardig lichtgewicht horrorfilm.

Jason Eisener , de regisseur van Hobo With A Shotgun heeft ten tijde van de dvd-release een wedstrijd uitgeschreven om andere fans van grindhouse-films een kans te geven om hun eigen fictieve trailer te maken. Een daarvan was de heerlijke nep-trailer "Mister Fister" Deze kwam van regisseur Billy 'Bloody Bill' Pon en met deze eerste lange film levert hij een prima filmpje af, voor de fans van zinloos geweld en buitensporig bloedvergieten. De clowns in een rondreizend circus, geleid door Papa Corn en zijn rechterhand Mr. Blister hebben hun eigen ideeën over amusement, ideeën die grotendeels draaien rond verkrachting en moord. En als die effecten komen van Marcus Koch (die zeven jaar ervoor nog zijn eigen clown-film maakte; 100 Tears (2007) weet je dat het met het bloedbad wel goed zit! Alhoewel de meeste seksueel gerelateerde inhoud alleen impliciet is en dan weer niet wordt getoond. Ook was het fijn geweest voor het plot als het Mexicaanse Loteria Memory Game beter was gebruikt. Maar verder was dit een erg fijn bijna ouderwets gore-festijn. Oftewel geen plot maar wel veel kills!

Blijf nog even hangen tot na de aftiteling, want de ijskast wordt aan het eind ook nog geopend en is het nog genieten van de regisseur zijn eerste korte film!! Doll Boy (2010)

Citadel is een low-budget film uit Ierland die zwaar leunt op de dramatische kanten en die door het gebruik van duisternis, licht en schaduw een onheilspellende horror-sfeer weet op te roepen. Tommy Cowley (Aneurin Barnard) staat er nadat zijn vrouw is aangevallen alleen voor om zijn kind op te voeden. Tot overmaat van ramp kampt hij met plein/straatvrees. Een vreemde ontwikkeling ontstaat er als de behulpzame verpleegkundige Marie ( Wunmi Mosaku) pogingen gaat doen tot romantiek. Het zag er onvergeeflijk geforceerd uit en was duidelijk omwille van het plot. Veel special effects zijn er in de film niet aanwezig, en het geweld is vaak net buiten beeld of te ver weg om te zien. Er wordt dan ook een beroep gedaan op de verbeelding van de kijker. Gelukkig maakte de rondlopende enge kinderen nog veel goed. Ze deden ook mij sterk denken aan David Cronenbergs 'The Brood' Ondanks dat niet alles even lekker loopt en er een erg gemakkelijk einde was, weet regisseur Ciaran Foy er gelukkig nog een best aardige film van te maken.